Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၄၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">သွေးလနက္ခတ် (၈၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>မဂ္ဂနပ်စ်ခန်း၏ လက်သည်းများကို ရိုနန်က မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်မှာ သူ၏ လူသတ်လိုသော အာဃာတတို့မှာ သိသိသာသာပင် ထင်ဟပ်လျက်ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>ဤအဆင့်မြင့် သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်သည် အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြင့် ရိုနန်ကို တွန်းလှန်နိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်နေခဲ့သော်လည်း၊ ဤသည်မှာ ရိုနန် အလိုရှိနေသည့် အချက်ပင်ဖြစ်ကြောင်း သူ လုံးဝ ထည့်သွင်းစဉ်းစားခဲ့မိခြင်း မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်၏ လက်ဝဲဘက်လက်သည် မလှုပ်မယှက်နိုင်သော သံမဏိညှပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေရာ မဂ္ဂနပ်စ်ခန်း မည်မျှပင် ရုန်းကန်စေကာမူ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပြီ။</p> <p> </p> <p> ရိုနန်ကမူ သူ၏ စိတ်အာရုံစွမ်းအားတို့ကို တစ်ဖက်လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ မရပ်မနားပင် ထိုးသွင်းနှိမ်နင်းနေလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအဆင့်မြင့် သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်၏ သွေးမျိုးဆက်အင်အားကို ဖိနှိပ်ရန်ပင် ဖြစ်ပေရာ၊ ထိုခဏ၌ မဂ္ဂနပ်စ်ခန်း၏ ပိန်လှီသော မျက်နှာသည် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားရုံမျှမက လည်ပင်း၊ လက်နှင့် ခြေထောက်တို့မှာလည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်လာခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အရေပြားပေါ်တွင် မည်းနက်သော သွေးရောင်အစင်းကြောင်းများ အစီအရီ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်မှာ သွေးမျိုးဆက်အင်အားကို အစွမ်းကုန် အသုံးချနေခြင်း၏ လက္ခဏာပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်တို့၏ မူလစွမ်းအားမှာ သွေးမျိုးဆက်ပေါ်၌သာ တည်မှီနေခြင်းဖြစ်ရာ၊ ထိုစွမ်းအားကြောင့်ပင် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက် အသွယ်သွယ်ကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်းတို့သည် သွေးလနက္ခတ်၏ စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူ၍ အစဉ်တစိုက် ပြောင်းလဲတိုးတက်နေသော သဘာဝလွန် မျိုးနွယ်စုများပင် ဖြစ်ကြပေရာ၊ ဘေးဒုက္ခနှင့် ကြုံတွေ့ရချိန်တွင် ထိုသွေးမျိုးဆက် စွမ်းအားက မခန့်မှန်းနိုင်သော ခွန်အားတို့ကို ထုတ်ဖော်ပေးလေ့ရှိ၏။</p> <p> </p> <p> သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်၏ အဆင့်မြင့်လေလေ၊ ထုတ်ဖော်နိုင်သော စွမ်းအားမှာလည်း ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလေလေ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် မဂ္ဂနပ်စ်ခန်း အစွမ်းကုန် ကြိုးစားအားထုတ်နေပါသော်လည်း ရိုနန်၏ စိတ်အာရုံစွမ်းအားအောက်တွင် အရာရာမှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်နေခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>လုံးဝခြားနားသော စွမ်းအားနှစ်ရပ်မှာ ထိုအဆင့်မြင့် သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ပြင်းထန်စွာ ပွတ်တိုက်မိကြပြီး ကြွက်သားများ၊ အရွတ်များနှင့် အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတို့ကို ရက်စက်စွာ ဆွဲဖြဲဖျက်ဆီးပစ်နေပေရာ ပြင်းထန်သော အတွင်းဒဏ်ရာတို့ကို ရရှိစေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ မဂ္ဂနပ်စ်ခန်းသာ အလွန်အမင်း ကြံ့ခိုင်သော ဇွဲလုံ့လနှင့် သက်စောင့်အား မရှိပါက ထိုနေရာ၌ပင် ချက်ချင်း အသက်ပျောက်သွားတန်ရာ၏။</p> <p> </p> <p>ယခုမူ သူသည် နာကျင်လှသဖြင့် စူးရှစွာ အော်ဟစ်နေရပြီး သူ၏ မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်တို့မှ မည်းနက်သော သွေးပုပ်များ တစ်ပြိုင်နက် စိမ့်ထွက်လာနေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ သွေးရောင်အစင်းကြောင်းများမှာလည်း အက်ကွဲလျက် မီးခိုးငွေ့အမျှင်တန်းလေးများ ထွက်ပေါ်လာနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဤမျှလောက်အထိ သနားစဖွယ် အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်နေသော်လည်း၊ တစ်ချိန်က လူသားပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော ဤအဆင့်မြင့် သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်မှာမူ အားနည်းသော ပြန်လည်တိုက်ခိုက်မှုကိုပင် မပြုနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p> သူ၏ တောင့်တင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ လျှပ်စီးအပစ်ခံရသကဲ့သို့ တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေရုံသာ တတ်နိုင်ပေတော့သည်။</p> <p>သို့သော် ဤမျှနှင့် မပြီးသေးပေ။</p> <p> </p> <p>မဂ္ဂနပ်စ်ခန်းကို အောင်မြင်စွာ ဖိနှိပ်ပြီးနောက် ရိုနန်သည် ခုတ်ထွင်ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသော သူ၏ လက်ယာဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအဆင့်မြင့် သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော မျက်ဝန်းများရှေ့မှာပင် ဓားအလင်းတစ်ချက်သည် ရုတ်ချည်းပင် ဝှေ့ယမ်းကာ ကျဆင်းသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>“အား...”</p> <p>စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံမှာ နားစည်ကို ထိုးဖောက်မတတ် ပြင်းထန်လှပေရာ ထူထဲလှသော နံရံများကို ကျော်လွန်၍ အပြင်ဘက်ရှိ လူများပင် ကြားနိုင်လောက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မည်းနက်သော အရေပြားတစ်စသည် လေထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာပင် လွင့်ပျံကျဆင်းသွား၏။ ထို့နောက် ဒုတိယတစ်စ၊ တတိယတစ်စနှင့် စတုတ္ထတစ်စ...</p> <p>ရိုနန်၏ ဓားချက်များမှာ ပို၍ မြန်ဆန်လာပြီး အရေပြားများမှာလည်း တရစပ် ကွာကျလာနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် သွေးအေးလှသော၊ ခံစားချက်ကင်းမဲ့လှသော ခွဲစိပ်ဆရာတစ်ဦးကဲ့သို့ ခုတ်ထွင်ဓားကို ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးချကာ မဂ္ဂနပ်စ်ခန်း၏ အသားနှင့် အရေပြားတို့ကို တစ်စစီ ခွာထုတ်နေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ထူးခြားသည်မှာ ထိုခွာထုတ်လိုက်သော အသားစတိုင်းမှာ အရွယ်အစားနှင့် အလေးချိန် တူညီနေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မဂ္ဂနပ်စ်ခန်း၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အရေပြားများ ကင်းစင်သွားပြီး ဖြူဖွေးသော နံရိုးများနှင့် အတွင်းအင်္ဂါများမှာ ပေါ်လွင်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>အဆင့်မြင့် သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်များတွင် ကိုယ်တိုင် ပြန်လည်ကုသနိုင်သော စွမ်းရည်ရှိကြသည် မှန်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အသားစများ ချက်ချင်း ပြန်လည်ပေါက်ဖွားလာနိုင်စွမ်းကား မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>သွေးမျိုးဆက် စွမ်းအားကို စိတ်အာရုံစွမ်းအားဖြင့် လုံးဝဖိနှိပ်ထားခြင်း ခံရသည့်အချိန်တွင်မူ ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပြီ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ရိုနန်၏ လုပ်ရပ်ကား မပြီးဆုံးသေးချေ။ ရင်ဘတ်ပြီးနောက် ကျောပြင်၊ ထို့နောက် လက်မောင်းများ၊ လည်ပင်းနှင့် မျက်နှာ... တစ်ဖြည်းဖြည်းနှင့် အရိုးစုကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p> ဦးရေခွံကို ခွာထုတ်ပြီးသည့်အခါတွင်မူ ရိုနန်သည် ထိုသွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်၏ မျက်လုံးနှစ်လုံးကို ကျွမ်းကျင်စွာပင် ထိုးဖောက်ထုတ်ယူလိုက်ရာ မှောင်မည်းနေသော မျက်တွင်းဟောင်းကြီး နှစ်ခုသာ ကျန်ရစ်တော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဟစ်”</p> <p>ရိုနန်က ဦးခေါင်းခွံကို ခွဲလိုက်သောအခါ၊ နှစ်ပေါင်း သုံးရာကျော် သက်တမ်းရှိခဲ့သည့် မဂ္ဂနပ်စ်ခန်း၏ စိတ်ဓာတ်မှာ နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝပြိုလဲသွားရလေပြီ။</p> <p> </p> <p> သူသည် အစွမ်းကုန် အော်ဟစ်ရန် ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သော်လည်း မည်သည့်အသံမျှ ထွက်မလာခဲ့ချေ။ အကြောင်းမူကား ထိုအဆင့်မြင့် သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်၏ လျှာမှာ အဖြတ်ခံထားရပြီး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ခုတ်ထွင်ခွဲစိပ်ခြင်းမှာ အဆုံးမရှိ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ရာ၊ မဂ္ဂနပ်စ်ခန်း၏ နှလုံးသားမှာ ရုတ်ချည်း ကျုံ့ဝင်သွားပြီး တောက်ပသော သွေးရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာချိန်အထိပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် ခုတ်ထွင်ဓားကို ရုပ်သိမ်းကာ ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသော သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်၏ နှလုံးသားကို ဖမ်းကိုင်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မဂ္ဂနပ်စ်ခန်း၏ သွေးမျိုးဆက် မြစ်ဖျားခံရာဖြစ်သော နှလုံးသားမှာ ရိုနန်၏ လက်အတွင်း၌ အလွယ်တကူပင် အဖမ်းခံလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p> ထိုနှလုံးသားမှာ လိမ္မော်သီးခန့်မျှ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး အပြစ်အနာအဆာကင်းကာ ကြည်လင်နေသော ရတနာကျောက်နီ တစ်လုံးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေရာ အတွင်း၌ သွေးများ စီးဆင်းနေသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>“သွေးအမြုတေ ”</p> <p>ဤသည်မှာ အဆင့်မြင့် သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်များသာ ဖော်ဆောင်နိုင်သော သွေးမျိုးဆက်၏ အနှစ်သာရဖြစ်ပြီး၊ အဆင့်မြင့် ဆေးရည်များ ဖော်စပ်ရာတွင် အသုံးပြုနိုင်သည့် အလွန်အဖိုးတန်သော အဂ္ဂိရတ်ပစ္စည်းပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုကဲ့သို့ ပြည့်စုံသော သွေးအမြုတေကို ရရှိရန်မှာ အလွန်ပင် ခဲယဉ်းလှ၏။ အကြောင်းမှာ အဆင့်မြင့် သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်တို့သည် ၎င်းတို့၏ ရတနာကို ရန်သူ့လက်သို့ ပေးအပ်ခြင်းထက် လုံးဝပျက်စီးသွားရန်ကိုသာ ရွေးချယ်လေ့ရှိသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သွေးအမြုတေကို ရိုနန်က သိမ်းယူလိုက်သည့်အခါ မဂ္ဂနပ်စ်ခန်း၏ ကြွင်းကျန်ရစ်သော ရုပ်အလောင်းမှာ ပြာအဖြစ် ကြေမွသွားပြီး အငြိုးအတေးကြီးလှသော တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လေထဲတွင် မည်းနက်သော မြူခိုးများအဖြစ် လွင့်ပျံသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်က ခပ်ဖွဖွ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ ထိုမြူခိုးများမှာ ချက်ချင်းပင် ကွယ်ပျောက်သွားရလေပြီ။</p> <p> </p> <p>သွေးအမြုတေကို အိတ်ကပ်အတွင်း ထည့်သွင်းပြီးနောက် ရိုနန်၏ အာရုံသည် ရှေ့ရှိ ခိုင်ခံ့လှသော တံခါးကြီးဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွား၏။</p> <p> </p> <p> ဤအမြုတေမှာ အဖိုးတန်သည် မှန်သော်လည်း အတွင်း၌ ရှိနေသော များပြားလှသည့် ထူးခြားဆန်းပြားသော အရာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အရာမဝင်လှချေ။ လောကမူလအမြုတေ၏ အငွေ့အသက်ကိုပင် သူ ခံစားနေရပြီ မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် တွန့်ဆုတ်နေခြင်း မရှိဘဲ လေးလံလှသော သတ္တုစပ်တံခါးကြီးပေါ်သို့ လက်တင်ကာ စိတ်အာရုံစွမ်းအားကို ထည့်သွင်း၍ ဖွင့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ပြင်းထန်သော စွမ်းအားကြောင့် တံခါးအတွင်းရှိ စက်မှုယန္တရားများမှာ အလိုအလျောက်ပင် လည်ပတ်လာပြီး မြည်ဟည်းသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် တံခါးချက် ကျသွားသော အသံနှင့်အတူ ချုပ်လုပ်ထားသကဲ့သို့ စေ့စပ်နေသော တံခါးကြီးမှာ အနည်းငယ်မျှ ပွင့်ဟသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် သံမဏိတံခါးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲကာ ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် နံရံကို အားပြုလျက် အတင်းအကျပ် တွန်းဖွင့်လိုက်၏။ တန်ချိန်ပေါင်းများစွာ လေးလံလှသော ထိုတံခါးကြီးမှာ ရိုနန်၏ အင်အားကြောင့် ပွင့်သွားရလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ရိုနန် အထဲသို့ ရောက်သွားပြီးသည့်နောက်တွင်မူ တံခါးကြီးသည် ယခင်အတိုင်း ပြန်လည်စေ့ပိတ်သွားကာ အပြင်ဘက်တွင် သော့ရှိနေပါစေကာမူ ဖွင့်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ကျယ်ဝန်းလှသော သိုလှောင်ရုံအတွင်း ရပ်နေရင်း ရိုနန်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဆဲလက်စ် ပြည်တွင်းရေးရာဌာန၏ ထူးခြားဆန်းပြားပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းရာနေရာမှာ ဘဏ်တစ်ခု၏ လုံခြုံရေးထက်ပင် ပိုမိုမြင့်မားသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ရိုနန်၏ လက်တွင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>စတုရန်းမီတာ တစ်ထောင်ကျော် ကျယ်ဝန်းသော ဤနေရာတွင် သေတ္တာပေါင်းများစွာကို စီရီ၍ ထားရှိပေသည်။ သေတ္တာများမှာ အရွယ်အစား အမျိုးမျိုး ရှိသော်လည်း ပစ္စည်းနှင့် အရောင်မှာ တူညီနေကြပြီး အားလုံးပေါ်တွင် ပိတ်ဆို့ထားသည့် သင်္ကေတများ ကပ်ထားသည်ကို တွေ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>ဤသေတ္တာများအတွင်း၌ အန္တရာယ်ရှိသော ပစ္စည်းများကို ချိပ်ပိတ်သိမ်းဆည်းထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်က ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးကို အမှတ်မထင် ဖွင့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသေတ္တာမှာ သေးငယ်လှပြီး အတွင်း၌ တိရစ္ဆာန်ရေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လိပ်ထားသည့် အညိုရောင်သားရေစတစ်ခုသာ ရှိပေရာ ကြည့်ရသည်မှာ လုံးဝပင် သာမန်မျှသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရိုနန်က ထိုသားရေစကို ကိုင်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ ၎င်းသည် ချက်ချင်းပင် အသက်ဝင်လာကာ ရိုနန်၏ လက်မောင်းကို ရစ်ပတ်လိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>ရိုနန် ကြည့်နေစဉ်မှာပင် သူ၏ လက်ယာဘက်လက်မောင်းမှာ လျင်မြန်စွာပင် ကြီးထွားလာပြီး အရေပြားပေါ်တွင် အကြေးခွံများ ထွက်ပေါ်လာကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သားရဲလက်မောင်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟစ်”</p> <p>ချွန်မြသော သားရဲလက်သည်း ငါးခုမှာလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။</p> <p>“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ...”</p> <p>ရိုနန်က မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ဤသားရေစ၏ ထူးခြားသော ဂုဏ်သတ္တိမှာ စိတ်ဝင်စားဖွယ် ကောင်းလှသော်လည်း ၎င်းမှာ လုံးဝ အန္တရာယ်မကင်းလှပေ။ ထိုသားရေစမှ ပြင်းထန်ပြီး သွေးဆာနေသော အငွေ့အသက်တို့သည် သူ၏ ကြွက်သားနှင့် အရိုးများအတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို ရိုနန် ခံစားနေရပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save