BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">လောကီစိတ်နှလုံးကို ပျိုးထောင်ခြင်း (အပိုင်း ၄</h2>

ထူထဲလှသော ဆီစိမ်စက္ကူထုပ်ကြီးကို ပိုက်လျက်၊ အသံမမှန်သော သီချင်းတိုးတိုးကို ညည်းဆိုရင်း လီကျင်းတစ်ယောက် လရောင်ဖြန်းပက်ထားသော မြေပြင်ထက်ဝယ် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ချေသည်။

“ဟဲ့... လူရှုပ်လေး၊ ဘာလို့ ခုမှ ပြန်လာရတာလဲ”

လီကတော်က တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သည်တွင် ဟောင်ကနဲ တက်လာသော အရက်နံ့ကြောင့် နောက်သို့ပင် လန်ကျသွားတော့မတတ် ဖြစ်ရ၏။

“ဘယ်လောက်တောင် သောက်လာတာလဲ”

“သိပ်မများပါဘူးကွာ... မက်မွန်ပွင့်အရက် နှစ်အိုးလောက်ပါပဲ”

လီကျင်းသည် အရက်ရှိန်ဖြင့် တဟားဟား ရယ်မောရင်း ဆီစိမ်စက္ကူထုပ်ကြီးကို ဇနီးသည်၏ လက်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။

“ဒါက စားကြွင်းစားကျန်တွေ၊ မင်းအတွက် ညစာအဖြစ် ယူလာတာ”

လီကတော်သည် အစားအသောက်ဟူလျှင် မက်မောသူပီပီ လေးလံလှသော အထုပ်ကြီးကို ကိုင်ကြည့်ကာ မျက်နှာဝင်းပသွားတော့သည်။

“ဒီနေ့ ဘာတွေများ သဘောကျစရာ ရှိနေလို့လဲ”

လီကျင်းသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပစ်ထိုင်လိုက်ရင်း ဝင့်ဝင့်ကြွားကြွားပင် ပြန်ပြောလေ၏။

“ဒီနေ့တော့ ငါ ငါးကြီးတစ်ကောင် မိထားတယ်ဟေ့၊ ငွေစင် တစ်ဆယ်သားလောက် ညှစ်ထုတ်နိုင်ခဲ့တယ်၊ အဖိုးကြီးကျန်းကိုတော့ သုံးသား ပေးလိုက်ရတာပေါ့”

“ဟုတ်လို့လား”

လီကတော်မှာ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားရသည်။ “အဲဒီငါးကြီးက ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ”

လီကျင်းသည် အစိုးရရုံးတွင် အခွန်အရာရှိ တစ်ဦး ဖြစ်ပေရာ ဝင်ငွေကောင်းသော နေရာဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း သူ၏ အထက်လူကြီးများမှာ လောဘရမ္မက် ကြီးမားလှသဖြင့် သူရရှိသော ဝေစုမှာ အကန့်အသတ် ရှိလှ၏။

ထို့ပြင် ဒေသခံ ကုန်သည်များနှင့် ဈေးသည်များမှာလည်း အနိုင်ကျင့်ရန် မလွယ်ကူလှပေ။

သို့ဖြစ်ပေရာ လီကျင်းအနေဖြင့် ငါးကြီးတစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိ၍ ငွေစင် တစ်ဆယ်သား ညှစ်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်ဆိုခြင်းမှာ အဖိုးကြီးကျန်းကို သုံးသား ဝေပေးလိုက်သည့်တိုင် များစွာသော အမြတ်အစွန်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

“ခရီးသွား ပညာရှိတစ်ယောက်ပါပဲကွာ”

လီကျင်းက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် လက်ယမ်းပြကာ ဆိုလိုက်သည်။ “ကဲ... မြန်မြန်သွား၊ ရေနွေးလေး ဘာလေး တည်စမ်းပါဦး၊ ခြေထောက်လေး စိမ်ပြီး အနားယူချင်လို့”

“အေးပါ.. အေးပါ”

လီကတော်သည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ ပြေးဝင်သွားတော့၏။

လီကျင်းသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ဆီစိမ်စက္ကူထုပ်ကို ဖြေလိုက်ပြီး အမဲသားတစ်ဖတ်ကို ကောက်ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ သွတ်သွင်းလိုက်သည်။

ဝါးနေရင်းကပင် ထိုငါးကြီးထံမှ နောက်ထပ် အကျိုးအမြတ်များ မည်သို့ ထပ်မံရယူရမည်ကို စဉ်းစားနေမိ၏။

ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် အခွန်အရာရှိအဖြစ် လုပ်ကိုင်လာခဲ့သည့်အတွက် သူသည် လူတစ်ယောက်၏ နောက်ခံကို ကြည့်ရုံနှင့် သိနိုင်သော မျက်စိမျိုး ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော ငါးကြီးမျိုးကို အလျင်စလို မလုပ်ဘဲ အကျိုးအမြတ်အားလုံး ကုန်စင်သွားသည်အထိ တဖြည်းဖြည်းချင်း ချက်ရပေမည်။

ထို့ပြင် သတင်းပေးထံမှ အားနည်းချက်များကို ထပ်မံ စုံစမ်းရန် လိုသေး၏။ နှစ်ဖက်ခွ ကစားခြင်းကသာ အစစ်အမှန် လှည့်ကွက် ဖြစ်ပေ၏။

လီကျင်းသည် စဉ်းစားလေလေ ဝမ်းသာလေလေ ဖြစ်ကာ အမဲသားကို ထပ်မံ ကောက်ယူလိုက်ပြန်သည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏လက်က ဘာကိုမျှ မထိမိဘဲ စားပွဲပေါ်ရှိ ဆီမီးခွက်ကိုသာ တိုက်မိသွားတော့၏။

“အို...”

လီကျင်းသည် ဆီမီးခွက်ကို ဖမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း အရက်ရှိန်ကြောင့် သူ၏လက်များမှာ တုံ့ဆိုင်းနှေးကွေးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မဖမ်းမိသည့်အပြင် စားပွဲနှင့်အတူ လဲကျသွားတော့၏။

လောင်ကျွမ်းနေသော ဆီများမှာ နေရာအနှံ့သို့ စင်ထွက်သွားကာ အနီးနားရှိ ခြင်ထောင်များကို ချက်ချင်း ကူးစက်လောင်ကျွမ်းစေသည်။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် မီးပွားငယ်လေးများမှာ ပြင်းထန်သော မီးတောက်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားချေသည်။

လီကျင်းသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကာ မီးငြှိမ်းသတ်ရန် အတင်းရုန်းကန်ထလိုက်သော်လည်း အချည်းနှီးသာ။

သူ့အပေါ်သို့ ဖိမိနေသော ကုလားထိုင်မှာ တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ လေးလံနေသဖြင့် လှုပ်၍ပင် မရတော့ပေ။

လောဘကြီးလှသော အခွန်အရာရှိသည် မီးတောက်များ ပြန့်နှံ့လာပြီး သူ့အား ဝါးမြိုသွားသည်ကို ကြည့်လျက်သာ နေခဲ့ရတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ သူသည် အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် အော်ဟစ်ငိုယိုသံကိုသာ ပြုနိုင်တော့၏။

“လီတို့ အိမ်ကြီး မီးလောင်နေပြီဟေ့”

မီးတောက်များက အမိုးကို ဖောက်ထွက်သွားသည့်အချိန်ကျမှသာ အိမ်နီးနားချင်းများက သတိပြုမိကြပြီး ဝိုင်းဝန်း အော်ဟစ် သတိပေးကြတော့သည်။

တစ်ရပ်ကွက်လုံးနီးပါး လန့်နိုးလာကြကာ မီးကူးစက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရေပုံးကိုယ်စီဖြင့် ပြေးလွှာလာကာ မီးငြှိမ်းသတ်ကြတော့၏။

ဝိုင်းဝန်း လုပ်ဆောင်ကြသဖြင့် ရုတ်တရက် လောင်ကျွမ်းသည့် မီးမှာ ခဏချင်းအတွင်း ငြိမ်းသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင်မှ ရောက်ရှိလာသော ကင်းလှည့်စစ်သားများက တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပျက်စီးနေသော လီတို့အိမ် အပျက်အစီးများထဲမှ မီးကျွမ်းနေသည့် ရုပ်အလောင်းနှစ်ခုကို ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့ကြ၏။

အချို့သော အိမ်နီးနားချင်းများက ထိုအလောင်းများမှာ လီကျင်းနှင့် သူ၏ ဇနီးဖြစ်ကြောင်း အမှတ်အသားအချို့ဖြင့် အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

လီလင်မယားမှာ ချင်းအန်းခရိုင် ၏ ဇာတိသားများ ဖြစ်ကြပြီး သားယောက်ျားလေး မထွန်းကားဘဲ သမီးနှစ်ဦးသာ ရှိကာ နှစ်ဦးစလုံးမှာလည်း အိမ်ထောင်ကျပြီးသူများ ဖြစ်ကြသည်။

လီကျင်းသည် အခွန်အရာရှိ တစ်ဦး ဖြစ်ပေရာ အစိုးရရုံးကလည်း ဤကိစ္စကို အလေးထားပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးသူများနှင့် ရင်ခွဲဆရာဝန်များကို စေလွှတ်၍ စစ်ဆေးစေခဲ့သည်။

စစ်ဆေးချက်အရ လီကျင်းသည် အရက်မူးပြီး မတော်တဆ မီးစတင် လောင်ကျွမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကာ ဇနီးသည်ကိုပါ မီးတောက်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း၊ လူသတ်မှု မဟုတ်ဘဲ မတော်တဆမှုသာ ဖြစ်ကြောင်း နိဂုံးချုပ်ခဲ့ကြ၏။

ထို့နောက်တွင်မူ ထိုအမှုမှာ ပြီးဆုံးသွားသော်လည်း လီကျင်း၏ သမီးနှစ်ဦးနှင့် ဆွေမျိုးများမှာ အမွေကိစ္စဖြင့် အကျည်းတန်စွာ အငြင်းပွားကြသည်မှာ အိမ်နီးနားချင်းများအကြား ရေပန်းစားသော စကားဝိုင်း ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

သို့သော် သေရေးရှင်ရေးမှာ ကြန့်ကြာ၍ မရပေရာ၊ နောက်ဆုံးတွင်မူ အစိုးရရုံးမှ စာရေးကြီးက ဝင်ရောက် ဖြေရှင်းပေးခဲ့ရလေသည်။

ခေါင်းတလား ဝယ်ခြင်း၊ ထုံးတမ်းစဉ်လာအရ ပြုလုပ်ခြင်း၊ သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းနှင့် ဧည့်ခံပွဲ ကျင်းပခြင်း...

ထိုလုပ်ငန်းစဉ်များမှာ လီလင်မယား၏ ကျန်ရှိသမျှသော ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ကုန်စင်သွားစေရုံမက သမီးနှစ်ဦးကပင် ငွေစင် ဆယ်သားစီ စိုက်ထုတ်ခဲ့ရသဖြင့် ညီအစ်မနှစ်ဦးမှာ လုံးဝ စိမ်းကားသွားကြကာ အဆက်အသွယ် ဖြတ်လိုက်ကြတော့၏။

သို့သော်လည်း ထိုအခွန်အရာရှိ လီ၏ အိမ်မှ ဝမ်းနည်းဖွယ် ဖြစ်ရပ်မှာ ထုံလော်လမ်းကြား ရှိ ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းတွင် စာသင်နေသော ဝမ်ချန် အပေါ်၌မူ မည်သည့် သက်ရောက်မှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။

“နောက်ခံ မရွေးဘဲ အားလုံးကို ပညာသင်ကြားပေးမည်” ဟူသော မူဝါဒအရ သူ၏ ကျောင်းသားစာရင်းမှာ ငါးဆယ်အထိ တိုးတက်လာခဲ့ပြီးနောက် သူသည် တံခါးပိတ်ကာ စုတ်တံကို ချိတ်ဆွဲလိုက်ခြင်းဖြင့် ကျောင်းသားအသစ် ထပ်မံ မလက်ခံတော့ကြောင်း အသိပေးလိုက်သည်။

အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ ဝမ်မိသားစု ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းမှာ သေးငယ်လှသဖြင့် ကျောင်းသား ငါးဆယ်မှာ ကန့်သတ်ချက်ထက်ပင် ကျော်လွန်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မတ်တပ်ရပ်စရာ နေရာပင် မရှိတော့သဖြင့် တိုးချဲ့ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

နေ့ရက်များမှာ ထိုသို့ပင် တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ချေသည်။

ထုံလော်လမ်းကြားရှိ ဆရာ ဝမ်ချန်၏ ဂုဏ်သတင်းမှာလည်း အချိန်နှင့်အမျှ ပျံ့နှံ့လာခဲ့သည်။

ချင်းအန်းခရိုင်တွင် အစိုးရကျောင်းများနှင့် ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းများ ရှိသော်လည်း အဆင်းရဲဆုံး ကလေးများကို လက်ခံကာ ကျောင်းလခ အနည်းငယ်သာ ယူသော ဝမ်ချန်၏ ကျောင်းကဲ့သို့ကား မရှိပေ။

အခြောက်လှန်းထားသော အသားတစ်ဖတ် သို့မဟုတ် ဆန်တစ်ဝက်ခန့်ဖြင့်ပင် ကျောင်းလခ ပေးဆောင်နိုင်သည် မဟုတ်လော။

ထို့ထက်မက ဝမ်ချန်သည် အလွန်ပင် စာသင်ကောင်းလှ၏။

ဝမ်မိသားစု ကိုယ်ပိုင်ကျောင်း၏ တံခါးများကို နေ့ခင်းဘက်တွင် ဖွင့်လှစ်ထားသဖြင့် မည်သူမဆို ဝင်ရောက် လေ့လာနိုင်ပေသည်။

ယင်းက အချို့သော ကိုယ်ပိုင်ကျောင်း ဆရာများ၏ ဒေါသကို ဆွပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

သူတို့က ဝမ်ချန်၏ လုပ်ရပ်မှာ မိမိတို့ အတတ်ပညာ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေသည်ဟု ယူဆကြ၏။

တွေ့ဆုံပွဲများတွင် ထိုဆရာများသည် ဝမ်ချန်ကို အပြင်းအထန် ဝေဖန်ကြကာ ချင်းအန်းခရိုင်မှ နှင်ထုတ်ရန်အထိပင် စည်းလုံးနေကြတော့သည်။

သို့သော်လည်း သူတို့၏ အော်ဟစ် ကန့်ကွက်မှုများ ရှိနေသည့်တိုင် ဝမ်ချန်၏ လုပ်ငန်းကို နှောင့်ယှက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ထိုအစား အပြင်းအထန် ကန့်ကွက်ခဲ့ကြသော ဆရာအချို့မှာမူ ချော်လဲ၍ အရိုးကျိုးခြင်း သို့မဟုတ် အဖိုးတန် ပစ္စည်းများ အလုခံရခြင်းစသည့် ကံဆိုးမှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရလေသည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လူတို့သည် ဝမ်မိသားစု ကိုယ်ပိုင်ကျောင်း တည်ရှိနေမှုကို လက်ခံလာကြတော့၏။

ဝမ်ချန်သည် အဓိကအားဖြင့် ဆင်းရဲသား ကလေးများကိုသာ ကျောင်းသားအဖြစ် လက်ခံသဖြင့် သူတို့နှင့် တိုက်ရိုက် ပဋိပက္ခ မဖြစ်ခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်တန်ရာသည်။

ဝမ်ချန်သည်လည်း လူအများ ပြောစမှတ်ပြုရာ ခေါင်းစဉ်တစ်ခုအဖြစ် မရှိတော့ပေ။

သို့သော် လအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် ချင်းအန်းခရိုင်၌ တစ်ဖန် ပြန်လည် ရေပန်းစားလာခဲ့ပြန်သည်။

ဝမ်မိသားစု ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းသည် ဆင်းရဲသား ကျောင်းသားများကို လက်ခံရုံသာမက နေ့လယ်စာ အခမဲ့ ကျွေးမွေးပြီး ကျန်းမာကြံ့ခိုင်စေရန်အတွက် အခြေခံ ကိုယ်ခံပညာများကိုပါ သင်ကြားပေးခဲ့သည်။

ရံဖန်ရံခါတွင် သူဌေးကြီးများက ကုသိုလ်အဖြစ် ဆင်းရဲသားများကို ဆန်ပြုတ် တိုက်လေ့ရှိသော်လည်း ဝမ်ချန်ကဲ့သို့သော ချို့တဲ့သည့် ပညာရှိတစ်ယောက်က ထိုသို့ ပြုလုပ်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့သြဖွယ် ကောင်းလှ၏။

အကယ်၍ ဝမ်မိသားစု ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းသာ ကျောင်းသားများကို ပိုမို လက်ခံနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားခဲ့ပါက တစ်မြို့လုံး၏ တောင်ဘက်ပိုင်းရှိ ကလေးများအားလုံး ဝမ်ချန်ထံသို့ ပညာသင်ရန် ရောက်ရှိလာကြပေလိမ့်မည်။

ဝမ်ချန်ကို နာမည်ကျော်လိုသူ၊ အတွင်းသဘော မကောင်းသူဟု ဝေဖန်သံများမှာလည်း တစ်ဖန် ပြန်လည် ကျယ်လောင်လာခဲ့ပြန်သည်။

အချို့သော ကိုယ်ပိုင်ကျောင်း ဆရာများက သူ၏ ကျောင်းသားများကို “ဝမ်ကျောင်းသား” ဟု အမည်တပ်ကာ အောက်တန်းကျသည်ဟု ကဲ့ရဲ့ကြပြီး မိမိတို့၏ ကျောင်းသားများကိုလည်း “ဝမ်ကျောင်းသား” များနှင့် ပတ်သက်ခြင်း မပြုရန် အပြင်းအထန် တားမြစ်ကြတော့၏။

တဖြည်းဖြည်းချင်းပင် “ဝမ်ကျောင်းသား” ဟူသည်မှာ ချင်းအန်းခရိုင်၏ ထူးခြားသော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ချေသည်။

သို့သော် ထိုသို့သော ပြင်ပမှ ဝေဖန်တိုက်ခိုက်မှုများမှာ ဝမ်မိသားစု ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းသို့ မဝင်ရောက်နိုင်သကဲ့သို့ ဝမ်ချန်ကိုလည်း အနည်းငယ်မျှပင် မတုန်လှုပ်စေနိုင်ခဲ့ပေ။

အချိန်များ ကုန်လွန်သွားခဲ့ရာ နောက်ထပ် တစ်နှစ်ပင် ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုနေ့တွင်မူ ထုံလော်လမ်းကြားရှိ ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းသို့ မမျှော်လင့်ထားသော ဧည့်သည်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာခဲ့လေတော့သည်။

***

Book List