Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၇၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">လောကီစိတ်နှလုံးကို ပျိုးထောင်ခြင်း (၁၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ယဲ့ရှန့်မင်းနှင့်အတူ ဝမ်ချန်သည် ချင်းအန်းခရိုင်၏ မြို့ရိုးထက်သို့ တက်လှမ်းလာခဲ့ချေသည်။ မြို့ဝန်မင်း၏ ရုပ်သွင်မှာမူ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်ခန့်ကထက် ပိုမိုအိုမင်းရင့်ရော်လျက်ရှိပြီး ဦးခေါင်းထက်၌လည်း ဆံပင်ဖြူများ ဖုံးလွှမ်းနေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင်လည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတို့က အထင်အရှား အရိပ်ထင်လျက်ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားပြစစ်တပ်ကြီး ချီတက်မလာမီကပင် မြို့ဝန်မင်းသည် မြို့ကာကွယ်ရေးအတွက် စစ်သည်အင်အား စုဆောင်းခြင်းနှင့် ခံတပ်ပြင်ဆင်ခြင်းလုပ်ငန်းများကို နေ့မနား ညမနား ကြိုးပမ်းဆောင်ရွက်ခဲ့ရသည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ရှန့်မင်းသည် အလွန်အမင်း ထူးချွန်ထက်မြက်သော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သော်ငြားလည်း 'အချိန်နှင့် ဒီရေသည် လူကိုမစောင့်' ဟူသော စကားအတိုင်း ဇရာ၏ ဒဏ်ကိုမူ မလွန်ဆန်နိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>မြို့ပြင်ဘက်ရှိ အဆုံးမရှိသော ဒုက္ခသည်စခန်းများကို ငေးမောကြည့်ရှုရင်း သူသည် မချိတင်ကဲ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ "မင်းတို့ ဒီကနေ ထွက်သွားသင့်တာ" ဟု ဆိုလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် ယခင်ကပင် ယဲ့ရှန့်မင်းသည် ဝမ်ချန်အား မိသားစုကိုခေါ်ဆောင်၍ ချင်းအန်းခရိုင်မှ ထွက်ခွာသွားရန်နှင့် စစ်မီးဘေးမှလွတ်ရာ တောင်ဘက်အရပ်သို့ တိမ်းရှောင်ရန် အကြံပြုခဲ့ဖူးလေသည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော် ဝမ်ချန်ကမူ ထိုအကြံပြုချက်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့၏။</p> <p>နန်လီနိုင်ငံတော်အတွင်း ဆိုက်ရောက်နေသော အလွန်ဆိုးဝါးလှသည့် မိုးခေါင်ရေရှားဘေးဒုက္ခသည် 'တောင်နှင့်ပင်လယ်နယ်မြေ'  ၏ ကြီးမားသော ကပ်ဘေးဆိုးကြီးကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာရခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိနားလည်ထားပေသည်။</p> <p> </p> <p>အခြားသော အရပ်ဒေသများသို့ ပြောင်းရွှေ့တိမ်းရှောင်သွားရုံမျှဖြင့် ဤကပ်ဘေးမှ လွတ်မြောက်နိုင်ပါမည်လော။ အဖြေမှာ မဖြစ်နိုင်ဟူ၍သာ ရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် ခေါင်းကိုဖြည်းညှင်းစွာ ခါယမ်းလိုက်ရင်း "ယဲ့တိုက်ကလည်း မသွားချင်ဘူးတဲ့ အဖေ" ဟု ပြန်လည်ပြောကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ရှန့်မင်းသည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိပြီး "ဒါဆိုရင်တော့ ငါတို့ ဒီမှာပဲ အရိုးထုတ်ပြီး အသေခံတိုက်ရတော့မှာပေါ့" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>မိမိ၏ သမက်တော်သည် သာမန်စာပေပညာရှင် တစ်ဦးမျှသာ မဟုတ်ကြောင်း၊ သူ၏ ခွန်အားနှင့် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ မိမိထက်ပင် နိမ့်ကျလိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်းကို ယဲ့ရှန့်မင်း ကောင်းစွာ ရိပ်စားမိပြီးသား ဖြစ်ပေရာသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူးးးးးးးးးး</p> <p>ယဲ့ရှန့်မင်း စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မြို့ပြင်ဘက်ဆီမှ နက်ရှိုင်းလှသော ခရုသင်းသံကြီး ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။ ဓားပြစစ်တပ်ကြီး စတင်လှုပ်ရှားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>သောင်းနှင့်ချီသော ဓားပြအုပ်စုကြီးသည် လုယက်တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြင့်သာ အသက်မွေးကြသူများဖြစ်ရာ မြို့ကို အချိန်အကြာကြီး ဝိုင်းရံထားနိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။</p> <p> </p> <p> ထို့ကြောင့်လည်း ယခုကဲ့သို့ အပိုင်တိုက်စစ်ဆင်လာခြင်း ဖြစ်တန်ရာသည်။ အဝတ်ဗလပွနှင့် ဒုက္ခသည်ထောင်ပေါင်းများစွာသည် လှေကားများကို ထမ်းပိုးကာ မြို့ရိုးဆီသို့ ပုရွက်ဆိတ်အုံကြွသကဲ့သို့ မည်းမှောင်စွာ တိုးဝှေ့လာကြချေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ အသွင်အပြင်မှာ ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေပြီး ကိုင်ဆောင်ထားသော လက်နက်များမှာလည်း ဝါးချွန်များနှင့် သစ်သားလှံများသာ အများစုဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုသူတောင်းစားနှင့်တူသော ဓားပြများ၏ မျက်ဝန်းများတွင်မူ နီမြန်းသော အရောင်များ တောက်ပနေပြီး တရစပ်တိုးဝင်လာပုံမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို ဖော်ပြနေသယောင် ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ပြင်ဆင်... ပစ်ခတ်ကြ။"</p> <p>ဒုက္ခသည် တပ်ဦးသည် မြို့ရိုးနှင့် ခြေလှမ်းတစ်ရာအကွာသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ မြို့ရိုးကို စောင့်ကြပ်နေကြသည့် လေးသည်တော်များသည် သူတို့၏ လေးများကို အားကုန်ဆွဲ၍ မြားမိုးများကို စနစ်တကျ ပစ်လွှတ်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>စူးရှသော မြားတံတို့သည် ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းကာ ဓားပြအုပ်ကြီးထဲသို့ တဖွဲဖွဲ ကျဆင်းသွားကြချေသည်။</p> <p>ရန်သူအင်အားမှာ အဆမတန် များပြားလွန်းလှသဖြင့် မြားတစ်ချက်မှ လွဲချော်သွားခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p> ထက်မြက်သော မြားဦးတို့သည် ပိန်ချုံးနေသော ခန္ဓာကိုယ်များကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်သွားကာ သူတို့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ သက်သက်သာသာပင် ရိုက်နှက်လိုက်သကဲ့သို့ ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားပြအုပ်စုလိုက်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ တညီတညာတည်း လဲပြိုသွားကြပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ငိုယိုသံများက အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့လွင့်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြားလည်း မိမိတို့၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၏ သွေးနှင့် သေဆုံးမှုတို့သည် ကျန်ရှိနေသော ဓားပြများကို အနည်းငယ်မျှပင် တုန်လှုပ်သွားစေခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ယင်းကဲ့သို့ မဖြစ်သည့်အပြင်၊ သူတို့သည် သားရဲတိရစ္ဆာန်များကဲ့သို့ပင် ဟိန်းဟောက်ရမ်းကားရင်း မြို့ရိုးဆီသို့ ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ တိုးဝင်လာကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် သေဘေးကို အနည်းငယ်မျှပင် မကြောက်ရွံ့ဘဲ မြားမိုးများကြားမှ တိုးဝင်လာကြချေပြီ။</p> <p> </p> <p> မြို့ရိုးပေါ်ရှိ လေးသည်တော်များမှာ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပစ်ခတ်နေကြသော်လည်း ရန်သူ့အင်အားမှာ အလွန်တရာ များပြားလှသဖြင့် အလုံးစုံ ဟန့်တားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ရန်သူအမြောက်အမြား မြို့ရိုးခြေရင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး လှေကားများစိုက်ထူကာ တက်လှမ်းရန် ပြင်ဆင်လာကြသည့်အခါ ယဲ့ရှန့်မင်း၏ အမိန့်အရ လိမ့်ကျောက်များနှင့် သစ်တုံးကြီးများစွာကို မြို့ရိုးပေါ်မှ လှိမ့်ချလိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မြို့ရိုးအောက်ရှိ ဓားပြများသည် အတုံးအရုံး သေဆုံးကုန်ကြပြီး အချို့မှာ ကြေမွသွားသည်အထိ ပြင်းထန်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>အချို့သော ဓားပြများသည် ကြောက်ရွံ့စိတ်များ ဝင်ရောက်လာကာ လက်နက်များကို ပစ်ချ၍ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း ဓားပြတပ်၏ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးအဖွဲ့  ၏ ဓားချက်များက သူတို့ကို ဆီးကြိုနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးအဖွဲ့ဝင်များမှာ သာမန်ဓားပြများနှင့်မတူဘဲ လက်နက်ကိရိယာများ ပိုမိုပြည့်စုံကာ အလွန်အမင်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူများ ဖြစ်ကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရန်သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။ ဒုက္ခသည်များကို အသုံးချကာ မြို့စောင့်တပ်၏ လက်နက်ခဲယမ်းများကို ကုန်ခမ်းသွားအောင် ပြုလုပ်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> မြားများ၊ လိမ့်ကျောက်များနှင့် သစ်တုံးများသည် အကန့်အသတ်ရှိသော်လည်း ဓားပြများ၏ အသက်မှာမူ သူတို့အတွက် အဖိုးမတန်လှချေ။</p> <p>ဤသို့ဖြင့် အလွန်ပြင်းထန်လှသော မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲနှင့် မြို့ကာကွယ်ရေးတိုက်ပွဲကြီးသည် စတင်ခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးမဟုတ်သော်ငြားလည်း မြို့ရိုးပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေသည့်အခါ လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်ဘဲ မိမိကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ထားသော 'ကျောက်ငါးလုံးလေး' ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလေးသည် အကောင်းဆုံးသော ပစ္စည်းများဖြင့် ထုလုပ်ထားပြီး ငွေစင်တစ်ရာနီးပါး ကုန်ကျခဲ့သည့် အဖိုးတန်လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်၏ ပစ်မှတ်များမှာ ဓားပြများကြားတွင် ပုန်းအောင်းနေကြသော အထူးရွေးချယ်ထားသည့် စစ်သည်တော်များပင် ဖြစ်သည်။ မြောက်မြားလှစွာသော ဓားပြစပ်တပ်ကြီးကို တစ်စုံတစ်ဦးက နောက်ကွယ်မှ စနစ်တကျ ကြိုးကိုင်နေခြင်း ဖြစ်တန်ရာသည်။</p> <p> </p> <p> ဓားပြခေါင်းဆောင်များတွင်လည်း မိမိတို့အား သစ္စာရှိစွာ အမှုထမ်းမည့် အထူးစစ်သည်တော်များ ရှိစမြဲ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူတို့သည် သာမန်ဒုက္ခသည်များကဲ့သို့ အယောင်ဆောင်ထားကြသော်လည်း ဝမ်ချန်၏ စူးရှသော မျက်ဝန်းများအောက်မှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန် ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြားတိုင်းသည် ပစ်မှတ်ကို လွဲချော်ခြင်းမရှိဘဲ ဓားပြထိပ်သီးများ၏ အသက်ကို တရစပ် နုတ်ယူလျက်ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>သာမန်လေးသည်တော်များသည် မြားအနည်းငယ် ပစ်ပြီးသည်နှင့် လက်မောင်းများ ညောင်းညာလာတတ်သော်လည်း ဝမ်ချန်မှာမူ မမောနိုင်မပန်းနိုင် မြားကျည်တောက် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြောင်းလဲပစ်ခတ်ရင်း တိုတောင်းလှသော အချိန်အတွင်းမှာပင် ရန်သူ့ထိပ်သီး ၃၀ ကျော်ကို အပြတ်ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ဓားပြများကြားမှ လူရိပ်တစ်ခုသည် မြင့်မားစွာ ခုန်တက်လာပြီး မြို့ရိုးထက်သို့ လျင်မြန်စွာ တိုးဝင်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ပြိုးပြိုးပြက်ပြက် တောက်ပနေသော ဓားဦးသည် ဝမ်ချန်၏ လည်ပင်းဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်လာချေပြီ။</p> <p> </p> <p>"သတိထား...။"</p> <p>ယဲ့ရှန့်မင်းသည် အန္တရာယ်ကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် အော်ဟစ်သတိပေးရင်း ရန်သူ့ဆီသို့ လှမ်းတက်လိုက်သော်လည်း ဝမ်ချန်ဆီသို့ ဓားချက်မရောက်မီမှာပင် ထိုဓားပြပညာရှင်သည် လေထဲ၌ ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်ကဲ့သို့ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကာ မြို့ရိုးအောက်ရှိ လူအုပ်ကြီးထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> သူ၏ ရင်ဘတ်မှာလည်း ဟက်တက်ကွဲထွက်သွားကာ အသက်ပျောက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ယုံမှားသံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် မိမိ၏ ကျင့်ကြံမှုများကို ပိတ်ပင်ထားသော်ငြားလည်း 'မဟာဆရာကြီး' အဆင့်ရှိသော ကိုယ်ခံပညာ ခွန်အားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p> ထို့ကြောင့်လည်း မြို့ကြီး ကျဆုံးသွားလျှင်ပင် သူသည် မိမိ၏ ဇနီးမယားများကို အလွယ်တကူ ကယ်ထုတ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန် ဘေးအန္တရာယ်ကင်းသည်ကို မြင်ရသောအခါမှ ယဲ့ရှန့်မင်းသည် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ သို့သော် သူ၏ သမက်တော်အပေါ် ထားရှိသော အမြင်များမှာမူ ပိုမိုရှုပ်ထွေး လေးနက်လာခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p> မိမိသည် ဤသမက်တော်အကြောင်းကို သိရှိထားသည်မှာ အလွန်တရာ နည်းပါးနေသေးပါတကားဟု မြို့ဝန်မင်း တွေးတောနေမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူးးးး ဝူးးးး ဝူးးးးး</p> <p>ခရုသင်းသံကြီး ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ အရူးအမူး တိုက်ခိုက်နေကြသော ဓားပြများသည် ရုတ်ချည်းပင် တိုက်စစ်ကိုရပ်တန့်ကာ မြို့ရိုးပေါ်မှ ပစ်ခတ်နေသည့် မြားများကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ဖရိုဖရဲ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အချို့မှာလည်း အလုအယက် ထွက်ပြေးရင်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး နင်းမိကာ သေဆုံးမှုများပင် ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုရင်း မြို့ရိုးပေါ်ရှိ စစ်သည်တော်များအားလုံး တညီတညွတ်တည်း အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရန်သူတို့၏ ပထမအကြိမ် တိုက်စစ်သည် ပြင်းထန်လှသော်လည်း မြို့စောင့်တပ်အတွက်မူ ကြီးမားသော ထိခိုက်ဒဏ်ရာရမှု မရှိခဲ့ချေ။ ဤအတိုင်းသာ ဆက်လက်ခုခံနိုင်ပါက ချင်းအန်းခရိုင်ကို ကာကွယ်နိုင်မည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ချင်းအန်းခရိုင်၏ အုပ်ချုပ်သူ ခေါင်းဆောင်များကမူ ထိုမျှလောက် အကောင်းမမြင်နိုင်ကြချေ။ အကြောင်းမှာ ဤတိုက်ပွဲသည် စတင်ခြင်းမျှသာ ရှိသေးသည်ကို သူတို့ ကောင်းစွာ သိရှိနားလည်ထားကြသောကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save