Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၅၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">သွေးလနက္ခတ် (၉၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ခဏမျှ ကြာလတ်သော် ရိုနန်ရေးမွန်၏ လက်ဝယ်၌ ငါးမီတာခန့် ရှည်လျားသော ရွှေရောင်လှံရှည်ကြီးတစ်စင်းသည် အထင်အရှား ပေါ်ထွက်လာချေပြီ။</p> <p> </p> <p>နဂါးနီကြီး ဂရီဂိုရီအား ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေသော ဤလက်နက်ဆိုးကြီးမှာ စင်စစ်အားဖြင့် နဂါးသတ်လှံ၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို အတုယူ ဖန်တီးထားခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> အခြားသော ဂုဏ်သတ္တိများမှာမူ ဒဏ္ဍာရီလာ နဂါးသတ်လှံအစစ်နှင့် လားလားမျှ မသက်ဆိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြားလည်း အဆင့်၇ရှိ စိတ်အာရုံစွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး လောကနိယာမတရားတို့ကို နက်နက်နဲနဲ နားလည်ထားသော ရိုနန်အဖို့ ဤလှံဖြင့် ထုတ်ဖော်လိုက်သော စွမ်းအားမှာ နဂါးသတ်လှံအစစ်ကို မမီစေဦးတော့၊ သွေးချောင်းစီးစေမည့် သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါတို့ကမူ အဟုန်ပြင်းစွာ ပါရှိနေသည်သာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဂရီဂိုရီ၏ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမှာ ဤလှံ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကြောင့်သာ မဟုတ်ပေ။</p> <p>ထိုခဏ၌ပင် ရိုနန်သည် မိမိ၏ အားမာန်အပြည့်ဖြင့် ရွှေလှံရှည်ကြီးကို ပစ်လွှတ်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်နှင့် စွမ်းအင်နယ်ပယ်ချင်း ယှဉ်ပြိုင်နေသော ဂရီဂိုရီမှာ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ရှောင်တိမ်းရန်အတွက် အတောင်ပံတို့ကို အပြင်းအထန် ခတ်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်း၏ ကိုယ်ထည်မှာ ကြီးမားလှသော်ငြားလည်း ဝေဟင်ယံ၌ လှုပ်ရှားမှုမှာမူ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှပေရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မီတာပေါင်းများစွာ အကွာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ကျောက်တိုင်ကြီးတစ်ခု၏ နောက်ကွယ်၌ ခိုလှုံလိုက်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကျယ်ဝန်းလှသော မြေအောက်ရတနာတိုက်ကြီးအတွင်း၌ ကြီးမားသော ကျောက်တိုင်ကြီး ငါးတိုင်ရှိပြီး အမိုးခုံးကြီးကို ထိန်းမတ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>နဂါးနီကြီး၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အပြစ်ပြောစရာ မရှိသလောက် ကောင်းမွန်လှသော်လည်း ရွှေရောင်အလင်းတန်းအသွင် ပြောင်းလဲသွားသော လှံချက်မှာ ၎င်း၏ အမြီးကို ပွတ်ကာသီကာ ထိမှန်သွားပြီး နဂါးအကြေးခွံများ လွင့်စင်သွားရချေသည်။</p> <p> </p> <p>“အား...”</p> <p>ဂရီဂိုရီမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း ကောင်းကင်ယံမှပင် လုနီးပါး ပြုတ်ကျသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်း၏ အမြီးမှာ တိုတောင်းပြီး တုတ်ခိုင်သော်လည်း အတွင်း၌မူ ကြွက်သားနှင့် အကြောအမျှင်များ၊ သွေးကြောများနှင့် အာရုံခံအကြောများ အလွန်ပင် ပေါများလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>လူသားတို့၏ လက်ချောင်းများကဲ့သို့ပင် အနာတရ ဖြစ်လတ်သော် နာကျင်မှုမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှရာ နဂါးမျိုးနွယ်တို့၏ အားနည်းချက်တစ်ခုဟုပင် ဆိုထိုက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြားလည်း အသက်စွမ်းအား ကြွယ်ဝလှသော နဂါးနီကြီးအဖို့ ဤဒဏ်ရာမှာ များစွာမစိုးရိမ်ရဘဲ လျင်မြန်စွာပင် ပြန်လည်သက်သာလာချေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှသာ ၎င်းသည် ဤ ‘အတုအယောင် နဂါးသတ်လှံ’ ၏ စွမ်းအားကို ကောင်းစွာ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်မှာလည်း မိမိ၏ တိုက်ကွက်မှာ ထိရောက်မှု အားနည်းသွားသဖြင့် ရွှေဒင်္ဂါးပြား အမြောက်အမြားကို ချက်ချင်းပင် ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ဂရီဂိုရီဘက်မှ နဂါးမီးလျှံဖြင့် ပြန်လည်မတိုက်ခိုက်သော်လည်း ရွှေလှံအသစ်တစ်စင်း ဖန်တီးရန်မှာ ရိုနန်အဖို့ အချိန်အနည်းငယ်သာ လိုပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ရပ်လိုက်တော့”</p> <p>ထိုခဏ၌ ဂရီဂိုရီသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆင်းသက်လိုက်ရာ ရွှေဒင်္ဂါးပြားများမှာ လွင့်စင်သွားကြကုန်၏။</p> <p>၎င်းသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းရင်း အရှက်ရနေသော လေသံဖြင့် “ငါ ရှေးဟောင်းဒဏ္ဍာရီလာ ကတိကဝတ်ကို တောင်းဆိုပြီး တိုက်ပွဲကို ရပ်နားချင်တယ်” ဟု ဆိုလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>လှံအသစ်ကို ဖန်တီးပြီးကာစ ရိုနန်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး “ဒဏ္ဍာရီလာ ကတိကဝတ်ဆိုတာ ဘာလဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း မသိဘူးလား”</p> <p>နဂါးနီကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားပြီး “မင်းက ဒဏ္ဍာရီလာ ကတိကဝတ်ကိုတောင် မသိဘဲ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒဏ္ဍာရီအဆင့်ကို ရောက်လာတာလဲ” ဟု ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်မှာမူ မိမိလက်ထဲမှ ရွှေလှံကို ချိန်ဆရင်း ဘာမျှပြန်မပြောဘဲ ကြည့်နေလိုက်သည်။ ၎င်းအတွက်မူ ယင်းကို သိရန် လိုအပ်သလော။</p> <p> </p> <p>ဂရီဂိုရီမှာ မိမိအမြီးမှ နာကျင်မှုကြောင့် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ရပြီး ဒဏ္ဍာရီလာ ကတိကဝတ်၏ အကြောင်းကို ရိုနန်အား အကျိုးအကြောင်း ရှင်းပြရလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းထောင်ချီက နဂါးမျိုးနွယ်၊ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်မျိုးနွယ်နှင့် လူသားတို့အကြား မကြုံစဖူးသော စစ်ပွဲကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့ရာ ဒဏ္ဍာရီအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်များစွာ ကျဆုံးခဲ့ရပြီး လောကကြီးမှာ များစွာ ပျက်စီးခဲ့ရဖူးချေသည်။</p> <p> </p> <p>စစ်ပွဲအပြီးတွင် ကျန်ရှိနေသော အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များသည် နောင်တတရားဖြင့် ဤကတိကဝတ်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကတိကဝတ်၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ ဒဏ္ဍာရီအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်များကို ထိန်းချုပ်ရန်နှင့် ထိုကဲ့သို့သော ကြေကွဲစရာများ ထပ်မံမဖြစ်ပွားစေရန် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>၎င်း၏ အချက်တစ်ချက်တွင် ဒဏ္ဍာရီအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦး ထိပ်တိုက်တွေ့ပါက တစ်ဖက်မှ တိုက်ပွဲရပ်နားရန် တောင်းဆိုပြီး အခြားတစ်ဖက်မှ ကျေနပ်လောက်သော တန်ဖိုးကို ပေးဆောင်ပါက ငြိမ်းချမ်းရေး ရယူနိုင်သည်ဟု ပါရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဪ... ဒီလိုကိုး”</p> <p>ရိုနန်က ပြုံးလျက် “ဒါဆိုရင် မင်းက ဘယ်လိုတန်ဖိုးမျိုး ပေးမှာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းအနေဖြင့် နဂါးသတ်ရန် ဝါသနာပါသူ မဟုတ်သကဲ့သို့ ရှေ့မှ နဂါးနီကြီးကို အပြတ်ရှင်းရန်မှာလည်း မလွယ်ကူလှပေရာ တစ်ဖက်မှ အလျှော့ပေးလာသဖြင့် အဆုံးထိ တိုက်ခိုက်နေရန် မလိုတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဒီထဲက အရာတွေ...”</p> <p>နဂါးနီကြီးမှာ မိမိ၏ ရတနာများကို နှမြောတသဖြစ်နေမှုကို အောင့်အည်းရင်း လက်သည်းများဖြင့် ဝေ့ယမ်းပြကာ “မင်း ဒီထဲက ရတနာ ဆယ်ခုကို စိတ်ကြိုက် ရွေးယူသွားနိုင်တယ်” ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>အင်ဗီယာ တော်ဝင်မိစုနှင့် ချုပ်ဆိုထားသော သဘောတူညီချက်အရ စောင့်ရှောက်ရမည့် သက်တမ်းကုန်ဆုံးပါက ဤရတနာတိုက်ရှိ ရတနာဝေစု တစ်ဝက်ကို ၎င်းက ရရှိမည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခု ရိုနန်အား ပေးမည်မှာ ၎င်း၏ ဝေစုထဲမှသာ ဖြစ်ပေရာ စည်းစိမ်မက်သော နဂါးတစ်ကောင်အဖို့ မိမိအသားကို လှီးပေးရသကဲ့သို့ ခံစားနေရချေပြီ။</p> <p> </p> <p>“မလိုဘူး”</p> <p>သို့သော် ရိုနန်က တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ငြင်းပယ်လိုက်ကာ “ငါက ချမ်းသာပြီးသားမို့လို့ ဒီအရာတွေကို အပိုဆောင်းပြီး မလိုချင်တော့ဘူး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်း ဤလျှို့ဝှက်ရတနာတိုက်သို့ လာရခြင်းမှာ လောကမူလအမြုတေ အတွက်သာ ဖြစ်ပြီး ရတနာများအတွက် မဟုတ်ပေ။ ရိုနန်အဖို့ ဤနေရာရှိ အဖိုးတန်ဆုံး အရာများမှာပင် များစွာ အရေးမပါလှချေ။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ရတနာ အခု ငါးဆယ် ပေးမယ်။ ဒါထက်တော့ ပိုမပေးနိုင်တော့ဘူး”</p> <p>ဂရီဂိုရီမှာ ရိုနန်က ဈေးဆစ်နေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ အံကြိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တစ်ခုမှ မလိုချင်ဘူး”</p> <p>ရိုနန်က ပြုံးစစဖြင့် မိမိလက်မှ ရွှေလှံကို မြှောက်ပြကာ “မင်းကို သတ်လိုက်ရင် ဒီနေရာက အရာအားလုံး ငါ့ဟာ ဖြစ်သွားမှာပဲလေ” ဟု ဆိုလိုက်ရာ ဂရီဂိုရီမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး “ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ” ဟု တွေးတောမိသွားချေသည်။</p> <p> </p> <p>‘အတုအယောင် နဂါးသတ်လှံ’ ၏ အရှိန်အဝါအောက်တွင် ၎င်းမှာ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် အလျှော့ပေးရန်မှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ဘဲ “ဒါဆို မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ” ဟု မေးလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ လိုချင်တာက...”</p> <p>ရိုနန်က မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း “နဂါးသွေး တစ်တန်၊ နဂါးအကြေးခွံ တစ်သောင်းနဲ့ နဂါးသွား တစ်ရာ...”</p> <p> </p> <p>“တော်ပြီ တော်ပြီ တော်ပြီ”</p> <p>ဂရီဂိုရီမှာ အလွန်ဒေါသထွက်သွားပြီး နှာခေါင်းမှ မီးခိုးများ မှုတ်ထုတ်ကာ “မင်း ငါ့ကို သတ်လိုက်တာကမှ မြန်ဦးမယ်” ဟု အော်ဟစ်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နဂါးသွေး တစ်တန်၊ အကြေးခွံ တစ်သောင်းနှင့် သွားတစ်ရာဆိုသည်မှာ ၎င်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို အရေခွံခွာ၍ အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်တောက်လျှင်ပင် ထိုမျှရနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>“ဆယ်နှစ်အတွင်း ခွဲပြီး ပေးလို့ရပါတယ်။ အတိုးက တစ်နှစ်ကို ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းပဲလေ”</p> <p>ရိုနန်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။ ၎င်းအနေဖြင့် ရတနာတိုက်မှ ရတနာများကို စိတ်မဝင်စားသော်လည်း ရှေ့မှ နဂါးနီကြီးကိုမူ အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p> စစ်မှန်သော နဂါးတစ်ကောင်၏ သွေး၊ အကြေးခွံ၊ သွား၊ လက်သည်းနှင့် အကြောများမှာ အလွန်တရာ တန်ဖိုးရှိသော အဂ္ဂိရတ် ပစ္စည်းများ ဖြစ်ပေရာ ရိုနန်အဖို့ ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံဘဲ အပိုင်ခြွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရွှေဒင်္ဂါးပုံကြီးပေါ်တွင် ထိုင်လျက် အပြင်းအထန် ဆွေးနွေးကြပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် တိုက်ပွဲရပ်စဲရေး သဘောတူညီချက်ကို ရရှိသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဂရီဂိုရီမှာမူ မကျေမနပ်ဖြင့် “ငါ့ညီမသာ ဒီမှာ ရှိရင်...” ဟု ရေရွတ်လိုက်ရာ ရိုနန်၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်သွားပြီး “မင်းမှာ ညီမ ရှိသေးတာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဂရီဂိုရီမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို စိုးရိမ်သွားပြီး “မရှိပါဘူး၊ မင်း မှားကြားတာပါ၊ ကဲ... စာချုပ် လက်မှတ်ထိုးကြစို့” ဟု အလောတကြီး ပြောကာ အကြောင်းအရာကို လွှဲဖယ်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြင့် နဂါးနီကြီးနှင့် ရိုနန်တို့သည် တိုက်ပွဲရပ်စဲရေး စာချုပ်ကို ချုပ်ဆိုလိုက်ကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဂရီဂိုရီမှာ မျက်ရည်ဝဲလျက် ပထမနှစ်အတွက် သွေး ၅၀ ကီလိုဂရမ်နှင့် နဂါးအကြေးခွံ တစ်ရာကို ခွါယူပေးအပ်လိုက်ရချေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိနေသော ကိုးနှစ်ပတ်လုံး ယခုကဲ့သို့ သွေးနှင့် အကြေးခွံကို ပေးဆောင်ရဦးမည်ဟု တွေးတောမိတိုင်း နဂါးနီကြီးမှာ များစွာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမိသော်လည်း အသက်ရှင်ခွင့် ရသည်မှာပင် တန်လှပေပြီဟု ဖြေသိမ့်ရလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်မှာမူ မိမိရရှိသော လျော်ကြေးအတွက် များစွာ ကျေနပ်နေမိသည်။ နဂါးကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းလှသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ တစ်စတစ်စ ခြွေယူစားသောက်ရသည်မှာလည်း မဆိုးလှပေ။ အေးအေးဆေးဆေးနှင့် အရှည်တည်တံ့သော လမ်းစဉ်ပင် ဖြစ်ပေတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p> </p>


Save