Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၁၄၇၇)</h2> <h2 style="text-align:center">လောကီစိတ်နှလုံးကို ပျိုးထောင်ခြင်း (၂၂)</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p>ဝမ်ချန် ဦးဆောင်သော ချင်းအန်းကုန်သည်အသင်းသည် ယွမ်ကျယ်စီရင်စုအတွင်းသို့ ချင်းနင်းဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ပတ်ဝန်းကျင် အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ချောင်းမြောင်းနေသော အရိပ်မည်းများ ပေါ်ပေါက်လာချေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ခရီးတစ်လျှောက်တွင် ခိုးသားလုယက်သူများနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးသော်လည်း ယခုအခြေအနေမှာမူ ယခင်နှင့်မတူဘဲ ထူးခြားနေသည်မှာ သိသာလှ၏။</p> <p> </p> <p> ထိုသူတို့သည် ကုန်သည်အသင်းနောက်သို့ တစ်ဂါဝုတ်ခန့်အကွာမှ တကောက်ကောက်လိုက်ပါလာကြပြီး၊ သုံးယောက်တစ်စု ငါးယောက်တစ်စုဖြင့် အသင်းအဖွဲ့လိုက် အမြဲမပြတ် စောင့်ကြည့်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကုန်သည်အသင်းသည် စိမ့်တောကြီးအတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လာလေလေ၊ ထိုသို့ ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုသူ အရေအတွက်မှာလည်း တိုးပွားလာလေလေဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျယ်စီရင်စုသည် အလွန်တရာ ကျယ်ဝန်းလှပြီး မြစ်ချောင်းအင်းအိုင်များ ပေါများသည့်အပြင်၊ ရွှံ့ညွန်နွံအိုင်များလည်း အနှံ့အပြားရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>မိုးခေါင်ရေရှားမှုနှင့် ကြုံတွေ့ရသည်မှန်သော်လည်း ချန်ယိစီရင်စုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အခြေအနေမှာ များစွာသာလွန်ကောင်းမွန်လှသေး၏။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် ယင်းကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးလှသော ပတ်ဝန်းကျင် အနေအထားသည် ခန့်မှန်းရခက်သော ဘေးအန္တရာယ်များကို ဖိတ်ခေါ်နေသကဲ့သို့ ရှိပေရာ၊ ချင်းအန်းကုန်သည်အသင်းသားတို့မှာ ပိုမို၍ပင် သတိကြီးစွာ ထားကြရလေသည်။</p> <p> </p> <p>နေဝင်မိုးချုပ် အမှောင်ထုဖုံးလွှမ်းလာသောအခါ ကုန်သည်အသင်းသည် ကျယ်ပြောလှသော ကန်ကြီးတစ်ခု၏ အနီးတွင် စခန်းချ၍ အနားယူကြသည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးဝမ်... နောက်ထပ် ငါးရက်လောက်ဆိုရင်တော့ စန်းဟဲခရိုင်ကို ရောက်နိုင်ပါပြီ" ဟု လမ်းပြအဖြစ် လိုက်ပါလာသော အစောင့်အကြပ်တစ်ဦးက ဝမ်ချန်အား အစီရင်ခံ၏။</p> <p> </p> <p>စန်းဟဲခရိုင်သည် ယွမ်ကျယ်စီရင်စု၏ အချက်အချာကျသော ခရိုင်တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ချင်းအန်းခရိုင်နှင့် ကာလကြာရှည်စွာ ကုန်သွယ်မှုပြုလုပ်ခဲ့သည့် ဒေသလည်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်ကမူ ချင်းအန်းသည် စန်းဟဲခရိုင်မှ ဆန်စပါးနှင့် ဆေးဘက်ဝင်အပင်များကို ရေလမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် နှစ်စဉ် အမြောက်အမြား ဝယ်ယူလေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ရေလမ်းကြောင်းများ ပြတ်တောက်နေပြီဖြစ်သဖြင့် ကုန်းလမ်းခရီးကိုသာ အားပြုရပေရာ ပိုမိုခက်ခဲပင်ပန်းဖွယ် ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း..."</p> <p>ဝမ်ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် "ဒီညတော့ လူတိုင်း မျက်စိဖွင့် နားစွင့်ထားကြ၊ လုံးဝ မပေါ့ဆကြနဲ့" ဟု မိန့်ကြားလိုက်သည်။</p> <p>အစောင့်အကြပ်သည် အမိန့်ကို နာခံလျက် ထွက်ခွာသွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>ဤကုန်သည်အသင်းတွင် လုံခြုံရေးအတွက် မြို့စောင့်တပ်သား သုံးရာ ပါဝင်သည့်အပြင်၊ ချင်းအန်းခရိုင်ရှိ တစ်ခုတည်းသော အစောင့်အကြပ်အဖွဲ့မှ ကျွမ်းကျင်သူများကိုလည်း ငှားရမ်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> ထိုသူတို့သည် ချန်ယိနှင့် ယွမ်ကျယ် စီရင်စုများတစ်ခွင်တွင် ကျင်လည်ခဲ့ဖူးသဖြင့်၊ ပတ်ဝန်းကျင် အနေအထားကို ကျွမ်းကျင်သည့်အပြင် လောကီနယ်ပယ်တွင်လည်း အဆက်အသွယ် ပေါများလှပေရာ ခရီးစဉ်အတွက် များစွာ အထောက်အကူပြုလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့၏ အတွေ့အကြုံများအရ ကင်းထောက်ခြင်း၊ စခန်းချခြင်းနှင့် လုံခြုံရေးယူခြင်း လုပ်ငန်းများကို အပြစ်ဆိုဖွယ်မရှိအောင် ဆောင်ရွက်နိုင်ကြသဖြင့် ဝမ်ချန်အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး များစွာ လျော့ပါးစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် ယနေ့ည၏ အခြေအနေမှာမူ ထူးခြားဆန်းပြားလှ၏။ ကုန်သည်အသင်းသား အများအပြား အိပ်မောကျနေချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်အရပ်ရပ်မှ ဇီးကွက်အော်သံများ ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအသံတို့မှာ အက်ကွဲခြောက်ကပ်ပြီး စူးရှလွန်းလှရာ၊ ကျိန်စာတိုက်နေသည့်အလား လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်နှောင့်ယှက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အိပ်မက်ဆိုးမှ နိုးထလာကြသူတို့သည် ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုကြလေကုန်၏။ ခေတ္တအကြာတွင် ဇီးကွက်သံများ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားသဖြင့် အားလုံးလည်း အိပ်စက်ရန် ပြန်လည်ကြိုးစားကြရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် နှစ်နာရီခန့်အကြာတွင်မူ ထိုအသံဆိုးများ ထပ်မံပေါ်ပေါက်လာပြန်ရာ ကုန်သည်အသင်းသားတို့မှာ အိပ်ရေးပျက်ကြရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>မည်မျှပင် ထုံထိုင်းသောသူဖြစ်ပါစေ၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကုန်သည်အသင်းအား ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ နှောင့်ယှက်နေသည်ကို ရိပ်မိကြလေပြီ။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးဝမ်... ကျွန်တော် လူအချို့ခေါ်ပြီး သွားစစ်ဆေးကြည့်ရမလား" ဟု အစောင့်အကြပ်ခေါင်းဆောင် ချန်က မေးမြန်းလာသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အသက်သုံးဆယ်ကျော် အရွယ်ဖြစ်ပြီး သန်မာထွားကြိုင်းကာ လောကဓံလှိုင်းတံပိုးများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော လောကီအကြံအဖန်များသည် တိုက်ရိုက် အန္တရာယ်မပြုနိုင်သော်လည်း၊ လူကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေကာ အနားမရအောင် ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ မတားဆီးနိုင်ပါက စန်းဟဲခရိုင်သို့ မရောက်မချင်း ဤသို့သော နှောင့်ယှက်မှုများ ဆက်တိုက်ကြုံတွေ့ရနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မမြင်ရသော ရန်သူတို့သည် ဗိုက်ဟောင်းလောင်းဖြစ်နေသော တောခွေးရိုင်းများကဲ့သို့ပင်။ အခွင့်အရေးရသည်နှင့် ကုန်သည်အသင်းကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆွဲဖြဲဝါးမြိုရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မလိုပါဘူး..."</p> <p>ဝမ်ချန်သည် မှောင်အတိကျနေသော ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်လျက် တည်ငြိမ်စွာပင် "ဒီညတော့ သည်းခံလိုက်ကြဦး၊ မနက်ကျမှ ထပ်ကြည့်ကြတာပေါ့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုကဲ့သို့ မှောင်မိုက်သော ညအချိန်တွင် ရန်သူကို လိုက်လံရှာဖွေခြင်းမှာ ဘေးအန္တရာယ် များလွန်းလှပေသည်။ အစောင့်အကြပ်ခေါင်းဆောင် ချန်သည်လည်း ဝမ်ချန်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မလွန်ဆန်နိုင်ဘဲ မိမိနေရာတွင်သာ ပြန်လည်စောင့်ကြပ်နေရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရန်သူကို မတုံ့ပြန်ဘဲ နေခြင်းမှာ မိမိတို့အား အားနည်းသည်ဟု အထင်ရောက်ကာ ပိုမိုရဲတင်းလာစေနိုင်သည်ကို သူ စိုးရိမ်မိပေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ကုန်သည်အသင်း ပြန်လည်ထွက်ခွာသောအခါ အများစုမှာ အိပ်ရေးပျက်သဖြင့် သမ်းဝေနေကြပြီး၊ မျက်ကွင်းများ ညိုလျက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြသဖြင့် ခရီးအရှိန်မှာ သိသိသာသာ နှေးကွေးသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ညရောက်သောအခါ ထိုနှောင့်ယှက်မှုများ ထပ်မံပေါ်ပေါက်လာပြန်၏။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဇီးကွက်အော်သံများသာမက တစ္ဆေအော်သံနှင့် ဝံပုလွေဟောင်သံများကိုပါ ပြုလုပ်လာကြသဖြင့် အသင်းသားတို့မှာ နားထဲသို့ ဝါဂွမ်းများ သိပ်ထည့်ကာ မနည်းအိပ်စက်ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>တတိယမြောက်ညတွင်မူ ရန်သူတို့၏ နှောင့်ယှက်မှုမှာ ပိုမိုအတင့်ရဲလာချေသည်။ ၎င်းတို့သည် အဝေးမှနေ၍ မီးမြှားပေါင်းများစွာဖြင့် စခန်းအတွင်းသို့ ပစ်ခတ်ကာ လှည်းများနှင့် တိရစ္ဆာန်များကို ထိတ်လန့်စေရန် ကြံစည်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အစောင့်များက အသင့်ပြင်ထားသဖြင့် ဆုံးရှုံးမှု မကြီးမားခဲ့သော်လည်း၊ အသင်းသားတို့၏ စိတ်ဓာတ်မှာမူ များစွာ ကျဆင်းသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးဝမ်... ဒီအတိုင်း ဆက်သွားနေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး၊ လူတွေအားလုံး ပြိုလဲကုန်ပါလိမ့်မယ်" ဟု အစောင့်ခေါင်းဆောင် ချန်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောဆိုလာသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ သိပါတယ်..."</p> <p>ဝမ်ချန်သည် မိမိ၏ သန်လျက်ကိုထုတ်ယူကာ ပိုးပုဝါဖြင့် အသာအယာ ပွတ်တိုက်လျက် "ဒီည မင်းတို့အဖွဲ့ စခန်းကိုပဲ စောင့်ကြပ်ပါ။ အဲ့ဒီ ကြွက်စုတ်တွေကို ငါကိုယ်တိုင် ရှင်းပစ်မယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အစောင့်ခေါင်းဆောင် ချန်သည် ဝမ်ချန်၏ စွမ်းရည်ကို သိသော်လည်း စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် "သခင်လေး... ရန်သူက အရေအတွက် များလွန်းပါတယ်။ အန္တရာယ်များလွန်းလို့ ကိုယ်တိုင်မသွားပါနဲ့လား" ဟု တားမြစ်ရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ကျားတစ်ကောင်သည် တောခွေးအုပ်ကို မယှဉ်နိုင်သကဲ့သို့၊ ဝမ်ချန် မည်မျှပင် စွမ်းအားကြီးစေကာမူ လူအုပ်စုလိုက် ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ခံရပါက ဘေးသင့်နိုင်သည်မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်က ပြုံးလျက် "ငါ အကြောက်ဆုံးက လူနည်းတာပဲ၊ လူများတာကိုတော့ မကြောက်ဘူး" ဟု ပြန်လည် ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p>နေဝင်ရိုးရီ အချိန်တွင် ကုန်သည်အသင်းသည် သင့်တော်သော နေရာ၌ စခန်းချကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်၏ ညွှန်ကြားချက်အရ တပ်သားတို့သည် သစ်ပင်များကို ခုတ်လှဲကာ ကင်းမျှော်စင်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကင်းမျှော်စင်မှာ အမြင့် နှစ်တောင် သုံးတောင်ခန့်သာရှိပြီး အကာအကွယ် မရှိသော်လည်း၊ ဝမ်ချန်သည် လေးကိုကိုင်လျက် အပေါ်သို့ တက်လိုက်သောအခါ ချင်းအန်းမြို့ရိုးပေါ်တွင် အတူတိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ဖူးသော တပ်သားတို့မှာ စိတ်ဓာတ်များ</p> <p>ပြန်လည်တက်ကြွလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးဝမ်ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်နဲ့ဆိုရင် ခရိုင်ဝန်ရာထူးတောင် ရထိုက်တာ" ဟု ထိုစစ်ပြန်များက အားရပါးရ ပြောဆိုနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က ချင်းအန်းတွင် သောင်းကျန်းသူများကို အောင်မြင်စွာ နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့ကြောင်း အထက်သို့ တင်ပြခဲ့သော်လည်း၊ ယဲ့ရှန့်မင်း တစ်ဦးသာ ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရပြီး အဓိက စွမ်းဆောင်ခဲ့သော ဝမ်ချန်မှာမူ လျစ်လျူရှုခြင်း ခံခဲ့ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းက ယဲ့ရှန့်မင်းက အောင်မြင်မှုကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ အထက်အရာရှိများ၏ နားမလည်နိုင်သော လျစ်လျူရှုမှုသာ ဖြစ်သဖြင့် လူအများက ဝမ်ချန်အတွက် မကျေမချမ်း ဖြစ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဝမ်ချန်သည် ယဲ့ရှန့်မင်း၏ သမက်တော် ဖြစ်သည့်အပြင် ၎င်းတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာလည်း အလွန်ရင်းနှီးလှသဖြင့် ကောလာဟလများ ပေါ်ပေါက်မလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p> <p> </p>


Save