Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၃၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">သွေးလနက္ခတ် (၇၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆဲလက်စ်မြို့ဟောင်း ဆိပ်ကမ်းရပ်ကွက်၏ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်လှသော လမ်းကြားလေးတစ်ခုအတွင်း...။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်ရေးမွန်သည် လေဟာနယ်ကို လက်ဖြင့် လှမ်း၍ဆွဲလိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ မိလ္လာတွင်းဖုံးမှာ ရုတ်ခြည်းပင် ပွင့်ထွက်သွားပြီး မှောင်အတိကျနေသော မြေအောက်တွင်းဝကြီး ပေါ်ထွက်လာချေသည်။</p> <p> </p> <p>အပုပ်နံ့ဆိုးများမှာ အလုံးအရင်းနှင့် တက်လာသော်လည်း ရိုနန်သည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ထိုတွင်းထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် ပေ ၂၀ ခန့်အနက်သို့ လျင်မြန်စွာ သက်ဆင်းသွားပြီးနောက် ရွှံ့နွံများ ပြည့်နှက်နေသော မိလ္လာမြောင်းဘေးတွင် ခြေချရပ်နားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆဲလက်စ်မြို့၏ မိလ္လာစနစ်မှာ အလွန်တရာ ရှုပ်ထွေးလှပေသည်။ မြို့ဟောင်းဆိပ်ကမ်းရပ်ကွက်မှ အစပြုခဲ့သော ယင်းစနစ်မှာ နှစ်ပေါင်းရာချီ၍ ပြုပြင်တိုးချဲ့ခဲ့ရာမှ ယခုအခါတွင်မူ ဧရာမဝင်္ကပါကြီးသဖွယ် ဖြစ်တည်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုဆဲလက်စ်မြို့၏ အောက်ခြေတွင် လူတန်းစားနိမ့်ပါးသူများ၊ လေလွင့်သူများ၊ သူတောင်းစားများနှင့် ဝရမ်းပြေးများ အစရှိသည့် လူပေါင်းတစ်သိန်းနီးပါး ခိုအောင်းနေထိုင်ကြသည်ဟု ဆိုစမှတ်ပြုကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကြမ်းတမ်းလှသော ဆောင်းရာသီ ရောက်ရှိလာပါက ထိုအရေအတွက်မှာ သိသိသာသာ ပိုမိုများပြားလာတတ်သည်။ အနိမ့်ဆုံးလူတန်းစားဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသူများသည် အမှန်စင်စစ်အားဖြင့် မြေအောက်မိလ္လာမြောင်းများထဲတွင် နေထိုင်ကြသူများပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သာမန်လူများအဖို့မူ ဤမြို့တော်၏ မြေအောက်ကမ္ဘာမှာ အလွန်ပင် ဘေးအန္တရာယ် များလှပေသည်။ လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသော ရဲအရာရှိများပင်လျှင် ဆင်းရန် ဝန်လေးကြပြီး ‘ညစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များ’ သာလျှင် အနက်ရှိုင်းဆုံးအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ဝံ့ကြချေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် အင်အားကြီးမားလှသော ညစောင့်တပ်ဖွဲ့ပင်လျှင် မြေအောက်ရှိ အညစ်အကြေးနှင့် အမှောင်ထုအားလုံးကို ရှင်းလင်းနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ်အားဖြင့် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း လူအတော်များများမှာ မြေအောက်မိလ္လာမြောင်းများထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ပျောက်ကွယ်သွားလေ့ရှိရာ ထိုအထဲတွင် အထူးစွမ်းအားရှင် အချို့ပင် ပါဝင်နေတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် အနံ့အသက်ဆိုးလှသော ရွှံ့နွံများကို နင်းဖြတ်ကာ မြေအောက်လှိုဏ်ခေါင်းရှည်ကြီးများအတိုင်း သားကောင်ကို ချောင်းမြောင်းနေသူတစ်ဦးအလား လျှို့ဝှက်စွာ ရွေ့လျားလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမခံမရပ်နိုင်အောင် ဆိုးရွားလှသော အနံ့အသက်များနှင့် ပိုးမွှားပေါင်းစုံတို့မှာ သူ၏ကိုယ်ရံစိတ်အာရုံစွမ်းအား  ကြောင့် အနားသို့ မကပ်နိုင်ကြချေ။</p> <p> </p> <p>မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် တိတ်တဆိတ် သွားလာပြီးနောက်တွင်မူ နံရံပေါ်တွင် ရေးဆွဲထားသော အမှတ်အသားတစ်ခုကို ရိုနန် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ယင်းမှာ မြှားခေါင်းပုံစံ အမှတ်အသားတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအမှတ်အသား၏ လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း ရှုပ်ထွေးလှသော မြေအောက်မြောင်းများထဲတွင် သူ ဆက်လက်၍ ခရီးနှင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် အမှတ်အသားတစ်ခုကို မြင်တွေ့ရသည့်အချိန်၌မူ သူသည် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မော်ဖီးယပ်စ်မန်ဒက် ပေးအပ်ခဲ့သော ဝီစီကို အိတ်ကပ်ထဲမှ ထုတ်ယူ၍ မှုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုဝီစီမှာ အရိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဝီစီတစ်မျိုးဖြစ်ပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ နွေးထွေးသော အထိအတွေ့ရှိကာ မည်သည့်တိရစ္ဆာန်၏ အရိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်ကိုမူ မသိရှိနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ယင်းကို မှုတ်လိုက်သည့်အခါ ထွက်ပေါ်လာသော အသံမှာ ကျယ်လောင်ခြင်းမရှိသော်လည်း အလွန်ပင် စူးရှလှချေသည်။</p> <p>ရိုနန်သည် ရှည်ရှည်သုံးကြိမ်၊ တိုတိုသုံးကြိမ်ဖြင့် စုစုပေါင်း သုံးခါတိတိ မှုတ်လိုက်ပြီးနောက် ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာမြင့်သောအခါ ရှေ့ဘက်အမှောင်ထုထဲမှ တရှရှ အသံများနှင့်အတူ စိမ်းဖန့်ဖန့် အလင်းစက်လေးများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မည်သည့်အလင်းပေးကိရိယာမျှ မရှိသော်ငြား ရိုနန်မှာ ထိုအရာများမှာ ကြွက်များဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကြွက်ကြီး တစ်ကောင်ချင်းစီမှာ ကြောင်ပေါက်လေးများအလား ကြီးမားလှပြီး ရိုနန်၏အနားသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးကပ်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် ရိုနန်သည် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားခြင်း အလျဉ်းမရှိပေ။</p> <p>ကြွက်အုပ်ကြီးမှာ သူနှင့် ဆယ်မီတာခန့် အကွာတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည့်အလား ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင်မူ ဝါကျင့်ကျင့် အလင်းမှိန်လေးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။</p> <p>လက်ဆွဲမီးအိမ်လေးတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ခန္ဓာကိုယ်ပိန်ပါးပါး လူငယ်လေးတစ်ဦးမှာ ရိုနန်၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုသူမှာ ရိုနန်နှင့် ပေ ၁၀၀ နီးပါးအကွာတွင် သတိကြီးစွာဖြင့် ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ခြောက်ကပ်ကပ် အသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်မှာ -</p> <p>“မင်းက ဘယ်သူလဲ”</p> <p>ရိုနန်က ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်မှာ -</p> <p>“ငါက ပစ္စည်းပို့တဲ့လူပါ”</p> <p>ထိုလူငယ်က ထပ်မံ၍ မေးပြန်သည်မှာ -</p> <p>“ဘာပစ္စည်းတွေ ပို့တာလဲ၊ ပစ္စည်းအနီလား၊ အဖြူလား”</p> <p> </p> <p>ရိုနန်က “ပစ္စည်းအပြာ” ဟု ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>ဤထူးဆန်းလှသော စကားဝှက်မှာ မော်ဖီးယပ်စ်မန်ဒက် မသေဆုံးမီက ရိုနန်ကို ပြောပြခဲ့သော လျှို့ဝှက်ချက်ပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့မဟုတ်ပါက အရိုးဝီစီကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့်တိုင် စကားဝှက်ကို မသိရှိပါက ‘ဘော်ဒါအက်ဒီ’ နှင့် တွေ့ဆုံနိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သော အရာပင် ဖြစ်ပေရာသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်္ဂလာပါ ”</p> <p>စကားဝှက် မှန်ကန်သွားသည့်အခါတွင်မူ မီးအိမ်ကိုင်ထားသော လူငယ်မှာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သတိထားနေမှုကို လျှော့ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ” ဟု ပြောကြားကာ အမှောင်ထု၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးဆီသို့ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ ကြွက်ကြီးများသည်လည်း ထိုလူငယ်လေးအား သစ္စာရှိစွာပင် စောင့်ရှောက်လိုက်ပါသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> ကြည့်ရသည်မှာ ထိုလူငယ်သည် ယင်းတို့၏ သခင်ဖြစ်ဟန်တူချေသည်။</p> <p> </p> <p>“စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသားပဲ”</p> <p>ရိုနန်၏ မျက်လုံးများမှာ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် လမ်းပြသူနောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှုပ်ထွေးပွေလီလှသော မြေအောက်မြောင်းများထဲတွင် နာရီဝက်ခန့် ခရီးနှင်ပြီးနောက် လမ်းသွယ်ပေါင်းများစွာကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရာ၌ သူ၏ရှေ့မှောက်တွင် ကျယ်ပြောလှသော လှိုဏ်ဂူကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p> ထိုသို့သော လှိုဏ်ဂူမျိုးကို လန်ဒီမြို့၏ မြေအောက်ကမ္ဘာတွင်လည်း သူ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးရာ အထူးအဆန်းတစ်ခုအဖြစ် မထင်မှတ်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဤလှိုဏ်ဂူကြီးမှာ မြေအောက်နေထိုင်သူများအတွက် လူနေအိမ်ခြေများအဖြစ် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး ရွှံ့အိမ်နှင့် ကျောက်အိမ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>လမ်းမများနှင့် ဈေးဆိုင်တန်းများမှာလည်း သွားလာလှုပ်ရှားနေသူများဖြင့် အတော်ပင် စည်ကားနေချေသည်။</p> <p>မြေအောက်ကမ္ဘာ၏ အလင်းရောင်အတွက်ကိုမူ နံရံပတ်ပတ်လည်တွင် မြှုပ်နှံထားသော တောက်ပသည့် ကျောက်တုံးများဖြင့် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> ထိုကျောက်တုံးများကို သိပ္ပံနည်းကျအားဖြင့် ‘ကြယ်တာရာကျောက်ဖြူ’  ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြ၏။ အလင်းလွှတ်ခြင်းမှတစ်ပါး အခြားအသုံးမဝင်လှသဖြင့် ဈေးနှုန်းအလွန်ချိုသာလှရာ ဆင်းရဲသားမိသားစုများမှာ အလင်းရောင်အတွက် အဓိက အသုံးပြုကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>ပိန်ပါးပါး လူငယ်လေးမှာ ရိုနန်ကို လှိုဏ်ဂူ၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လူအများက လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ နှုတ်ဆက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုစဉ်တွင် လူစိမ်းတစ်ဦး ဖြစ်နေသော ရိုနန်အား စူးစမ်းသော အကြည့်များဖြင့် ဝိုင်းဝန်းကြည့်ရှုကြချေသည်။</p> <p> </p> <p> မြေအောက်နေထိုင်သူ အများစုမှာ နွမ်းပါးလှသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး အာဟာရချို့တဲ့နေသည့်ပုံ ပေါက်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းတို့ထဲတွင် အမျိုးသမီးနှင့် ကလေးငယ်များမှာ အများစုပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။</p> <p>ထိုလူငယ်လေး၏ လမ်းပြမှုဖြင့် ရိုနန်သည် တဲနန်းတစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ လူငယ်လေးက တဲတံခါးဝကို မစလိုက်ပြီး ရိုနန်ကို ဝင်ရန် အချက်ပြသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ခြေလှမ်းကျကျဖြင့် အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။</p> <p>တဲအတွင်းခန်းမှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းလှသည်မဟုတ်ဘဲ အပြင်အဆင်မှာလည်း ရိုးရှင်းလှချေသည်။</p> <p> </p> <p> အလယ်ရှိ စားပွဲပုလေးတစ်လုံးတွင် အသက် ၄၀ အရွယ် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးမှာ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်၍ တစ်ကိုယ်တည်း အရက်သောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>“ဘော်ဒါအက်ဒီ”</p> <p>ထိုအမည်မှာ ရိုနန်၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်ခြည်းပင် လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။</p> <p>ဤနာမည်ကျော် ဝရမ်းပြေးမှာ ခန့်ညားထည်ဝါသော ရုပ်ရည်ရှိပြီး ပြုပြင်ထားသော နှုတ်ခမ်းမွှေးစစမှာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပေသည်။</p> <p> </p> <p> မြင့်မြတ်သော အမျိုးသမီးများအား ရင်ခုန်အောင် စွမ်းဆောင်နိုင်သည့် ယောက်ျားတစ်ဦး၏ ပုံစံမျိုးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> ဘော်ဒါအက်ဒီမှာ ငယ်စဉ်က မင်းစိုးရာဇာတို့၏ အသုံးတော်ခံ လူငယ်လေးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး မြင့်မြတ်သောအမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အားပေးကူညီမှုကြောင့် ‘အထူးစွမ်းအားရှင်’ ဖြစ်ရန် လိုအပ်သော အရင်းအမြစ်များကို ရရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုစမှတ်ပြုကြ၏။</p> <p> </p> <p> သို့သော်လည်း ရိုနန်ကမူ ယင်းမှာ မနာလိုသူတို့၏ ကဲ့ရဲ့စကားသာ ဖြစ်တန်ရာသည်ဟု တွေးမိသည်။</p> <p> </p> <p>ဘော်ဒါအက်ဒီတွင် ထူးခြားသော ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါ ရှိပေသည်။ အင်အားကြီးမားသော အထူးစွမ်းအားရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သော်ငြား သူ၏အရှိန်အဝါမှာ ကြမ်းတမ်းခက်ထန်ခြင်း မရှိဘဲ နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ ခန့်ညားထည်ဝါသော အသွင်ကို ဆောင်နေချေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန် တဲအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဘော်ဒါအက်ဒီက မော့ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏မျက်လုံးများမှာ အလွန်ပင် တောက်ပလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်္ဂလာပါ”</p> <p>“မင်္ဂလာပါ မစ္စတာ ဘော်ဒါအက်ဒီ”</p> <p>ရိုနန်သည် ဘော်ဒါအက်ဒီ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်ရင်း ပြောကြားလိုက်သည်မှာ -</p> <p>“ကျွန်တော်က မြို့ဟောင်းဆိပ်ကမ်းရပ်ကွက် စတုတ္ထမြောက်ရဲစခန်းက ဒုတိယအရာရှိချုပ် ရိုနန်ရေးမွန် ပါ။ ခင်ဗျားကို ဖမ်းဆီးပြီး ဥပဒေအရ အရေးယူဖို့ အမိန့်အရ လာခဲ့တာပါ”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ရိုနန်၏နောက်ကွယ်ရှိ လူငယ်လေးမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ခါးကြားရှိ ဓားမြှောင်ကို ဗီဇအရ ဆွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> မိမိတို့ကိုယ်တိုင် ရန်သူကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာမိသည်ဟု ထိုလူငယ်လေး အိပ်မက်ပင် မက်ဖူးမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် ရိုနန်၏ လည်ပင်းကို စိုက်ကြည့်ကာ သေစေနိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်ရန် ပြင်လိုက်ချေသည်။</p> <p>သို့ရာတွင် ဘော်ဒါအက်ဒီမှာမူ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် လက်ကိုမြှောက်ကာ ထိုလူငယ်အား စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ရန် တားမြစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက မေးမြန်းလိုက်သည်မှာ -</p> <p>“မော်ဖီးယပ်စ်ကော ဘယ်မှာလဲ”</p> <p>“သေသွားပြီ”</p> <p>ရိုနန်က ပွင့်လင်းစွာပင် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါကိုယ်တိုင်ပဲ သူ့ကို သတ်လိုက်တာပါ။ သူ့နောက်က လိုက်လာတဲ့ လူနှစ်ရာနီးပါးကိုလည်း တစ်ခါတည်း ရှင်းပစ်လိုက်တယ်”</p> <p> </p> <p>ဘော်ဒါအက်ဒီ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများမှာ ရုတ်ချည်းပင် အေးခဲသွားတော့သည်။</p> <p>‘ဓားသွားဂိုဏ်း’တစ်ခုလုံး ချေမှုန်းခံလိုက်ရသည်ကို သူ သိရှိသော်လည်း ထိုသို့ပြုလုပ်ခဲ့သူမှာ မိမိရှေ့မှောက်သို့ ကိုယ်တိုင်ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>မော်ဖီးယပ်စ်မန်ဒက် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီတဲ့လား...။</p> <p>မိမိသူငယ်ချင်း၏ ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာနှင့် အသံကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိသောအခါ ဘော်ဒါအက်ဒီ၏ မျက်နှာထားမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း... တကယ်ပဲ အားကောင်းတာပဲ”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save