Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(၁၄၆၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">လောကီစိတ်နှလုံးကို ပျိုးထောင်ခြင်း (အပိုင်း ၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဖျံယွင်းမြစ်ကမ်းပါးရှိ လူသွားစင်္ကြံတစ်လျှောက် တည်ရှိသော လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကလေးအတွင်း၌ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်နှင့် ယဲ့တိုက်တို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြပြီး အနီးအနား၌မူ အစေအပါးမလေးက ခစားလျက်ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>ယင်းတို့နှစ်ဦး၏ အခြေခံအချက်အလက်များကိုမူ အောင်သွယ်တော်မှတစ်ဆင့် အပြန်အလှန် သိရှိထားပြီးဖြစ်ရာ ယနေ့ညဆုံဆည်းမှုမှာ တစ်ဦးအပေါ်တစ်ဦး မေတ္တာသက်ဝင်မှု ရှိ၊ မရှိ ဆန်းစစ်ရန်သာ ဖြစ်ပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ နှစ်ဦးသဘောတူ စိတ်တိုင်းကျခဲ့ပါက နောင်တွင် ပိုမိုရင်းနှီးအောင် ကြိုးစားကြမည်ဖြစ်ပြီး အချိန်တန်လျှင် အောင်သွယ်တော်အား အထက်ဘုံဂိုဏ်းသို့ စေလွှတ်ကာ တရားဝင်စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းကြပေလိမ့်မည်။ သို့မဟုတ်ဘဲ အဆင်မပြေခဲ့ပါကလည်း ထိုမျှနှင့်ပင် လမ်းခွဲကြရုံသာ ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့တိုက်သည် ဝမ်ချန်အပေါ်တွင် ကောင်းသော အထင်အမြင်ရှိပေသည်။ ဝမ်ချန်သည် မြင်သူတကာ ငေးမောရလောက်အောင် ခန့်ညားထည်ဝါသော မှူးမတ်နွယ်ဖွား သခင်လေးတစ်ဦး မဟုတ်သော်လည်း၊ သူ၏ အပြောအဆို အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်လှ၏။</p> <p> </p> <p> ထိုသို့သော ယုံကြည်ချက်ရှိပြီး အားကိုးထိုက်သည့် အသွင်သဏ္ဌာန်မှာ မိန်းမပျိုလေး ယဲ့တိုင်၏ စိတ်နှလုံးကို ဖမ်းစားသွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည်လည်း ယဲ့တိုက်အား သဘောကျမိပေသည်။ သူမသည် အပြင်စံအိမ်မှ မွေးစားသမီးတစ်ဦး ဖြစ်လင့်ကစား၊ သူမ၏ ရုပ်ဆင်းသွင်ပြင်နှင့် အပြောအဆိုမှာ သာမန်မိသားစုများမှ ပျိုးထောင်နိုင်သော အဆင့်အတန်းမျိုး မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ထက်မက ယဲ့တိုက်သည် စာပေဗဟုသုတ ကြွယ်ဝသူဖြစ်ရာ ဝမ်ချန်နှင့် စကားလက်ဆုံကျရာတွင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>*ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း...*</p> <p> </p> <p>လက်ဖက်ရည်ဆောင်အတွင်း၌ နာရီဝက်ခန့် စကားပြောဆိုပြီးချိန်တွင် ဖျံယွင်းမြစ်ကမ်းပါးတစ်ခုလုံးမှာ အစည်ကားဆုံး အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားသော မီးရှူးမီးပန်းများသည် ရောင်စုံပန်းပွင့်များအလား ဖူးပွင့်ဝေဆာလာပြီးနောက် ကြယ်စင်တန်းများ ကြွေကျလာသကဲ့သို့ တောက်ပလာကာ မြစ်ကမ်းဘေးရှိ လူအများ၏ ပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာများကို လင်းထိန်သွားစေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကလေးငယ်များ၏ ရယ်မောပျော်ရွှင်သံများမှာလည်း အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်လျက်ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့သော လှပသည့် မြင်ကွင်းက ဝမ်ချန်၏ ခံစားချက်ကို လှုပ်နှိုးလိုက်သဖြင့် သူက တိုးညှင်းစွာ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်မှာ -</p> <p> </p> <p>"နွေဦးလေညင်းက သစ်ပင်ထက်က ပန်းတစ်ထောင်ကို လွှင့်ပျံစေသလို... ညဉ့်ဦးယံမှာ ကြယ်စင်တန်းတွေက မိုးရေစက်တွေလို ကြွေကျနေလေရဲ့..."</p> <p> </p> <p>ယင်းကဗျာစာသားမှာ ယခုအချိန်အခါနှင့် အလွန်ပင် လိုက်ဖက်လှပေရာ ယဲ့တိုက်မှာ မျက်ဝန်းအစုံ တောက်ပလျက် မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးဝမ်... ဒီကဗျာက သခင်လေးကိုယ်တိုင် ရေးစပ်ထားတာလားရှင့်"</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ပါဘူး..."</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်က ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြန်လည်ဖြေကြားသည်မှာ "ကျုပ် စာပေလေ့လာဖို့ ခရီးလှည့်လည်တုန်းက ထူးခြားတဲ့ ပညာရှိတစ်ဦး ရေးစပ်ခဲ့တာကို ကြားဖူးခဲ့တာပါ"</p> <p> </p> <p>မိမိမွေးဖွားရာ ကမ္ဘာမြေရှိ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ သက်တမ်းရင့် စာပေလက်ရာများကို ခိုးယူကာ ဤကမ္ဘာ၌ နာမည်ကျော်အောင် ပြုလုပ်ရန်မှာ အလွန်လွယ်ကူသော ကိစ္စပင်။ သို့သော် ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းက အဓိပ္ပာယ်ရှိပါမည်လော။ အမှန်တကယ်ပင် မလိုအပ်ချေ။</p> <p> </p> <p>"ဪ..."</p> <p> </p> <p>ယဲ့တိုက်မှာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားဟန် ရှိသော်လည်း စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ထပ်မံမေးမြန်းပြန်သည်။ "ဒါဆိုရင်... အဲဒီကဗျာရဲ့ အစအဆုံးကို ကျွန်မကို ပြောပြပေးလို့ ရမလားရှင့်"</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ဝမ်ချန်အား စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ ထိုသို့သော ကဗျာစာသားမျိုးမှာ လွန်စွာမှပင် လှပလွန်းလှသည်မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>" ခဏလောက် စဉ်းစားပါရစေဦး..."</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်က သူ၏ ဦးခေါင်းကို လက်ညှိုးဖြင့် အသာအယာပွတ်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။ "ဒီလိုလုပ်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ... ကျွန်တော်စံအိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ကဗျာတစ်ပုဒ်လုံးကို ရေးသားပြီး  စံအိမ်ကို စေလွှတ်ပေးလိုက်ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး"</p> <p> </p> <p>ယဲ့တိုက်သည် မိမိ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ အနည်းငယ် လွန်ကဲသွားသည်ကို သတိပြုမိသွားကာ ပါးပြင်နှစ်ဖက်မှာ ပန်းရောင်သန်းလျက် ရှက်သွေးဖြန်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p>မီးရှူးမီးပန်းများမှာ တစ်ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် ကြာအောင် ပစ်ဖောက်ခဲ့ပြီးနောက် ငြိမ်းသတ်သွားရာ မြစ်ကမ်းနံဘေးရှိ လူအုပ်ကြီးမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း လူစုကွဲသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းနှင့်အတူ ဝမ်ချန်</p> <p>တို့၏ တွေ့ဆုံမှုမှာလည်း ပြီးဆုံးခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ယဲ့တိုက်မှာ သူမ၏ အစေအပါးနှင့်အတူ လမ်းမဘေး၌ စောင့်ဆိုင်းနေသော မြင်းရထားပေါ်သို့ တက်ရောက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် ရထားလုံးကလေး လမ်းချိုးအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီးမှ ထုံလော်လမ်းကြားသို့ ပြန်လာခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင်လည်း ယဲ့တိုက်သည် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဧည့်ခန်းအတွင်း၌ ထိုင်နေသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသားမှာ ပညာရှိဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူ၏ ခန့်ညားထည်ဝါသော အသွင်အပြင်မှာ အလိုလိုပင် ခန့်ညားမှုကို ဆောင်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့တိုက်မှာ အံ့အားသင့်သွားကာ သူမ၏ မျက်နှာဖုံးပဝါကို ဖယ်ရှားလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။ "အဖေ... ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲဟင်"</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသားမှာ ချင်းအန်းခရိုင်၏ ခရိုင်ဝန်မင်း ယဲ့ရှန်မင်ဖြစ်ပြီး ယဲ့တိုက်၏ ဖခင်ရင်းလည်း ဖြစ်ပေသည်။ မိမိရှေ့ရှိ ချောမောလှပသော သမီးငယ်ကို မြင်သောအခါ ယဲ့ရှန်မင်၏ တည်တင်းသော မျက်နှာထက်၌ ကြင်နာရိပ်များ ယှက်သန်းသွား၏။</p> <p> </p> <p>သူက လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အဲဒီ ပညာရှိလေးက ဘယ်လိုလဲ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့တိုက်မှာ အပြင်စံအိမ်၌ နေထိုင်ရသူဖြစ်သော်လည်း ယဲ့ရှန်မင်ကမူ သူမအား အဖိုးတန်သမီးရတနာကဲ့သို့ အစဉ်တစိုက် ဂရုစိုက်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> ဂုဏ်ပုဒ်တစ်ခုတည်းကိုသာ မပေးနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ကျန်ရှိသော ဆက်ဆံမှုများမှာ မြင့်မြတ်သော မင်းသမီးတစ်ဦးထက် မနိမ့်ကျခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်လည်း ယခု ဝမ်ချန်နှင့် တွေ့ဆုံမှုကို ယဲ့ရှန်မင် ကိုယ်တိုင် ခွင့်ပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေရာ ဝမ်ချန်အကြောင်းကို သူ မသိရှိဘဲ မနေချေ။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုရှိရမှာလဲလို့..."</p> <p> </p> <p>ယဲ့တိုက်မှာ ပါးပြင်လေးများ နီမြန်းလာကာ ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ မူနွဲ့လျက် "အဖေကလည်း... အမြဲတမ်း အဆန်းတွေပဲ ပြောနေတယ်၊ မပြောတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ရှန်မင်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး "မင်းအဖေက စစ်သားဟောင်းတစ်ယောက်ပါကွယ်၊ အကွေ့အဝိုက်တွေကို သဘောမကျဘူး... ဟုတ်ရင်ဟုတ်၊ မဟုတ်ရင်မဟုတ်... ငါ့ကို ရှင်းရှင်းပဲ ပြောစမ်းပါ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့တိုက်မှာ ရှက်ရွံ့နေသော်လည်း ဖခင်၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို သိရှိသူဖြစ်ရာ ခဏမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်ပြီးနောက် ဦးခေါင်းကို အသာအယာ ငြိမ့်ပြလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင်တော့ ကိစ္စပြတ်ပြီပေါ့..."</p> <p> </p> <p>ယဲ့ရှန်မင်က လက်ခုပ်တီးလျက် "ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေကို ငါပဲ စီစဉ်လိုက်မယ်... သမီးကတော့ လက်ထပ်ဖို့သာ ပြင်ထားတော့"</p> <p> </p> <p>ယဲ့တိုက်မှာ ယခုအခါ အသက် (၁၈) နှစ် ပြည့်ပြီးဖြစ်ရာ နှစ်သစ်ကူးပြီးပါက (၁၉) နှစ်၊ ရိုးရာတွက်နည်းအရ ဆိုလျှင် အသက် (၂၀) ပင် ရှိတော့မည်ဖြစ်သည်။ ထို့ထက် ပိုမိုကြာမြင့်ပါက အပျိုကြီးဘဝသို့ ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သမီးဖြစ်သူ၏ အိမ်ထောင်ရေးမှာ ယဲ့ရှန်မင်အတွက် အမြဲတစေ စိုးရိမ်ခဲ့ရသော ကိစ္စဖြစ်ပြီး ယခုအခါ အဆင်ပြေချောမွေ့သွားပြီဖြစ်ရာ သူက လွန်စွာပင် ကျေနပ်နေမိ၏။</p> <p> </p> <p>"အဖေကလည်း... သမီးကို အဲဒီလောက်တောင် အိမ်ထုတ်ချင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>"ကြီးလာတဲ့ သမီးပျိုကို အိမ်မှာ ကြာကြာထားလို့ မရဘူးကွဲ့..." ယဲ့ရှန်မင်က သက်ပြင်းချလျက် "မင်းရဲ့ မိထွေးကလည်း ဒီအတိုင်းပဲ ထင်တယ်... ဝမ်ကျောင်းသားရဲ့ ဇာစ်မြစ်က အနည်းငယ် မရှင်းလင်းပေမယ့် သူက အကျင့်စာရိတ္တ ကောင်းသလို အရည်အချင်းလည်း ရှိတယ်... စိတ်အေးအေးထားပြီး လက်ထပ်ဖို့သာ ပြင်ပါ... တကယ်လို့ တစ်ခုခု ဖြစ်လာခဲ့ရင် မင်းအဖေက မင်းဘက်က ရပ်တည်ပေးမှာပါ"</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးစကားနှစ်ခွန်းမှာ ခိုင်မာပြတ်သားလှပေရာ ယဲ့တိုက်မှာ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကဲ... သွားဦးမယ်... ဒါနဲ့..." ယဲ့ရှန်မင်က အသံကို လေးနက်လိုက်ကာ "ဟို ချောင်ကောင်လေးက သမီးကို အနှောင့်အယှက် ပေးနေသေးလား"</p> <p> </p> <p>ယဲ့တိုက်က ခေါင်းခါပြသည် "မရှိပါဘူး"</p> <p> </p> <p>"အင်း..." ယဲ့ရှန်မင်၏ မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွားကာ "ချောင်မျိုးနွယ်စုက ခရိုင်ဝန်မင်းဆီမှာ ခွေးလို ကပ်ဖားနေတာကို ထားပါတော့... ငါ့သမီးကိုပါ ကြံစည်ချင်နေတယ်ပေါ့... ဟွန်း" သူက သမီးဖြစ်သူ၏ ပခုံးကို အသာအယာပုတ်ကာ "လောလောဆယ် အပြင်မှာ အခြေအနေတွေက မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေတယ်... မလိုအပ်ဘဲ အပြင်မထွက်ပါနဲ့ဦး"</p> <p> </p> <p>"သမီး နားလည်ပါပြီ ခမည်းတော်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>နှစ်ရက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ဝမ်ချန် စေလွှတ်လိုက်သော စာတစ်စောင်ကို ယဲ့တိုက် လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ သူမသည် မဖော်ပြနိုင်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ဖြင့် စာကို အခန်းအတွင်း၌ ဂရုတစိုက် ဖွင့်ဖတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>စာအတွင်း၌မူ လပြည့်ညက ဝမ်ချန် ရွတ်ဆိုပြခဲ့သော ကဗျာလေး ရှိနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>> *နွေဦးလေညင်းက သစ်ပင်ထက်က ပန်းတစ်ထောင်ကို လွှင့်ပျံစေသလို၊*</p> <p>> *ညဉ့်ဦးယံမှာ ကြယ်စင်တန်းတွေက မိုးရေစက်တွေလို ကြွေကျနေလေရဲ့...*</p> <p>> *နံ့သာဆီတွေ လူးခြယ်ထားတဲ့ ရထားလုံးတွေက လမ်းမထက်မှာ စီတန်းလို့...*</p> <p>> *ဖီးနစ်နှဲသံတွေ ပဲ့တင်ထပ်၊ ကျောက်စိမ်းအလံတွေ တလူလူလွင့်၊ တစ်ညလုံး ပွဲလမ်းသဘင်တွေ ဝေစည်နေခဲ့တယ်...*</p> <p>> *ရွှေရောင်ချည်မျှင်တွေနဲ့ ပန်းနွယ်တွေကြား၊ ရယ်မောသံတွေက ရနံ့လေးတွေလို လွင့်ပျံပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အခါ...*</p> <p>> *အကြိမ်တစ်ထောင်မက ရှာဖွေခဲ့မိတယ်...*</p> <p>> *ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့... မင်းက မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်အောက်မှာ ရပ်နေခဲ့တယ် မဟုတ်လား။*</p> <p> </p> <p>ယဲ့တိုက်သည် အခြားကမ္ဘာတစ်ခုတွင် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ကျော်ကြားခဲ့သော ဤကဗျာကို တိုးညှင်းစွာ ရွတ်ဆိုရင်း ဝမ်ချန်နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သည့် ထိုညကို ပြန်လည်အမှတ်ရကာ စိတ်နှလုံးထဲ၌ နစ်မျောသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နောင်လာမည့် ရက်များအတွင်း၌ ဝမ်ချန်နှင့် ယဲ့တိုက်တို့သည် ထပ်မံ၍ မဆုံဖြစ်ကြသော်လည်း စာပေးစာယူမှာမူ ပိုမိုစိတ်ပါလက်ပါ ရှိလာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အရှိန်ရလာချိန်၌ပင် ထုံလော်လမ်းကြားရှိ စာသင်ကျောင်းကလေးသို့ မဖိတ်ခေါ်ဘဲ ရောက်ရှိလာသော ဧည့်သည်တစ်စု ရောက်ရှိလာခဲ့ပေ၏...။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save