Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၃၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">သွေးလနက္ခတ် (၇၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် အသက်အရွယ်အားဖြင့် အလွန်ပင် ငယ်ရွယ်နုပျိုလှ၏။ ထိုနုပျိုမှုသည် ဟန်ဆောင်ဖန်တီးထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကျန်းမာသန်စွမ်းမှုနှင့် တက်ကြွဖျတ်လတ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ အချိန်ကာလ၏ ရင့်ရော်ငြီးငွေ့ဖွယ် အငွေ့အသက်မျှပင် မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဤလူငယ်သည် စတုတ္ထအဆင့် အထူးစွမ်းအားရှင်နှင့် နီးစပ်သည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအပါအဝင် ဂိုဏ်းဝင်အင်အား နှစ်ရာခန့်ကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းခဲ့သည်ဆိုသောအချက်မှာ အံ့ဩမဆုံး ဖြစ်ဖွယ်ရာပင်။</p> <p> </p> <p>ဘော်ဒါအက်ဒီသည်လည်း ယင်းကို မယုံကြည်နိုင်သော်ငြား ရိုနန်သည် မုသားစကားဆိုနေသည်ဟု မယူဆမိပေ။ အဆိပ်ဝံပုလွေ၏ ရင်ထဲ၌ စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြရန် ခက်ခဲသော ခံစားချက်တစ်ရပ် ဖြစ်ပေါ်လာရ၏။</p> <p> </p> <p> ယင်းကား 'တစ်သက်လုံး ခွေးကဲ့သို့ အသက်ရှင်နေရသည်' ဟူသော ခံစားချက်မျိုးပင် ဖြစ်တန်ရာသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းနဲ့ ရန်သူမဖြစ်ချင်ပါဘူး" ဟု ဘော်ဒါအက်ဒီက ရိုးသားစွာပင် ဆိုလိုက်၏။ "ငါဟာ မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ဘူးလို့လည်း ငါထင်တယ်"</p> <p>စင်စစ် ဘော်ဒါအက်ဒီသည် အလွန်မာနကြီးသူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မိမိဘဝတစ်လျှောက် အားကောင်းသော ရန်သူပေါင်းများစွာနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းကာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ဖူးခြင်း မရှိခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုခဏ၌ ဘော်ဒါအက်ဒီသည် ရုတ်ချည်းပင် သတိဝင်လာခဲ့၏။ မိမိ၏ စိတ်ဓာတ်သည် ရိုနန်၏ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်မှုကို မသိမသာ ခံလိုက်ရကြောင်း ထိတ်လန့်ဖွယ် တွေ့ရှိလိုက်ရခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p> သူ၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်တို့မှာလည်း လုံးဝ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရချေပြီ။</p> <p>အဆိပ်ဝံပုလွေ၏ မျက်လုံးအစုံမှာလည်း ရုတ်ချည်းပင် နက်ရှိုင်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းဟာ အဆိပ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုနိုင်သူမို့လို့ အဆိပ်ဝံပုလွေလို့ အမည်တွင်တာလို့ ငါကြားထားတယ်" ရိုနန်က သူ၏မျက်လုံးများကို တည့်တည့်ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> "ဘာလို့ တစ်ချက်လောက် စမ်းမကြည့်တာလဲ"</p> <p>ရိုနန်၏ တည်ငြိမ်လှသော အကြည့်အောက်၌ ဘော်ဒါအက်ဒီသည် မိမိ၏ အတွေးစများအပါအဝင် လျှို့ဝှက်ချက်အားလုံးကို ဗလာကျင်းပြလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။</p> <p> </p> <p> မိမိအနေဖြင့် ရိုနန်ကို အဆိပ်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ရန် ကြံစည်ခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်၏။ ပြင်းထန်သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားပြီးနောက်တွင်မူ အဆိပ်ဝံပုလွေသည် ရှုံးနိမ့်ခြင်းကို လက်ခံသည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ထားလိုက်ပါတော့လေ၊ မင်းက ငါ့ဆီကို တစ်ကိုယ်တည်း လာရဲတယ်ဆိုကတည်းက ငါ့ရဲ့ အဆိပ်ပညာကို မကြောက်လို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြဿနာရှာစရာ မလိုတော့ပါဘူး"</p> <p> သူက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ဆက်ပြော</p> <p>လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> "ငါ အရှုံးပေးပြီး မင်းနဲ့ လိုက်ခဲ့ဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ ပြောချင်တဲ့ စကားလေးတွေ ပြောဖို့ အချိန်နည်းနည်းလောက် ပေးနိုင်မလား"</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး ဘော်ဒါ" တဲအတွင်းရှိ ပိန်ချုံးချိနဲ့သော လူငယ်လေးက မျက်ရည်များ ဝဲလျက် အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး သူ့နောက်ကို လိုက်မသွားပါနဲ့" သူက ဓားမြှောင်ကို ပြန်လည်မြှောက်ကာ "ငါတို့မှာ လူရာနဲ့ချီ ရှိနေတာပဲ၊ သူ့ကို ပြန်တိုက်လို့ရတယ်" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း နောက်တစ်ခဏ၌ပင် ထိုလူငယ်မှာ မျက်လုံးများ လန်တက်သွားကာ မေ့မြောလဲကျသွားတော့၏။ ဤကား ဘော်ဒါအက်ဒီ၏ လက်ချက်ဖြစ်သည်မှာ ယုံမှားဖွယ် မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>အဆိပ်ဝံပုလွေက ခေါင်းခါယမ်းကာ ရိုနန်ကို ကြည့်၍ ဆိုလေသည်။ "ငါ လူတွေအများကြီး သတ်ခဲ့ဖူးပေမဲ့ လူတိုင်းဟာ သေသင့်တဲ့ အကြောင်းပြချက် ရှိခဲ့ကြတယ်"</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "အဲဒါက ငါ စိတ်ပူစရာ ကိစ္စမဟုတ်ဘူး" ဟု ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>စင်စစ် ဘော်ဒါအက်ဒီသည် ရဲစခန်း၏ ထုတ်ပြန်ချက်များကဲ့သို့ ယုတ်မာကောက်ကျစ်သူတစ်ဦး မဟုတ်ကြောင်း ရို့စ်စင်ကလဲယား ပေးပို့ခဲ့သည့် သတင်းအချက်အလက်များက သက်သေပြလျက် ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p> နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော ဤအဆိပ်ဝံပုလွေသည် မှူးမတ်များ၊ ကုန်သည်များနှင့် အထူးစွမ်းအားရှင်များကိုသာ သတ်ဖြတ်လေ့ရှိပြီး သာမန်အရပ်သားများကိုမူ ရန်ပြုခဲ့ခြင်း မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ရှိခဲ့လျှင်ပင် ယင်းကား လုပ်ကြံစွပ်စွဲချက်များသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>သို့သော် ယင်းကြောင့်ပင် သူသည် လူကောင်းတစ်ဦးဟု ဆိုနိုင်ပါသလော။</p> <p> </p> <p>မသေချာပေ။ ဘော်ဒါအက်ဒီသည် မော်ဖီးယပ်စ်မန်ဒက်နှင့် ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေများ ဖြစ်ကြပြီး မော်ဖီးယပ်စ်၏ ဓားသွားဂိုဏ်းမှာလည်း မကောင်းမှုအမျိုးမျိုးကို ကျူးလွန်နေခြင်း ဖြစ်ပေရာ အကယ်၍ ဘော်ဒါအက်ဒီသာ စိတ်ရင်းကောင်းသော သူခိုးကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပါမူ အဘယ်ကြောင့် ကလဲ့စားမချေဘဲ နေပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p> ထို့အပြင် ဘော်ဒါအက်ဒီသည် မော်ဖီးယပ်စ်မန်ဒက်၏ လမ်းကြောင်းများကို အသုံးပြုကာ ခိုးရာပါပစ္စည်းများကို ရောင်းချနေသည်ဟု ရိုနန်က သံသယရှိခဲ့သေး၏။</p> <p> </p> <p>"မင်း မော်ဖီးယပ်စ်မန်ဒက်အကြောင်း ပြောနေတာ ဖြစ်ရမယ်" ဘော်ဒါအက်ဒီက ဆက်လက်၍ "ဟုတ်တယ်၊ သူက ငါ့ရဲ့ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်း ဖြစ်ပြီး ငါ့ကို အများကြီး ကူညီခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူနဲ့ သူ့ရဲ့ ဓားသွားဂိုဏ်းသာ မရှိရင် ဒီက လူတွေကို ငါ ဘယ်လိုမှ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤနိမ့်ကျသော လူတန်းစားများအတွက် အခြေချစခန်းကို ဘော်ဒါအက်ဒီက တည်ထောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကာ လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်စုနှစ်အတွင်း မိဘမဲ့ကလေးများ၊ သူတောင်းစားများနှင့် ဒုက္ခသည်များကို လက်ခံစောင့်ရှောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဘော်ဒါအက်ဒီသည် သူဌေးများထံမှ ဥစ္စာပစ္စည်းများကို လုယူကာ ဓားသွားဂိုဏ်းမှတစ်ဆင့် စားနပ်ရိက္ခာ၊ ဆေးဝါးနှင့် လောင်စာဆီများအဖြစ် လဲလှယ်ခဲ့၏။ ထိုသို့ဖြင့် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသူတို့ အသက်ဆက်နိုင်ရန် ဖန်တီးပေးခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကို ပြောပြတာက မင်းရဲ့ သနားမှုကို လိုချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ အရမ်းအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကို ပြောပြချင်လို့ပါ"</p> <p> </p> <p>ဘော်ဒါအက်ဒီ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် တည်ကြည်လေးနက်နေ၏။ "လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လက ဖရန်ကလင်နော်တန်ဆိုတဲ့ နယ်ရှင်မင်းတစ်ယောက်ကို ငါ သတ်ခဲ့တယ်၊ အဲဒီနောက်မှာ သူဟာ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်မျိုးနွယ်စုတွေနဲ့ ပူးပေါင်းနေတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုနယ်ရှင်မင်း ဖရန်ကလင်သည် ဆဲလက်စ်၏ အထက်တန်းလွှာလောက၌ အသိပညာကြွယ်ဝသူ၊ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်သူအဖြစ် ကျော်ကြားကာ ကဗျာနှင့် ပန်းချီပညာတို့တွင်လည်း ထူးချွန်သူဖြစ်ပေရာ မြင့်မြတ်သော အမျိုးသမီးငယ်များစွာ၏ စိတ်ကူးယဉ် အိမ်မက်မင်းသားတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုကဲ့သို့ နာမည်ကောင်းရှိသော နယ်ရှင်မင်းသည် ကွယ်ရာ၌မူ လူကုန်ကူးမှုကဲ့သို့ ယုတ်မာသော အလုပ်များကို လုပ်ကိုင်နေခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>လူကုန်ကူးရုံသာမက ဝယ်ယူလာသော ကျွန်များကို မြို့တော်ဆင်ခြေဖုံးရှိ စံအိမ်တစ်ခုသို့ ပို့ဆောင်ကာ သွေးယဇ်ပူဇော်သည့် နည်းလမ်းဖြင့် 'အသက်အမြုတေဆေး'  ကို ဖော်စပ်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>'အသက်အမြုတေဆေး' ဆိုသည်မှာ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်တို့ တီထွင်ထားသော ဆေးတစ်မျိုးဖြစ်ကာ အသက်ရှည်စေခြင်းနှင့် နုပျိုခြင်းတို့ကို ပေးစွမ်းနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မြို့တော်၏ အာဏာရှိသူတို့ကြားတွင် ယင်းဆေးသည် အဖိုးတန်ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်နေကာ အာဏာနှင့် စည်းစိမ်မရှိသူတို့ လက်လှမ်းမမီနိုင်သော အရာပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုဆေးကို အပြစ်မဲ့သော အသက်ပေါင်းများစွာဖြင့် ဖော်စပ်ထားသည်ကိုမူ မည်သူက သိပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ဘော်ဒါအက်ဒီသည် ဖရန်ကလင်နော်တန်၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို တိုက်ဆိုင်စွာပင် သိရှိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ထိုယုတ်မာသော နယ်ရှင်မင်းကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်တစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်က ဘော်ဒါအက်ဒီသည် ငရဲခန်းမှ မနည်းလွတ်မြောက်လာခဲ့ကာ လမ်းပေါ်၌ မေ့မြောနေစဉ် အဖမ်းခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဖရန်ကလင်၏ မကောင်းမှုများမှာ လူသိရှင်ကြား မဖြစ်ခဲ့ဘဲ ဒဏ်ရာရသွားသော သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်မှာလည်း ထွက်ပြေးသွားသဖြင့် သူသည် စီရင်ချက်ချမည့်အချိန်အထိ အသက်ရှင်ခွင့် ရနေခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင်မူ မော်ဖီးယပ်စ်မန်ဒက်က အကျဉ်းသားပို့ဆောင်ရေးလှည်းကို တိုက်ခိုက်ကာ သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>"အခုတော့ ဒီကိစ္စက ပေါက်ကြားသွားပြီဆိုတာ သေချာတယ်" ဘော်ဒါအက်ဒီက လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ "လူအများကြီးက ငါ့ကို သေစေချင်နေကြပြီ၊ သူတို့က အသက်အမြုတေဆေးရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို လူသိရှင်ကြား မဖြစ်စေချင်ကြဘူး၊ မင်းက ငါ့ကို ဖမ်းဆီးနိုင်တဲ့ သူရဲကောင်းဖြစ်ရင်တောင် သူတို့က အဲဒီလို အလောင်းအစားမျိုး လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"အဲဒီလူတွေထဲက အများအပြားက သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်တွေနဲ့ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပူးပေါင်းနေတယ်ဆိုတာ မင်းသိသင့်တယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုဇာတ်လမ်းကို နားထောင်ပြီးနောက်တွင်မူ ရိုနန်၏ မျက်နှာထားမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်တို့၏ လွှမ်းမိုးမှုမှာ ဆဲလက်စ်အတွင်း ဤမျှနက်ရှိုင်းနေလိမ့်မည်ဟု သူမထင်ထားခဲ့သလို ဘော်ဒါအက်ဒီနောက်ကွယ်တွင်လည်း ဤမျှကြီးမားသော လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သေချာသည်မှာ ရိုနန်အနေဖြင့် ဘော်ဒါအက်ဒီကို ဖမ်းဆီးမည့် တာဝန်ကို လက်ခံလိုက်သည်နှင့် ဤကိစ္စရပ်များ၌ ပါဝင်ပတ်သက်နေတော့မည် ဆိုသောအချက်ပင်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် သူ၏မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။ "ဒါဆိုရင် မင်းကို မဖမ်းတာက အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှု ဖြစ်နိုင်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ တာဝန်မအောင်မြင်ခဲ့ပါမူ အများဆုံး အုပ်ချုပ်ရေးပိုင်းဆိုင်ရာ အပြစ်ပေးမှုမျှသာ ရင်ဆိုင်ရမည် မဟုတ်လော။ ထို့အပြင် ရဲစခန်းမှ အလုပ်သည် ရိုနန်အတွက် အမှန်တကယ် အရေးကြီးသလော။</p> <p> </p> <p>မဟုတ်သည်မှာ သေချာပေသည်။</p> <p>"မင်း ငါ့ကို နားဝင်အောင် ပြောနိုင်သွားပြီ" ရိုနန်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ဒီကိစ္စကို ငါစုံစမ်းကြည့်မယ်၊ ဒါကြောင့် အခုလောလောဆယ်တော့ မင်းကို လွှတ်ပေးထားလိုက်မယ်" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p> ဘော်ဒါအက်ဒီသည် ရိုနန်က ဤမျှလွယ်လွယ်ကူကူ လက်ခံလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း "မင်းကို အကြံပေးချင်တာကတော့ ဆဲလက်စ်ကနေ ထွက်သွားဖို့ပါပဲ၊ တခြားနိုင်ငံတစ်ခုခုကို သွားလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်၊ ဒီလူတွေ ဘယ်လောက်အထိ အစွမ်းထက်တယ်ဆိုတာ မင်းမသိသေးဘူး" ဟု ဆို၏။</p> <p> </p> <p>"ငါကိုယ်တိုင်တောင် ဘယ်လောက်ကြာကြာ အသက်ရှင်နိုင်ဦးမလဲ မသိဘူး"</p> <p>ရိုနန်က သိလိုစိတ်ဖြင့် "ဒါဆို မင်းကကော ဘာလို့ ဒီကနေ ထွက်မသွားတာလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဘော်ဒါအက်ဒီက "ငါသာ ထွက်သွားရင် ဒီလူတွေ အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ ဒီမှာရှိနေတာက သူတို့အတွက် မျှော်လင့်ချက်ပဲ" ဟု စိတ်မကောင်းစွာပင် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ စိုက်ကြည့်လိုက်လေသတည်း။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save