Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၄၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">သွေးလနက္ခတ် (၈၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>စူးရှငြံငြီးဖွယ်ကောင်းသော သံချပ်ကာနှင့် စက်ဝိုင်းလွှတို့ ပွတ်တိုက်မိသံသည် လေထုထဲ၌ ဟိန်းထွက်သွားလျက် မရေမတွက်နိုင်သော မီးပွားများမှာလည်း နေရာအနှံ့ လွင့်စင်ပျံဝဲနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အင်းဗီယာနိုင်ငံ အတွင်း၌ ဆဲလက်စ် ပြည်တွင်းရေးရာဌာန  သည် အင်အားအကြီးမားဆုံး အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ဖြစ်ပေရာ ပါရမီရှင်များ ပေါများလှသကဲ့သို့ လူအင်အား၊ ပစ္စည်းအင်အားနှင့် အခြားသော အရင်းအမြစ်များကို စုစည်းအသုံးချနိုင်စွမ်းမှာလည်း အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှချေသည်။</p> <p> </p> <p>ခရမ်းရောင်ဆံပင်နှင့် မှော်ဆရာမ  ၏ အမိန့်ပေးစေခိုင်းမှုကြောင့် အင်အားပြင်း ရေနွေးငွေ့ဖြတ်စက်ကြီးတစ်လုံးကို မြေအောက်ခန်းသို့ လျင်မြန်စွာ သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p> ထို့နောက် ကျွမ်းကျင်လုပ်သား ဆယ်ဂဏန်းကျော်တို့က စိန်မှုန့်များ သုတ်လိမ်းထားသည့် လွှသွားဖြင့် ထူထဲလှသော သတ္တုစပ်တံခါးကြီးကို စတင်ဖြတ်တောက်ကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းလုပ်ရပ်သည် ကြမ်းတမ်းခက်ထရော်နိုင်လှသော်လည်း နိုင်ငံတော်၏ အဆင့်အမြင့်ဆုံး နည်းပညာရပ်များကို အသုံးပြုနေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် ရတနာစုဝေးရာဂေဟာ၏ တံခါးမကြီးပေါ်၌ ရှည်လျားသော ဓားရာတစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး အချိန်နှင့်အမျှ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့ရာ ထိုသတ္တုတံခါးကြီး ပွင့်ထွက်သွားရန်မှာ အချိန်တစ်ခုသာ လိုတော့ကြောင်း ထင်ရှားနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ရတနာစုဝေးရာဂေဟာအတွင်း၌ ပုန်းကွယ်နေသော ရိုနန်ရေးမွန် ကမူ အနည်းငယ်မျှပင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားခြင်း မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုသတ္တုစပ်တံခါးကြီးမှာ မည်မျှခိုင်ခံ့ကြောင်းကို သူက ကောင်းစွာ သိရှိထားသကဲ့သို့ မိမိအနေဖြင့် ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ရန် အချိန်လုံလောက်စွာ ရရှိနေသေးကြောင်းကိုလည်း သူက နားလည်ထားပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် လောကမူလအမြုတေ  များ ကိန်းအောင်းနေသည့် ရတနာများကို စုစည်းလိုက်ပြီးနောက် မိမိ၏ စိတ်အာရုံစွမ်းအား ကို အသုံးပြုကာ ထိုရတနာများထဲမှ အဖိုးအထိုက်တန်ဆုံး အမြုတေများကို စတင်ထုတ်ယူလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကမ္ဘာလောကအသီးသီးကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့သူ ဖြစ်သည့်အလျောက် ရိုနန်သည် လောကမူလအမြုတေများကို ထုတ်ယူခြင်း၌ အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်နှံ့စပ်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လောကမူလအမြုတေ အမျှင်တန်းလေးများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထုတ်ယူပြီးနောက် ရတနာအားလုံး ကုန်စင်သွားသည်အထိ သူ၏ စိတ်အာရုံစွမ်းအားဖြင့် ရစ်ပတ်ထိန်းသိမ်းထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ရိုနန်သည် ထိုလောကမူလအမြုတေများကို တစ်ခုတည်းဖြစ်အောင် ပေါင်းစည်းလိုက်ရာ နောက်ဆုံး၌ နဂါးမျက်လုံးခန့်ရှိသော အမြုတေတစ်ခုအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအမြုတေမှာ ကြည်လင်တောက်ပသည့် သွေးနီရောင်အသွေး ရှိပေရာ ယခင်က သူရရှိခဲ့သော သွေးအမြုတေ မှာ ယင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဖျော့တော့သွားရုံမက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် ၎င်းအတွင်း၌ ကိန်းအောင်းနေသော စွမ်းအားမှာလည်း တိုင်းတာ၍ မရနိုင်လောက်အောင်ပင် နက်ရှိုင်းလှပြီး ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအင်များကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ပင် တုန်ခါသွားရပေသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုစွမ်းအား၏ ဖိနှိပ်မှုကြောင့် သိုလှောင်ရုံအတွင်းရှိ ထူးဆန်းသော ရတနာပစ္စည်းများမှာပင် ကြက်ကလေးများကဲ့သို့ ငြိမ်သက်သွားကြရရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် ထိုလောကမူလအမြုတေကို လက်ဖဝါးပေါ်၌ တင်ထားလိုက်သည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီးနောက် စိတ်အာရုံစွမ်းအားကို အစွမ်းကုန် အသုံးချကာ ယင်းကို စတင် သန့်စင်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအဆင့်မှာ အရေးအကြီးဆုံးနှင့် အခက်ခဲဆုံး အဆင့်ပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>တစ်နည်းအားဖြင့် ဆိုရသော် ရိုနန်သည် ဤကမ္ဘာလောက၏ နိယာမတရားများကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အန်တုနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အချိန်ကုန်လွန်သွားခြင်းကိုပင် သတိမမူမိတော့ဘဲ သိုလှောင်ရုံတံခါး အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကိုလည်း လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ ဖော်ပြရန် ခက်ခဲသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် အရှိန်အဝါတစ်ခုသည် ရတနာစုဝေးရာဂေဟာ အတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်စွာပင် လွှမ်းမိုးလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ဝိညာဉ်အလင်းတန်းလေး တစ်ချက် ဖျတ်ခနဲ ပေါ်ပေါက်လာသည့်တိုင်အောင်ပင် ဖြစ်သည်။ ရိုနန်သည် မျက်လုံးများကို ရုတ်ခြည်း ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်ဝန်းများသည် ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်၌လည်း သာယာသော ပြုံးရိပ်တစ်ခု ထင်ဟပ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ညာဘက်လက်ဖဝါးကို ဖြန့်လိုက်ရာ အနီရောင်ရင်တင့်သော လက်စွပ်တစ်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။</p> <p> </p> <p> သူသည် လောကမူလအမြုတေကို အောင်မြင်စွာ သန့်စင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သကဲ့သို့ စန်းချင်း  လက်စွပ်နှင့် အနှစ်သာရတူညီသော လက်စွပ်တစ်ကွင်းကိုလည်း ဖန်တီးနိုင်ခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>ယင်းမှာ ‘သွေးလနက္ခတ်လက်စွပ်’  ပင် ဖြစ်ပေရာ ယခုအခါတွင် ရိုနန်သည် ဤကမ္ဘာလောက၏ အမှတ်အသားကို ပိုင်ဆိုင်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် သူ၏ စိတ်အာရုံစွမ်းအားမှာလည်း အဆင့် (၆) မှ အဆင့် (၇) အထွက်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး အဆင့် (၈) သို့ပင် ကူးပြောင်းရန် နီးစပ်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ လောကမူလအမြုတေကို သန့်စင်ခြင်းကြောင့် ရရှိလာသော ကြီးမားသည့် အကျိုးကျေးဇူးပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>ရိုနန်သည် သွေးလနက္ခတ်လက်စွပ်ကို သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်သူကြွယ်၌ ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ဤလက်စွပ်မှာ ဆက်လက် မွမ်းမံရန် လိုအပ်နေသေးသော်လည်း လက်ရှိတွင်ပင် ၎င်း၏ အဆင့်အတန်းမှာ ဤလောကရှိ မည်သည့် အဂ္ဂိရတ်ပစ္စည်း ထက်မဆို သာလွန်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိတွင် သွေးလနက္ခတ်လက်စွပ်၌ အဓိက လုပ်ဆောင်ချက် နှစ်ခု ရှိပေသည်။ ပထမတစ်ခုမှာ ဟောက်ထျန်းနယ်မြေမှနေ၍ သွေးလနက္ခတ်နယ်မြေ ကို အချိန်မရွေး အာရုံခံနိုင်ပြီး ပြန်လာနိုင်ရန် အမှတ်အသားတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ အခြားသော ပြိုင်ဘက်များ မရှိပါက ရိုနန်သည် ဤသွေးလနက္ခတ်နယ်မြေကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုအဖြစ် အပြည့်အဝ သိမ်းပိုက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>စန်းချင်းလက်စွပ်ကဲ့သို့ပင် သူသည် ကမ္ဘာငယ်လေး နှစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်သွားမည် ဖြစ်ပြီး ထိုကမ္ဘာများကို တာအိုလမ်းစဉ်  ၏ အခြေခံအဖြစ် အသုံးပြုကာ မြင့်မြတ်သော ပညာရှိလမ်းစဉ်ဆီသို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>အခြားသော လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခုမှာ သိုလှောင်နိုင်စွမ်းပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းအတွင်းရှိ သိုလှောင်နိုင်သည့် နေရာလပ်မှာ အလွန်ပင် ကျယ်ဝန်းလှပေရာ ရိုနန်သည် မဆိုင်းမတွပင် မြင်သမျှ ရတနာသေတ္တာ အားလုံးကို သွေးလနက္ခတ်လက်စွပ်အတွင်းသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> အင်ဗီယာနိုင်ငံ ဆဲလက်စ် ပြည်တွင်းရေးရာဌာန၏ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းလာခဲ့သော ရတနာများမှာ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း သူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုရတနာများထဲ၌ အသုံးမဝင်သော ပစ္စည်းများ၊ အန္တရာယ်ရှိသော ပစ္စည်းများ ပါဝင်နေသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ရိုနန်အတွက်မူ ယင်းတို့မှာ အကောင်းဆုံးသော ကုန်ကြမ်းများသာ ဖြစ်ပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဗလာကျင်းသွားသော သိုလှောင်ရုံကြီးကို ကြည့်ရင်း ရိုနန်သည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ပစ္စည်းတွေ ခိုးယူတာက နည်းပညာ သိပ်မလိုပေမဲ့ နေရာကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးတာကတော့ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ရဲ့ ကျင့်ဝတ်ပဲလေ” ဟု သူက တွေးတောမိသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် တံခါးမကြီးဆီမှ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ တန်ချိန် ဆယ်ဂဏန်းကျော် လေးလံသော သတ္တုစပ်တံခါးကြီးမှာ အပြင်ဘက်မှ ပွင့်ထွက်သွားချေပြီ။</p> <p> </p> <p> ရိုနန် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သံချပ်ကာစစ်သည်တော် သုံးတန်းသည် တံခါးဝကို ပိတ်ဆို့ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ပထမတန်းမှာ ဒူးထောက်လျက်၊ ဒုတိယတန်းမှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက်နှင့် တတိယတန်းမှာ မတ်တပ်ရပ်လျက် အင်အားပြင်း လက်နက်များဖြင့် ပြည်တွင်းရေးရာဌာနကို ဆူပူသောင်းကျန်းအောင် ပြုလုပ်ခဲ့သော သူ့ကို ချိန်ရွယ်ထားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ပစ်ကြစမ်း”</p> <p>စူးရှသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ရိုင်ဖယ်သေတ္တာ ဆယ်ဂဏန်းကျော်မှ မီးလျှံများ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ အထူးပြုလုပ်ထားသော အဂ္ဂိရတ်ကျည်ဆန် များသည် မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ရိုနန်ဆီသို့ ဦးတည်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်၏ အစွမ်းထက်မှုကို သိရှိထားကြသဖြင့် ထိုစစ်သည်တော်များသည် အထူးစွမ်းအားရှင်များကိုပင် သတ်ဖြတ်နိုင်သော လက်နက်များကို အဆင့်မြှင့်တင် အသုံးပြုထားကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ရိုနန်က လက်ကို တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် ထိုကျည်ဆန်များအားလုံးမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုမြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြန်လည် လွင့်စင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အဆင့် (၇) အထွက်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော ရိုနန်အတွက်မူ ဤသည်မှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူလှပြီး သူ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာလည်း ယခင်ကထက် ဆယ်ဆမျှ ပိုမိုပြင်းထန်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>တံခါးဝရှိ သံချပ်ကာစစ်သည်တော် ဆယ်ဂဏန်းကျော်မှာ တခဏချင်းမှာပင် သွေးအိုင်ထဲသို့ လဲကျသွားကြရရှာသည်။</p> <p> </p> <p> သူတို့ ပစ်လိုက်သော ကျည်ဆန်တိုင်းသည် သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ပင် ပြန်လည် ထိမှန်သွားခဲ့ပြီး သံချပ်ကာများမှာလည်း အကာအကွယ် မပေးနိုင်တော့ဘဲ နောက်ကွယ်မှ လူများကိုပါ ထိမှန်ကုန်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရင်းနှီးနေသော အော်ဟစ်ညည်းတွားသံများ၊ ရုန်းကန်သံများနှင့် လဲကျသွားသော ရုပ်အလောင်းများ၏ အသံများ...။</p> <p>ယနေ့သည် အင်းဗီယာနိုင်ငံ ဆဲလက်စ် ပြည်တွင်းရေးရာဌာနအတွက် သွေးစွန်းသော နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်ရန် ကံပါလာခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ထိုလူများထဲ၌ ကော့စလင် ဒေါ်တန်လည်း ပါဝင်နေပေသည်။ လုံုံခြုံရေးအရာရှိချုပ်ဖြစ်သူ သူသည် ဘေးကင်းသော နေရာ၌ ရှိနေခဲ့သော်လည်း ကျည်ဆန်တစ်တောင့်မှာ လူသုံးယောက်ကို ဖောက်ထွက်ကာ နံရံကို ရိုက်မိပြီးနောက် သူ၏ လည်ပင်းသို့ လွင့်စင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လည်ပင်းသွေးကြောပြတ်သွားသဖြင့် သွေးများမှာ ငါးမီတာ၊ ခြောက်မီတာခန့်အထိ ပန်းထွက်သွားတော့သည်။ သူသည် အသံတိုးတိုးမျှသာ ထွက်နိုင်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ အားမဲ့စွာ လဲကျသွားကာ တခဏချင်းမှာပင် အသက်ပျောက်သွားရရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ကော့စလင် ဒေါ်တန်၏ ဘေးနားတွင် ရှိနေသော ခရမ်းရောင်ဆံပင်နှင့် မှော်ဆရာမ အိုင်လင်း  မှာမူ သူမ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် သေဆုံးသွားခြင်းကို ကူညီရန် စိတ်မကူးဘဲ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ထွက်ပြေးလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမူကား ရတနာစုဝေးရာဂေဟာ အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါကို သူမက အာရုံခံမိလိုက်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေရာ သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေရပြီ ဖြစ်ပေသတည်း။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save