Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၅၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">လောကီစိတ်နှလုံးကို ပျိုးထောင်ခြင်း (အပိုင်း ၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>သုံးနှစ်တာ ကာလကုန်ဆုံးပြီးနောက်တွင် ဝမ်ချန်သည် ရန်တောင်မြို့  သို့ တစ်ဖန်ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန် ရောက်ရှိလာကြောင်းကို ကြားသိရသည်နှင့် မိမိ၏ ဂူဗိမာန်အတွင်း ကျင့်ကြံနေထိုင်သော ရှုံလျန်ဖုန်း  သည် ကျင့်စဉ်တံခါးကို ချက်ချင်းပင် ဖွင့်လှစ်ခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>နောင်တစ်ချိန်တွင် အားကိုးအားထားပြုရမည့် ဤမိတ်ဆွေအား ဧည့်ခံကျွေးမွေးရန်အတွက် ရှုံလျန်ဖုန်းသည် မိမိ၏ စံအိမ်တော်၌ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော စားသောက်ပွဲကြီးတစ်ခုကို ပြင်ဆင်စေခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှုံမျိုးနွယ်စုအပေါ် ဝမ်ချန်၏ ကူညီစောင့်ရှောက်မှုများကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားဦးတော့၊ ယခုအခါ</p> <p>ရှုံမျိုးနွယ်စု၌ ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့်  တစ်ဦး ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း နောက်ထပ် မသေမျိုးအဆင့် မိတ်ဆွေတစ်ဦး တိုးပွားလာခြင်းမှာ ဆိုးလှသည်တော့မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် နောင်တစ်ချိန်တွင် တာအိုလမ်းစဉ်၌ အကန့်အသတ်မရှိ ရှေ့ဆက်နိုင်မည့် ဝမ်ချန်ကဲ့သို့သော လူငယ် ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် ကျင့်ကြံသူမျိုးကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အရက်ရည် သုံးခွက်မျှ သောက်သုံးပြီးနောက်တွင် ဝမ်ချန်သည် မိမိလာရင်းကိစ္စကို ရှုံလျန်ဖုန်းအား တိုက်ရိုက်ပင် ပြောဆိုခဲ့လေသည်။ ရှုံလျန်ဖုန်းမှာ ကြားရသည်ကို မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် မှင်သက်သွားရပြီး မိမိ၏ နားများကပင် မှားယွင်းကြားလေသလောဟု သံသယဝင်မိပေသည်။</p> <p> </p> <p>"တာအိုမိတ်ဆွေ ဝမ်... မင်းက လောကီစိတ်နှလုံးကို ပျိုးထောင်ဖို့အောက်ကမ္ဘာကို သွားချင်တယ်လို့ ပြောလိုက်တာလား"</p> <p> </p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် အကြောင်းမဲ့သက်သက်ဖြင့် အောက်ကမ္ဘာသို့ ဆင်းသက်ကာ လောကီစိတ်နှလုံးကို ပျိုးထောင်ရန် မကြံရွယ်တတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြုလုပ်လိုသည်ဆိုပါက ဝမ်ချန်သည် ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် သို့ တက်လှမ်းရန် နီးကပ်နေပြီဆိုသည့် အချက်တစ်ခုတည်းသာ ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယင်းက မည်သို့ဖြစ်နိုင်ပါအံ့နည်း။</p> <p>ဝမ်ချန်သည် ယခင်ကတည်းက ဝိညာဉ်သန္ဓေသား အဆင့်မြင့်ပိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအဖြစ်သာ ကိုယ်ယောင်ပြခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအဆင့်မှာပင် အလွန်အမင်း အထင်ကြီးဖွယ်ကောင်းနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိပ်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရန်ကား လိုပါသေးသည်။</p> <p> </p> <p> ယခုကဲ့သို့ ရုတ်တရက် လောကီစိတ်နှလုံး ပျိုးထောင်မည့်အကြောင်း ပြောကြားလာမှုကြောင့် ရှုံလျန်ဖုန်း၏ တာအိုစိတ်နှလုံးမှာပင် တုန်လှုပ်သွားရချေသည်။</p> <p> </p> <p>"မှန်ပါတယ်"</p> <p>ဝမ်ချန်သည် ဖုံးကွယ်ထားရန် ဆန္ဒမရှိပေ။ "ကျွန်တော့်ရဲ့ မူလအရပ်ဖြစ်တဲ့ တောင်နှင့်ပင်လယ်နယ်မြေ  ကို ပြန်ဖို့ စီစဉ်ထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနယ်မြေရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကို ကျွန်တော် သေချာမသိသလို အောက်ကမ္ဘာကို ဆင်းသက်ဖို့ ခွင့်ပြုချက်ကိစ္စကလည်း ရှိနေသေးတယ်လေ"</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် မသေမျိုးတစ်ဦးသည် အောက်ကမ္ဘာသို့ စိတ်အလိုရှိတိုင်း သွားလာ၍မရပေ။</p> <p> </p> <p>ကိုးပြည်ထောင် မသေမျိုးအသင်း ထံမှ ခွင့်ပြုချက်အပြင် အခြားသော ကန့်သတ်ချက်များစွာကို လိုက်နာရပေသည်။ ဝမ်ချန်အနေဖြင့် မသေမျိုးအသင်းထံ တိုက်ရိုက် လျှောက်ထားနိုင်သော်လည်း မည်သည့်အာဏာ သြဇာမျှမရှိသော လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးအဖို့ အမှတ်များ စုဆောင်းထားသည့်တိုင် တောင်နှင့်ပင်လယ်နယ်မြေသို့ ချောချောမွေ့မွေ့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန်ကား မသေချာလှပေ။</p> <p> </p> <p>တောင်နှင့်ပင်လယ်နယ်မြေသည် ကိုးပြည်ထောင် မသေမျိုးအသင်း၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင်ရှိသော အောက်ကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်ရာ စန်းချင်းနယ်မြေ သို့မဟုတ် သွေးလနက္ခတ်နယ်မြေ  တို့နှင့် လုံးဝ ကွာခြားပေသည်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ချန်သည် အဖက်ဖက်မှ စဉ်းစားပြီးနောက် ရှုံလျန်ဖုန်းမှတစ်ဆင့် ဆောင်ရွက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှုံလျန်ဖုန်းသည် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးပင်ဖြစ်သော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး ရှုံမျိုးနွယ်စုကို အခြေပြုကာ ရန်တောင်မသေမျိုးမြို့ကို တည်ထောင်ခဲ့သူဖြစ်ရာ မသေမျိုးအသင်းအတွင်း၌ သူ၏ အဆက်အသွယ်မှာ ဝမ်ချန်ထက် များစွာသာလွန်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> အမှန်စင်စစ် ဝမ်ချန်သည် မသေမျိုးအသင်း၏ အတွင်းလူဖြစ်သော တုကျိုနန် ကိုလည်း အကူအညီ တောင်းနိုင်သော်လည်း ထိုအကြောင်းပြချက်ကြောင့်ပင် ဝမ်ချန်သည် ရှုံလျန်ဖုန်းကိုသာ ပို၍ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါနားလည်ပါပြီ"</p> <p>ရှုံလျန်ဖုန်းသည် မိမိ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ထိန်းချုပ်ကာ ဝမ်ချန်အား လေးလေးနက်နက် ကြည့်ရင်း ဆိုလေသည် - "တာအိုမိတ်ဆွေ ဝမ်... မင်းက ဒီအဖိုးကြီးအပေါ် အခုလောက်အထိ ယုံကြည်ပေးမှတော့ ကျွန်တော်လည်း အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>သူသည် ဝမ်ချန်အား အထင်ကြီးခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ဝမ်ချန်၏ အလားအလာကို သူ လျှော့တွက်မိခဲ့ကြောင်း နားလည်သွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုးကို ရှုံလျန်ဖုန်းအနေဖြင့် လက်လွှတ်ခံမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>"သတင်းကိုသာ စောင့်နေပါ"</p> <p>သူသည် ဝမ်ချန်အား ရန်တောင်မြို့တွင် ခေတ္တနေထိုင်စေပြီး မိမိကိုယ်တိုင် ကိုးပြည်ထောင် မသေမျိုးမြို့သို့ သွားရောက်ကာ စုံစမ်းရန် အကြံပြုခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှုံလျန်ဖုန်းသည် လဝက်ခန့်အကြာတွင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ရှုံမျိုးနွယ်စု၏ ဤမသေမျိုး ကျင့်ကြံသူကြီး၏ မျက်နှာတွင် ခရီးပန်းလာသည့် လက္ခဏာများ ထင်ဟပ်နေပြီး ယခင်ကထက်ပင် ပို၍ အိုမင်းသွားသကဲ့သို့ ထင်ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဝမ်ချန်အား မြင်သည်နှင့် ကျောက်စိမ်းပေလွှာ  တစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>"တောင်နှင့်ပင်လယ်နယ်မြေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော် ရှာဖွေနိုင်သမျှ သတင်းတွေ အားလုံး ဒီထဲမှာ ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"</p> <p>ဝမ်ချန်သည် ယင်းကို လက်ခံယူကာ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံ ဖြင့် ဖတ်ရှုလိုက်သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း တောင်နှင့်ပင်လယ်နယ်မြေသည် ယခုအခါတွင် ကြီးမားသော ကပ်ဘေးတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီး မသေမျိုးနယ်မြေ  မှာ အခြေအနေ အဆိုးရွားဆုံး ဖြစ်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>တောင်များ ပြိုလဲခြင်း၊ ရေကန်များ ခန်းခြောက်ခြင်းတို့ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ဂိုဏ်းပေါင်းစုံတို့မှာ သဘာဝဘေးနှင့် စစ်မက်များကြောင့် ပျက်စီးဆုံးရှုံးခဲ့ရချေပြီ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဤကပ်ဘေးမှာ ပြီးဆုံးမည့် အရိပ်အယောင် မရှိသေးဘဲ နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း တစ်ရာ၊ ရှစ်ဆယ်ခန့်အထိ ဆက်လက် ရှိနေဦးမည်ဟု ခန့်မှန်းရပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းသည်မှာ လူသားတို့၏ နယ်မြေ တွင်ကား အခြေအနေမှာ ထိန်းချုပ်နိုင်ဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ မသေမျိုးနယ်မြေနှင့် နီးကပ်သော နိုင်ငံအချို့မှာ ပျက်စီးသွားခဲ့သော်လည်း အလှမ်းဝေးသော တိုင်းနိုင်ငံများမှာမူ ဘေးလွတ်ရာတွင် ရှိနေသေးပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းကင်သည် လူသားတို့အတွက် လမ်းစကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားခြင်း မရှိပေ" ဟူသော စကားအတိုင်း ကောင်းကင်တာအို လုံးဝ ပျက်စီးမသွားသရွေ့ မည်မျှပင် ကြီးမားသော ကပ်ဘေးနှင့် ကြုံတွေ့ရစေကာမူ ယင်းက သံသရာ လည်ခြင်းတစ်မျိုးသာ ဖြစ်ပြီး သက်ရှိအားလုံး ပျက်သုဉ်းသွားမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>လူသားများဖြစ်စေ၊ ကျင့်ကြံသူများဖြစ်စေ ထိုသို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သတင်းအချက်အလက်များကို သုံးသပ်ပြီးနောက် ဝမ်ချန်သည် လောကီစိတ်နှလုံး ပျိုးထောင်ရန်အတွက် တောင်နှင့်ပင်လယ်နယ်မြေသို့ သွားရောက်ရန်မှာ ဖြစ်နိုင်သေးသည်ဟု ခံစားရပေသည်။</p> <p> </p> <p> ထို့ပြင် လောကီနှောင်ကြိုးများကို ဖြတ်တောက်ခြင်း  သည် ပို၍ပင် ထိရောက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူက ယူဆမိပေသည်။</p> <p> </p> <p>"အောက်ကမ္ဘာကို သွားမယ့် လမ်းစဉ်နဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့..."</p> <p>ရှုံမျိုးနွယ်စုမှ မသေမျိုးကြီးသည် လက်တစ်ချောင်း ထောင်ပြရင်း ဆိုလေသည် - "ပထမနည်းလမ်းကတော့ တရားဝင်လမ်းစဉ်ပေါ့။ မသေမျိုးအသင်းထံ လျှောက်ထားပြီး အမှတ်တွေကို ခွင့်ပြုချက်နဲ့ လဲလှယ်ရမှာ ဖြစ်တယ်"။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ အဲဒီလမ်းကြောင်းက အခုလောလောဆယ် ပိတ်နေတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တောင်နှင့်ပင်လယ်နယ်မြေက ကပ်ဘေး မပြီးမချင်း မသေမျိုးအသင်းက နယ်မြေကူးပြောင်းခြင်း အစီအရင် ကို ပိတ်ထားလို့ပဲ"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်၏ စိတ်နှလုံးမှာ အနည်းငယ် လေးလံသွားသော်လည်း စိုးရိမ်တကြီး မဖြစ်ဘဲ မေးမြန်းလိုက်သည် - "တခြားနည်းလမ်း ရှိသေးလား"</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင်တော့ ခိုးဝင်ရုံပဲ ရှိတော့တယ်"</p> <p>ရှုံလျန်ဖုန်းက လေးနက်စွာ ဆိုလေသည် - "ဒါပေမဲ့ တားမြစ်ပိတ်ဆို့ထားတဲ့ အောက်ကမ္ဘာတစ်ခုထဲကို ခိုးဝင်ဖို့ဆိုတာ အလွန်အန္တရာယ် များလှတယ်။ မင်းအနေနဲ့ သတိကြီးကြီးထားရမှာဖြစ်သလို အဆင်ခြင်မဲ့ မလုပ်မိဖို့ လိုအပ်တယ်"</p> <p> </p> <p>သူသည် ဝမ်ချန်၏ ဘေးကင်းရေးကို အမှန်တကယ်ပင် စိုးရိမ်နေမိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဝမ်ချန်အနေဖြင့် အချိန်စောင့်ဆိုင်းနိုင်သလို အခြားသော အောက်ကမ္ဘာတစ်ခုကိုလည်း ရွေးချယ်နိုင်ပါလျက် အဘယ်ကြောင့် တောင်နှင့်ပင်လယ်နယ်မြေသို့သာ အတင်းအကျပ် သွားလိုရပါသနည်းဟု သူ တွေးတောမိပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဝမ်ချန်မှာကား နောက်ဆုတ်မည့် အမူအရာ မရှိပေ။ "ဒါဆိုရင် တောင်နှင့်ပင်လယ်နယ်မြေထဲကို ဘယ်လိုမျိုး ခိုးဝင်လို့ ရနိုင်မလဲ"</p> <p> </p> <p>ရှုံလျန်ဖုန်းသည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရင်း - "ငါ့မှာ မိတ်ဆွေတစ်ယောက် ရှိတယ်..."</p> <p> </p> <p>ကိုးပြည်ထောင် မသေမျိုးအသင်းတွင်သာ နယ်မြေကူးပြောင်းခြင်း အစီအရင် ရှိသည်မဟုတ်ပေ။ အခြားသော နည်းလမ်းများဖြစ်သည့် လောကကူးပြောင်းပုလဲ  ကဲ့သို့သော ရတနာပစ္စည်းများဖြင့်လည်း အောက်ကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှုံလျန်ဖုန်း၏ ဒုတိယအစီအစဉ်မှာ ရိုးရှင်းပေသည်။ တောင်နှင့်ပင်လယ်နယ်မြေသို့ သွားလာနိုင်မည့် ထိုကဲ့သို့သော ရတနာမျိုးကို ရှာဖွေရန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် ထိုကဲ့သို့သော ရတနာမျိုးမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှပေသည်။ ရှုံလျန်ဖုန်း၏ မိတ်ဆွေဖြစ်သူမှာလည်း ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် မသေမျိုးတစ်ဦးပင်ဖြစ်ပြီး သတင်းအဆက်အသွယ် အလွန်ကောင်းမွန်သူဖြစ်ရာ ထိုရတနာကို ရှာဖွေရန် သူက တာဝန်ပေးထားခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရှာတွေ့ရန်ကား အချိန်ယူ စောင့်ဆိုင်းရဦးမည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ"</p> <p>ရှုံလျန်ဖုန်းသည် မိမိအတွက် အစွမ်းကုန် ကူညီပေးခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ထို့ထက်ပို၍ မတောင်းဆိုသင့်ကြောင်း ဝမ်ချန် နားလည်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ရှုံလျန်ဖုန်းအား ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုပြီးနောက် လျှို့ဝှက်နက်နဲသော မသေမျိုးနန်းတော်  သို့ ပြန်လည်ကာ သတင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ဖြင့် ငါးနှစ်တာ ကာလကုန်ဆုံးခဲ့ပြန်ပေသည်။</p> <p>ငါးနှစ်အကြာ တစ်နေ့သောအခါတွင် ဝမ်ချန်သည် ရှုံလျန်ဖုန်းထံမှ ဝမ်လီအဆောင်လက်ဖွဲ့  တစ်ခုကို လက်ခံရရှိခဲ့လေသည် ။သတင်းရောက်လာခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူသည် ချက်ချင်းပင် ကိုးပြည်ထောင် မသေမျိုးမြို့သို့ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး မြို့အတွင်းရှိ အရက်ဆိုင်တစ်ခုတွင် ရှုံလျန်ဖုန်းနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်၏ သီးသန့်ခန်းအတွင်း၌ ရှုံလျန်ဖုန်း၊ သူ၏ မိတ်ဆွေ ကျောက်ရှင်းဖန်း  နှင့် လူပုံပန်း နွမ်းနယ်နေသော ကျန်းစီဟိုင်တို့ကို ဝမ်ချန် တွေ့ရှိခဲ့ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံးမှာ ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် မသေမျိုးများပင် ဖြစ်ကြပေသည်။</p> <p>မိတ်ဆက်မှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ကျန်းစီဟိုင်က တိုက်ရိုက်ပင် မေးမြန်းလိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p>"တာအိုမိတ်ဆွေ ဝမ်..မင်းက လောကီနှောင်ကြိုးတွေကို ဖြတ်တောက်ဖို့ တောင်နှင့်ပင်လယ်နယ်မြေကို သွားချင်တယ်လို့ ကြားသိရတယ်"</p> <p> </p> <p>လောကီနှောင်ကြိုး ဖြတ်တောက်ခြင်းမှာ ဝမ်ချန် အောက်ကမ္ဘာသို့ သွားမည့်အကြောင်းပြချက်အဖြစ် ရှုံလျန်ဖုန်း ပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လောကီစိတ်နှလုံး ပျိုးထောင်ခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤအကြောင်းပြချက်မှာ ပို၍ လက်ခံနိုင်ဖွယ်ရှိပြီး အံ့အားသင့်စရာ မကောင်းလှပေ။</p> <p> </p> <p>အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူ အများအပြားသည် မိမိတို့၏ တာအိုလမ်းစဉ်တွင် နှောင်ကြိုးကင်းကင်းဖြင့် လွတ်လပ်စွာ လျှောက်လှမ်းနိုင်ရန်အတွက် မိမိတို့၏ မူလအရပ်သို့ ပြန်ကာ လောကီနှောင်ကြိုးများကို ဖြတ်တောက်လေ့ ရှိကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည် - "မှန်ပါတယ်"</p> <p>ကျန်းစီဟိုင်က ဆက်လက်၍ - "ကျွန်တော့်မှာ တောင်နှင့်ပင်လယ်နယ်မြေအတွက် လောကကူးပြောင်းပုလဲ  တစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲဒါကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် သုံးလို့ ရသေးတယ်။ မင်းအဲဒါကို လိုချင်တယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုမျိုး တန်ဖိုးနဲ့ လဲလှယ်မှာလဲ" ဟု ဆိုလိုက်ပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save