Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၆၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">လောကီစိတ်နှလုံးကို ပျိုးထောင်ခြင်း (၁၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>နှစ်သစ်အကြိုည။</p> <p>ထိုညတွင် ဝမ်ချန်သည် မိမိ၏ဆရာထံ၌သာ ခိုကပ်နေလိုသော တပည့်ဖြစ်သူ ချန်ယိကျန်းကို အိမ်သို့ပြန်လွှတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> ထို့နောက် ဝင်းအတွင်း၌ စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်တို့ကို ခင်းကျင်းကာ ကြေးနီအိုးပူပူဖြင့် အမဲသား၊ သိုးသားလွှာတို့ကို အသင့်ပြင်ဆင်ထားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>မြေနီမီးဖိုပေါ်၌ အဝါရောင်အရက်အိုးကို နွှေးလျက် ယင်းကဲ့သို့ ကြွယ်ဝလှပသော နှစ်သစ်ကူးညစာကို ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ငွေ့ငွေ့တက်နေသော အဝါရောင်အရက်ကို တစ်ငုံချင်းစီ မြည်းစမ်းရင်း လတ်ဆတ်သော အမဲသားလွှာတို့ကို အိုးပူပူထဲသို့ ထည့်ကာ စားသောက်နေစဉ် ဝမ်ချန်သည် ညကောင်းကင်ယံထက်၌ ပွင့်အာနေသည့် မီးရှူးမီးပန်းများကို ငေးမောကြည့်ရှုနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>မိမိကိုယ်ကို အထီးကျန်သည်ဟုမူ သူ မခံစားရပေ။</p> <p>အရက်တစ်အိုးပင် မကုန်သေးမီမှာပင် သူ၏ စိတ်နှလုံးအတွင်း၌ တစ်စုံတစ်ရာကို ရုတ်တရက် အာရုံရလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏ၌ပင် လူရိပ်တစ်ခုသည် အသံမထွက်ဘဲ ဝင်းထံရံကို လျင်မြန်စွာ ကျော်ဖြတ်ကာ ခြံဝင်းငယ်လေးအတွင်းသို့ တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမဖိတ်ခေါ်ဘဲ ရောက်ရှိလာသူမှာ အပြာရောင်ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါတို့ ကိန်းဝပ်နေကာ ဝမ်ချန်ကို ဖော်ပြမတတ်နိုင်သော အကြည့်တို့ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည်လည်း လက်ထဲမှ အရက်ခွက်ကို ချလိုက်ကာ မတ်တတ်ထရပ်ပြီး "ဝမ်ချန်က လူကြီးမင်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်" ဟု နှုတ်ခွန်းဆက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"လူကြီးမင်း ဟုတ်လား"</p> <p>လာရောက်သူ၏ မျက်လုံးများ၌ ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်တို့ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး "မင်း ငါ့ကို ဒီထက် ပိုရင်းနှီးတဲ့ အခေါ်အဝေါ်နဲ့ ခေါ်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည်လည်း အခြေအနေအရ လိုက်လျောညီထွေစွာပင် "သမက်တော်က ယောက္ခမကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်" ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် ထိုအပြာရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားမှာ ယဲ့တိုက်၏ ဖခင်ဖြစ်သူ ချင်းအန်းခရိုင်ဝန် ယဲ့ရှန့်မင်း ပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် ယဲ့တိုက်နှင့် လက်ထပ်ရန် ရက်သတ်မှတ်ထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ယောက္ခမလောင်းနှင့် တိုက်ရိုက်တွေ့ဆုံရခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် လုပ်နေဖို့ မလိုပါဘူး"</p> <p>ယဲ့ရှန့်မင်းက လက်ယမ်းပြကာ "ငါ့သမက်အသစ်ကို လာကြည့်တာပါပဲ" ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်ရှိ ဇနီးမကြီး၏ နှောင့်ယှက်တားဆီးမှုကြောင့် ယဲ့တိုက်အတွက် မင်္ဂလာပွဲကို ဗြောင်ကျကျ စီစဉ်မပေးနိုင်ခဲ့သဖြင့် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ အနည်းငယ် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်က ကုလားထိုင်နှင့် တူတို့ကို ယူဆောင်လာကာ ထိုယောက္ခမလောင်းအား ထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ရှန့်မင်း ထိုင်လိုက်သော်လည်း ဝမ်ချန် ကမ်းလှမ်းသော တူကိုမူ ငြင်းပယ်ကာ "ငါ အိမ်မှာ စားခဲ့ပြီးပြီ" ဟု ဆိုသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ဝမ်ချန် ငှဲ့ပေးသည့် နွေးထွေးသော အဝါရောင်အရက်ကိုမူ ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော သမက်လောင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ ယဲ့ရှန့်မင်း၏ စိတ်ထဲ၌ ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်တို့ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>စိတ်တိုင်းကျသည်ဟု ပြောလျှင်လည်း အပြည့်အဝ မမှန်သကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်လျှင်မူ မိမိ၏ အဖိုးတန်သမီးလေးအတွက် ဝမ်ချန်ထက် ပို၍ သင့်တော်သူကိုလည်း ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ခေတ္တမျှ စကားစမြည် ပြောဆိုပြီးနောက်တွင်မူ ဝမ်ချန်အပေါ် ယဲ့ရှန့်မင်း၏ ကျေနပ်မှုမှာ တိုးမြင့်လာခဲ့သည်။</p> <p>ဝမ်ချန်အတွက်လည်း ယောက္ခမဖြစ်သူနှင့် တိုက်ရိုက်စကားပြောဆိုရခြင်းမှာ ဆန်းသစ်သော အတွေ့အကြုံတစ်ခု ဖြစ်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၌ ကျင့်ကြံဖော် အများအပြား ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုရှေ့မှ လူသားမှာသာ သူ၏ တကယ်တမ်း ယောက္ခမဟု ခေါ်ဆိုနိုင်မည့်သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပြဿနာမှာ သူ၏ အသက်အရွယ်နှင့် ဘဝအတွေ့အကြုံအရ ဝမ်ချန်သည် ယဲ့ရှန့်မင်းထက် များစွာ သာလွန်နေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဝမ်ချန်သည် သာမန်စာသင်သားတစ်ဦး၏ အသွင်ကို အမှန်တကယ် ယူလိုက်ပြီး သမက်တစ်ဦးကဲ့သို့ ယဲ့ရှန့်မင်းကို ဆက်ဆံရာ၌ ရိုသေလွန်းခြင်း၊ မာန်တက်ခြင်း မရှိဘဲ တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာပင် ရင်ဆိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့သော သဘောထားကြောင့်ပင် ခရိုင်ဝန်မင်းသည် ဝမ်ချန်ကို တစ်ဆင့်မြင့်ကာ အထင်ကြီးသွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက မနေနိုင်ဘဲ "သမက်တော်... နောင်အနာဂတ်အတွက် ဘာတွေ ပြင်ဆင်ထားလဲ" ဟု မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ရှန့်မင်းကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်းရှိသူက ဤကဲ့သို့ ပြောဆိုခြင်းမှာ ဝမ်ချန်ကို အကူအညီပေးလိုသော ဆန္ဒရှိကြောင်း ပြသနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်က ပြုံးလျက် "ယောက္ခမကြီး... ကျွန်တော်ကတော့ အခုလို စာသင်ပြနေရတာကိုပဲ သဘောကျနေလို့ အစိုးရဝန်ထမ်းအဖြစ် ဝင်ရောက်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိပါဘူး" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်၏ လူသိရှင်ကြား အဆင့်အတန်းမှာ စာသင်သားတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပြီး ထိုအဆင့်အတန်းမှာ ဝယ်ယူထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူကဲ့သို့သော စာသင်သားတစ်ဦး အစိုးရယန္တရားအတွင်း ဝင်ရောက်မည်ဆိုပါက အခြေခံ အရာရှိငယ်ဘဝမှသာ စတင်ရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ရှန့်မင်း၏ ထောက်ပံ့မှု ရှိနေစေကာမူ ရာထူးတိုးတက်ရေးဟူသော ဆွဲဆောင်မှုမှာ ဝမ်ချန်အတွက် အရေးပါခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ရှန့်မင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ "အစိုးရလောကဆိုတာ ဒုက္ခတွေ များလှတယ်၊ မင်းက အရာရှိငယ်ဘဝကို ရှောင်ချင်တာလည်း နားလည်နိုင်ပါတယ်လေ" ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခရိုင်ဝန်မင်းက လေးနက်သော အသံဖြင့် "ဒါပေမဲ့ မင်း တိုက်အာ ကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ရမယ်၊ သူ့ရဲ့ မင်းအပေါ်ထားတဲ့ သံယောဇဉ်ကိုတော့ အလဟဿ မဖြစ်စေနဲ့" ဟု မှာကြားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်က ခေါင်းညိတ်ကာ "စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော် သူ့ကို ဘယ်တော့မှ စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ပါဘူး" ဟု ကတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အေး... အဲဒါဆိုရင် ရပြီ"</p> <p>ယဲ့ရှန့်မင်းသည် ခွက်ထဲမှ အရက်ကို တစ်ငုံတည်းဖြင့် မော့ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ဝမ်ချန်ကို တစ်ချက်စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ကိုယ်ရောင်ဖျောက်ကာ ဝင်းထံရံကို ကျော်လွှားပြီး ညအမှောင်ထုအတွင်းသို့ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းကဲ့သို့သော ကိုယ်ဖော့ပညာမှာ လောကီသိုင်းလောက၌ ဒုတိယတန်းစားအဆင့်ဟု သတ်မှတ်နိုင်ပေရာ ဝမ်ချန်သည် ကုလားထိုင်ပေါ်၌ မှီလျက် ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောမိသည်။</p> <p>ထိုယောက္ခမလောင်းမှာ အတော်ပင် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလှပေသည်။</p> <p>...</p> <p>လဆန်းပိုင်း နှစ်ဆယ့်ရှစ်ရက်နေ့၊ မင်္ဂလာအခါတော်နေ့။ လက်ထပ်ခြင်း၊ ယဇ်ပူဇော်ခြင်း၊ ဆုတောင်းမေတ္တာ ပို့သခြင်း၊ ခရီးသွားခြင်း၊ မြေမြတ်နင်းခြင်း၊ အိမ်တက်ခြင်း၊ နေရာပြောင်းရွှေ့ခြင်း၊ အိပ်ရာခင်းခြင်း၊ ခေါင်တိုင်တင်ခြင်းတို့အတွက် အထူးသင့်မြတ်သော နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန် သတို့သားဖြစ်ရမည့် နေ့ရက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။</p> <p>အိမ်နီးနားချင်းများ၏ အကူအညီဖြင့် သူသည် တောက်ပသော အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းကာ မြင်းဖြူကြီးတစ်ကောင်ကို စီးလျက် ပန်းအလှဆင်ထားသော ဝေါယာဉ်၊ မင်္ဂလာအဖွဲ့သားတို့နှင့်အတူ ဂုဏ်ပြုစကားများကြား၌ ယဲ့အိမ်တော်သို့ သတို့သမီးကို သွားရောက်ကြိုဆိုခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် ချင်းအန်းခရိုင်သို့ ရောက်ရှိသည်မှာ မကြာသေးသော်လည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်အတွင်း ထုံလော်လမ်းကြားနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကလေးငယ်များကို အခမဲ့နီးပါး ပညာသင်ကြားပေးခဲ့သဖြင့် အများ၏ လေးစားမှုကို ရရှိထားသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်နီးနားချင်းများက ထိုစာသင်သား လူငယ်လေးအပေါ် များစွာ ရိုသေကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံ အငြင်းပွားမှုများကို ဖြေရှင်းပေးရန်ပင် ဝမ်ချန်ကို ဖိတ်ခေါ်တတ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဝမ်ချန်သည် မိသားစုဝင် မရှိဘဲ လက်ထပ်ရမည် ဖြစ်ရာ ထိုအိမ်နီးနားချင်းများကပင် သူငယ်ချင်းများ၊ ဆွေမျိုးများအလား တက်ကြွစွာဖြင့် အရာရာကို ကူညီစီစဉ်ပေးခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဝမ်ချန်အတွက် များစွာ သက်သာသွားခဲ့ရသည်။</p> <p>မင်္ဂလာလှည့်လည်ပွဲသည် တစ်လမ်းလုံး တူရိယာများ တီးမှုတ်ကာ လာရောက်ကြည့်ရှုသူများ၏ အကြည့်အောက်၌ ဝမ်ချန်သည် ယဲ့အိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သတို့သမီးကို ကြိုဆိုသည့် လုပ်ငန်းစဉ်မှာလည်း အေးအေးလူလူပင် ပြီးမြောက်ခဲ့သည်။ ယဲ့တိုက်သည် ကြီးကျယ်သော တောင်းဆိုမှုများ မရှိသကဲ့သို့ နှောင့်ယှက်မည့် မိသားစုဝင်များ၊ အခက်တွေ့စေမည့် သတို့သမီးအရန်များလည်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် မင်္ဂလာဝေါယာဉ်အတွင်း ထိုင်လိုက်ကာ ထုံလော်လမ်းကြားသို့ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။</p> <p>မင်္ဂလာပွဲကို ပြင်ဆင်ထားသည့် စာသင်ကျောင်းအတွင်း၌ ကျင်းပခဲ့ပြီး အခမ်းအနားတိုင်းမှာလည်း စနစ်တကျ ရှိလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်နီးနားချင်းများစွာ၏ ရှေ့မှောက်၌ ဝမ်ချန်နှင့် ယဲ့တိုက်တို့သည် လင်မယားအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>မင်္ဂလာပွဲ တစ်လျှောက်လုံး၌ သတို့သမီး၏ ဖခင် ဖြစ်သူ ပေါ်ထွက်လာခြင်း မရှိဘဲ မြို့တော်မှ လေးစားအပ်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကသာ မင်္ဂလာဦးဆွမ်းကျွေး အခမ်းအနားကို ဦးဆောင်ပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်္ဂလာစားပွဲများမှာ ဝင်းအတွင်းမှသည် လမ်းကြားထိပ်အထိ စည်ကားသိုက်မြိုက်လှပေသည်။</p> <p>ဝမ်ချန်သည်လည်း ရှားရှားပါးပါး စိတ်လက်ပေါ့ပါးစွာဖြင့် စားပွဲတစ်လုံးချင်းစီ လှည့်လည်ကာ အရက်သောက်လျက် ဧည့်ခံခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အဆုံး၌ သူ မည်မျှ သောက်ခဲ့သည်ကိုပင် မမှတ်မိတော့သော်လည်း မူးဝေသည့် အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိသဖြင့် အိမ်နီးနားချင်းများမှာ အံ့အားသင့်ကုန်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာဝမ်ကတော့ တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါပဲဗျာ"</p> <p>မင်္ဂလာပွဲသည် လမင်းကြီး မိုးမခပင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိသည်အထိ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး ဧည့်သည်များ ပြန်သွားကြသောအခါတွင်လည်း အိမ်နီးနားချင်းများကပင် စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်နှင့် အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းပေးခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဝမ်ချန်မှာ အပိုပူပင်နေစရာ မလိုတော့ပေ။</p> <p>လူအများ ပြန်သွားကြပြီးနောက် ဝမ်ချန်သည် ဝင်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်ကာ မင်္ဂလာခန်းဆောင်အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အသစ်စက်စက် ပြင်ဆင်ထားသော အခန်းအတွင်း၌ အနီရောင်ဖယောင်းတိုင်များ လင်းထိန်နေပြီး လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အနီရောင်ဦးခေါင်းခြုံပုဝါကို ခြုံလျက် ခုတင်ပေါ်၌ ကျနစွာ ထိုင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ဘေးတွင်မူ ချစ်စဖွယ် အစေခံမလေး ရှောင်ယွီက ပြုစုစောင့်ရှောက်နေပေသည်။</p> <p>ရှောင်ယွီသည် မျက်နှာလေးနီကာ ဝမ်ချန်ကို ဦးညွှတ်လျက် "သတို့သားကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ယဲ့တိုက်နှင့်အတူ ကြီးပြင်းလာသော အစေခံမလေး ဖြစ်သဖြင့် ဝမ်အိမ်တော်သို့ အဖော်အဖြစ် လိုက်ပါလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း"</p> <p>ဝမ်ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ "မင်း သွားနားလို့ ရပြီ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>အစေခံမလေးကို လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် သူသည် မင်္ဂလာတုတ်တံကို ယူကာ သတို့သမီး၏ ဦးခေါင်းမှ အနီရောင်ပုဝါကို မလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အလှတရားကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် ခဏ၌ ဝမ်ချန်၏ စိတ်နှလုံးမှာ လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့တိုက်သည် မြို့ပျက်စေလောက်သော အလှမျိုး မဟုတ်စေကာမူ ယနေ့ည၌ အနီရောင်ပိုးထည် ရွှေချည်ထိုး မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းကာ၊ မျက်ခုံးတန်းလေးများမှာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်အလား လှပနေပြီး၊ ကြယ်တာရာကဲ့သို့သော မျက်ဝန်းအစုံမှာလည်း ခံစားချက်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေရာ ဖယောင်းတိုင်အလင်းအောက်၌ သူမသည် အနှိုင်းမဲ့အလှဘုရင်မလေးကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဇနီးလေး..."</p> <p>ဝမ်ချန်သည် ယဲ့တိုက်၏ သွယ်လျသော လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မင်္ဂလာဦးအရက်ကို အတူတူ သောက်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့တိုက်မှာ အရက်ဒဏ်ကို မခံနိုင်သူ ဖြစ်သဖြင့် အရက်၏ အရှိန်ကြောင့် သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်းပင် ပန်းရောင်သန်းသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်က ညင်သာစွာ ပြုံးလျက် ".. ငါတို့ နားကြရအောင်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>ယဲ့တိုက်သည်လည်း ရှက်သွေးဖြာနေမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ မျက်လုံးလေးများကို မှိတ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် သူမကို ညင်သာစွာ ပွေ့ချီကာ ပိုးထည်ခင်းထားသော ခုတင်ပေါ်၌ သိပ်လိုက်ပြီး အနီရောင်ဖယောင်းတိုင်များကို ငြှိမ်းသတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အခန်းငယ်လေးအတွင်း၌ နွေးထွေးမှုတို့ဖြင့် ပြည့်လျှံသွားခဲ့လေတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save