Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၂၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">သွေးလနက္ခတ် (၆၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်ကတော့ အရာရှိချုပ် ဆမ်ဆန်ပါ”</p> <p>ရဲဌာနချုပ်မှ ရောက်ရှိလာသော ထိုသူသည် အသက်သုံးဆယ်ကျော်၊ လေးဆယ်အရွယ်ခန့် ရှိပေအံ့။</p> <p> </p> <p>သပ်ရပ်ကျနလှသော အရာရှိယူနီဖောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ၎င်း၏ဆံနွယ်များမှာလည်း ဆီအိနေအောင် ဖီးလိမ်းထားသဖြင့် ပြောင်လက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းက ရိုနန်အား အနည်းငယ် မောက်မာသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်—</p> <p>“မင်း တင်ပြထားတဲ့ အမှုတွဲမှတ်တမ်းကို ငါ ဖတ်ပြီးပြီ၊ တော်တော်လေးကို ကောင်းမွန်တယ်” ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ခေတ္တမျှ ရပ်နားလိုက်ပြီးမှ ထိုအရာရှိက ဆက်လက်၍ “ဒါပေမဲ့... အဲဒီမှတ်တမ်းထဲမှာ ပြဿနာတစ်ခု ရှိနေတယ်”</p> <p>သူသည် စကားကို တစ်ဝက်တစ်ပျက်နှင့် ရပ်တန့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သိသာထင်ရှားလှသည်မှာ ရိုနန်ဘက်မှ တစ်စုံတစ်ရာ ပြန်လည်မေးမြန်းလာသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။ သို့သော်လည်း ရိုနန်ကမူ မသိနားမလည်ဟန်ဖြင့်သာ နေမြဲတိုင်း နေနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့သော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဟုတ်ကြီးထင်ကာ ဟိတ်ဟန်ထုတ်တတ်သူများနှင့် ဆက်ဆံရသည်မှာ အလွန်ပင် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလှပေ၏။</p> <p> </p> <p>အရာရှိချုပ် ဆမ်ဆန်သည် ခေတ္တမျှ စောင့်ဆိုင်းကြည့်သော်လည်း ရိုနန်က အေးစက်စက်သာ တုံ့ပြန်နေသည်ကို တွေ့ရသောအခါ ၎င်း၏မျက်ဝန်းထဲ၌ စိတ်တိုရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။</p> <p> </p> <p> ထို့နောက် ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ—</p> <p>“အစီရင်ခံစာအရဆိုရင် မင်းဟာ အထူးမွေးမြူထားတဲ့ ဝိညာဉ်အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်ရဲ့ အကူအညီနဲ့ တရားခံကို ဖမ်းမိခဲ့တာ ဟုတ်တယ်မလား”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်”</p> <p>ရိုနန်က တည်ငြိမ်စွာပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး— “အဲဒါကို စုံထောက်ကတ်စ်ဆီမှာလည်း အတည်ပြုမေးမြန်းနိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ငါက မင်းရဲ့အစီရင်ခံစာ မှန်၊ မမှန်ကို သံသယဝင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p>အရာရှိချုပ် ဆမ်ဆန်က လက်ကာပြလိုက်ပြီး “လက်ရှိမှာ နောက်ထပ် အမှုကြီးတစ်ခုကို စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့အတွက် မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်တိရစ္ဆာန်ရဲ့ အထူးစွမ်းရည်တွေကို အသုံးပြုဖို့ လိုအပ်နေလို့ပါ။ ဟုတ်တယ်... ဒါအတွက် ရဲဌာနချုပ်ကနေ သင့်တော်တဲ့ ဘဏ္ဍာရေးထောက်ပံ့မှုတွေ ပေးအပ်သွားမှာ ဖြစ်တယ်”</p> <p> </p> <p>ယင်းက ဆက်လက်၍ အလေးအနက်ထားကာ— “ငါတို့က မင်းရဲ့ တိရစ္ဆာန်ကို ခဏပဲ ငှားရမ်းမှာပါ။ မင်းအနေနဲ့ ဒီအမှုကို စုံစမ်းတဲ့နေရာမှာ ပါဝင်ဖို့ မလိုပါဘူး” ဟု ဆိုလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ တကယ်ပဲ ဟေ ကို လာတောင်းနေကြတာလား...။</p> <p>ရိုနန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ အကယ်၍ ဤရဲဌာနချုပ်မှ အရာရှိသည် အမှု၏ အောင်မြင်မှုကို လုယူရန် လာရောက်ခြင်းဆိုလျှင် သူ ထူးဆန်းနေမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ အမှုတွဲတင်ပြီးနောက် တစ်ရက်မျှပင် မကြာသေးမီမှာပင် 'ဟေ' ကို လာရောက် အစိုးရပိုင်အဖြစ် သိမ်းယူရန် ကြိုးပမ်းခြင်းမှာ တစ်ခုခုတော့ မှားယွင်းနေသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်တန်ရာ၏။</p> <p> </p> <p>“စိတ်မကောင်းပါဘူး”</p> <p>ရိုနန်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွချလိုက်ပြီးနောက်— “ကျွန်တော့်အနေနဲ့ ဌာနချုပ်ကို ကူညီချင်ပေမဲ့ အဲဒီဝိညာဉ်တိရစ္ဆာန်က မနေ့ညကတည်းက ထွက်ပြေးသွားတာ အခုထိ ပြန်ရှာမတွေ့သေးလို့ပါ၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် မကူညီနိုင်တော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ထွက်ပြေးသွားတယ် ဟုတ်လား”</p> <p>အရာရှိချုပ် ဆမ်ဆန်၏ မျက်နှာပေးမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားကာ— “မင်း ငါ့ကို နောက်ပြောင်နေတာလား”</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လို နောက်ပြောင်တာမျိုးကို ပြောတာလဲ”</p> <p>ရိုနန်က ပြတ်သားစွာပင်— “ထွက်ပြေးသွားတယ်ဆိုတာ ထွက်ပြေးသွားတာပါပဲ။ ဝိညာဉ်တိရစ္ဆာန်တွေ ထွက်မပြေးရဘူးလို့ ဘယ်သူက သတ်မှတ်ထားလို့လဲ။ အခုတော့ သူ မရှိတော့ဘူးလေ၊ ကျွန်တော်က မရှိတာကို အတင်းဖန်တီးပြီး ပေးလို့မှ မရတာ”</p> <p> </p> <p>'ဟေ' ကို အစိုးရပိုင်အဖြစ် သိမ်းယူလိုသော ရည်ရွယ်ချက်က မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ ရိုနန်အနေဖြင့် ထိုတောင်းဆိုချက်ကို လုံးဝ လက်ခံနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>'ဟေ' သည် သူကိုယ်တိုင် အထူးနည်းလမ်းများဖြင့် မွေးမြူထားသော ဝိညာဉ်တိရစ္ဆာန် ဖြစ်ရုံသာမက ၎င်းအား လေ့ကျင့်ပေးရန်နှင့် အဆင့်မြှင့်တင်ရန်အတွက် အရင်းအမြစ်များစွာကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားခဲ့ရာ ၎င်း၏တန်ဖိုးမှာ ရွှေဒင်္ဂါးပေါင်များစွာနှင့်ပင် မလဲနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ထက် ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ရိုနန်နှင့် 'ဟေ' တို့အကြား ဝိညာဉ်ရေးရာ ချိတ်ဆက်မှုတစ်ခု ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ 'ဟေ' ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်အချို့ ရှိနေနိုင်သဖြင့် အခြားသူများ၏ လက်တွင်းသို့ မည်သည့်အခါမျှ အရောက်ခံ၍ မဖြစ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ဌာနချုပ်၏ ဤလုပ်ရပ်မှာ အလွန်ပင် သံသယဖြစ်ဖွယ် ကောင်းလှချေသည်။ အကယ်၍ ယခု သူ၏ တိရစ္ဆာန်ကို ပေးလိုက်ရပါက နောက်ထပ် မည်သည့်တောင်းဆိုမှုများ ရောက်လာဦးမည်ကို မည်သူမှ မသိနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ရိုနန်အနေဖြင့် သူတို့၏ လောဘဇောများကို အစကတည်းက ရိုက်ချိုးပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>အရာရှိချုပ် ဆမ်ဆန်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားပြီးနောက် ခက်ထန်လှသော လေသံဖြင့်— “ဒုတိယအရာရှိချုပ် ရိုနန်... မင်း အခုထိ အလုပ်သင်ကာလပဲ ရှိသေးတယ်ဆိုတာ မမေ့နဲ့ဦး။ အထက်လူကြီးရဲ့ အမိန့်ကို ဖီဆန်ရင် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ မင်း သိလား”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် ဖီဆန်တာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>ရိုနန်က ပြုံးလိုက်ကာ— “ကျွန်တော့်အနေနဲ့ မပြီးမြောက်နိုင်တဲ့ တာဝန်တစ်ခုကို မထမ်းဆောင်နိုင်ရုံပါပဲ။ အဲဒါ အမှားဆိုရင်လည်း ကျွန်တော့်ကို ရာထူးကနေ ထုတ်ပယ်နိုင်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>အရာရှိချုပ် ဆမ်ဆန်မှာ စကားဆွံ့သွားတော့သည်။ ရိုနန်၏ စကားလုံးများမှာ လှောင်ပြောင်မှုများ ပါဝင်နေသော်လည်း ယုတ္တိဗေဒအရမူ အပြစ်ဆိုဖွယ်ရာ မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ထက် ပို၍ဆိုးသည်မှာ ဆမ်ဆန်အနေဖြင့် ရိုနန်ကို ရာထူးမှ ထုတ်ပယ်ရန် လုပ်ပိုင်ခွင့် မရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်း၏ အဆင့်အတန်းမှာ ရိုနန်ထက် နှစ်ဆင့်မျှ မြင့်မားသော်လည်း ရိုနန်ကို ရဲလောကမှ ကန်ထုတ်ရန်မှာ တရားဝင် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများစွာ လိုအပ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> ထို့အပြင် ရိုနန်သည် အမှုကြီးတစ်ခုကို ဖော်ထုတ်ထားသူ ဖြစ်ရာ ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ရုတ်တရက် ထုတ်ပယ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စပင် ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီလေ”</p> <p>အရာရှိချုပ် ဆမ်ဆန်က ရိုနန်ကို စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ— “မင်း နောင်တမရစေနဲ့လို့ပဲ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ရိုနန်က ပခုံးတွန့်ပြလိုက်ပြီး ယင်းနှင့် ဆက်လက်၍ စကားများနေရန် စိတ်မပါတော့ပေ။</p> <p>အရာရှိချုပ် ဆမ်ဆန်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ထွက်ခွာသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် တံခါးဝတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသော ၎င်း၏ကျောပြင်ကို အတွေးနက်စွာဖြင့် ကြည့်နေမိ၏။ ထိုသူ၏ ခံစားချက်ကို သူ သိမြင်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုတော့ သူသည် ရန်သူတစ်ဦးကို ဖန်တီးလိုက်မိပြီဖြစ်ကာ ဤကိစ္စသည်လည်း ဤမျှနှင့် ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>ကံဆိုးစွာပင် ထိုသူသည် အထူးစွမ်းအားရှင် တစ်ဦး ဖြစ်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ရိုနန်အနေဖြင့် ယခင်က ရှာကွင်းပီလ် သို့မဟုတ် ရူးဒေါ့ဖ် ဟားဘတ် တို့ကို ကိုင်တွယ်ခဲ့သလိုမျိုး တိတ်တဆိတ် ရှင်းလင်းပစ်ရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ရိုနန်တွင် အခြားဘာမှ လုပ်စရာမရှိတော့သည်ဟု မဆိုလိုပေ။ ယခုအချိန်မှာတော့ ထိုသို့လုပ်ရန် အချိန်ကောင်း မဟုတ်သေးရုံသာ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဆမ်ဆန် သို့မဟုတ် ၎င်း၏ နောက်ကွယ်မှ လူများကသာ ထပ်မံ၍ ရန်စလာဦးမည်ဆိုလျှင်မူ သူသည် လုံးဝ ညှာတာနေတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အရာရှိချုပ် ဆမ်ဆန်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ရဲဌာနချုပ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူ၏ရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သားရေကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ခြေတစ်ဖက်ချိတ်ကာ မှီထိုင်နေသော လှပသည့် အမျိုးသမီးရဲမေတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p> သူမ၏ ဖြူဖွေးသွယ်လျသော ခြေတံရှည်များမှာ စားပွဲပေါ်သို့ တင်ထားပြီး မြင်ရသူအဖို့ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပေသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း အရာရှိချုပ် ဆမ်ဆန်မှာမူ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပုံရ၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် တံခါးကို အမြန်ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် ထိုအမျိုးသမီးထံသို့ အပြေးအလွှား သွားကာ— “မစ္စတီးနား... ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ” ဟု ခေါင်းငြိမ့်ကာ ပျာပျာသလဲ မေးလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ရာထူးအဆင့်မှာ သူမထက် လေးဆင့်မျှ ပိုမြင့်သော်လည်း သူ၏ ပုံစံမှာမူ သူမ၏ လက်အောက်ခံ တစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေပေ၏။</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးရဲမေ တီးနားက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏ ခြေထောက်ကို ပြန်ချလိုက်ကာ ဆမ်ဆန်ကို စွေကြည့်လိုက်၏။</p> <p>“ရှေးဟောင်းဆိပ်ကမ်းရပ်ကွက်က စတုတ္ထမြောက်ရဲစခန်းကို သွားခဲ့တယ်မလား၊ အဲဒီ ဝိညာဉ်တိရစ္ဆာန်ကို ရခဲ့ရဲ့လား”</p> <p> </p> <p>ဆမ်ဆန်သည် တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်ပြီး ခက်ခက်ခဲခဲပင် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ရ၏။</p> <p>“သွားခဲ့ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ဒုတိယအရာရှိချုပ်က ဝိညာဉ်တိရစ္ဆာန် ပျောက်သွားပြီလို့ ပြောပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ဖြောင်း</p> <p>စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် ဆမ်ဆန်၏ ဘယ်ဘက်ပါးပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်သော ရိုက်ချက်တစ်ခု ကျရောက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အသုံးမကျတဲ့ကောင်”</p> <p>တီးနားက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကာ— “ဒီလောက် သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စလေးကိုတောင် မလုပ်နိုင်ရင် ဘာအတွက် သုံးစားရမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>ဆမ်ဆန်၏ ပါးပြင်မှာ ချက်ချင်းပင် ဖူးယောင်လာပြီး လက်ငါးချောင်းရာမှာ ထင်ထင်ရှားရှား ပေါ်လာတော့သည်။ သူ၏ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်တို့မှလည်း သွေးစအချို့ ထွက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှ မရှိဘဲ ပို၍ပင် နှိမ့်ချသော အမူအရာဖြင့်—</p> <p>“သူ လိမ်နေတာလို့ ကျွန်တော် သံသယရှိပါတယ်၊ အဲဒီတိရစ္ဆာန်ကို ရအောင်ယူဖို့ နည်းလမ်း ရှာပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>တီးနားသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ သူမ၏ အကြည့်များမှာ အေးစက်စက် အရှိန်အဝါများ ဖြာထွက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီဝိညာဉ်တိရစ္ဆာန်မှာ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရှိနေတယ်၊ သူ​ရဲ့ သွေးမျိုးရိုးက ငါတို့အတွက် အလွန်တန်ဖိုးရှိတယ်။ ဘယ်လိုနည်းလမ်းကိုပဲ သုံးသုံး တစ်ပတ်အတွင်း အဲဒါကို ရအောင်ယူရမယ်၊ မဟုတ်ရင်တော့...”</p> <p> </p> <p>သူမသည် လျှာဖျားဖြင့် သူမ၏ နီရဲလှသော နှုတ်ခမ်းလွှာကို လျက်လိုက်ကာ— “နောင်ဆက်တွဲ ဖြစ်လာမယ့် အကျိုးဆက်တွေကို ရှင်သိတယ်မလား”</p> <p> </p> <p>ဆမ်ဆန်သည် မသိစိတ်ဖြင့် တုန်ရင်သွားမိပြီး— “ဟုတ်ကဲ့... ” ဟု ပျာပျာသလဲ ပြန်ဖြေလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“လိမ္မာတယ်” တီးနားက သူမ၏ လက်ကလေးဖြင့် ဆမ်ဆန်၏ ဖူးယောင်နေသော ပါးပြင်ကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်ပေးလိုက်ကာ— “ရှင်သာ ဒီတာဝန်ကို အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်ရင် 'အသက်ကယ် အမြုတေဆေးရည်' သုံးလုံးကို ဆုလာဘ်အဖြစ် ပေးဖို့ ငါ တင်ပြပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>ဆမ်ဆန်သည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ခွန်အားများ နိုးကြားလာကာ— “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မ”</p> <p>'အသက်ကယ် အမြုတေဆေးရည်' ဆိုသည်မှာ အသက်ရှည်စေခြင်းနှင့် နုပျိုမှုကို ပြန်လည်ရရှိစေခြင်း စသည့် အစွမ်းထက် အာနိသင်များရှိသော အလွန်အဖိုးတန်သည့် ဆေးရည်များ ဖြစ်ကြပေသည်။</p> <p> </p> <p> ဆဲလက်စ်  အထက်တန်းလွှာ လောကတွင် ယင်းတို့ကို နတ်ဆေးသဖွယ် ရှာဖွေကြသော်လည်း ဖော်စပ်ရန် အလွန်ခက်ခဲလှသဖြင့် ရရှိရန်မှာ ခဲယဉ်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p> အမှန်စင်စစ်အားဖြင့် ထိပ်တန်း အဆက်အသွယ်နှင့် အရင်းအမြစ်များ မရှိဘဲ မည်မျှပင် ငွေပုံပေးစေကာမူ ထိုဆေးရည်ကို ဝယ်ယူ၍ မရနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>ယခု တီးနားက သူ့ကို ဆေးရည်သုံးလုံးတောင် ပေးမည်ဆိုသောအခါ ဆမ်ဆန်၏ နှလုံးသားထဲ၌ လောဘဇောများ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ သွေးတက်လာကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ဝါးမျိုပစ်ချင်နေသည့်အလား နီရဲလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တီးနားက ထိုပုံစံကို မြင်သောအခါ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် တဟားဟား ရယ်မောလိုက်လေရာ သူမ၏ ရယ်သံများမှာ ထိုရုံးခန်းအတွင်းဝယ် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့ပေရာသတည်း။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save