Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၅၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">လောကီစိတ်နှလုံးကို ပျိုးထောင်ခြင်း (အပိုင်း ၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ချင်းအန်းခရိုင်၊ ထုံလော်လမ်းကြား၏ နံနက်ခင်း။</p> <p>အရုဏ်ဦးအလင်းတန်းတို့သည် အိမ်ခေါင်မိုးတန်းများပေါ်သို့ ဖြာကျလျက်ရှိပြီး စည်တီးသံနှင့်အတူ မြို့တံခါးများ ပွင့်ဟလာချေပြီ။</p> <p> </p> <p>လမ်းကြား၏ အတွင်းအကျဆုံးအပိုင်း၌ တည်ရှိသော ဝမ်မိသားစု ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းတော်လေးအတွင်းမှ စာဖတ်သံတို့သည် တစ်ဖန်ပြန်လည် ပဲ့တင်ထပ်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p> ထိုလမ်းကြား၌ နေထိုင်ကြသော မိသားစုများအဖို့မူ ဤအသံမှာ နားယဉ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။ ဆော့ကစားလိုသော ကလေးငယ်အချို့မှာ အိမ်ထဲမှ ဝုန်းကနဲ ပြေးထွက်လာကြပြီး ကျောင်းတံခါးဝသို့ သုတ်ခြေတင်ကာ အတွင်းသို့ စပ်စုကြည့်ရှုကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>အချို့သော ကလေးငယ်များမှာမူ အတန်းထဲသို့ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ချောင်းကြည့်ရန် ခြေဖျားထောက်လျက် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ကြိုးစားကြပြီး မကြာမီပင် ဆရာဖြစ်သူ၏ သင်ကြားပြသမှု၌ စိတ်ပါဝင်စားကာ နစ်မျောသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းသို့ဖြင့် သူတို့သည် အချိန်ကုန်မှန်းပင် မသိတော့ချေ။</p> <p>စာသင်စင်မြင့်ပေါ်တွင် ဝမ်ချန်သည် စုတ်တံကို ကောက်ကိုင်ကာ ထုံးရေဖြင့် ကိုယ်တိုင်လုပ် ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်၌ ‘တောင်’ဟူသော စာလုံးကို ရေးသားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီစာလုံးကို ‘ရှန်း’ လို့ အသံထွက်တယ်၊ အဓိပ္ပာယ်ကတော့ တောင်တန်းနဲ့ မြစ်ရေတွေမှာပါတဲ့ တောင်ကို ဆိုလိုတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုမျှမကသေးဘဲ သူသည် စုတ်တံကို အသုံးပြု၍ တောင်ထိပ်ပုံတစ်ခုကိုပါ ရေးဆွဲပြလိုက်ရာ အောက်တွင် ထိုင်နေသော ကျောင်းသားငယ်များအဖို့ စာလုံး၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ပိုမို ထင်ထင်ရှားရှား နားလည်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p> ဤသည်မှာ ဝမ်ချန်၏ ဆန်းသစ်သော သင်ကြားနည်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး အခြားသော ဆရာများ၌ ရှိနိုင်မည်မဟုတ်သော စွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်တန်ရာသည်။</p> <p> </p> <p>တောင်ကို ရေးသားကာ တောင်ကို ပုံဖော်ခြင်း၊ စာအုပ်ထဲ၌ ပင်လယ်ပြင်ကို ပုံဖော်ပြခြင်းစသည့် ပုံနှင့်စာ တွဲဖက်သင်ကြားမှုမှာ အလွန်ပင် ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်းရှိလှပြီး စိတ်ဝင်စားဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသင်ကြားမှု၏ ရလဒ်မှာလည်း အထူးပင် ကောင်းမွန်လှသည်မှာ ပြောဖွယ်ရာ မရှိချေ။</p> <p>ကလေးငယ်တစ်စုမှာ ဆရာနောက်မှ လိုက်၍ ရွတ်ဆိုကြသည်မှာ “တောင်... တောင်ကြီး... တောင်တန်းနဲ့ မြစ်ရေတွေထဲက တောင်” ဟူ၍ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> ကလေးငယ်တို့၏ ရွတ်ဆိုသံနှင့် နံနက်ခင်း အလင်းတန်းတို့မှာ အေးချမ်းလှသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဝမ်ချန်သည် နောက်ထပ် စာလုံးနှစ်လုံးကို သင်ကြားပေးပြီး ကျောင်းသားများအား ‘စာလုံးတစ်ထောင်ကျမ်း’ ကို ဖတ်ရှုရွတ်ဆိုစေလေသည်။</p> <p> </p> <p> ယင်းနောက်တွင်မူ သူသည် စာအုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ စာသင်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ပြတင်းပေါက်အောက်၌ ချောင်းကြည့်နေသော ကလေးငယ်များမှာ ရုတ်တရက် လန့်ဖြန့်သွားကြပြီး လန့်ဖျပ်သွားသော ယုန်ငယ်များအလား အရပ်ရပ်သို့ ပြေးလွှားသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဆယ်နှစ်အရွယ်ခန့် ကလေးငယ်တစ်ဦးမှာမူ မပြေးဘဲ ကျန်ရစ်နေခဲ့ပြီး ဝမ်ချန်၏ ရှေ့မှောက်၌ ဒူးထောက်ကာ “ဆရာ... ကျွန်တော် စာသင်ချင်ပါတယ်၊ ကျွန်တော့်ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံပေးပါ” ဟု တောင်းဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကလေးငယ်မှာ ပိန်လှီညိုမည်းနေပြီး စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများနှင့် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ဆံပင်များမှာ သူသည် စားဝတ်နေရေး ခက်ခဲသော မိသားစုမှ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်းအန်းခရိုင်မှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော အရပ်မဟုတ်ပေရာ လမ်းမပေါ်၌ ထိုကဲ့သို့သော ကလေးများကို တွေ့ရသည်မှာ ဆန်းကြယ်သော ကိစ္စမဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် မည်သည့် ခံစားချက်ကိုမျှ ဖော်ပြခြင်းမရှိဘဲ “မင်းနာမည်က ဘယ်သူလဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပိန်လှီသော ကလေးငယ်မှာ သတ္တိကို မွေးလျက် “ကျွန်တော့်နာမည်က အာကော်ပါ၊ မျိုးရိုးက ချန်ပါ” ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားလေသည်။</p> <p>ဆင်းရဲနွမ်းပါးသူများအဖို့ နိမ့်ကျသော အမည်များကို မှည့်ခေါ်လေ့ရှိကြပေရာ ဝမ်ချန်သည် အထူးတလည် ဂရုမပြုမိချေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဆက်လက်၍ “ကျောင်းလခ ပေးနိုင်လား” ဟု မေးလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>ချန်အာကော်မှာ ကျောင်းလခဆိုသည်ကို နားလည်ပုံရပြီး သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ကြေးပြားသုံးပြားကို ချက်ချင်းပင် ထုတ်ယူကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဝမ်ချန်အား ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ဒါက ကျွန်တော့်မှာ ရှိသမျှ အကုန်ပါပဲ၊ ကျန်တာကိုတော့ အကြွေးအဖြစ် ထားပေးလို့ ရမလား”</p> <p>“နောက်မှ ကျွန်တော် ကျိန်းသေ ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ပညာသင်ကြားလိုသော ဆန္ဒတို့ဖြင့်လည်း တောက်ပနေပေသည်။</p> <p>ဝမ်ချန်သည် ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံနေသော ကြေးပြားသုံးပြားကို ယူလိုက်ပြီး “ဒါနဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ၊ မနက်ဖြန်ကစပြီး ကျောင်းလာတက်နိုင်တယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ မင်းကိုယ်မင်း နည်းနည်းတော့ သန့်ရှင်းအောင် လုပ်ရမယ်၊ ဒီပုံစံနဲ့တော့ စာသင်ခန်းထဲ ဝင်လို့ မရဘူး”</p> <p>ချန်အာကော်မှာ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားပြီး ဝမ်ချန်အား ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် အလျင်အမြန် ဦးချလေသည်။</p> <p> </p> <p> “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ၊ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သန့်ရှင်းအောင် ကျိန်းသေ လုပ်ပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>“ချန်အာကော်ဆိုတဲ့ နာမည်က နားဝင်မချိုလှဘူး”</p> <p>ဝမ်ချန်သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် “ငါ့ရဲ့ တပည့်ဖြစ်သူမှာ သင့်တော်တဲ့ နာမည်တစ်ခုတော့ ရှိရမယ်၊ ဒီနေ့ကစပြီး မင်းကို ‘ချန်ယိကျန်း’ လို့ ခေါ်မယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆင်းရဲနွမ်းပါးပေမဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေနောက်ကို မယိမ်းမယိုင်ဘဲ ကြံ့ကြံ့ခံ လိုက်တော့”</p> <p>ချန်အာကော်မှာ ခေတ္တမျှ မိန်းမောသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ပညာမသင်ကြားဖူးသဖြင့် ထိုနာမည်၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို အလုံးစုံ နားမလည်နိုင်သော်လည်း ရုတ်တရက်ဆိုသလို ရင်ထဲ၌ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ဖြင့် နွေးထွေးလာခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ယိကျန်း... ကျွန်တော့်နာမည်က ချန်ယိကျန်း”</p> <p>သူသည် နာမည်အသစ်ကို တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုနေမိပြီး ပိန်လှီညိုမည်းသော မျက်နှာထက်၌ သွေးရောင်တို့ လွှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဝမ်ချန်အား သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဦးချလိုက်ပြီး “ဒီနာမည်ကို ပေးတဲ့အတွက် ဆရာ့ကို ကျေးဇူးအထူး တင်ပါတယ်၊ ချန်ယိကျန်းဟာ ဒီတစ်သက်မှာ ဆရာ့ရဲ့ ကျေးဇူးကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး” ဟု ကတိပြုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်မှာမူ ခပ်ဖျော့ဖျော့လေး ပြုံးလိုက်ရုံသာ ရှိချေသည်။</p> <p>ချန်အာကော်အား တပည့်အဖြစ် လက်ခံကာ နာမည်ပေးလိုက်ခြင်းမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသော သနားကရုဏာစိတ်ကြောင့် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ကြီးမားလှသော ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ချိတ်ပိတ်ထားသော်လည်း ဝမ်ချန်၏ စိတ်ဝိညာဉ်အမှတ်အသား  မှာမူ အလွန်ပင် စွမ်းအားကြီးမားဆဲ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အမြော်အမြင်မှာ သာမန်လူတို့ထက် များစွာ သာလွန်လှပေရာ ထိုချန်အာကော်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် နဂါးတစ်ပိုင်းမြွေတစ်ပိုင်း အရှိန်အဝါရှိနေကြောင်း မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းမှာ တိုင်းပြည်မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေချိန်၌ ပေါ်ထွက်လာမည့် သူရဲကောင်းတစ်ဦး၏ ကံကြမ္မာပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>မှန်ပေသည်၊ ကံကြမ္မာပါရှိရုံမျှဖြင့် ထူးကဲသော အောင်မြင်မှုများ ရရှိမည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ပါရမီရှင် အများအပြားမှာ အချိန်မတိုင်မီ ပျက်စီးသွားကြသည်မှာလည်း ရှိပေသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ဆုံတွေ့ခဲ့ရပြီဖြစ်ရာ ဝမ်ချန်အနေဖြင့် သူ၏အပေါ်၌ အနည်းငယ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် ဝန်မလေးခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>နောင်အနာဂတ်၌ အကျိုးအမြတ် တစ်စုံတစ်ရာ ရရှိမည်၊ မရရှိမည်မှာ သူ့အဖို့ ပဓာန မဟုတ်ချေ။</p> <p>ယင်းသို့ဖြင့် ချန်မိသားစုမှ ချန်အာကော်သည် ဝမ်မိသားစု ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းတော်သို့ ကျောင်းသားအဖြစ် ဝင်ရောက်သွားသည့် သတင်းမှာ ထုံလော်လမ်းကြား၏ လူပြောအများဆုံး သတင်းဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ချန်ယိကျန်းဟု ခေါ်တွင်သော ချန်အာကော်သည် ထုံလော်လမ်းကြား၏ အရှေ့ဘက်အစွန်တွင် နေထိုင်သူဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖခင်ဖြစ်သူမှာ စောစီးစွာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီး မိခင်ဖြစ်သူမှာ သူနှင့် သူ၏ ညီငယ်လေးကို ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ရန်အတွက် ရက်ကန်းရက်ကာ ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ အလုပ်လုပ်ကိုင်ခဲ့ရပေရာ ထိုမိသားစုမှာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးလှသည်မှာ ပြောဖွယ်ရာ မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ကံဆိုးမှုတို့မှာ တစ်ခုတည်း မလာတတ်ပေ။ လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်က ချန်ယိကျန်း၏ မိခင်မှာ အလုပ်ကြိုးစားလွန်းသဖြင့် မျက်စိကွယ်သွားခဲ့ရာ ခက်ခဲလှသော ထိုမိသားစုဘဝမှာ ပိုမို ဆိုးရွားသွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ငယ်ရွယ်သော ချန်ယိကျန်းမှာ မိသားစု ဝမ်းရေးအတွက် တာဝန်ယူကာ ငွေရနိုင်မည့် နည်းလမ်းမှန်သမျှကို ရှာဖွေလုပ်ကိုင်ခဲ့ရသည်။ ထိုသို့ ခက်ခဲနေသည့်ကြားမှပင် သူ၏ရင်ထဲ၌ ပညာသင်ကြားလိုသော ဆန္ဒမှာ တောက်လောင်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ယိကျန်း ကျောင်းဝင်ခွင့်ရသည့် သတင်း ပျံ့နှံ့သွားပြီးနောက် ထုံလော်လမ်းကြားနှင့် အနီးတစ်ဝိုက်မှ မိသားစုများမှာ ဆင်းရဲသားကလေးများကို လက်ခံပေးသော ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းတစ်ကျောင်း ရှိနေကြောင်း သိရှိသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းကြောင့် လူအများအပြားမှာ လာရောက် စုံစမ်းကြလေသည်။</p> <p>ဝမ်ချန်သည်လည်း လာသမျှသူတိုင်းကို လှိုက်လှဲစွာ ကြိုဆိုခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမိသားစုများမှာ ကျောင်းလခကို များစွာ မပေးနိုင်ကြသော်လည်း အများဆုံး ကြေးပြား ဆယ်ဂဏန်းခန့်၊ သို့မဟုတ် ဆန်တစ်အိတ်၊ အသားခြောက်တစ်တုံး၊ သို့မဟုတ် တောယုန်တစ်ကောင် စသည်ဖြင့် တတ်နိုင်သရွေ့ ပေးကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် ထိုအရာများကို မကွဲပြားစေဘဲ ကျောင်းသားအားလုံးကို တန်းတူညီမျှ ဆက်ဆံခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းကြောင့် ဝမ်မိသားစု ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းတော်လေးမှာ မကြာမီပင် ကျောင်းသားများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပြီး နောက်ကျမှ ရောက်လာသူများမှာ အပြင်ဘက်မှ ရပ်၍ စာနားထောင်ရသည်အထိ ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မကြာမီပင် ပြဿနာတို့ ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။</p> <p>တစ်နေ့တွင် ဝမ်ချန် စာသင်ကြားနေစဉ် မမျှော်လင့်ထားသော ဧည့်သည်နှစ်ဦးမှာ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဦးက ခက်ထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်မှာ “စာသင်နေတာ ရပ်လိုက်စမ်း၊ အပြင်ထွက်ပြီး စကားပြောရအောင်” ဟူ၍ ဖြစ်ပေသည်။ ထိုအော်ဟစ်သံကြောင့် စာသင်ခန်းထဲမှ ကလေးငယ်အချို့မှာ ထိတ်လန့်ကာ ငိုယိုကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ကျောင်းသားများအား နှစ်သိမ့်စကား အနည်းငယ် ပြောကြားကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် တင်းမာစွာဖြင့် “ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါက ချင်းအန်းခရိုင် အစိုးရရုံးက အခွန်အရာရှိပဲ၊ မင်း ဒီမှာ တရားမဝင် ကိုယ်ပိုင်ကျောင်း ဖွင့်ထားတယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က လာတိုင်ထားတယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုခက်ထန်သော အမျိုးသားက မောက်မာစွာဖြင့် “မင်း အခွန်ပေးပြီးပြီလား” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>ဝမ်ချန်က ခေါင်းခါလျက် “ကိုယ်ပိုင်ကျောင်း ဖွင့်တာ အခွန်ပေးရမယ်လို့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး” ဟု ပြန်ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ချင်းအန်းခရိုင်ရဲ့ စည်းမျက်ပဲ”</p> <p>အခွန်အရာရှိက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် “မင်းမှာ ပညာတတ် ဘွဲ့တစ်ခုခု မရှိရင် အခွန်ပေးရမယ်” ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့မှာ ပညာတတ်ဘွဲ့ ရှိတယ်”</p> <p>ဝမ်ချန်သည် သူ၏ ဘွဲ့လက်မှတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ ထုတ်ပြလိုက်သည်။ ထိုလက်မှတ်မှာ ပညာတတ်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> ဝမ်ချန်သည် အစိုးရ စာမေးပွဲများကို မဖြေဆိုဖူးသော်လည်း ငွေအလုံအလောက်ရှိကာ အကျိုးဆောင်တစ်ဦးကို ရှာနိုင်လျှင် ထိုကဲ့သို့သော လက်မှတ်ကို ဝယ်ယူရန် မခက်ခဲလှချေ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်၏ လက်မှတ်မှာ အစစ်အမှန်ဖြစ်ပြီး ငွေစင် နှစ်ရာခန့် ကုန်ကျခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“တခြားမြို့က ပညာတတ်လား”</p> <p>အခွန်အရာရှိက လှောင်ပြောင်လျက် “ဒါက အလုပ်မဖြစ်ဘူး၊ တခြားမြို့က လူဆိုရင် အခွန်ကင်းလွတ်ခွင့်ရဖို့ အဆင့်မြင့်ဘွဲ့တစ်ခုခု ရှိမှ ရမယ်” ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ တမင်သက်သက် ပြဿနာရှာခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ဝမ်ချန်သည် ယင်းကို ကောင်းစွာ သိရှိသဖြင့် ငြင်းခုံမနေတော့ဘဲ “ဒါဆို အခွန်ငွေ ဘယ်လောက် ပေးရမလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တစ်နှစ်ကို ငွေစင် ဆယ်ပြား”</p> <p>အခွန်အရာရှိက သူ၏ လက်ဝါးကို ဖြန့်ပြကာ “တစ်ပြားမှ မလျော့ရဘူး” ဟု အမိန့်ပေးလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ”</p> <p>ဝမ်ချန်သည် ခေါင်းညိတ်ကာ သူ၏ အခန်းထဲမှ ငွေစင် ဆယ်ပြားကို ယူဆောင်လျက် အရာရှိအား ပေးလိုက်သည်။ “ဒါက ဒီနှစ်အတွက်ပဲ”</p> <p> </p> <p>“မင်းက တော်တော်လေး အပြောရလွယ်သားပဲ”</p> <p>အခွန်အရာရှိက ကျေနပ်စွာ ပြုံးလျက် သူ၏ အဖော်အား ခြေဟန်ပြကာ မောက်မာစွာ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် ထွက်ခွာသွားသော သူတို့၏ ကျောပြင်ကို အေးစက်သော အကြည့်တို့ဖြင့် ကြည့်ရှုကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save