Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၄၇၈</h2> <h2 style="text-align: center;">လောကီစိတ်နှလုံးကို ပျိုးထောင်ခြင်း (၂၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>သာယာလှပသော လပြည့်ညချမ်းအချိန်ဝယ် လမင်း၏ အရောင်အဝါသည် အဆုံးမရှိကျယ်ပြောလှသော တောကန္တာရအပေါ်သို့ ဖြန့်ကျက်လွှမ်းမိုးထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အဝေးဆီမှ မြစ်ရေပြင်ထက်၌မူ လရောင်ဟပ်၍ တဖျတ်ဖျတ်တောက်နေသော အလင်းစက်တို့သည် ကခုန်နေကြကုန်၏။</p> <p> </p> <p>လူအများ၏ စောင့်ကြည့်နေမှုအလယ်တွင် ဝမ်ချန်သည် လေးကိုင်းရှည်ကို ကိုင်စွဲလျက် ကင်းမျှော်စင်ထက်၌ ကျောက်ရုပ်ပမာ မလှုပ်မယှက် ရပ်တန့်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်စခန်းလုံးသည်လည်း ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး လူတိုင်းကပင် အသက်ရှူရန်ပင် မေ့လျော့နေကြဟန် တူပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်—</p> <p>ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောနက်အတွင်းမှ ဆွဲဆွဲငင်ငင် မြည်တမ်းလိုက်သော ဇီးကွက်သံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး လူတိုင်း၏ နားစည်ကို ရိုက်ခတ်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ပြန်လာပြန်ပြီပဲ"</p> <p>လူတိုင်း၏ မျက်ခုံးများ အလိုလို တွန့်ချိုးသွားကြပြီး ရင်ထဲ၌လည်း ပြင်းထန်သော ရွံရှာစက်ဆုပ်မှုတို့ ဖြစ်ပေါ်လာရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤမြည်သံသည် သူတို့ကို ညစဉ်ညတိုင်း နှောင့်ယှက်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ နားကို ပိတ်ထားလျှင်ပင် လုံးဝကင်းဝေးခြင်း မရှိပေ။</p> <p>သို့ရာတွင် ထိုခဏ၌ပင် ကင်းမျှော်စင်ပေါ်ရှိ ဝမ်ချန်သည် စတင်လှုပ်ရှားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူသည် လေးကိုင်းကို ရုတ်တရက် ဆွဲဆန့်လိုက်ပြီး လက်ဝဲလက်ဖြင့် အေးစက်သော အလင်းတန်းထွက်နေသည့် မြားတစ်စင်ကို တင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏ၌ ထိုမြားသည် လျှပ်စီးပမာ ပျံသန်းသွားပြီး ခြေလှမ်း ရာကျော်ဝေးသော မှောင်မိုက်သည့် တောအုပ်အတွင်းသို့ ထိုးစိုက်ဝင်ရောက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အား..."</p> <p>ဇီးကွက်သံအစား ပေါ်ထွက်လာသော စူးရှသည့် နာကျင်မှု အော်ဟစ်သံကြောင့် စခန်းအတွင်းရှိ လူတိုင်းမှာ စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွသွားကြရသည်။</p> <p> </p> <p> ဤမျှဝေးကွာသော အကွာအဝေးမှ ပစ်မှတ်ကို ထိမှန်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>"တွေ့လား... ငါပြောတာ"</p> <p>ချင်းအန်းကုန်သည်အသင်းမှ ဝါရင့်အစောင့်အကြပ်တစ်ဦးက ဘေးရှိ လူသစ်ကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဟာ ရှုံးနိမိတ်မရှိတဲ့ မြားပညာပဲ။ ဝမ်သခင်လေးရဲ့ ပစ်မှတ်မလွဲတဲ့ မြားချက်တွေက ဘယ်အရာကိုမဆို ဖောက်ထွင်းနိုင်စွမ်းရှိတယ်။ အရင်တုန်းက သောင်းကျန်းသူတွေ တိုက်ခိုက်တုန်းကလည်း ငါဟာ ဝမ်သခင်လေးရဲ့ ဘေးမှာ ရှိနေခဲ့တာ။ သူဟာ အထူးလေ့ကျင့်ထားတဲ့ ဓားပြရာပေါင်းများစွာကို တစ်ယောက်တည်း ပစ်ချခဲ့တာကတော့... တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါပဲကွာ"</p> <p> </p> <p>ထိုဝါရင့်အစောင့်က ဝမ်ချန်အကြောင်း ကြွားဝါနေစဉ်မှာပင် ဝမ်ချန်သည် မြားပေါင်း ဆယ်စင်ထက်မနည်းကို ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပစ်လွှတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ မြားတစ်စင် တောအုပ်ထဲ တိုးဝင်သွားတိုင်း နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများမှာလည်း တစ်သံပြီးတစ်သံ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တောနက်အတွင်း ပုန်းအောင်းနေသူတို့မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကုန်ကြပြီ။ မိမိတို့ ပုန်းကွယ်ရာနေရာသည် လုံခြုံသည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ဝမ်ချန်၌ မိုင်ပေါင်းများစွာကို မြင်နိုင်သော မျက်လုံးများ ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားနေကြရသည်။</p> <p> </p> <p>ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်မှာ သူ၏ မြားပညာပင် ဖြစ်၏။ ရာနှင့်ချီသော ခြေလှမ်းအကွာအဝေးသည် သူ့အတွက် မရှိသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>သူ၏မြားများသည် အချိန်တိုအတွင်း အသက်ကို နုတ်ယူနိုင်သော ကြယ်တံခွန်များပမာ ပြင်းထန်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရန်သူအချို့သည် တောနက်ထဲသို့ ထပ်မံဆုတ်ခွာကြသလို အချို့ကလည်း သစ်ပင်ကြီးများနောက်၌ ကမူးရှူးထိုး ပုန်းအောင်းနေကြကုန်၏။</p> <p> </p> <p> ဤတွင် ဝမ်ချန်သည် လေးကိုင်းကို ချလိုက်ပြီးလျှင် လင်းယုန်ငှက်တစ်ကောင်ပမာ လေထဲသို့ ပျံတက်ကာ ကုန်သည်အသင်းသားများ၏ ခေါင်းပေါ်မှ ဖြတ်ကျော်လျက် စခန်းပြင်ပသို့ ဆင်းသက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> မြေပြင်ပေါ် ခြေချမိသည်နှင့် အရှိန်ယူကာ မှောင်မိုက်သော တောအုပ်အတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လောကီသိုင်းပညာအရ "တောအုပ်အတွင်းသို့ မဝင်ရ" ဟူသော စည်းကမ်းရှိသော်လည်း ဝမ်ချန်အတွက်မူ ထိုစည်းကမ်းသည် အကျုံးမဝင်ဟန် တူပေသည်။</p> <p> </p> <p> သူသည် တောထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်ကာ လေးကြိုးမှ လွတ်ထွက်သွားသော မြားတစ်စင်ကဲ့သို့ ရှေ့သို့ တိုးဝင်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဓားပြတစ်ဦးသည် သစ်ပင်နောက်မှ ချောင်းကြည့်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ်မှာပင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုသည် သူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုသူမှာ တောင့်တောင့်ကြီး ဖြစ်သွားရပြီး သူ၏ နဖူးအလယ်မှ သွေးကြောင်းတစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်ကာ အနီရောင်သွေးများ ပန်းထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် သစ်ရွက်ဆွေးများပေါ်သို့ အသံမထွက်စေဘဲ ညင်သာစွာ နင်းလျှောက်ရင်း သူ၏ စူးရှသော အကြည့်တို့ဖြင့် မှောင်မိုက်ခြင်းကို ထိုးဖောက်ကြည့်ရှုနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်...</p> <p>အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ မြားတိုများ ပစ်လွှတ်လိုက်ကြသော်လည်း ဝမ်ချန်၏ ပုံရိပ်သည် ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> မကြာမီမှာပင် အေးစက်သော ဓားအလင်းတန်းသည် မှောင်မိုက်ခြင်းကို တစ်ဖန် ပြန်လည် ခွဲခြမ်းလိုက်ပြန်သည်။ လူသေအလောင်းများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သံများမှာလည်း အဆက်မပြတ် ကြားနေရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အခြေအနေမဟန်တော့ဘူး... ဆုတ်ကြစို့"</p> <p>ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သံ ပေါ်ထွက်လာသော်လည်း စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် ဝမ်ချန်သည် ထိုသူ၏ ရှေ့မှောက်၌ တစ္ဆေတစ်ကောင်နှယ် ပေါ်လာပြီး ဓားကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ခဏချင်းမှာပင် ထိုသူ၏ ဦးခေါင်းသည် ကောင်းကင်ထက်သို့ လွင့်စင်သွားလေတော့သည်။</p> <p>တောအုပ်အတွင်း ကျန်ရှိနေသော ဓားပြများမှာ စိတ်ဓာတ်များ အလုံးစုံ ပြိုကွဲကုန်ကြပြီ။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပြိုင်ဘက်မျိုးနှင့် တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးချေ။ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ကျားရှေ့မှ ကြက်ကလေးများနှယ် ခံစားနေရကာ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပျောက်ဆုံးလျက် အော်ဟစ်ငိုယိုရင်း ထွက်ပြေးကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> သို့ရာတွင် ဝမ်ချန်အတွက်မူ ယခုမှသာ သွေးပူစပင် ရှိပါသေးသည်။</p> <p>စခန်းဘက်တွင်မူ လူတိုင်းသည် အဝေးမှ တောအုပ်ကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p> အမှန်စင်စစ်အားဖြင့် အမှောင်ထုနှင့် သစ်ပင်များကြောင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်ရပေ။ သို့သော်လည်း အဆက်မပြတ် ကြားနေရသော နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ၊ ညည်းတွားသံများနှင့် အသနားခံသံများကြောင့် သူတို့၏ စိတ်ထဲ၌ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းများကို ပုံဖော်နေကြရသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ ရင်ထဲ၌ မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ခံစားနေရကာ အသက်ရှူပင် ကျပ်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>နံ့သာတိုင်တစ်ဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် အော်ဟစ်သံများ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားကာ ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာမှသာ လူတိုင်း သက်ပြင်းချနိုင်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန် ပြန်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် လမ်းလျှောက်ထွက်ရာမှ ပြန်လာသူတစ်ဦးကဲ့သို့ အေးအေးဆေးဆေးပင် လမ်းလျှောက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ထားပြီး သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း မည်သည့် အညစ်အကြေးမျှ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p> သို့သော် အာရုံခံစားမှု ကောင်းသူအချို့အတွက်မူ ဝမ်ချန်၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ငရဲမှ ပြန်လာသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော သွေးညှီနံ့ အရှိန်အဝါများ လွှမ်းခြုံနေသည်ကို သတိပြုမိကြသဖြင့် ရိုသေခန့်ညားစွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့ထားကြကုန်သည်။</p> <p> </p> <p>"အခု အားလုံး အဆင်ပြေသွားပါပြီ" ဟု ဝမ်ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။ "အစောကြီး အနားယူကြတော့၊ ကောင်းကောင်း အိပ်စက်ကြပါ"</p> <p>ကုန်သည်အသင်းသားများသည် တံတွေးများကို အသာအယာ မျိုချလိုက်ကြပြီး မိမိတို့ နေရာများသို့ အမြန်ပြန်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုညတွင် ဓားပြများ၏ နှောင့်ယှက်မှု မရှိသော်လည်း လူအများမှာ မအိပ်နိုင်ကြဘဲ မိုးလင်းခါနီးမှသာ အိပ်ပျော်သွားကြသဖြင့် နောက်တစ်နေ့ ခရီးစဉ်မှာ အနည်းငယ် နောက်ကျခဲ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ပိုင်းခရီးစဉ်တစ်လျှောက်တွင် ဝမ်ချန်၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူ၏ အမိန့်တိုင်းကို မည်သူမျှ မဖီဆန်ဘဲ တိကျစွာ လိုက်နာကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် နှောင့်ယှက်ခဲ့သော ဓားပြများမှာလည်း အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြပုံရပြီး စန်းဟဲခရိုင်၏ မြို့ရိုးနား ရောက်သည်အထိ တစ်ယောက်မျှ ထပ်မံပေါ်မလာတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>စန်းဟဲခရိုင်သည် ကုန်သည်အသင်း၏ ပထမဆုံးသော မှတ်တိုင်ဖြစ်ပြီး အကယ်၍ ဤနေရာတွင် ဆန်စပါး လုံလောက်စွာ ဝယ်ယူနိုင်ပါက အိမ်သို့ တိုက်ရိုက် ပြန်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုသို့ ဖြစ်လာရန်မှာမူ မလွယ်ကူလှပေ။ ဝမ်ချန်သည် အစောင့်အကြပ် ရာပေါင်းများစွာ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပါက ထိတ်လန့်မှုများ ဖြစ်ပေါ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် စခန်းကို မြို့ပြင်၌သာ ချထားစေပြီး အစောင့်အချို့နှင့် စာရင်းကိုင်များကိုသာ ခေါ်ဆောင်၍ ဆန်ကုန်သည်များကို ရှာဖွေရန် မြို့ထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>စုံစမ်းကြည့်ရာတွင် စန်းဟဲခရိုင်၏ ဆန်ဈေးနှုန်းမှာ အနည်းငယ် မြင့်တက်နေသော်လည်း ချင်းအန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက များစွာ သက်သာနေသေးကြောင်း တွေ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း မည်သည့် ဆန်ဆိုင်ကမျှ ချင်းအန်းကုန်သည်အသင်း လိုအပ်သော ပမာဏကို မရောင်းချနိုင်ကြပေ။ ဈေးပိုပေးလျှင်ပင် မဖြစ်နိုင်သော အခြေအနေ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဝမ်ချန်သည် ဆန်ဆိုင် သုံးဆိုင်ခန့်မှ ပိုလျှံသမျှ ဆန်များကို တတ်နိုင်သရွေ့ ဝယ်ယူခဲ့သည်။ ငွေဒင်္ဂါးများဖြင့် ပေးချေပြီးနောက် ဆန်များကို မြို့ပြင်သို့ ပို့ဆောင်၍ လှည်းများပေါ်သို့ တင်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဒုတိယမြောက် မှတ်တိုင်ဖြစ်သော ရှန်းကျယ်ခရိုင်သို့ ခရီးဆက်ခဲ့ကြပြန်သည်။</p> <p>ဤနည်းဖြင့် ကုန်သည်အသင်းသည် ယွမ်ကျယ်စီရင်စုအတွင်း၌ လခွဲခန့် လှည့်လည်ကာ ဆန်စပါးများ လုံလောက်စွာ စုဆောင်းမိပြီးနောက် ချင်းအန်းခရိုင်သို့ ပြန်ရန် ခရီးစတင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် ယွမ်ကျယ်စီရင်စု နယ်နိမိတ်မှ မထွက်ခွာမီမှာပင် သူတို့နောက်သို့ နောက်ယောင်ခံလိုက်သူများ ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရန်သူများသည် သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိတော့ဘဲ လူအင်အား ရာနှင့်ချီရာမှ ထောင်နှင့်ချီ၍ တိုးပွားလာကာ ဟိန်းဟောက်၍ လိုက်ပါလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျယ်စီရင်စု တစ်ခုလုံးရှိ ဓားပြများအားလုံး စုပေါင်း၍ ချင်းအန်းကုန်သည်အသင်းကို ဝါးမြိုရန် ကြိုးပမ်းနေကြဟန် တူပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ဝမ်ချန်သည် ကာကွယ်ရလွယ်ကူသော နေရာတစ်ခု၌ စခန်းချရန် ပြတ်သားစွာ အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး ခံစစ်ပြင်ဆင်မှုကို စတင်လေတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save