Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(၁၄၆၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">လောကီစိတ်နှလုံးကို ပျိုးထောင်ခြင်း (အပိုင်း ၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ချင်းရွီမြစ်ကမ်းပါးဝယ် ကောင်းကင်ယံမှ မိုးစက်မိုးပေါက်တို့သည် တဖွဲဖွဲရွာသွန်းဖြိုးလျက် ရှိချေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် သူ၏မြည်းနက်ကြီးအိတ်ထဲမှ မိုးကာဝတ်ရုံကို ထုတ်ယူဝတ်ဆင်ကာ မြစ်ကမ်းဘေး၌ပင် ဆက်လက်၍ ငါးမျှားနေမိသည်။ စစ်မှန်သော ငါးဖမ်းသမားတစ်ဦးဟူသည် လေပြင်းမုန်တိုင်းနှင့် မိုးဒဏ်ကို ကြောက်ရွံ့လေ့မရှိပေရာ ဝမ်ချန်သည်လည်း ထိုသို့သော သူမျိုးပင် ဖြစ်တန်ရာ၏။</p> <p> </p> <p>ရုတ်ချည်းဆိုသလို မြစ်ရေပြင်ပေါ်ရှိ ငှက်မွေးငါးမျှားအချက်ပေးတံလေးသည် အနည်းငယ်လှုပ်ရှားသွားရာ ဝမ်ချန်သည် လျင်မြန်ဖျတ်လတ်စွာဖြင့် ငါးမျှားတံကို မြှောက်လိုက်ချေသည်။ "ဖျန်း" ဟူသော အသံနှင့်အတူ ရွှေရောင်ငါးကြင်းတစ်ကောင်သည် ရေပြင်ပေါ်သို့ အတင်းအကျပ် ဆွဲတင်ခြင်း ခံလိုက်ရလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ယင်းငါးသည် သူ၏နှုတ်ခမ်းအောက်တွင် ငြိတွယ်နေသော ငါးမျှားချိတ်မှ လွတ်မြောက်ရန် အစွမ်းကုန်ရုန်းကန်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ မြက်ခင်းပြင် မြစ်ကမ်းဘေးသို့သာ ဘုန်းဘုန်းလဲကျသွားရရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်ရင်း ရွှေရောင်ငါးကြင်း၏ ဦးခေါင်းကို လှမ်းဖမ်းကာ ရေထဲတွင်နှစ်ထားသော ငါးခြင်းအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့တော့ ကံဇာတာ မဆိုးဘူးပဲ"</p> <p> </p> <p>သူသည် လက်တွင်ပေကျံနေသော ငါးညှိနံ့များကို အဝတ်ဖြင့်သုတ်ကာ ငါးမျှားချိတ်တွင် ငါးစာအသစ်ကို ထပ်မံတပ်ဆင်လိုက်ပြန်သည်။ မကြာမီမှာပင် နောက်ထပ်ငါးကြင်းတစ်ကောင် ထပ်မံငြိတွယ်လာချေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်းရွှေမြစ်သည် မိုင်ပေါင်းရာချီ ရှည်လျားလှပေရာ ပြင်းထန်သော မိုးခေါင်ရေရှားနှစ်များတွင်ပင် တစ်ခါမျှ ခန်းခြောက်သွားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ယင်း၏ ပေါများလှသော မြစ်ရေသည် ချင်းအန်းခရိုင်အပါအဝင် ခရိုင်သုံးခုရှိ မြေယာများကို ပျိုးထောင်ပေးထားသကဲ့သို့ ထွက်ရှိသမျှသော ငါးမျိုးစုံတို့သည်လည်း ငါးဖမ်းသမားများစွာကို အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်းတို့အနက် တောရွှေငါးကြင်းသည် အရသာအရှိဆုံး ဖြစ်ရုံမျှမက ရွှံ့နံ့နံခြင်းလည်းမရှိဘဲ အာဟာရဓာတ် အလွန်ပြည့်ဝလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် ချင်းရွှေမြစ်တွင် ငါးမျှားလာသည်မှာ တစ်နှစ်နီးပါး ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း ယခင်က ငါးကြင်းအကောင် နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ခန့်သာ စုစုပေါင်းဖမ်းမိခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ထူးခြားစွာပင် ငါးများ ဆက်တိုက်ငြိလာသဖြင့် ငါးခြင်းအိတ်မှာ မကြာမီမှာပင် ပြည့်လျှံလုနီးပါး ဖြစ်သွားချေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူသည် ကောင်းကင်ယံကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ နောက်ဆုံးတစ်ကောင် ဖမ်းပြီးမှသာ ပြန်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ဝမ်ချန်သတိမထားမိသည်မှာ သူနှင့် ဆယ်ပေခန့်အကွာ မြစ်အတွင်းရှိ ရေမှော်ပင်များအောက်မှ အရိပ်တစ်ခုသည် တိတ်တဆိတ် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ထံသို့ အသံမထွက်ဘဲ ချဉ်းကပ်လာနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ရေအောက်ရှိ ထိုဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် မတော်တဆ လှုပ်ရှားမိရာမှ ရေမျက်နှာပြင်ကို တုန်ခါသွားစေပြီး အကြေးခွံငယ်လေးများမှ အလင်းတန်းများ မှိန်ဖျော့ဖျော့ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> လောဘဇောတက်နေသော နီမြန်းသည့် မျက်လုံးတစ်စုံသည် မြစ်ကမ်းဘေးတွင် ထိုင်နေသော ဝမ်ချန်အား စိုက်ကြည့်နေချေသည်။ ရေမျက်နှာပြင် အောက်တွင်မူ ရုတ်တရက် ရေဝဲတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေါ်လာလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ချန်သည် မြေပြင်မှ ကျောက်ခဲငယ်တစ်ခုကို ဘယ်လက်ဖြင့် ကောက်ယူလိုက်ပြီး လက်ချောင်းဖြင့် ခတ်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒိုင်း" ဟူသော အသံနှင့်အတူ ကျောက်ခဲငယ်သည် လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားကာ ပေအနည်းငယ်အကွာရှိ မြစ်ရေပြင်ကို ထိမှန်သွားရာ ရေစက်ရေပေါက်များစွာ အပေါ်သို့ လွင့်စင်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p> ရေအောက်တွင် ချောင်းမြောင်းနေသော အရိပ်မည်းကြီးသည်လည်း မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း နစ်မြုပ်ပျောက်ကွယ်သွားချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ညိုမည်းသော သွေးစအချို့သည် ရေပေါ်သို့ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဝမ်ချန်သည် ထိုနေရာကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>မကြာသေးမီက ချင်းရွှေမြစ်အတွင်း၌ ရေနတ်ဆိုးတစ်ကောင် ပေါ်ထွက်နေပြီး ငါးဖမ်းသမားများကို တိုက်ခိုက်ခြင်း၊ သင်္ဘောများကို နစ်မြုပ်စေခြင်းနှင့် လူသေဆုံးမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်ဟု သတင်းများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> မြစ်ကမ်းဘေး၌ ဆော့ကစားနေသော ကလေးငယ်များစွာလည်း အစအနမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် ဖြစ်ရပ်များစွာ ရှိခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>အစိုးရရုံးမှ လူလွှတ်၍ စုံစမ်းစစ်ဆေးသော်လည်း အမှန်တရားကို မဖော်ထုတ်နိုင်ဘဲ ဘေးကင်းအောင် နေထိုင်ကြရန် သတိပေးချက် ထုတ်ပြန်ရုံမျှသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> ကျေးလက်ဒေသရှိ ပုံပြင်များတွင်မူ ရေနတ်ဆိုးများနှင့် ပတ်သက်၍ ဆန်းကြယ်လှသော ပုံပြင်များစွာ ရှိနေသဖြင့် အမှန်နှင့်အမှား ခွဲခြားရန် ခက်ခဲလှချေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဝမ်ချန်ကမူ ချင်းရွှေမြစ်အတွင်း၌ တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်ကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုနတ်ဆိုး၏ ကံဆိုးမှုမှာမူ ဝမ်ချန်၏လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p> ဝမ်ချန်၏ ထူးကဲသော ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အတန်းများမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရသော်လည်း လောကီကိုယ်ခံပညာများကို အသုံးပြုရန်မူ အနှောင့်အယှက် မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သင့်တော်သော လက်နက်သာရှိပါက ထိုခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်သော ရေနတ်ဆိုးသည် ဒဏ်ရာအနည်းငယ်ဖြင့် လွတ်မြောက်သွားနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့သော မမျှော်လင့်သည့် အဖြစ်အပျက်နှင့် ကြုံတွေ့ရသဖြင့် ဝမ်ချန်၏ နောက်ဆုံးဆန္ဒမှာ မပြည့်ဝတော့ပေ။ သူသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့်ပင် ငါးမျှားတံနှင့် ငါးခြင်းအိတ်ကို သိမ်းဆည်းကာ မြည်းနက်ကြီးကို စီး၍ မြို့သို့ ပြန်လာခဲ့လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မြို့တံခါးစောင့်သည် ဝမ်ချန်အားကြည့်ကာ အားကျမလိုဖြင့် "အိုး... ဆရာဝမ်၊ ဒီနေ့တော့ ကံထူးလာတာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်စီးလာသော မြည်းနက်ကြီး၏ ကျောပေါ်တွင် ငါးများပြည့်နေသည့် ငါးခြင်းအိတ်ကြီး ပါလာပြီး ပြောင်လက်နေသော ရွှေရောင်ငါးကြင်းများမှာလည်း မြင်ရသူအဖို့ စွဲမက်စရာပင်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်အတွင်း အကျော်ကြားဆုံး ငါးဖမ်းသမားအဖြစ် လူသိများသဖြင့် မြို့စောင့်များသည် ဝမ်ချန်နှင့် ရင်းနှီးနေကြပြီး သူ့အပေါ် လေးစားသမှုလည်း ရှိကြချေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ငါးခြင်းအိတ်ထဲမှ လန်းဆန်းနေသော ရွှေရောင်ငါးကြင်းတစ်ကောင်ကို ထုတ်၍ ၎င်းတို့ထံ ပစ်ပေးလိုက်ရင်း "ဒါက မြင်ရတဲ့သူအတွက်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> မြို့စောင့်သည် ငါးကိုမိအောင် အသည်းအသန် လှမ်းဖမ်းရသဖြင့် သူ၏ ကယောင်ကတမ်း အမူအရာကြောင့် ဘေးနားရှိလူများက ရယ်မောကြကုန်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် သဘောကျစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး မြည်းနက်ကြီးကို စီးကာ ထုံလော်လမ်းကြားသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာ... ကျွန်တော့်ကို ကူပါရစေ"</p> <p> </p> <p>ကိုယ်ပိုင်စာသင်ကျောင်း၏ အဝင်ဝတွင် စောင့်နေသော ချန်ယိကျန်းသည် လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့တိုးလာပြီး လေးလံလှသော ငါးခြင်းအိတ်ကို လှမ်းယူလိုက်ကာ "ငါးတွေ အများကြီး မိလာတာပဲ" ဟု အံ့သြတကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> အခြားကျောင်းသားများနှင့် မတူသည်မှာ ချန်ယိကျန်းသည် ဝမ်ချန်၏ ကရုဏာအပေါ် အမြဲကျေးဇူးတင်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် မိသားစုကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်သည့်အပြင် ဝမ်ချန်၏ အိမ်မှုကိစ္စများကိုလည်း အချိန်ပေး၍ ကူညီလေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခြင်း၊ လေးလံသော ပစ္စည်းများ ရွှေ့ပြောင်းခြင်း၊ ရေခပ်ခြင်းနှင့် ထင်းခွေခြင်း စသည်တို့ကို လုပ်ဆောင်ပေးလေ့ရှိရာ သူ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ဝမ်ချန်က သူ့အား ပင်ပန်းလှသော အချိန်ပိုင်းအလုပ်များမှ နုတ်ထွက်စေပြီး စာသင်ကျောင်းတွင် အကူအညီပေးသူအဖြစ် ခန့်အပ်ထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ဝမ်ချန်သည် ချန်ယိကျန်းအား လစဉ် ငွေဒင်္ဂါး တစ်ပြား ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ထိုငွေတစ်ပြားကို အထင်မသေးသင့်ပေ။ ယင်းသည် ချန်ယိကျန်းနှင့် သူ၏ မိခင်၊ ညီလေးတို့အား ငတ်မွတ်ဘေးမှ ကယ်တင်နိုင်သည့် ပမာဏပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ငါးများကို ချပြီးနောက် ချန်ယိကျန်းသည် ငါးများကို ကျောင်းဘေးရှိ အိုးကြီးသုံးလုံးထဲသို့ ကျွမ်းကျင်စွာ ထည့်လိုက်သည်။ ယင်းအိုးများသည် နေ့စဉ် ရေလှောင်ရန် အသုံးပြုသကဲ့သို့ ငါးကန်အဖြစ်လည်း အသုံးဝင်လှသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်က "တစ်ကောင် အိမ်ယူသွားလိုက်လေ" ဟု ပြောလိုက်ရာ ချန်ယိကျန်းက လေးစားစွာဖြင့် ဦးညွှတ်ကာ "ဟုတ်ကဲ့... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် အားနာ၍ ငြင်းပယ်သည်ကို မနှစ်သက်ကြောင်း ထိုလူငယ်လေး ကောင်းစွာသိရှိထားသဖြင့် လက်ခံလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ စုဆောင်းမိလာသော ကျေးဇူးတရားများကိုမူ နောင်မှသာ ပြန်လည်ပေးဆပ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် ဝမ်ချန်၏ စိတ်နေစိတ်ထားအရ သူသည် မည်သည့် ကျေးဇူးဆပ်မှုကိုမျှ ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ကြောင်းလည်း သူ သိထားချေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ "သွားတော့လေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။ ချန်ယိကျန်းသည် အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ "ဆရာ... ကျွန်တော့်ညီလေးကိုလည်း ဆရာ့ဆီမှာ ပညာသင်ခွင့်ပေးလို့ ရမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ညီလေးမှာ သူထက် သုံးနှစ်ငယ်ပြီး ကျောင်းတက်ရမည့် အရွယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ယခင်က သူသည် မမေးရဲခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အချိန်တန်ပြီဟု ယူဆသဖြင့် သတ္တိမွေးကာ "လစာအတွက် တစ်လကို ကြေးနီပြား ငါးပြား ပေးပါ့မယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါက အဲဒီ ငွေအနည်းငယ်ကို မက်မောနေလို့လား"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်က ရယ်မောရင်း "သူလာလို့ ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းထဲမှာတော့ သူ့အတွက် နေရာမရှိဘူးနော်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ယိကျန်းက မစဉ်းစားဘဲ "ကျွန်တော့်နေရာကို သူ့ကို ပေးလိုက်ပါ့မယ်၊ ကျွန်တော်က အပြင်မှာရပ်ပြီး နားထောင်လို့ ရပါတယ်" ဟု ပြန်ပြောလိုက်ချေသည်။ ဝမ်ချန်ကလည်း "ကောင်းပြီလေ" ဟု ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် ချန်ယိကျန်း၏ ညီလေးကို မြင်ဖူးခဲ့ရာ ထိုကလေးငယ်သည် သူ၏အစ်ကိုကဲ့သို့ မြွေနဂါးအရှိန်အဝါ မရှိသော်လည်း ဉာဏ်ထက်မြက်သည့် ကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ယိကျန်းသည် အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ" ဟု အဖန်တလဲလဲ ဦးညွှတ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဝမ်ချန်အား "သခင်" ဟု ခေါ်ဆိုချင်သော်လည်း ဝမ်ချန်ကမူ သဘောမတူဘဲ ကျောင်းသားအားလုံးကို တန်းတူရည်တူသာ ဆက်ဆံခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် သူ့အား ဆွဲထူးလိုက်ပြီး "အဆောင်အယောင်တွေ မလိုပါဘူး၊ မှောင်တော့မယ်၊ အိမ်ပြန်တော့" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ယိကျန်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကိုယ်ပိုင်စာသင်ကျောင်းလေးမှာ အလွန်တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အနည်းငယ်ပင် အထီးကျန်သလို ရှိနေချေသည်။</p> <p> </p> <p>ညစာ စားပြီးနောက် ဝမ်ချန်သည် စာကြည့်ခန်းသို့ သွားကာ ဆီမီးခွက်ကို ထွန်းလိုက်သည်။ စာလိပ်တစ်ခုကို ကောက်ယူ၍ စာမျက်နှာ အနည်းငယ်ကို လှန်ကြည့်လိုက်စဉ် သူ၏ စိတ်အတွင်း၌ တစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် စာအုပ်ကို ချကာ ပြတင်းပေါက်ထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို ဖွင့်၍ ညကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ လင်းထိန်နေသော လမင်းကြီးသည် ကောင်းကင်အပြင်ဘက် မိုးကောင်းကင်ယံသို့ တက်လှမ်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့ခေတ်လူတို့သည် ရှေးခေတ်လမင်းကို မမြင်ရသော်လည်း၊ ယခုမြင်နေရသော လမင်းသည် ရှေးလူတို့အပေါ် တစ်ချိန်က ထွန်းလင်းခဲ့ဖူးသော လမင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှေးလူတို့နှင့် ယခုလူတို့သည် စီးဆင်းနေသော ရေကဲ့သို့ အစဉ်အမြဲ ပြောင်းလဲနေကြသော်လည်း လင်းထိန်သော လမင်းကိုမူ တစ်ပုံစံတည်းသော ခံစားချက်ဖြင့် ငေးကြည့်နေကြရသည်သာ။</p> <p> </p> <p>အေးစက်သော လရောင်သည် ဝမ်ချန်၏အပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး သူ့အား ငွေရောင်နှင်းခဲများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသကဲ့သို့ ရှိနေချေသည်။</p> <p> </p> <p>စိတ်ဝိညာဉ်အမှတ်အသား၏ နက်ရှိုင်းရာတွင် ပိတ်လှောင်ထားသော မှတ်ဉာဏ်များစွာသည် ဝမ်ချန်၏ စိတ်ထဲ၌ ရုတ်တရက် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် အချိန်အတော်ကြာ ရပ်နေမိပြီး အတွေးထဲတွင် နစ်မျောနေလေတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save