Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၆၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">လောကီစိတ်နှလုံးကို ပျိုးထောင်ခြင်း (၁၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ချင်းအန်းခရိုင်သည် နန်လီနိုင်ငံတော်၏ အနောက်တောင်ဘက်ဒေသတွင် တည်ရှိပြီး လူဦးရေ သောင်းဂဏန်းမျှသာ ရှိသော ခရိုင်ငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ သို့ရာတွင် စစ်မီးစစ်လျှံများနှင့် သဘာဝဘေးအန္တရာယ်များမှ ဝေးကွာလှသည်ဖြစ်ရာ မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်းက ပြည်သူတို့၏ လူနေမှုဘဝမှာ အတော်ပင် အေးချမ်းသာယာခဲ့ချေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယင်းသို့ အေးချမ်းလှသော ခရိုင်မြို့လေး၏ တည်ငြိမ်မှုကို ဝမ်ယွင်မျှော်စင်၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သော လူသတ်ပွဲကြီးက ရုတ်ခြည်းပင် ရိုက်ခတ်ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီး လှုပ်ခတ်မှုအရှိန်အဟုန်မှာ မုန်တိုင်းပမာ ပြင်းထန်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်းအန်းခရိုင်မှ အမှုလိုက်အရာရှိ ဆွန်ဟွိုင်အန်းသည် အစောင့်အရှောက်အချို့နှင့်အတူ အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ အဆောင်ခန်းအတွင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် လောကအတွေ့အကြုံရင့်ကျက်လှသော ဤလူကြီးပင်လျှင် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် ဗဟုသုတကြွယ်ဝပြီး လောကအကြောင်း နားလည်သူဖြစ်ရာ စိတ်ဝိညာဉ်၌ ပြင်းထန်သော တုန်လှုပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသော်ငြားလည်း တည်ငြိမ်မှုကိုမူ လက်မလွှတ်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အမှုလိုက်အရာရှိသည် တစ်ဖက်မှ အစိုးရရုံးတော်သို့ လူလွှတ်၍ အစီရင်ခံစေပြီး အခြားတစ်ဖက်မှလည်း မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ အဝင်အထွက် မပြုနိုင်စေရန် ဝမ်ယွင်မျှော်စင်ကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြားလည်း ဆွန်ဟွိုင်အန်း မရောက်ရှိမီကပင် လူအများအပြားမှာ အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြပြီးဖြစ်ရာ သတင်းကို ဖုံးဖိထားရန်မှာ မဖြစ်တန်ရာချေ။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် ချောင်ကျင်အန်း၏ အမှတ်အသားကို မည်သို့မျှ ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကြောင့်ပင် ဤသတင်းသည် မြို့တစ်မြို့လုံးသို့ အတောင်ပံများ ပါလာသည့်အလား အလျင်အမြန် ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်းရွှေဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင် ချောင်ရှုံသည် လူအင်အားအပြည့်ဖြင့် ဝမ်ယွင်မျှော်စင်သို့ ဒေါသတကြီး ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ချင်းအန်းခရိုင်၏ မြို့ဝန်မင်း ယုဟဲချန်နှင့် ခရိုင်အရာရှိ ယဲ့ရှန့်မင်းတို့သည်လည်း ထိုနေရာသို့ ရောက်နှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချောင်ရှုံသည် ရင်ထဲ၌ မီးဟုန်းဟုန်းတောက်မတတ် နာကျင်ခံခက် ဖြစ်နေသော်လည်း ချင်းအန်းခရိုင်၏ အာဏာပိုင် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးနှစ်ဦး၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ မိုက်ရူးရဲဆန်စွာ မပြုမူရဲပေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဝက်ဝံမျက်လုံးနှင့်တူသော သူ၏မျက်လုံးအစုံမှ မျက်ရည်များ ဝဲလျက် ဦးညွတ်ကာ "ငါရဲ့ သားငယ်မှာ အခုလို ဘေးဆိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရပြီ... အကြီးအကဲတို့ တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်ပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မြေပြင်ပေါ်တွင် မျက်လုံးပြူးလျက် ဒေါသတကြီး သေဆုံးနေသော ချောင်ကျင်အန်း၏ ရုပ်အလောင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ချောင်ရှုံသည် မသိလိုက်မသိဘာသာဖြင့် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ချောင်ကျင်အန်းသည် ချောင်ရှုံ၏ တစ်ဦးတည်းသောသား မဟုတ်သော်လည်း အချစ်ဆုံးနှင့် အမျှော်လင့်ထားရဆုံးသော သားဖြစ်ပေရာ ယခုမူ ဤနေရာ၌ပင် သက်ပျောက်ခဲ့ရလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ချင်းအန်းခရိုင် မြို့ဝန်မင်း ယုဟဲချန်သည်လည်း တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ "ဂိုဏ်းချုပ်ချောင်... ဝမ်းနည်းမှုကို ထိန်းချုပ်ပါ၊ မင်းသားအတွက် တရားမျှတမှု ပြန်လည်ရရှိစေရန်နှင့် လူသတ်သမားကို အမြန်ဆုံး ဖမ်းဆီးနိုင်ဖို့ ရုံးတော်အစောင့်အရှောက်များကို အမိန့်ပေးထားပြီးပြီ" ဟု ပြန်လည် မိန့်ကြားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယုဟဲချန်သည် ချင်းအန်းခရိုင်၌ မြို့ဝန်အဖြစ် ခုနစ်နှစ်တိုင်တိုင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သူ ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ ရာထူးတည်မြဲရေးမှာ ချောင်ရှုံ၏ ထောက်ပံ့မှုအပေါ် များစွာ မှီခိုနေရသည်ဖြစ်ရာ ဤကတိစကားမှာ ဟန်ပြပြောဆိုခြင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ချောင်ရှုံသည်လည်း ငိုရှုံ့လျက် "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာ၌ စစ်ဆေးမှုပြုလုပ်နေသောသမားတော်မှာ ပဏာမ စစ်ဆေးမှုကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် " မျက်မြင်သက်သေများရဲ့ ထွက်ဆိုချက်နှင့်  စစ်ဆေးမှုများအရ သေဆုံးသူ တစ်ဆယ့်သုံးဦးစလုံးတွင် ပြင်ပဒဏ်ရာ မရှိဘဲ တိုက်ရိုက် အသတ်ခံထားရတာပ​ဲ" ဟု အစီရင်ခံလေသည်။</p> <p> </p> <p>"သူတို့အားလုံးမှာ ကိုးပေါက်မှ သွေးထွက်ပြီး ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များ ထွက်နေပေမယ့်  အဆိပ်ကို ရှာမတွေ့ရဘူး.. အဲ့တာက အလွန်မြင့်မားသော ကိုယ်ခံပညာရပ်၏ လက်ချက် ဖြစ်နိုင်သလို... မဟုတ်ရင်လည်း..." ဟု ဆိုကာ စကားကို ရပ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယုဟဲချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် "ဆက်ပြောစမ်း" ဟု အော်ဟစ်လိုက်​၏။</p> <p> </p> <p>သမားတော်သည် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် "မဟုတ်ရင်လည်း...  မသေမျိုး ပညာရပ် လက်ချက်ပဲ" ဟု အသံကို နှိမ့်ကာ သတိကြီးစွာဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မသေမျိုး ပညာရပ်။</p> <p> </p> <p>ယုဟဲချန်၊ ယဲ့ရှန့်မင်းနှင့် ချောင်ရှုံတို့ သုံးဦးစလုံး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တောင်နှင့်ပင်လယ်နယ်မြေကြီးအား ကျင့်ကြံခြင်းလောကနှင့် လောကီလောကဟူ၍ နှစ်ပိုင်း ပိုင်းခြားထားပေသည်။</p> <p> </p> <p> လောကီလောကရှိ မရေမတွက်နိုင်သော သာမန်လူသားတို့အတွက် ကျင့်ကြံသူတို့ တည်ရှိခြင်းမှာ လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်သကဲ့သို့ မသေမျိုးလမ်းစဉ်ကို လိုက်စားသူများမှာလည်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိပေ၏။</p> <p> </p> <p>လူ့လောက၏ အထက်တန်းလွှာတွင် ရှိနေသူများဖြစ်သည့်အလျောက် ၎င်းတို့သည် ကျင့်ကြံခြင်းလောကနှင့် ကျင့်ကြံသူများအကြောင်းကို သာမန်ထက် ပို၍ နားလည်ထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်ရာ လောကီနယ်ပယ်သို့ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်ဆောင်သည်ကို ၎င်းတို့ ကောင်းစွာ သိရှိကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ချင်းအန်းခရိုင်ကဲ့သို့သော "ဝေးလံခေါင်ဖျားသည့် အရပ်" သို့ အဘယ်ကြောင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက လာရောက် သတ်ဖြတ်ရသနည်းဟူသည်မှာ တွေးတောဖွယ်ရာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယုဟဲချန်နှင့် ယဲ့ရှန့်မင်းတို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီးနောက် မြို့ဝန်မင်းသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားကာ "ဆက်လက် စုံစမ်းစစ်ဆေးကြ... သေဆုံးရသည့် အကြောင်းရင်းကို အတိအကျ သိရှိစေရမယ်၊ အမှားအယွင်း မရှိစေနဲ့" ဟု အသံနက်ကြီးဖြင့် မိန့်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း မြို့ဝန်မင်း ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ချောင်ရှုံအား ယခင်က ပေးခဲ့သော ကတိစကားများအတွက် နောင်တရနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ တရားခံမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့ပါက တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ခရိုင်မြို့ဝန်တစ်ဦးအနေဖြင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို ယှဉ်ပြိုင်ရန်မှာ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို နင်းခြေလိုက်သကဲ့သို့ပင် လွယ်ကူလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ"</p> <p> </p> <p>သမားတော်သည်လည်း အခြေအနေ၏ လေးနက်မှုကို သိရှိနားလည်သည့်အလျောက် ဦးညွှတ်ကာ "အခုလောလောဆယ် အလောင်းများကို ရုံးတော်သို့ ပြန်လည်သယ်ယူရပါမယ်၊ သင်္ဂြိုဟ်ခြင်း မပြုနိုင်သေးဘူး" ဟု လျှောက်ထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယုဟဲချန်သည်  ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သဖြင့် ချောင်ရှုံဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သေဆုံးသူမှာ သူ၏ သားအရင်း ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ချောင်ရှုံ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းနေသော်လည်း " ဆုံးဖြတ်တဲ့အတိုင်းပါပဲ" ဟု ခက်ခက်ခဲခဲပင် ပြောဆိုလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ပြင်းထန်လှသော ဒေါသမီးမှာ ယခုအခါ အတော်ပင် ငြိမ်ကျသွားပြီး စိတ်ခံစားမှုထက် ဆင်ခြင်တုံတရားက ပို၍ ကြီးစိုးလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လူသတ်သမားသည် ဤမျှ နက်နဲဆန်းကြယ်သော သတ်ဖြတ်မှုမျိုးကို ပြုလုပ်နိုင်သည်ဖြစ်ရာ ကိုယ်ခံပညာ ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်စေ၊ ကျင့်ကြံသူဖြစ်စေ ချောင်ရှုံကဲ့သို့သော ခရိုင်ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည့် အရာမဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ စုံစမ်းစစ်ဆေးနေစဉ်အတွင်း လူသတ်သမားကို ဒေါသထွက်စေမိ၍ ၎င်းက ချောင်ရှုံကိုသာ ပြန်လည် ပစ်မှတ်ထားခဲ့လျှင် သူ မည်သို့ ခုခံနိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ချောင်ရှုံမှာ စိတ်ချလက်ချ မရှိတော့သည့်အပြင် ကြောက်ရွံ့စိတ်ပင် အနည်းငယ် ဝင်လာမိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် ပြဿနာမှာ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို လက်လျှော့လိုက်ပါက သူ မကျေမနပ်ဖြစ်ရမည် ဖြစ်သကဲ့သို့ ချန်းရွှေဂိုဏ်း၏ သိက္ခာကိုလည်း မည်သို့ ဆယ်တင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ချောင်ရှုံ၏ စိတ်နှလုံးမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးနေပြီး ယင်းခံစားချက်များမှာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်ပင် ပေါ်လွင်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>လူကဲခတ် ကျွမ်းကျင်သော ယုဟဲချန်သည် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၏ စိုးရိမ်မှုကို နားလည်သဖြင့် သက်ပြင်းချကာ "အခုလောလောဆယ် ရပ်ထားကြစို့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချောင်ရှုံပင် မထိပ်တိုက်တွေ့ရဲလျှင် ခရိုင်မြို့ဝန်လေးက မည်သို့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဝံ့မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ထားလိုက်ပါတော့၊ ထားလိုက်ပါတော့။</p> <p>ကာယကံရှင်များ မည်သို့ပင် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေကြပါစေ၊ ချန်းရွှေဂိုဏ်းချုပ်၏သား ချောင်ကျင်အန်းနှင့် ဂိုဏ်းသားတစ်ဒါဇင်ကျော် ဝမ်ယွင်မျှော်စင်၌ အသတ်ခံရသည့် သတင်း ပျံ့နှံ့သွားသောအခါ ချင်းအန်းခရိုင်ရှိ ဒေသခံအများအပြားမှာ တိတ်တဆိတ်ပင် ဝမ်းမြောက်နေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချောင်ကျင်အန်းသည် ခရိုင်အတွင်းရှိ လမ်းမများပေါ်တွင် သောင်းကျန်းနေသော ကျားဆိုးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တည်ရှိနေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ချန်းရွှေဂိုဏ်း၏ အာဏာနှင့် ရုံးတော်မှ အဆက်အသွယ်များကို အားကိုး၍ အမြဲပင် ရမ်းကားတတ်ကာ သာမန်ပြည်သူတို့အား ဒေါသထွက်သော်ငြားလည်း အသံပင် မထွက်ဝံ့အောင် နှိပ်စက်လေ့ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ချောင်ကျင်အန်း သေဆုံးသွားခြင်းမှာ ဝဋ်လည်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်ဟု လူအများက ပြောဆိုနေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မတရားမှုကို မြင်တွေ့၍ ချင်းအန်းခရိုင်၏ ဘေးဆိုးသုံးပါးထဲမှ တစ်ပါးကို ကောင်းကင်ကိုယ်စား နှိမ်နင်းပေးလိုက်သော ထိုအမည်မဲ့ သူရဲကောင်းမှာ မည်သူနည်းဟုလည်း လူအများက သိလိုနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>အချို့ဆိုလျှင် ထိုအမည်မဲ့ သူရဲကောင်းအတွက် ဂုဏ်ပြုဆုတောင်းစာလွှာများကိုပင် တိတ်တဆိတ် ပြုလုပ်ကိုးကွယ်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချောင်ကျင်အန်း အသတ်ခံရမှု၏ နောက်ဆက်တွဲ ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုမှာ ချင်းအန်းခရိုင်အတွင်း တစ်လ၊ နှစ်လခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ပေသည်။</p> <p>ထို့နောက်တွင်မူ လူတို့၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤကာလအတွင်း ချန်းရွှေဂိုဏ်းသားများသည် ငြိမ်သက်စွာ နေထိုင်ခဲ့ကြပြီး ဂိုဏ်းဌာနချုပ်၏ ကာကွယ်ရေးကိုသာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပြုလုပ်ထားကြရာ ခရိုင်၏ လုံခြုံရေးမှာ အတော်ပင် တိုးတက်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>စစ်မှန်သော လူသတ်သမားကိုမူ ရုံးတော်မှ သဲလွန်ရှာဖွေရန် ဆုတော်ငွေများ ထုတ်ပြန်ခဲ့သော်လည်း မည်သည့်အခါမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုသူရဲကောင်းမှာလည်း လောကကြီးထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အလား နောက်ထပ် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မပြုတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ချောင်ရှုံသည်လည်း သားဖြစ်သူ သေဆုံးမှုကို ပြင်းထန်စွာ ခံစားခဲ့ရသော်လည်း အခြေအနေကို လက်ခံလိုက်သည့်အလား နောက်ပိုင်းတွင် ချောင်ကျင်အန်းအကြောင်းကို မည်သည့်အခါမျှ ထုတ်မပြောတော့ဘဲ ဆိတ်ဆိတ်ပင် နေထိုင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နှစ်သစ်ကူးကာလ နီးကပ်လာသောအခါ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်နေသော ချင်းအန်းခရိုင်မှာ ပြန်လည်၍ စည်ကားသက်ဝင်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင် ကျေးရွာများမှ လူအပေါင်းတို့သည် နှစ်သစ်ကူး အသုံးအဆောင်များ ဝယ်ယူရန် ခရိုင်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး ရေလမ်း၊ ကုန်းလမ်းမှ ခရီးသွား ကုန်သည်များလည်း ရောက်ရှိလာကြရာ လမ်းမများပေါ်တွင် အရောင်းအဝယ်ပြုလုပ်သူတို့၏ အသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းသို့ နှစ်သစ်ကူး မတိုင်မီတွင်ပင် ယဲ့တိုက်နှင့် လအတော်ကြာ စာပေးစာယူ ပြုလုပ်ခဲ့သော ဝမ်ချန်သည် ယဲ့မျိုးနွယ်စုမှ အမျိုးသမီးငယ်အား တရားဝင် လက်ထပ်ခွင့် တောင်းရန်အတွက် အောင်သွယ်တော်ကို စေလွှတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ အခြေအနေမှာ အတော်ပင် ဆင်တူလှပေသည်၊ ဝမ်ချန်မှာ ဆွေမျိုးသားချင်း ကင်းမဲ့သူဖြစ်ပြီး ယဲ့တိုက်တွင် ဖခင်ဖြစ်သူ ယဲ့ရှန့်မင်း ရှိသော်လည်း ခရိုင်အရာရှိ၏ ရာထူးကြောင့် တိုက်ရိုက် ပါဝင်ပတ်သက်ရန် ခက်ခဲလှသည်ဖြစ်ရာ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းခြင်းဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်များကို အတတ်နိုင်ဆုံး ရိုးရှင်းစွာပင် ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းသို့ဖြင့် စေ့စပ်ပွဲကို တိတ်တဆိတ်ပင် ကျင်းပခဲ့ကြပြီး မင်္ဂလာရက်မြတ် ရောက်ရှိလာမည့်အချိန်ကိုသာ စောင့်စားနေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်အတွက်မူ ဤသည်မှာ ဆန်းသစ်သော်လည်း မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော ဘဝအတွေ့အကြုံတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေ၏။</p> <p>သူသည် သတို့သားတစ်ဦး ဖြစ်တော့မည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save