Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၅၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">သွေးလနက္ခတ် (၉၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော့်နာမည်က ရိုနန်ရေးမွန်လို့ ခေါ်ပါတယ်”</p> <p>ဒဏ္ဍာရီလာ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော်ငြား ရိုနန်သည် ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာပင် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် -</p> <p>“ဂရီဂိုရီ အရှင်နဲ့ ဆုံတွေ့ရတာ ဝမ်းမြောက်မိပါတယ်” ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရိုနန်ရေးမွန် ဟုတ်လား...”</p> <p>ရွှေဒင်္ဂါးတောင်ကုန်းကြီးပေါ်တွင် ဝပ်စင်းနေသော နဂါးနီကြီးသည် တစ်စုံတစ်ခုကို အသည်းအသန် စဉ်းစားနေဟန်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> ယင်းသတ္တဝါကြီးတွင် လူသားများကဲ့သို့ မျက်ခုံးမရှိသော်လည်း ၎င်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်ပင် ပေါ်လွင်လှပေရာ ဤဧရာမသတ္တဝါကြီး၏ အသိဉာဏ် မြင့်မားပုံကို ယုံမှားသံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>“ဒီနာမည်မျိုး တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး”</p> <p>နဂါးနီကြီး ဂရီဂိုရီသည် ခဏမျှ တွေးတောနေပြီးမှ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ကာ -</p> <p>“မင်း ဒီကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာတာလဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်း၏ မျက်လုံးအစုံမှာ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲမှုတို့ဖြင့် တောက်ပနေပြီး ရိုနန်ကို စမ်းသပ်နေသကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ အကဲဖြတ်နေသကဲ့သို့လည်းကောင်း ရှိနေပေ၏။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော့်မှာ တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ ခွင့်ပြုချက်စာချွန်လွှာ ရှိပါတယ်”</p> <p>ရိုနန်သည် ဘုရင်မင်းမြတ် ကိုယ်တိုင်ထုတ်ပေးထားသော စာရွက်စာတမ်းကို ထုတ်ပြလိုက်ပြီး -</p> <p>“ဒီကို လေ့လာကြည့်ရှုဖို့ လာခဲ့တာပါ” ဟု ဆို၏။</p> <p> </p> <p>“လေ့လာကြည့်ရှုဖို့ ဟုတ်လား...”</p> <p>နဂါးနီကြီးသည် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အထင်အမြင်သေးစွာဖြင့် မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် -</p> <p>“ငါ့အမြင်မှာတော့ မင်းက သူခိုးတစ်ယောက်နဲ့ ပိုတူနေတာပဲ။ ဒီစာရွက်စာတမ်းက ဘာကိုမှ သက်သေမပြနိုင်ဘူး၊ လျှို့ဝှက်ရတနာတိုက်ရဲ့ တံဆိပ်တော်မှ မပါတာ” ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>လျှို့ဝှက်ရတနာတိုက်၏ တံဆိပ်တော် ဟုတ်သလော။ ရိုနန်သည် ထိုတံဆိပ်တော်မှာ အဘယ်အရာဖြစ်သည်ကို မသိသော်လည်း ဘုရင်မင်းမြတ်သည် သူ့အတွက် နောက်ထပ် ထောင်ချောက်တစ်ခု ဆင်ထားပြန်ပြီဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ နားလည်လိုက်ပေပြီ။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်ရာ သူသည် စာရွက်စာတမ်းကို အေးဆေးစွာပင် ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး -</p> <p>“ဒါဆို အရှင်က ဘာကို အလိုရှိတာလဲ” ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်က လက်စွပ်ကို ပေးခဲ့စမ်း၊ ပြီးရင်တော့...”</p> <p>နဂါးနီကြီး၏ အကြည့်တို့သည် အလွန်ပင် လောဘဇော တိုက်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်းသည် ရှည်လျားလှသော လျှာကြီးဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ကာ -</p> <p>“လစ်လိုက်တော့” ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ထိုအခါ ရိုနန်သည် အားရပါးရပင် ရယ်မောမိတော့၏။</p> <p> </p> <p> ဤသတ္တဝါကြီးကား ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်ထဲမှ အရှင်သခင်ကြီးပီသပေရာ သူ့ထံတွင် အဖိုးတန်ဆုံးသော ပစ္စည်းကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် အကဲဖြတ်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အခြားအချက်များကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားလျှင်ပင် ၎င်း၏ အဖိုးတန်ပစ္စည်း အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်းမှာ ထိပ်တန်းအဆင့်၌ ရှိနေသည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပေ။</p> <p> </p> <p>“နဂါးအသည်းက အရမ်းမြိန်တယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားဖူးတယ်၊ နဂါးနှလုံးသားကလည်း မဆိုးဘူးထင်တာပဲ”</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည်လည်း နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်ရင်း နဂါးနီကြီးအား နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ၍ အစာငတ်မွတ်နေသော ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးသည့် ဘီလူးသတ္တဝါကြီး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ကာ -</p> <p>“နောက်ပြီးတော့...”</p> <p>သူသည် နဂါးကြီး၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းကို မသကာသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဂရီဂိုရီသည် ချက်ချင်းပင် ၎င်း၏ မျိုးပွားအင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများဆီမှ စိမ့်တက်လာသော အအေးဓာတ်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ပင်ကိုအသိစိတ်အရ ကြုံ့ဝင်သွားမိ၏။</p> <p> </p> <p>ယင်းနောက်တွင်မူ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင် အိပ်စက်ရာမှ နိုးထလာစရှိသေးသော နဂါးနီကြီးသည် ဒေါသအမျက် ချောင်းချောင်းထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်း၏ နဂါးမျက်လုံးအစုံမှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး နောက်ခြေနှစ်ဖက်ဖြင့် မတ်တပ်ရပ်ကာ အတောင်ပံတို့ကို အစွမ်းကုန် ဖြန့်ကားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မမြင်ရသော စွမ်းအားလှိုင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး ရိုနန်ရှိရာသို့ ဒီရေလှိုင်းများကဲ့သို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p> ၎င်းကား ‘နဂါးနယ်မြေ’  ပင် ဖြစ်ပေ၏။</p> <p>သွေးလနက္ခတ်နယ်မြေ  တွင် သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်မျိုးနွယ်ဖြစ်စေ၊ လူသား သို့မဟုတ် နတ်ဆိုးဖြစ်စေ ဒဏ္ဍာရီအဆင့် သို့ ရောက်ရှိသွားပါက တစ်မူထူးခြားသော နယ်မြေစွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ကြစမြဲပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းနယ်မြေအတွင်း၌ ဒဏ္ဍာရီအဆင့်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် မိမိတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို အမြင့်ဆုံးအထိ မြှင့်တင်နိုင်ကြသော်လည်း ၎င်းတို့၏ ရန်သူများမှာမူ စွမ်းအားများ ဖိနှိပ်ခြင်း ခံရပေရာ ပကတိစွမ်းအားကို အပြည့်အဝ အသုံးမပြုနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် ဒဏ္ဍာရီအဆင့်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် ၎င်းအောက်အဆင့်ရှိသူများကို အသာလေးပင် ချေမှုန်းနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပြီး လူအင်အား မည်မျှပင် များပြားစေကာမူ အစားထိုး၍ မရနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒဏ္ဍာရီအဆင့် စွမ်းအားရှင်တို့သည် သေတ္တုတိုက်ပွဲမျိုး မဟုတ်လျှင် လူအင်အားဖြင့် တိုက်ခိုက်ရုံမျှဖြင့် မည်သို့မျှ အနိုင်မရနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဂရီဂိုရီသည် နဂါးနီတစ်ကောင် ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ မွေးကတည်းက ထူးကဲသော စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး အသက်အရွယ် ကြီးရင့်လာသည်နှင့်အမျှ ဒဏ္ဍာရီနယ်မြေသို့ လွယ်ကူစွာပင် တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဤနဂါးနီကြီးမှာ ငယ်ရွယ်သေးသဖြင့် စွမ်းအားများမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ မရောက်သေးသော်လည်း ၎င်းပိုင်ဆိုင်သော နယ်မြေစွမ်းအားကို ဒေါသတကြီးဖြင့် အပြည့်အဝ ထုတ်လွှတ်လိုက်ပေရာ ရိုနန်အား တစ်ခါတည်းနှင့် အမှုန့်ခြေပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားပုံ ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် ဂရီဂိုရီ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကား အလွန်ပင် ရိုးအံ့အံ့ ဖြစ်နေချေပြီ။ နဂါးနယ်မြေ၏ စွမ်းအားများသည် ရိုနန်ထံသို့ မရောက်ရှိမီမှာပင် အခြားသော စွမ်းအားတစ်ခုနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ကာ ရှေ့သို့ တစ်လက်မမျှပင် တိုးမရတော့ဘဲ ရပ်တန့်သွားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဂရီဂိုရီသည် အံ့အားသင့်သွားရတော့၏။ နယ်မြေစွမ်းအား တစ်ခုကို အခြားသော နယ်မြေစွမ်းအား တစ်ခုဖြင့်သာ တားဆီးနိုင်ပေရာ ရိုနန်သည်လည်း ဒဏ္ဍာရီအဆင့်ရှိသူ တစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ၎င်းက လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ နဂါးနီကြီးသည် ချက်ချင်းပင် လေသံပြောင်းသွားကာ တည်ငြိမ်သွားပြီး -</p> <p>“အရှင်ရိုနန်...” ဟု လေးနက်သော အသံဖြင့် ခေါ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သွေးလနက္ခတ်နယ်မြေတွင် ဒဏ္ဍာရီအဆင့်ရှိသူ မည်မျှရှိသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ကြသော်လည်း အမြင့်ဆုံးသော စွမ်းအားရှင်များ ဖြစ်ကြသည့်အတိုင်း အရေအတွက်မှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းခန့်က နဂါးများသည် တစ်ကမ္ဘာလုံးကို စိုးမိုးထားနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်ခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ မျိုးနွယ်စုကြီး ငါးခုလုံးပေါင်းလျှင်ပင် အရွယ်ရောက်ပြီး နဂါးအရေအတွက်မှာ တစ်ရာပင် မပြည့်တော့ဘဲ ဆုတ်ယုတ်လာခဲ့ရပေပြီ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ထိုနဂါးများသာ စုစည်းမိပါက ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဝင့်ကြွားနိုင်သော နဂါးနိုင်ငံတော်ကြီးကို တည်ထောင်နိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း မျိုးနွယ်စု ငါးခုအကြား အငြင်းပွားမှုများကြောင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထူးခြားသော အကြောင်းပြချက်အချို့ကြောင့် ဂရီဂိုရီသည် အင်ဗီယာတော်ဝင်မိသားစု  နှင့် တင်းကျပ်သော ကတိကဝတ်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့ပြီး ရတနာတိုက်ကို နှစ်ပေါင်းတစ်ရာ ကြာအောင် စောင့်ကြပ်ပေးရန် သဘောတူခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းအနေဖြင့် ဤတာဝန်ကို လက်ခံခဲ့သည့် အဓိက အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ ရွှေနှင့် ရတနာများအပေါ် ထားရှိသော ၎င်း၏ လောဘဇောကြောင့်လည်း ပါဝင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> ကတိကဝတ်အရ သတ်မှတ်ထားသော သက်တမ်းစေ့သွားပါက ဤနေရာရှိ ရတနာများ၏ ထက်ဝက်ကို ဂရီဂိုရီက ပိုင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်ရာ ယင်းကား အလွန်ပင် များပြားလှသော ပမာဏ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယင်းမှာ နဂါးနီကြီးအနေဖြင့် ဒဏ္ဍာရီအဆင့်ရှိသူ တစ်ဦးနှင့် တိုက်ပွဲ ဆင်နွှဲလိုသည်ဟု မဆိုလိုပေ။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် ရိုနန်နှင့် ထပ်မံညှိနှိုင်းလိုသော်လည်း ရိုနန်ကမူ သူ၏ ‘နိုက်’  အမျိုးအစား ခြောက်လုံးပြူးသေနတ်ကြီးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း...</p> <p>သေနတ်သံ ခြောက်ချက်မှာ ဂရီဂိုရီ၏ ဦးခေါင်းကို ထိမှန်သွားပြီး တောက်ပသော မီးပွားများ လွင့်စင်ကာ နဂါးသွေးများ နေရာအနှံ့ ဖွာထွက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p> ယင်းမှာ နဂါးနီကြီးအနေဖြင့် အိမ်မက်ထဲတွင်ပင် ထည့်မမက်ဖူးသော အချင်းအရာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>နဂါးနယ်မြေ၏ အကာအကွယ်အပြင် ၎င်း၏ နဂါးအကြေးခွံများမှာ အလွန်ပင် မာကျောလှပေရာ အနီးကပ် အမြောက်ဖြင့် ပစ်ခတ်လျှင်ပင် အရာထင်ရုံမျှသာ ရှိပြီး ပေါက်ထွက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရိုနန်သည် သေးငယ်လှသော ခြောက်လုံးပြူးသေနတ် တစ်လက်ဖြင့်ပင် ၎င်း၏ နယ်မြေအကာအကွယ်နှင့် အကြေးခွံများကို ထိုးဖောက်ကာ အသားထဲအထိ နာကျင်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဤကား အဘယ်ကဲ့သို့သော လက်နက်မျိုးပါနည်း။</p> <p>ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကြောင့် ဂရီဂိုရီသည် အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့သွားပြီး ဝေဟင်သို့ ပျံတက်လိုက်ကာ ၎င်း၏ ဧရာမပါးစပ်ကြီးကို ဖြဲ၍ ရိုနန်ရှိရာသို့ အလွန်ပူပြင်းလှသော အငွေ့အသက်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်း၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်းရှိ အထူးစွမ်းအားရှင်သုံး ပစ္စည်းများကို ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအင်ဖြင့် အပူပေးကာ ဒီဂရီထောင်ချီရှိသော မီးလျှံများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေရာ ယင်းမီးလျှံများသည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ မည်သည့်သတ္တုကိုမဆို အရည်ပျော်စေနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစွမ်းအားကြီးမားလှသော မီးလျှံများသည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ရိုနန်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>အလွန်အမင်း မြင့်မားလှသော အပူရှိန်ကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွှေငွေရတနာများပင် အရည်ပျော်စပြုလာချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် သူ၏ ညာဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်ကာ စိတ်အာရုံစွမ်းအား  ကို အသုံးပြု၍ အကာအကွယ်ဒိုင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး ၎င်းနှင့် လေးငါးမီတာ အကွာအဝေးမှပင် နဂါး၏ မီးလျှံများကို တားဆီးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ခြောက်လုံးပြူးသေနတ်ကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ ရွှေဒင်္ဂါး အမြောက်အမြားကို လှမ်းယူလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ထိုရွှေဒင်္ဂါးများသည် ပူပြင်းလှသော နဂါးမီးလျှံများကို ဖြတ်သန်းသွားကြပြီး ချက်ချင်းပင် ရွှေရည်များအဖြစ် အရည်ပျော်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်၏ ရှေ့မှောက်၌ ရွှေရည်လုံးကြီး တစ်လုံး ပေါ်လာပြီး ဘေးတိုက်သို့ လျင်မြန်စွာပင် ရှည်ထွက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ငါးမီတာခန့် ရှည်လျားသော ရွှေရောင်လှံရှည်ကြီး တစ်စင်း ပေါ်ထွက်လာပြီး ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရေတွက်၍ မရနိုင်သော မှော်သင်္ကေတများ ထင်ဟပ်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p> ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော ဂရီဂိုရီ၏ နဂါးမျက်လုံး အစုံမှာ ပြူးကျယ်သွားရတော့သည်။</p> <p>“နဂါးသတ်လှံ”</p> <p>နဂါးနီကြီးသည် ထိုစကားလုံးသုံးလုံးကို အံကြိတ်၍ ပြောလိုက်ပေရာ ၎င်း၏ အသံထဲတွင် အဆုံးစွန်သော ဒေါသနှင့် နာကြည်းမှုတို့ ပြည့်နှက်နေပေတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save