Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၁၄၇၃)</h2> <h2 style="text-align:center">လောကီစိတ်နှလုံးကို ပျိုးထောင်ခြင်း (၁၈)</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p>ဤကား ‘ချင်းအန်း’ ခရိုင်မြို့တော်၏ မြို့ရိုးထက်ဝယ် ပဲ့တင်ထပ်လျက်ရှိသော တိုက်ပွဲဆီမှ ဟိန်းဟောက်သံများ၊ အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံများနှင့် လက်နက်ချင်း ထိခတ်မိသံများ ဖြစ်ပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လူသားတို့၏ အသားစိုင်ကို ဓားသွားတို့က ခုတ်ဖြတ်လိုက်သည့် တဖျပ်ဖျပ်အသံတို့မှာ လူတိုင်း၏ နားစည်ကို တုန်ခါစေလျက် ရှိချေသည်။</p> <p> </p> <p>မြို့ရိုးကို အတင်းအဓမ္မ စီးနင်းရန် ကြိုးပမ်းနေကြသော လူဆိုးသောင်းကျန်းသူများဖြစ်စေ၊ မြို့ကို ကာကွယ်နေကြသည့် စစ်သည်တော်များဖြစ်စေ အားလုံးမှာ သွေးရူးသွေးတန်း တိုက်ခိုက်နေကြသည့် သတ်ဖြတ်ကွင်းအတွင်းဝယ် နစ်မြုပ်နေကြရရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် . . . ‘ဗုန်း . . . ဗုန်း’ ဟူသော တုံးအအမြည်သံများနှင့်အတူ ဓားပြအချို့မှာ လေဟုန်စီးနေသည့် စွန်ပြတ်များပမာ လွင့်စင်ထွက်သွားကြပြီး ပါးစပ်မှလည်း သွေးများ ပန်းထွက်လာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းတို့ကို ရိုက်နှက်လွှင့်ထုတ်လိုက်သူမှာကား ‘ချင်းအန်း’ ခရိုင်ဝန် ‘ယဲ့ရှန့်မင်း’ ပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ လက်မောင်းခန့် တုတ်ခိုင်သော ‘ခန်လုံ’ တုတ်ကောက်ရှည်ကို ကိုင်စွဲထားပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း ရန်သူ့သွေး၊ မိမိသွေး ခွဲခြားမရနိုင်လောက်အောင် နီရဲနေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ထိုခိုက် လျင်မြန်သော အရိပ်တစ်ခုသည် ‘ယဲ့ရှန့်မင်း’ ၏ နောက်ကျောဆီသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်လာပြီး လက်ထဲရှိ မြှောင်ဓားဖြင့် သူ၏ အားနည်းချက်ဖြစ်သော ခါးအောက်ပိုင်းကို လျှပ်စစ်ပမာ ထိုးစိုက်ရန် ပြင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရက်ရှည်တိုက်ပွဲကြောင့် ‘ယဲ့ရှန့်မင်း’ မှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ အစွမ်းကုန် နွမ်းလျနေရကား သူ၏ တုံ့ပြန်မှုများမှာလည်း နှေးကွေးနေခဲ့ရပေရာ အန္တရာယ်ကို သိရှိချိန်တွင် ရှောင်တိမ်းရန် နောက်ကျနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အရေးကြီးသော အချိန်တွင်ကား မြားတစ်စင်းသည် လေထုကို ဖြတ်သန်းလာပြီး တိုက်ခိုက်သူ၏ ညာဘက်မျက်လုံးကို ဖောက်ထွက်သွားလေသည်။</p> <p>ယင်းမြားက ဦးခေါင်းခွံကိုပါ တပါတည်း ထိုးဖောက်သွားခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>သေဘေးမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်သွားသော ‘ယဲ့ရှန့်မင်း’ မှာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မိမိကို ကယ်တင်လိုက်သူမှာ ‘ဝမ်ချန်’ ဖြစ်ကြောင်း မြင်သဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ကျေးဇူးတင်စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ဘဲ ထိုမြင်ကွင်းတို့အပေါ် ထုံထိုင်းနေခဲ့ချေပြီ။</p> <p>သောင်းကျန်းသူတပ်မတော်၏ ‘ချင်းအန်း’ ခရိုင်ကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်မှုမှာ ငါးရက်တိုင်တိုင် ရှိခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဓားပြများမှာ လှိုင်းတံပိုးများပမာ မြို့ရိုးကို မနားတမ်း တိုက်ခိုက်နေကြသည်မှာ ကုန်ဆုံးနိုင်ဖွယ် မရှိတော့သကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>မြို့ရိုးအောက်တွင်ကား အလောင်းများမှာ တောင်ပုံရာပုံ ဖြစ်နေချေပြီ။</p> <p>ပြင်းထန်လှသော အပူရှိန်ကြောင့် အလောင်းများ ပုပ်ပွလာခြင်း၊ မြို့စောင့်တပ်က မစင်ရည်ပူများကို လောင်းချခြင်းတို့ကြောင့် ရရှိလာသော အနံ့အသက်မှာ အလွန်ပင် ဆိုးဝါးလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>နေပူကျဲကျဲအောက်တွင် မြို့ကို ချဉ်းကပ်လာသော ဓားပြအများအပြားမှာ ထိုအနံအသက်ကြောင့် အော့အန်လျက် ရှိကြကုန်၏။</p> <p> </p> <p>ယင်းမှာ ‘ချင်းအန်း’ ခရိုင်၏ ခုခံစစ်ကို ဓားပြတို့၏ အလောင်းများကပင် ပိုမိုခိုင်မာစေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေရကား ငရဲဘုံမှ ပြက်လုံးတစ်ခုနှယ်ပင် ရှိချေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြားလည်း မြို့သူမြို့သားတို့မှာ ကြီးမားသော ပေးဆပ်မှုများကို ပြုခဲ့ရပြီး စစ်သည်တော် နှစ်ထောင်နီးပါး အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရချေပြီ။</p> <p> </p> <p>သောင်းကျန်းသူတို့၏ နည်းဗျူဟာမှာ ရိုးရှင်းလှပေသည်။ ဦးစွာ အောက်ခြေတပ်သားများကို အသုံးချကာ မြို့စောင့်တပ်၏ မြား၊ ကျောက်တုံး၊ သစ်တုံးနှင့် မစင်ရည်ပူ စသည့် ခုခံရေးပစ္စည်းများကို ကုန်ခမ်းစေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် တပ်သားများကို ဆက်တိုက် စေလွှတ်ကာ မြို့စောင့်တပ်၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံနိုင်ရည်ကို ချည့်နဲ့စေသည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်အခါ သင့်ပြီဆိုပါက သူတို့၏ အထူးတပ်ဖွဲ့ကို စေလွှတ်ကာ အဆုံးအဖြတ် တိုက်ကွက်ကို ဖော်ဆောင်မည် ဖြစ်တန်ရာသည်။</p> <p>ဤနည်းဗျူဟာဖြင့်ပင် သောင်းကျန်းသူတို့သည် ခရိုင်မြို့တော် သုံးမြို့ကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရက်အနည်းငယ်အတွင်းဝယ် ‘ချင်းအန်း’ ခရိုင်၏ ခုခံအားမှာ သိသိသာသာ လျော့နည်းလာပြီး ခုခံရေးပစ္စည်းများမှာလည်း ပြတ်လပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။ မြို့သူမြို့သားများမှာလည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်လျက် ရှိကြကုန်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း စီရင်စုမင်း ‘ယုဟဲချန်’ မှာ မြို့အတွင်းရှိ ပစ္စည်းများနှင့် လူအင်အားကို စနစ်တကျ စီမံခန့်ခွဲကာ အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သလို၊ ခရိုင်ဝန် ‘ယဲ့ရှန့်မင်း’ ကလည်း မြို့ရိုးထက်၌ သတ္တိရှိရှိ ရပ်တည်ကာ ဓားပြတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို လှိုင်းတံပိုးတစ်ခုပြီး တစ်ခု တွန်းလှန်နိုင်ခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သောင်းကျန်းသူတပ်မတော်၏ ထပ်တလဲလဲ ကျရှုံးမှုများကြောင့် နှစ်ဖက်စလုံးမှာ အခြေအနေ တင်းမာနေခဲ့ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဝူး . . .’</p> <p>ခရုသင်းသံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ရှုံးနိမ့်သွားသော ဓားပြများမှာ အလျင်အမြန်ပင် ဆုတ်ခွာသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း အံ့အားသင့်စေသည်မှာကား နောက်ဆက်တွဲ ဓားပြတပ်များက ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုတော့ဘဲ သူတို့၏ စခန်းကိုပင် တစ်မိုင်ခန့် နောက်ဆုတ်လိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ယင်းမှာ တိုက်ပွဲ ခေတ္တရပ်နားမည့် သဘောပင် ဖြစ်တန်ရာသည်။</p> <p>သို့သော်ငြား ‘ယဲ့ရှန့်မင်း’ ကား သတိမမူဘဲ မနေပေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဤရခဲလှသော အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ မြို့ရိုးကို ပြုပြင်ခြင်း၊ ဒဏ်ရာရသူများကို ကုသခြင်းနှင့် ရိက္ခာများကို ပြန်လည် ခွဲဝေခြင်းတို့ကို လုပ်ဆောင်စေလျက် ရန်သူကို အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်ထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ဝယ် အလံဖြူကို ကိုင်စွဲထားသော ဓားပြတစ်ဦးမှာ သူတို့စခန်းမှ မြို့ရိုးခြေရင်းအထိ လျှောက်လှမ်းလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>‘ယဲ့ရှန့်မင်း’ မှာ ရန်သူ့အကြံအစည်ကို သိရှိလိုသဖြင့် မြားဖြင့် မပစ်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုဓားပြက “ငါတို့သခင်က စီရင်စုမင်း ယု ထံကို ပေးစာ ပါးလိုက်တယ်” ဟု သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်အော်လိုက်ရာ မြို့တွင်းမြို့ပြင်ရှိ လူတိုင်းပင် ရှင်းလင်းစွာ ကြားကြရပေသည်။</p> <p> </p> <p>‘ယဲ့ရှန့်မင်း’ မှာ ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက် စစ်သည်တစ်ဦးကို ခြင်းတောင်းဖြင့် ထိုစာကို ယူရန် စေလွှတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>စာကို ရရှိသော်လည်း ‘ယဲ့ရှန့်မင်း’ သည် ကိုယ်တိုင် မဖတ်ဘဲ “စီရင်စုမင်းကို အမြန်ဖိတ်ပါ၊ အရေးကြီးကိစ္စ ဆွေးနွေးစရာ ရှိတယ်” ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရန်သူမှာ ‘ချင်းအန်း’ ကို အင်အားသုံး၍ မရနိုင်သဖြင့် စေ့စပ်ညှိနှိုင်းလိုသည်ဟု သူက ယူဆထားပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသတင်းကို ကြားရလျှင် စီရင်စုမင်း ‘ယုဟဲချန်’ သည် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး စာကို လူအများရှေ့တွင်ပင် ဖတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>စာကို ဖတ်ပြီးနောက်တွင်ကား စီရင်စုမင်းမှာ လှောင်ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်ပြီး ‘ယဲ့ရှန့်မင်း’ ထံသို့ ပြန်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စာကို ဖတ်ပြီးသော ‘ယဲ့ရှန့်မင်း’ မှာလည်း ဆွံ့အသွားရကာ ယင်းစာကို ‘ဝမ်ချန်’ ထံသို့ ထပ်ဆင့် ကမ်းပေးလိုက်လေတော့သည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုစာထဲ၌ ‘ဝမ်ချန်’ နှင့် ပတ်သက်သည်များ ပါဝင်နေသောကြောင့် ဖြစ်ပေရာသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသောင်းကျန်းသူတပ်မှာ မိမိကိုယ်မိမိ ‘ဖျန့်ထျန်း’ တပ်မတော်ဟု ခေါ်ဆိုပြီး ‘ဖျန့်ထျန်း’ သခင် ‘လီကျိလီ’ က ဦးဆောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက စေ့စပ်ရန် ကမ်းလှမ်းချက်အဖြစ် ‘ချင်းအန်း’ ခရိုင်က ‘ဝမ်ချန်’ ၏ ဦးခေါင်းကိုသာ အပ်နှံမည်ဆိုပါက သူတို့တပ်များ ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာမည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် နောင်တွင်လည်း မနှောင့်ယှက်ပါကြောင်း ဖော်ပြထားချေသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဝမ်ချန်’ ၏ ဦးခေါင်းမှာ ဆုတ်ခွာရန်အတွက် အပေးအယူ ဖြစ်နေပေပြီ။</p> <p>စီရင်စုမင်း ‘ယုဟဲချန်’ က “ဒီလို ကလေးကလားဆန်တဲ့ ရန်တိုက်ပေးတဲ့ အကြံမျိုးကို သုံးနှစ်သားတောင် ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒီ လီကျိလီ ဆိုတဲ့ကောင်က ငါ့ကို လူအထင်နေတာပဲ” ဟု ကဲ့ရဲ့လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ငါးရက်တိုင်တိုင် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲအတွင်းဝယ် သောင်းကျန်းသူတို့ မြို့ရိုးကို မကျော်နိုင်ခြင်းမှာ ‘ဝမ်ချန်’ ၏ အခန်းကဏ္ဍက အဓိက ကျနေသည်မှာ လူတိုင်းအသိပင်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အစွမ်းထက်သော လေးမြားဖြင့် ဓားပြအထူးတပ်သား ရာနှင့်ချီကို ပစ်သတ်နိုင်ခဲ့သလို၊ ရန်သူ့ခေါင်းဆောင်များကိုလည်း ပစ်မှတ်ထားကာ ထူးချွန်သော ရလဒ်များကို ရရှိခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဝမ်ချန်’ နှင့် ‘ယဲ့ရှန့်မင်း’ တို့ မြို့ရိုးထက်တွင် ရှိနေသရွေ့ မည်မျှပင် များပြားသော ဓားပြတို့ ရောက်ရှိလာပါစေ၊ အောင်မြင်စွာ တွန်းလှန်နိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် ‘လီကျိလီ’ သည် ‘ဝမ်ချန်’ အပေါ် နာကျည်းမှု အလွန်ကြီးမားနေကာ ဤကဲ့သို့ ရန်တိုက်ပေးသည့် အကြံကို ကြံစည်ရခြင်း ဖြစ်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>‘ယုဟဲချန်’ က ‘ဝမ်ချန်’ ကို “ဆရာဝမ် . . . စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဓားပြတွေရဲ့ လှည့်ကွက်တွေက အောင်မြင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါတို့ ‘ချင်းအန်း’ ခရိုင်ကို ကာကွယ်နိုင်သရွေ့ မင်းဟာ အကြီးမားဆုံး ဂုဏ်ပြုခံရမယ့်သူ ဖြစ်လာမှာပါ”</p> <p>ဟု လေးစားသမှုဖြင့် ဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဝမ်ချန်’ ကလည်း ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>ထိုစဉ် ‘ယဲ့ရှန့်မင်း’ မှာ ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ အနီးရှိ စစ်သည်တစ်ဦးထံမှ လေးကို ယူကာ မြားဖြင့် တေ့ပြီး မြို့ရိုးအောက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော ဓားပြကို ချိန်ရွယ်ကာ ချက်ချင်းပင် လွှတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အား . . .”</p> <p>ရုတ်တရက် အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ထိုဓားပြမှာ မိမိ၏ နားကို ကိုင်လျက် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ထွက်ပြေးသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဘယ်ဘက်နားမှာ ‘ယဲ့ရှန့်မင်း’ ၏ မြားဖြင့် ဖောက်ထွက်ခြင်း ခံလိုက်ရချေပြီ။</p> <p>ယင်းကား အကောင်းဆုံးနှင့် အတိုက်ရိုက်ဆုံး တုံ့ပြန်မှုပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ဒေါသအမျက် ချောင်းချောင်းထွက်နေသော သောင်းကျန်းသူတို့မှာ မကြုံစဖူး ပြင်းထန်သော ထိုးစစ်ကို ဆင်နွှဲလာကြပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>‘ယဲ့ရှန့်မင်း’ နှင့် ‘ဝမ်ချန်’ တို့မှာလည်း မြို့ရိုးတလျှောက် အပြေးအလွှား ကူညီရင်း အသက်လုကာ ခုခံခဲ့ကြရပေသည်။</p> <p>ထိုနေ့တွင် ‘ချင်းအန်း’ ခရိုင်ဘက်မှ အကျအဆုံးမှာ တစ်ထောင်ကျော်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်ခံထားရသော ‘ဖျန့်ထျန်း’ တပ်မတော်မှာ ဆုတ်ခွာမည့် အရိပ်အယောင် မရှိသည့်အပြင် သူတို့၏ စခန်းကိုပါ မြို့နှင့် နှစ်မိုင်ခန့်အထိ တိုးချဲ့လာကြရာ မြို့ကို မရရအောင် သိမ်းပိုက်မည့် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြသနေကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>အကြီးမားဆုံးသော ပြဿနာမှာကား မြို့စောင့်တပ်တွင် ခုခံရေးပစ္စည်းများ၊ အထူးသဖြင့် မြားများ ပြတ်လပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p> အစိုးရ လက်နက်လုပ်ငန်းရုံမှ လက်မှုပညာသည်များမှာ အချိန်ပို ဆင်းကာ လုပ်ကိုင်နေကြသော်လည်း အသုံးပြုသည့် နှုန်းကို မမှီနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>မြို့တွင် လူဦးရေ သောင်းဂဏန်းမျှသာ ရှိရာ ယခုအခါ စစ်သည်တော်များနှင့် လူငယ်လူရွယ် သုံးထောင်ကျော် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရချေပြီ။</p> <p> </p> <p>အိမ်တိုင်းတွင် ငိုကြွေးသံများ မထွက်ပေါ်သေးသော်လည်း မြို့အတွင်းရှိ လေထုမှာကား ပိုမိုလေးလံလျက် ရှိနေပေသည်။</p> <p>လူတို့၏ စိတ်နှလုံးများမှာလည်း ပိုမိုပူပန် ထိတ်လန့်လျက် ရှိကြကုန်ပေတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p> <p> </p>


Save