Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၇၂</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှီအာ၏ ဘဝသစ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် ရှီအာသည် တပ်မှူးငယ်ရုံးတော်၏ အဝင်ဝတွင် စိုးရိမ်တုန်လှုပ်စွာရပ်နေပြီး ဆပ်ပြာအလုပ်ရုံ အလုပ်သမားများ သတင်းပို့ရမည့် နေရာကို ကင်းစောင့်နေသော အစောင့်များထံ မေးမြန်းရန် ပြင်ဆင်နေသည်။</p> <p>သို့ရာတွင် ကင်းစောင့်နေသောထိုအစောင့်များမှာ အလွန်တောင့်တင်းခိုင်မာကြပြီး သေနတ်များကိုကိုင်ဆောင်ကာ ခန့်ညားထည်ဝါစွာရပ်နေကြသဖြင့် ပြင်ပကမ္ဘာကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော တောင်သူတစ်ဦးဖြစ်သည့် ရှီအာမှာ အနည်းငယ်ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။<br /> သူ စကားမဟရသေးမီမှာပင် သေနတ်ကိုင်ဆောင်ထားသော အစောင့်က သူ အချိန်အတန်ကြာ ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ…</p> <p>"မင်းက ဆပ်ပြာအလုပ်ရုံကို သတင်းပို့ဖို့လာတာမဟုတ်လား"</p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်… စစ်သည်တော်မင်း… ကျွန်တော် ဘယ်မှာ သတင်းပို့ရမလဲဆိုတာ သိပါသလား"</p> <p>အစောင့်က ရုံးတော်အတွင်းသို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ…</p> <p>"ပင်မခန်းမဆောင်ရဲ့ အနောက်ဘက်မှာရှိတဲ့ အလုပ်ရုံစီမံခန့်ခွဲရေးရုံးကိုသွားပြီး သတင်းပို့လိုက်။ အဲဒီမှာ မင်းအတွက်အခန်းချထားပေးလိမ့်မယ်"</p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စစ်သည်တော်မင်း"</p> <p>ရှီအာက တပ်မှူးငယ်ရုံးတော်အတွင်းသို့ ကြောက်ကြောက်ရွံ့ရွံ့ဖြင့်ဝင်သွားပြီး အနောက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ကဲ့သို့ ခရီးဆောင်အိတ်များ သယ်ဆောင်လာသော လူအများအပြားကို အခန်းကျယ်ကြီးတစ်ခုထဲတွင်မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုနေရာမှာ လုပ်ငန်းရုံး ဖြစ်တန်ရာသည်။</p> <p>ရှီအာသည် သူ၏ ချည်စောင်နှင့် ခရီးဆောင်အိတ်ကို သယ်ဆောင်ကာ ထိုအခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။</p> <p>"ဆပ်ပြာအလုပ်ရုံအတွက် သတင်းပို့မလို့လား"</p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်ဗျ"</p> <p>"လူတွေ့စစ်ဆေးခဲ့တဲ့သူ ပေးလိုက်တဲ့ စက္ကူကတ်ပြား ဘယ်မှာလဲ"</p> <p>စက္ကူကတ်ပြား…။</p> <p>ရှီအာက သူ၏ အထုပ်ထဲမှ တံဆိပ်ရိုက်နှိပ်ထားသော စက္ကူကတ်ပြားကို အလျင်အမြန် ရှာဖွေလိုက်ပြီး လုပ်ငန်းရုံးရှိတာဝန်ခံများထံသို့ ရိုသေစွာကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းတို့ မိသားစုထဲက ဘယ်နှစ်ယောက် ဖန့်ကျားရွာကို ပြောင်းလာတာလဲ"</p> <p>"ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းပါ"</p> <p>ကြီးကြပ်ရေးမှူးဖြစ်သော လီမိသားစုဝင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏လက်ထဲရှိ မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ကြည့်ကာ…</p> <p>"ဒါဆိုရင် မင်းကို လုံးချင်းအိမ်ငယ်တစ်လုံးမှာ အခန်းချပေးမယ်။ ကျန်းယွမ်လမ်း၊ အမှတ် ၅၂ ရဲ့ ဒုတိယထပ် အနောက်ဘက်အခန်းပဲ။ ဧည့်ခန်း၊ မီးဖိုချောင်၊ ရေချိုးခန်းနဲ့ အိမ်သာတွေကိုတော့ တခြားလူ သုံးယောက်နဲ့ မျှသုံးရမယ်။ တစ်လ ငှားရမ်းခက ကြေးပြား ၇၀ ဖြစ်ပြီး မင်းရဲ့ လစဉ်လုပ်အားခထဲကနေ နှုတ်ယူသွားမယ်"</p> <p>တာဝန်ခံပြောသော စကားများကို ရှီအာ ကြားလိုက်ရသော်လည်း 'ကျန်းယွမ်လမ်း' သို့မဟုတ် 'ဒုတိယထပ် အနောက်ဘက်အခန်း' ဆိုသည်မှာ မည်သည်ကိုဆိုလိုမှန်း သူ နားမလည်ခဲ့ပေ။ ယခု နေထိုင်ရန်အတွက် သူ ငွေကြိုပေးစရာ မလိုဘူးဆိုသည်ကိုသာ သူ နားလည်လိုက်သဖြင့် အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်ကာ…</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့… ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"အဘိုးကြီးဟွမ်ဆန်း… ဒီအလုပ်သမားကို ကျန်းယွမ်လမ်း အမှတ် ၅၂ ကို ခေါ်သွားပေးလိုက်။ ပြီးရင် သူ့ကို ငွေလိုသလားမေးကြည့်ဦး။ လိုတယ်ဆိုရင် တစ်လစာ လုပ်အားခ ကြိုထုတ်ပေးလိုက်"</p> <p>"နားလည်ပါပြီ"</p> <p>တာဝန်ခံ ပြောပြီးသည်နှင့် ကြီးကြပ်ရေးမှူး အဘိုးကြီးဟွမ်ဆန်း ထွက်လာပြီး ရှီအာကို ကျန်းယွမ်လမ်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။</p> <p>အဘိုးကြီးဟွမ်ဆန်းမှာ စကားနည်းသူတစ်ဦးဖြစ်ပုံရပြီး လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ရှီအာကို စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မပြောခဲ့ပေ။</p> <p>ရှီအာက လမ်းလျှောက်လာရင်း ဖန့်ကျားရွာကို လေ့လာကြည့်ရှုလာခဲ့ရာ နေရာအနှံ့အပြားတွင် အိမ်များနှင့် မြို့ရိုးများကို တည်ဆောက်နေကြသော လူများကိုမြင်တွေ့ရသည်။<br /> လမ်းမများပေါ်တွင် သစ်သားများနှင့် အုတ်ခဲများ တင်ဆောင်လာသောလှည်းများက အဆက်မပြတ် သွားလာနေကြပြီး ရာသီဥတု အေးချမ်းနေသော်လည်း အသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။</p> <p>မြောက်ဘက်လမ်းမပေါ်တွင် လီဝက်ခန့် လမ်းလျှောက်လာပြီးနောက် လမ်းပြပေးနေသော အဘိုးကြီးဟွမ်ဆန်းက ရှီအာနှင့်အတူ ကျန်းယွမ်လမ်းထဲသို့ ကွေ့ဝင်လိုက်သည်။<br /> ကျန်းယွမ်လမ်းမှာ မြို့၏မြောက်ဘက်အခြမ်း အနောက်ဘက်တွင်တည်ရှိပြီး လမ်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် အသစ်စက်စက်လုံးချင်းအိမ်ငယ်များကို သိပ်သည်းစွာ တည်ဆောက်ထားသည်။</p> <p>အမှတ် ၅၂ အိမ်ကို ရှာတွေ့သောအခါ အဘိုးကြီးဟွမ်ဆန်းက ရှီအာကို ပြုံးပြကာ…</p> <p>"ရောက်ပြီ… ဒါပဲကွ"</p> <p>ရှီအာက အိမ်ကိုလှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အထပ်နှစ်ထပ် အနက်ရောင်အုတ်ကြွပ်မိုး အပြာရောင်ကျောက်သား တံခါးခုံများနှင့် နှင်းလိုဖြူဖွေးနေသော ထုံးသုတ်ထားသည့် ချောမွေ့သော ဘိလပ်မြေနံရံများဖြင့် အလွန်လှပနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ရှီမိသားစုရွာရှိ မိုးယိုနေသော ရွှံ့အိမ်ငယ်လေးများဖြင့်သာ အသားကျနေသော ရှီအာအတွက် ဤကဲ့သို့ ခမ်းနားလှသောအိမ်ကြီးမှာ မြို့ပေါ်မှ သခင်များနေထိုင်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သို့ဆိုလျှင် ဤအဘိုးကြီးဟွမ်ဆန်းက သူ့ကို ဘာကြောင့် ဒီနေရာကို ခေါ်လာရသနည်း။ ဒီအိမ်က သူ နေထိုင်ရန်အတွက်များလား။</p> <p>အဘိုးကြီးဟွမ်ဆန်းက တံခါးကို ခေါက်လိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ စောင့်ဆိုင်းသော်လည်း မည်သူမျှ ထူးသံမကြားရသဖြင့် တံခါးကိုတွန်းဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>"တခြားသူတွေ သတင်းမပို့ကြသေးဘူးဆိုတော့… မင်းက ပထမဆုံး နေထိုင်မယ့်သူပဲ"<br /> အဘိုးကြီးဟွမ်ဆန်းက အိမ်ထဲတွင်ရပ်လိုက်ပြီး ရှီအာက သူ့နောက်မှ လိုက်မဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ပြုံး၍…</p> <p>"တံခါးဝမှာ ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ။ မြန်မြန်ဝင်ခဲ့လေ"</p> <p>ရှီအာက အံ့အားသင့်နေသည့် အမူအရာဖြင့် မျက်လုံးပြူးကာ…</p> <p>"ဒီအိမ်က ကျွန်တော် နေရမှာလား"</p> <p>အဘိုးကြီးဟွမ်ဆန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး…</p> <p>"ဟုတ်တာပေါ့ကွ။ မြန်မြန်ဝင်ခဲ့ပါ"</p> <p>ရှီအာမှာ အိပ်မက်မှ နိုးထလာသည့်အလား သူ၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကိုသယ်ကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>အဘိုးကြီးဟွမ်ဆန်းက သူ့ကို ဒုတိယထပ် အနောက်ဘက်ရှိ အိပ်ခန်းတစ်ခန်း၏ တံခါးဝသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုအိပ်ခန်းမှာ အရှေ့မှ အနောက်သို့ သုံးမီတာရှည်လျားပြီး မြောက်မှတောင်သို့ လေးမီတာ ကျယ်ဝန်းကာ အလွန်ပင်ကျယ်ဝန်းလှသည်။ ထို့ပြင် ဘိလပ်မြေနံရံများပေါ်တွင် နှင်းလိုဖြူဖွေးသော ထုံးများကို သုတ်ထားသည်။</p> <p>အခန်းတွင်း၌ နှစ်ယောက်အိပ်ကုတင်တစ်လုံး၊ အဝတ်ဗီရိုတစ်လုံး၊ စာရေးစားပွဲတစ်လုံးနှင့် ရိုးရှင်းသော သစ်သားကုလားထိုင်တစ်လုံးတို့ ပါရှိပြီး စာရေးစားပွဲပေါ်တွင် ဆီမီးခွက်တစ်လုံးကို တင်ထားသည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့သော အိမ်နှင့် အသုံးအဆောင်ပရိဘောဂများမှာ တောင်သူတစ်ဦးဖြစ်သော ရှီအာ၏ မျက်စိထဲတွင်တော့ အလွန်တရာဇိမ်ခံပစ္စည်းများပင် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>"ဒါက မင်းရဲ့ အခန်းပဲ။ တစ်လကို ငှားရမ်းခ ကြေးပြား ၇၀ ဆယ်ပေးရမယ်။ မင်းရဲ့ လစဉ်လုပ်အားခထဲကနေ နှုတ်ယူသွားလိမ့်မယ်"</p> <p>ရှီအာက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့်…</p> <p>"ဒီအခန်းက ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းအတွက်လား"</p> <p>အဘိုးကြီးဟွမ်ဆန်းက ရယ်မောကာ…</p> <p>"ဟုတ်တာပေါ့ကွ။ ဧည့်ခန်း၊ မီးဖိုချောင်၊ ရေချိုးခန်းနဲ့ အိမ်သာတွေအားလုံးက အောက်ထပ်မှာရှိပြီး ဒီအိမ်မှာနေမယ့် တခြားလူသုံးယောက်နဲ့ မင်း မျှသုံးရမယ်။"</p> <p>"လောလောဆယ်တော့ရွာထဲမှာ အိမ်လွတ်တွေအများကြီးရှိသေးတယ်။ နောက်ပိုင်း မင်း အိမ်ထောင်ကျလို့ အခန်းတစ်ခန်းတည်းမလောက်တော့ဘူးဆိုရင် တစ်လကိုကြေးပြား ၁၄၀ ပေးပြီး အခန်းနှစ်ခန်းငှားဖို့ လျှောက်ထားလို့ရတယ်။"</p> <p>"အကယ်လို့ မိဘအိုတွေကို ပြုစုလုပ်ကျွေးဖို့လိုလာရင် ဒီလုံးချင်းအိမ် တစ်လုံးလုံးကိုတောင် ငှားရမ်းလို့ရတယ်"</p> <p>ဤမျှကောင်းမွန်သောအိမ်ကြီးမှာ သူ နေထိုင်ရန်ဖြစ်ကြောင်းကို ရှီအာ မယုံကြည်နိုင်သေးဘဲ တုံ့ဆိုင်းဆိုင်းဖြင့်…</p> <p>"သခင်တွေ နေတဲ့အိမ်မျိုးမှာ ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ်နေလို့ရမှာလဲ"</p> <p>ယင်းကိုကြားသောအခါ အဘိုးကြီးဟွမ်ဆန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး…</p> <p>"သခင်တွေရဲ့အိမ် ဟုတ်လား... ဒါက အလုပ်သမားတွေနေတဲ့အိမ်ကွ။ သခင်တွေ နေတဲ့အိမ်ဆိုတာ ဒါထက်အများကြီးပိုကျယ်ပြီး ခြံဝင်းကျယ်ကြီးတွေတောင်ပါသေးတာ။ ငါနေတဲ့ အလယ်အလတ်တန်းစား လုံးချင်းအိမ်လေးကတောင် ဒါထက်ပိုကောင်းသေးတယ်"</p> <p>ထိုအခါမှသာ ဤအိမ်ကြီးမှာ သူ နေထိုင်ရန်ဖြစ်ကြောင်း ရှီအာ ယုံကြည်သွားတော့ပြီး နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ကာ ဘာမျှဆက်မပြောတော့ပေ။</p> <p>ရှီအာ၏ တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းဖြစ်နေသော အမူအရာကိုမြင်သောအခါ အဘိုးကြီးဟွမ်ဆန်းက ရယ်မော၍…</p> <p>"မင်းရဲ့ ချည်စောင်ကြီးကို ဘာလို့ပိုက်ထားသေးတာလဲ။ မြန်မြန်ကုတင်ပေါ်မှာ နေရာချလိုက်လေ"</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှီအာက သူ၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကို အလျင်အမြန်ချကာ ကုတင်ပေါ်တွင် အိပ်ရာခင်းလိုက်သည်။</p> <p>အဘိုးကြီးဟွမ်ဆန်းက ဘေးမှရပ်ကာ ရှီအာ အလုပ်လုပ်နေသည်ကို ကြည့်နေရင်း…</p> <p>"မင်း ပိုက်ဆံ ပါလာသလား"</p> <p>ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ရှီအာ မှင်သက်သွားပြီး အဘိုးကြီးဟွမ်ဆန်းက သူ့ကို ပိုက်ဆံတောင်းတော့မည် ဤအိမ်က တကယ်ပဲအလကားနေရသည်မဟုတ်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။<br /> ရှီအာက နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ…</p> <p>"ကျွန်တော့်မှာ ကြေးပြား ၅၀ ပဲ ပါပါတယ်" ဟု ရိုးရိုးသားသားပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>အဘိုးကြီး ဟွမ်ဆန်းက ပြုံး၍…</p> <p>"ကြေးပြား ၅၀ ဆိုတာ မလောက်ပါဘူးကွာ။ မင်းဝတ်ထားတဲ့ ဖာရာတွေအပြည့်နဲ့ ချည်အင်္ကျီကို ကြည့်လိုက်ဦး။ ပြီးတော့ အပေါက်တွေဖြစ်နေတဲ့ စုတ်ပြတ်နေတဲ့ အဝတ်ဖိနပ်ကိုလည်းကြည့်ဦး။ တခြားသူတွေမြင်ရင် အဆင့်အတန်းမရှိသလိုဖြစ်နေမှာပေါ့။ လုပ်ငန်းရုံးရဲ့စာရင်းထဲကနေ သုံးစွဲဖို့အတွက် တစ်လစာ လုပ်အားခကို ကြိုထုတ်ထားလိုက်ပါလား။ ဒါဆို နောက်လအတွက်တော့ မင်း လုပ်အားခ ရတော့မှာမဟုတ်ဘူးပေါ့"</p> <p>ယင်းကိုကြားသောအခါ အဘိုးကြီးဟွမ်ဆန်းက သူ့ကို ငွေချေးပေးမည်ဟု ပြောနေခြင်းဖြစ်ကြောင်းကို နားလည်သွားရန် ရှီအာ အတန်ကြာမှင်သက်နေခဲ့သည်။ ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ သူ ထိုနေရာတွင်သာ ငြိမ်သက်စွာရပ်နေမိသည်။</p> <p>ရှီအာ စကားမပြောသည်ကိုမြင်သောအခါ အဘိုးကြီးဟွမ်ဆန်းက သူ၏ ရင်ဘက်ထဲမှ ကြေးပြားများကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ယင်းထဲမှ ကြေးပြား ၇၀ ကို ဖယ်ထုတ်ကာ ရယ်မော၍…</p> <p>"ဒါက မင်းရဲ့ လာမယ့်လအတွက် လုပ်အားခပဲ။ အခန်းလခ ကြေးပြား ၇၀ နှုတ်ပြီးတဲ့အခါ မင်းအတွက် ကြေးပြားတစ်ထောင့်ကိုးရာသုံးဆယ်ရလိမ့်မယ်။ အဲဒါကိုယူပြီး အဝတ်အစားသစ် တစ်စုံလောက် သွားဝယ်လိုက်လေ။ ဘယ်လောက်တောင် ကြည့်ကောင်းသွားလိုက်မလဲ။ ဖန့်ကျားရွာက အပြည့်အဝ မဆောက်ရသေးပေမယ့် အပ်ချုပ်သမားတချို့က အလုပ်လာလက်ခံနေကြပြီ။ စီဝမ်လမ်းရဲ့ အရှေ့ဘက်မှာ ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>ရှီအာသည် အဘိုးကြီးဟွမ်ဆန်းထံမှ ကြေးပြားများကို အိပ်မက်မက်နေသည့်အလား ငေးမောကာ လှမ်းယူလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါက တစ်လစာလုပ်အားခလား... ကြေးပြားနှစ်ထောင်တောင်လား"</p> <p>ရွာမှ ကျောင်းဆရာက ဖန့်ကျားရွာတွင် အလုပ်သမားများ ခေါ်ယူနေကြောင်းကိုသာ ရှီအာအား ပြောပြခဲ့သော်လည်း ခံစားခွင့်များအကြောင်းကိုမူ တစ်ခါမျှမပြောပြခဲ့ပေ။</p> <p>ကျောင်းဆရာကိုယ်တိုင်က စစ်ဘက်အမတ်များ၏ စာရွက်ပေါ်တွင်ရေးထားသော ခံစားခွင့်များကို မယုံကြည်သောကြောင့် ရှီအာကို မပြောပြခြင်းသာ ဖြစ်တန်ရာသည်။ သူ့အား စားစရာ ရလိမ့်မည်ဟုသာ အာမခံခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုကြောင့် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီး တစ်လလျှင် ကြေးပြားနှစ်ထောင် အမှန်တကယ် ရရှိမည်ဖြစ်ကြောင်းသိလိုက်ရသောအခါ ရှီအာမှာ အလွန်တရာအံ့ဩသွားခဲ့ရသည်။</p> <p>အဘိုးကြီးဟွမ်ဆန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ရှူကာ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့်…</p> <p>"အလုပ်လာလျှောက်တုန်းက မင်း မသိဘူးလား။ ငါတို့ အလုပ်ရှင်က တစ်လကို ကြေးပြားနှစ်ထောင် (ငွေ ၂ သျှူး) ပေးတဲ့အပြင် အသားဟင်းနဲ့ ထမင်းသုံးနပ်လည်း ကျွေးသေးတာလေ"</p> <p>"အသားဟင်းနဲ့ ထမင်း သုံးနပ်တောင်လား"</p> <p>ရှီအာမှာ သူ၏ ဦးနှောက်က ထိုအရာများကို လိုက်မမီနိုင်တော့သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။<br /> နေထိုင်ရန် ဤမျှလှပကြီးမားသော အိမ်ကြီးကိုပေးထားပြီး တစ်လလျှင် ကြေးပြားနှစ်ထောင်ပေးကာ နေ့စဉ် အသားဟင်းနှင့်ထမင်းသုံးနပ် ကျွေးသည့်အပြင် သူ့ကို ငွေပင်ကြိုချေးပေးသေးရာ ဤအလုပ်ရှင်ကမည်သို့များ ဤမျှလောက်ကောင်းမွန်နေရသနည်း။</p> <p>ဒါက တကယ်ပဲ ဖန့်ကျားရွာလား။ ဒီအလုပ်ရှင်က မင်မင်းဆက်ကြီးရဲ့ စစ်ဘက်အမတ် တစ်ယောက်ဟုတ်လို့လား။ ဤလူများက သူ့အပေါ် ယခုကဲ့သို့ ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံလာအောင် သူ၌ မည်သည့် အရည်အချင်းများ ရှိနေပါသနည်း။</p> <p>ဖန့်ကျားရွာ၏ ယခင် တပ်မှူးငယ်များ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများကို ရှီအာ ကြားဖူးထားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဖန့်ကျားရွာကို ငရဲတွင်းတစ်ခုအဖြစ် အစပိုင်းက ထင်မှတ်ထားခဲ့ပြီး သူ၏ လက်ကျန်ဘဝတစ်လျှောက်လုံး သနားစရာကောင်းသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားတော့မည်ဟု တွေးထားခဲ့သည်။</p> <p>ဤနေရာတွင် သူ ဤကဲ့သို့သော ဆက်ဆံမှုမျိုးရရှိလိမ့်မည်ဟု မည်သူကသိနိုင်မည်နည်း။<br /> ဤကဲ့သို့သော ခံစားခွင့်များဖြင့်ဆိုလျှင် အိမ်ထောင်ကျသွားပြီဖြစ်သော သူ၏ အစ်ကိုထက်ပင် သူက ပို၍ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်ရမည်မဟုတ်ပါလား။ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူလည်း မိန်းမတစ်ယောက် ရနိုင်တော့မည် မဟုတ်လား။</p> <p>အစ်ကိုဖြစ်သူနှင့် မိသားစုခွဲထွက်ပြီးနောက် ဖန့်ကျားရွာသို့ လက်ချည်းသက်သက် ရောက်လာခဲ့ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်တော့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာတစ်ခုပင်လော။</p> <p>ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် ရှီအာ၏ မျက်ရည်များ စီးကျလာတော့သည်။<br /> ရှီအာက အဘိုးကြီးဟွမ်ဆန်း၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့်…</p> <p>"အဘိုးဟွမ်… ကျွန်တော် ရှီအာ အခုလို ဘဝမျိုးမှာ နေရလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော် အလုပ်ရှင်ကို ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို အနောက်ဘက်သွားခိုင်းရင် အရှေ့ဘက်ကို ဘယ်တော့မှမသွားပါဘူးလို့ အလုပ်ရှင်ကိုပြောပေးပါ။ ဓားတောင်ကိုကျော်ရပြီး မီးပင်လယ်ကိုဖြတ်ရမယ်ဆိုရင်တောင် ကျွန်တော်သွားပါ့မယ်"</p> <p>ဤတောသားလေး၏ ဖြောင့်မတ်ရိုးသားပုံကိုမြင်သောအခါ အဘိုးကြီးဟွမ်ဆန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ကို အလျင်အမြန် ထူပေးကာ…</p> <p>"ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲကွာ။ အဲဒီလောက်အထိ လုပ်စရာမလိုပါဘူး။ ဆပ်ပြာအလုပ်ရုံမှာ ကြိုးကြိုးစားစားအလုပ်လုပ်ပြီး လျှို့ဝှက်ချက်ထိန်းသိမ်းရေး စည်းမျဉ်းတွေကို လိုက်နာဖို့ပဲလိုတယ်။ အလုပ်ရှင်ရဲ့ နောက်ကိုသာလိုက်ခဲ့ပါ။ ရှေ့ဆက်ပြီး ကောင်းမွန်တဲ့နေ့ရက်တွေ အများကြီး ရှိလာဦးမှာပါ"</p> <p> </p> <p>ရှီအာက မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p> <p> </p>


Save