Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၄၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">သွေးလနက္ခတ် (၈၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အိုင်လင်းသည် တစ်ဖဝါးချင်း ဆုတ်ခွာကာ အခွင့်သာသည်နှင့် အမြန်ဆုံးပင် ကိုယ်ယောင်ဖျောက် ထွက်ပြေးလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းကဲ့သို့သော မိန်းမပျိုမှာ များသောအားဖြင့် မောက်မာဝင့်ကြွားကာ တစ်ဖက်သားအပေါ် နိုင်လိုမင်းထက် ပြုမူတတ်သော်ငြား အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့သူကား မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p> ထို့ပြင် အန္တရာယ်ကို အလိုလိုသိမြင်တတ်သော အာရုံခံစားမှုမှာလည်း အထူးပင် ထက်မြက်လှပေရာ၊ ထိုခရမ်းရောင်ဆံပင်နှင့် မှော်ဆရာမသည် မိမိ၏ အကြားအမြင်အာရုံကိုသာ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ထားသူ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>‘ရတနာစုဝေးရာဂေဟာ’ အတွင်း၌ ပုန်းကွယ်နေသူနှင့် ရင်ဆိုင်မိပါက မိမိအနေဖြင့် မလွဲမသွေ အသက်ပျောက်ရမည်ကို သူမ အတပ်သိနေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်ရာ အိုင်လင်းသည် လွတ်မြောက်ရာလမ်းကိုသာ အားကိုးလျက် အရှိန်မြှင့်တင်သည့် မှော်မန္တန်တစ်ခုကို ရွတ်ဆိုကာ ဂေဟာ၏ ထွက်ပေါက်ရှိရာ ညာဘက်လမ်းကြောင်းသို့ အလုအယက် ပြေးထွက်ရန် ပြင်ဆင်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> သို့ရာတွင် နောက်တစ်ခဏ၌ပင် အားကောင်းလှသော အင်အားတစ်ခုမှာ ရုတ်ခြည်း ကျရောက်လာကာ ထိုမှော်ဆရာမကို ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မလုပ်ပါနဲ့... မလုပ်ပါနဲ့ရှင်...”</p> <p>အိုင်လင်းသည် တောရိုင်းဝံပုလွေနှင့် တိုးသည့် သိုးငယ်လေးပမာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကာ “ကျွန်မကို ကယ်ကြပါဦး၊ ဘယ်သူဖြစ်ဖြစ် ကယ်ကြပါဦး” ဟု အကူအညီ တောင်းလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> သူမသည် ကြောက်လန့်တကြား ရုန်းကန်နေရင်း မိမိကိုယ်တိုင်မှာ မှော်ဆရာမတစ်ဦး ဖြစ်သည်ကိုပင် မေ့လျော့နေပုံရချေသည်။ သို့သော်ငြားလည်း ထိုခရမ်းရောင်ဆံပင်နှင့် မှော်ဆရာမကို ကယ်တင်မည့်သူမှာ ယင်းလောက၌ ရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>မမြင်နိုင်သော အင်အားတစ်ခုက သူမကို နောက်သို့ ဆွဲငင်လိုက်ရာ ‘ရတနာစုဝေးရာဂေဟာ’ ထဲမှ အေးဆေးစွာ လမ်းလျှောက်ထွက်လာသော ရိုနန်ရေးမွန်၏ လက်တွင်းသို့ အိုင်လင်းမှာ ကျရောက်သွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် ဝတ်ရုံစအောက်မှ စိုရွှဲကျနေသော မှော်ဆရာမကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားလျက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ -</p> <p>“မင်းတို့ မှော်ဆရာမတွေက အခုထိ ပြည်တွင်းရေးရာဌာနအတွက် အလုပ်လုပ်နေတုန်းပဲလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ ယခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် ဆုံတွေ့ကြခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အိုင်လင်း၏ ဂေဟာရှေ့မှ မောက်မာလှသော အပြုအမူများကို ရိုနန်မှာ ရိပ်စားမိပြီးသား ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ထိုထိတ်လန့်နေသော မှော်ဆရာမကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့်သာ တားဆီးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေရာ အမှန်အတိုင်းဆိုရသော် ရိုနန်မှာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်မိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမှာ သူသည် အော်ဒရီနော်တန်ကြောင့် မှော်ဆရာမ လောကအပေါ် ကောင်းသော အမြင်ရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ယခုတွေ့ရသော အိုင်လင်းမှာမူ မြင့်မြတ်သော အစွမ်းရှိသည့် မှော်ဆရာမ တစ်ဦးဖြစ်ပါလျက် အရှက်ရဖွယ် ကောင်းလောက်အောင်ပင် သူရဲဘောကြောင်နေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ... ကျွန်မ...”</p> <p>အိုင်လင်းမှာ တုန်တုန်ရီရီဖြစ်ကာ စကားပင် မပြောနိုင်ရှာတော့ချေ။ သူမ၏ အထူးစွမ်းအားမှာ ရိုနန်၏ စိတ်အာရုံစွမ်းအားအောက်တွင် အကြွင်းမဲ့ နှိပ်ကွပ်ခြင်း ခံထားရပေရာ၊ အသက်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်၌ စိတ်ဓာတ်မှာ ပြိုလဲသွားပြီး အလိုလိုက်ခံထားရသည့် မှူးမတ်မျိုးနွယ် မိန်းမပျိုတစ်ဦးနှင့်ပင် မခြားတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>သူမ၌ မှော်ဆရာတစ်ဦးတွင် ရှိအပ်သော သိက္ခာ၊ ယုံကြည်ချက်နှင့် သတ္တိဗျတ္တိတို့ကား အစအနပင် မကျန်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ထားလိုက်ပါတော့”</p> <p>ရိုနန်သည် သူမကို အမှိုက်တစ်ခုပမာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပစ်ချလိုက်လေသည်။ သူသည် ထိုကဲ့သို့သောသူကို သတ်ရန်ပင် စိတ်မပါတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ်တွင် ထိုမှော်ဆရာမမှာ ကံကောင်းသည်ဟုပင် ဆိုရပေမည်။ ရိုနန်မှာ ‘သွေးလနက္ခတ်လက်စွပ်’ ကို အောင်မြင်စွာ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့သဖြင့် စိတ်ကြည်လင်နေသလို၊ အသုံးမကျသူကို သတ်ဖြတ်ရန်လည်း ငြီးငွေ့နေသောကြောင့် ဖြစ်တန်ရာသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူသည် ထွက်ပေါက်ဆီသို့ လှည့်ထွက်သွားစဉ်၌ အိုင်လင်းသည် မြေပြင်မှ အနိုင်နိုင် ထရပ်ကာ ရိုနန်၏ ကျောပြင်ကို အဆိပ်လူးသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>စိတ်အာရုံစွမ်းအားဖြင့် နှိပ်ကွပ်ထားမှု ကင်းစင်သွားသည်နှင့် သူမ၏ အစွမ်းများမှာ ပြန်လည် နိုးထလာကာ ကြောက်ရွံ့မှုများ ပျောက်ကွယ်လျက် ယုတ်ညံ့သော စိတ်ကူးများမှာလည်း အဆက်မပြတ် ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ခံစားခဲ့ရသော အရှက်ရမှုနှင့် နာကျည်းမှုတို့မှာ ပြင်းထန်လှသဖြင့် မှော်ဆရာမ၏ ဆင်ခြင်တုံတရားတို့မှာ ရုတ်ခြည်း ပြိုပျက်ကုန်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ဝတ်ရုံအတွင်းမှ သေးငယ်သပ်ရပ်လှသော လှံစွပ်သေနတ် တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ လက်သီးနှစ်ဆုပ်စာခန့်သာရှိသော ထိုလက်နက်မှာ အလိုအလျောက် ပွင့်ထွက်သွားကာ အသံတိတ်စွာပင် လေးကြိုးတင်ပြီးသား ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းအပေါက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းတန်းမှာ မြှားဦးအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားရာ အိုင်လင်းသည် သွားကို တင်းတင်းစေ့လျက် ရိုနန်၏ ဦးခေါင်းနောက်သို့ ချိန်ရွယ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>‘ဝိညာဉ်ဖျက်လှံစွပ်’ ဟု အမည်ရသော ထိုလက်နက်မှာ ထိပ်တန်း အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် ရန်တန်၏ အကောင်းဆုံး လက်ရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ သေးငယ်သော်လည်း အစွမ်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။</p> <p> </p> <p>ယင်းကို သုံးကြိမ်သာ အသုံးပြုနိုင်ပြီး အသုံးပြုတိုင်း၌လည်း ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်နိုင်သော မြှားတစ်စင်း ထွက်ပေါ်လာမည် ဖြစ်ပေရာ ကာကွယ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။</p> <p> </p> <p> အိုင်လင်း လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာချိန်၌ ယင်းလက်နက်မှာ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အသုံးပြုပြီးသား ဖြစ်ပေသည်။ အစောပိုင်းက အသတ်ခံရသူ နှစ်ဦးမှာလည်း ကမ္ဘာ့အရေးအခင်းများကို လွှမ်းမိုးနိုင်သော ထင်ရှားသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုမျှ အဖိုးတန်လှသော လက်နက်မှာ နိုင်ငံတော်၏ အမွေအနှစ်အဖြစ် ထိန်းသိမ်းထားသင့်သော်လည်း ကံကြမ္မာ၏ အလှည့်အပြောင်းကြောင့် သူမ၏လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာကာ ယခုအခါ အာဃာတတရားကြောင့် ထုတ်သုံးရန် ပြင်နေခြင်း ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟမ်...”</p> <p>ရိုနန်သည် ထွက်ပေါက်သို့ ရောက်ခါနီး၌ ရုတ်ခြည်း ရပ်တန့်သွားကာ အိုင်လင်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လှံစွပ်သေနတ်ဖြင့် ချိန်ရွယ်ထားသော မှော်ဆရာမမှာ ရုတ်တရက် အေးစက်သော ချောက်နက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း ကြောက်စိတ်ကြောင့် တောင့်တင်းသွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p> ကြွင်းကျန်နေသေးသော ဆင်ခြင်တုံတရားက မောင်းခလုတ်ကို ညှစ်ရန် တိုက်တွန်းနေသော်လည်း သူမ၏ လက်ချောင်းမှာမူ လှုပ်၍ပင် မရတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏ၌ ထိုဒဏ္ဍာရီလာ အဂ္ဂိရတ်လက်နက်မှာ အိုင်လင်း၏ လက်တွင်းမှ လွတ်ထွက်သွားကာ ပေ ၂၀-၃၀ ခန့် အကွာအဝေးမှပင် ရိုနန်၏ လက်ထဲသို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>“စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ”</p> <p>ရိုနန်သည် ထိုလှံစွပ်သေနတ်ကို အကဲခတ်ရင်း မျက်နှာဖြူလျော့နေသော အိုင်လင်းကို ကြည့်ကာ “ဒီပစ္စည်းလေးက တော်တော်ကောင်းသားပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကို အခွင့်အရေးပေးရင်တောင် မင်းက အသုံးမကျဖြစ်နေတုန်းပဲ” ဟု ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်၏ စိတ်အာရုံမှာ အထူးပင် ထက်မြက်လှပေရာ အိုင်လင်း၏ လှုပ်ရှားမှုကလေး တစ်ခုတောင်မှ သူ၏ အာရုံထဲမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p> သို့သော် ထိုအဂ္ဂိရတ်လက်နက်မှာ ရိုနန်ကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ အမှန်ပင်။ ယင်းမှတစ်ဆင့် မြင့်မားလှသော အဂ္ဂိရတ်ပညာရပ်များကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>“နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်”</p> <p>ရိုနန်သည် ဝိညာဉ်ဖျက်လှံစွပ်ကို မကာ ထိုမှော်ဆရာမဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်လေသည်။ အိုင်လင်းမှာ အိပ်မက်ဆိုးမှ နိုးလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ “ဟင့်အင်း... မလုပ်ပါနဲ့ရှင်” ဟု စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ သူမ၏ နဖူးတည့်တည့်သို့ ထိမှန်သွားလေတော့သည်။ ခရမ်းရောင်ဆံပင်နှင့် မှော်ဆရာမမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားကာ မျက်လုံးများမှာလည်း ဝေဝါးသွားပြီး ဇီဝိန်မှာလည်း လျင်မြန်စွာ ချုပ်ငြိမ်းသွားရရှာတော့သည်။</p> <p> </p> <p> သူမသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ တစ်ကျော့ပြန် ပြိုလဲကျသွားကာ နောက်ဆုံးတွင်မူ လုံးဝ အသက်ကင်းမဲ့သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အိုင်လင်းကို ပစ်ခတ်ပြီးသည်နှင့် ရိုနန်မှာ မိမိလက်ထဲရှိ လက်နက်မှာ ထူးခြားသော စွမ်းအားများ ကင်းမဲ့သွားကာ သာမန် လှံစွပ်သေနတ် တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ရိုနန်မှာ ထိုအချက်အပေါ် များစွာ စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိပေ။ လက်နက်မှာ အစွမ်းထက်သော်လည်း သူ၏ လက်ရှိအခြေအနေအရမူ စိတ်ပူနေရမည့် အရာမဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>အဓိကအားဖြင့် ထိုလက်နက်ပေါ်ရှိ သင်္ကေတများ မပျက်စီးဘဲ ရှိနေသရွေ့ သုတေသန ပြုလုပ်ရန် တန်ဖိုးရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> အမှန်စင်စစ်တွင်မူ ရိုနန်သည် ထိုလက်နက်၏ အစွမ်းကို ပြန်လည် နိုးထစေရန်လည်း အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ထားသူ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>ရိုနန်သည် ထိုလှံစွပ်သေနတ်ကို ‘သွေးလနက္ခတ်လက်စွပ်’ အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းကာ ရှည်လျားလှသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> စင်္ကြံလမ်းများအတွင်း၌ ဆူညံလှသော သတိပေးခေါင်းလောင်းသံများမှာ ကမ္ဘာပျက်တော့မည့်အလား ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p> ရိုနန်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်လာစဉ်အတွင်း တားဆီးသူအချို့နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း အစစအရာရာမှာ အဆင်ပြေချောမွေ့ခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိပ်တန်း အရာရှိကြီးများစွာ ဆုံးရှုံးသွားရသဖြင့် ဆဲလက်စ် ပြည်တွင်းရေးရာဌာန၏ လုံခြုံရေးစနစ်မှာလည်း ဟာကွက်များစွာ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဌာနချုပ်၏ ပထမထပ်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်၌ ခန်းမကြီးမှာ လူသူကင်းမဲ့လျက် ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> အားလုံးမှာ ထွက်ပြေးသူပြေး၊ ပုန်းသူပုန်းနေကြပြီ ဖြစ်သော်ငြားလည်း ပြင်ပ၌မူ ထောင်နှင့်ချီသော စစ်သည်တော်များနှင့် အမြောက်မြတ်စွာကို စုရုံးထားပြီး ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့များကြားတွင် မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ‘ညစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များ’ ကိုလည်း ရောနှောလျက် တွေ့မြင်နေရပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရိုနန်ရေးမွန်...”</p> <p>လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသော စစ်သည်များကြားမှ အရာရှိတစ်ဦးသည် အသံချဲ့စက်ဖြင့် ခန်းမဘက်သို့ လှည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းကို မြို့စောင့်တပ်က ဝိုင်းထားပြီးပြီ၊ ဘယ်လိုမှ ထွက်ပြေးလို့ မရတော့ဘူး။ အခု လက်နက်ချမယ်ဆိုရင် မင်းအတွက် တရားမျှတတဲ့ စစ်ဆေးမှု ရစေရမယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်”</p> <p> </p> <p>ရိုနန်မှာ ထိုစကားကို ကြားကာ ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားရသည်။ သူသည် ခန်းမ၏ တံခါးဝသို့ လျှောက်လှမ်းလာကာ ထိုအရာရှိအား -</p> <p>“မင်းက ဘယ်သူမို့လို့လဲ... ဆွေးနွေးချင်တယ်ဆိုရင် ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့သူ တစ်ယောက်လောက်ကို လွှတ်လိုက်စမ်းပါ” ဟု ရိုးရိုးလေးပင် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်၏ အသံမှာ ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ မိုးခြိမ်းသံကြီးပမာ ဟိန်းခနဲ ရောက်ရှိသွားလေတော့သတည်း။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save