Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၇၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">လောကီစိတ်နှလုံးကို ပျိုးထောင်ခြင်း (၂၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>အမည်မသိတောင်ကုန်းထက်ဝယ် ချင်းအန်းကုန်သည်အသင်းသည် ခုခံစစ်အတွက် အခိုင်အမာပြင်ဆင်ပြီးစီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရန်သူတို့ကလည်း စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့လာကြချေပြီ။</p> <p> </p> <p>အရိုင်းအစိုင်း သောင်းကျန်းသူ တစ်ထောင်၊ နှစ်ထောင်ခန့်ရှိသော လူအုပ်ကြီးသည် တောရိုင်းမြေပြင်တစ်ခုလုံး ဖုံးလွှမ်းသွားသည်အထိ ပျံ့နှံ့လာကြသည်။</p> <p> </p> <p> သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လောဘဇောနှင့် သွေးဆာမှုတို့က အရောင်တလက်လက် တောက်ပနေကြရာ၊ သိုးအုပ်ကို ချောင်းမြောင်းနေသော ဝံပုလွေအုပ်ကဲ့သို့ အစွယ်အလက်တို့ကို ထုတ်ဖော်ရန် အားခဲနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသောင်းကျန်းသူတို့မှာ သာမန် လေလွင့်သူများမဟုတ်ကြဘဲ အများစုမှာ ကြံ့ခိုင်သန်စွမ်းကြသည့်အပြင် လှံ၊ ဓား၊ ပုဆိန်နှင့် လေးမြှားအတတ်တို့ကိုပါ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။</p> <p> </p> <p> သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ စနစ်တကျရှိလှသဖြင့် သာမန် လူရမ်းကားအုပ်စုဟု ဆိုရန် ခဲယဉ်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် ထိုသူတို့အကြားဝယ် လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသော ခေါင်းဆောင်အချို့ကလည်း စိတ်ဓာတ်တက်ကြွစေရန် ရံဖန်ရံခါ အော်ဟစ် အားပေးနေကြသေးသည်။</p> <p> </p> <p>သောင်းကျန်းသူတို့သည် ကုန်သည်အသင်းနှင့် မိုင်ဝက်ခန့်အကွာတွင် အရှိန်သတ်ရပ်တန့်လိုက်ကြ၏။ သူတို့သည် ဇွတ်အတတ် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုဘဲ တောင်ကုန်းပေါ်ရှိ ကုန်သည်အသင်းအား ခန့်ညားထည်ဝါသော စစ်ဟန်ဖြင့်သာ ဝိုင်းရံထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းမှာ တစ်စုံတစ်ရာကို စောင့်ဆိုင်းနေသည့်နှယ် ရှိချေသည်။</p> <p>ထိုအခြေအနေကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ယာယီစခန်းအတွင်းရှိ ဝမ်ချန်သည် သေတ္တာကြီးတစ်လုံးကို အပြင်သို့ ထုတ်ယူစေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသေတ္တာမှာ အလွန်လေးလံလှသဖြင့် လူလေးယောက်ခန့် မယူရ၏။ သေတ္တာကို ဝမ်ချန်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ချထားလိုက်သောအခါ သူသည် မိမိ၏ဓားကို ဆွဲထုတ်၍ ကြေးသောခလောက်အား ပိုင်းဖြတ်လိုက်ပြီးလျှင် သေတ္တာအဖုံးကို ခြေဖြင့် ကန်ဖွင့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကုန်သည်အသင်းသားတို့မှာ မြင်တွေ့လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် အသက်ရှူပင် မှားသွားကြရသည်။ အကြောင်းမူကား သေတ္တာအတွင်းဝယ် ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးတောက်ပနေသော ငွေတုံးငွေခဲများမှာ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်စေလောက်အောင်ပင် စုပုံနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကုန်သည်အသင်းအနေဖြင့် ယွမ်ကျယ်စီရင်စုသို့ ဆန်စပါးဝယ်ယူရန် ရွှေငွေအမြောက်အမြား သယ်ဆောင်လာသည်ကို အားလုံးက သိရှိထားကြသော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းမှာမူ များစွာ ကွာခြားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် ငွေသေတ္တာပေါ်သို့ တက်ရပ်လိုက်ပြီးလျှင် လေးနက်သော အသံဖြင့် ဤသို့ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အခြေအနေကို မင်းတို့အားလုံး မြင်ကြတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ငါတို့ဟာ ဒီသောင်းကျန်းသူတွေရဲ့ ပစ်မှတ်ဖြစ်နေပြီ။ ဒီဝံပုလွေတွေကို မနှိမ်နင်းနိုင်ရင် ဆန်စပါးတွေ အိမ်ကို သယ်ဖို့နေနေသာသာ၊ ကိုယ့်အသက်ကိုတောင် ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ရန်သူတွေ အင်အားမတောင့်တင်းခင်မှာ ငါကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ပြီး ထိုးဖောက်တိုက်ခိုက်မယ်။ မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူတွေ ငါနဲ့အတူ ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အသင့်ရှိလဲ"</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် ဤသောင်းကျန်းသူတို့မှာ အုပ်စုတစ်စုတည်း မဟုတ်ကြပေ။ ယွမ်ကျယ်စီရင်စုအတွင်းရှိ ဓားပြအုပ်စုများက ဆူဖြိုးသော သားကောင် ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို သိရှိသွားကြသဖြင့်၊ တစ်ဖွဲ့တည်းနှင့် မနိုင်နိုင်သောကြောင့် မဟာမိတ်များကို အချက်ပေး ဖိတ်ခေါ်ကာ စားပွဲတော်တည်ရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်တန်ရာ၏။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်ရာ ရေမရှိသော ဤတောင်ကုန်းထက်၌ အချိန်ဆွဲနေခြင်းမှာ ပညာရှိတို့ အလုပ်မဟုတ်ပေ။ ရန်သူ့အင်အား မကြီးမားသေးခင် ယခုအချိန်သည်သာ တိုက်စစ်ဆင်ရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဝမ်ချန် တစ်ဦးတည်းနှင့် လူမည်မျှကို သတ်ဖြတ်နိုင်ပါအံ့နည်း။ ကုန်သည်အသင်း၏ အစောင့်အကြပ်များမှာ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက်၊ လူပေါင်း ဒါဇင်အနည်းငယ်ခန့်မှာ ချက်ချင်း ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာကာ ညီညာစွာ အလေးပြုရင်း "ကျွန်တော်မျိုးတို့ သခင်လေးဝမ်အတွက် အသက်ပေးပြီး အမှုထမ်းဖို့ အသင့်ပါပဲ" ဟု ဆိုကြကုန်၏။</p> <p> </p> <p>ဤအစောင့်အကြပ်များမှာ ချင်းအန်းမြို့ရိုးပေါ်တွင် ဝမ်ချန်နှင့်အတူ သောင်းကျန်းသူများကို နှိမ်နင်းခဲ့ဖူးသော မြို့စောင့်တပ်သားဟောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် သူတို့သည် ဝမ်ချန်အား အလေးအမြတ်ဆုံးထားကာ ယုံကြည်ကိုးစားကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ပြင် သူတို့မှာ စစ်မြေပြင်တွင် သွေးစွန်းခဲ့ဖူးသူများ ဖြစ်ကြသည်နှင့်အညီ ခက်ထန်သော သတ္တိနှင့် ပြည့်စုံကြရာ ယခုကဲ့သို့ အလျှင်အမြန်ပင် တုံ့ပြန်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ"</p> <p>ဝမ်ချန်သည် ငွေသေတ္တာကို ကန်မှောက်လိုက်ရာ ၁၀ ကျပ်သားရှိသော ငွေတုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်ထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အားလုံး တစ်ယောက်တစ်တုံး အရင်ယူကြ၊ ရန်သူကို အောင်နိုင်ပြီးရင်တော့ ဆုလာဘ်တွေ အများကြီး ထပ်ပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>လူတို့ကို အသက်စွန့်စေလိုလျှင် ငွေကြေးမှာ မပါမဖြစ် ပေးကမ်းရမည့် အရာပင် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချန်သည် အထူးသဖြင့် ရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်နေရချိန်မျိုးတွင် အချည်းနှီးသော ကတိစကားများကို ပြောကြားလိုသူ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်မျိုးတို့လည်း အမှုထမ်းပါရစေ"</p> <p>အစောင့်အကြပ်များနှင့် ပေါ်တာများမှာလည်း တိုက်ပွဲဝင်ရန် အားခဲကာ ရှေ့သို့ ထွက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>မြေပြင်ပေါ်ရှိ ငွေတုံးများကြောင့် စိတ်ဓာတ်တက်ကြွရုံသာမက၊ အများစုမှာ ချင်းအန်းခရိုင်သားများ ဖြစ်ကြသည့်အားလျော်စွာ မိမိတို့ ဇာတိမြေအတွက် ဤဆန်စပါးများမှာ မည်မျှ အရေးကြီးကြောင်း သိရှိထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍သာ ဆန်စပါးများ သယ်မသွားနိုင်ပါက သူတို့၏ မိသားစုများ ငတ်မွတ်ဘေးနှင့် ကြုံတွေ့ရပေလိမ့်မည်။ ထို့ထက် ပိုသည်မှာ ဤသို့ ဝိုင်းရံခံထားရချိန်ဝယ် အသေခံ တိုက်ခိုက်ခြင်းမှတစ်ပါး အခြား အသက်ရှင်လမ်း မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>လက်နက်ချခြင်းမှာလည်း မဖြစ်နိုင်ရာ၊ လက်နက်ချခြင်းသည် သေခြင်းတရားသာ ဖြစ်ပေသည်။ သို့ဖြစ်ရာ ဝမ်ချန်နှင့်အတူ အသေခံတိုက်ရန်သာ ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ"</p> <p>ဝမ်ချန်သည် ရွေးချယ်ထားသော စစ်သည်တော် ၃၀၀ အား လက်နက်များ တပ်ဆင်ပေးပြီးနောက်၊ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း လှည်းအောက်မှ သစ်သားသေတ္တာရှည်ကြီး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသေတ္တာအတွင်းဝယ် လက်ကိုင်တံရှည်နှင့် ဓားသွားရှည်တို့ ပါရှိရာ၊ ယင်းတို့ကို တပ်ဆင်လိုက်သောအခါ ၈ ပေကျော် ရှည်လျားသော ဓားရှည်ကြီး ဖြစ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤဓားကြီးမှာ ဝမ်ချန်၏ ဆန်စပါးဝယ်ယူရေး တာဝန်အတွက် အစိုးရလက်နက်တိုက်မှ အကောင်းဆုံး လက်သမားဆရာက အကြိမ်ပေါင်း ထောင်ချီကာ ထုခတ်ထားသော သံမဏိဖြင့် အထူးပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အတွင်းအား ထည့်သွင်းလိုက်ပါက လေးလံသော သံချပ်ကာများကိုပင် အလွယ်တကူ ပိုင်းဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ မိမိအရပ်ထက် ပို၍ ရှည်လျားသော ဓားကြီးကို ဝမ်ချန် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သောအခါ၊ ဓားသွားမှ အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာရာ လူအများမှာ အံ့အားသင့်လျက် ငေးကြည့်နေကြရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အားလုံးပဲ ငါ့နောက်က လိုက်ပြီး ရန်သူကို နှိမ်နင်းကြစို့"</p> <p>အပိုစကား တစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ဝမ်ချန်သည် စခန်းပြင်သို့ တိုးထွက်ကာ တောင်အောက်ရှိ သောင်းကျန်းသူများဆီသို့ ဦးတည် ပြေးဝင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနောက်ကွယ်တွင်လည်း စစ်သည်တော် ၃၀၀ တို့က ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်ပါသွားကြချေပြီ။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကြောင့် သောင်းကျန်းသူတို့မှာ အံ့အားသင့်ကာ မှင်တက်သွားကြရသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် အင်အားသာလွန်မှုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ကုန်သည်အသင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝိုင်းရံသတ်ဖြတ်ရန် ကြံစည်ထားကြသော်လည်း၊ ချင်းအန်းကုန်သည်အသင်းက ထုံးစံကို ဖောက်ဖျက်၍ အလျင်ဦးစွာ တိုက်စစ်ဆင်လာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စစ်သည်တော် ၃၀၀ ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သောင်းကျန်းသူအချို့မှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် နောက်သို့ ခြေဦးလှည့်ကုန်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"မထိတ်လန့်ကြနဲ့"</p> <p>ဓားပြခေါင်းဆောင် တစ်ဦးက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ "လေးသမားတွေ အသင့်ပြင်၊ အကုန်လုံးကို ပစ်သတ်ကြစမ်း"</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ချန်သည် ရန်သူများနှင့် မိုင်ဝက်ပင် မကွာတော့ချေ။ သူ၏ ပြေးနှုန်းမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသဖြင့် နောက်ကွယ်ရှိ စစ်သည်တော် ၃၀၀ နှင့် အလှမ်းကွာသွားကာ၊ လှံဦးချွန်ကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှူး... ရှူး... ရှူး...</p> <p>မြှားပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ဝမ်ချန်ထံသို့ ပျံသန်းလာကြသည်။ ထိုမြှားများမှာ စနစ်တကျ မရှိဘဲ ကမောက်ကမ ပစ်ခတ်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ အရေအတွက် များပြားလှသဖြင့် ဝမ်ချန်အား လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကွဲစမ်း"</p> <p>ဝမ်ချန်က ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့၍ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ၊ မမြင်နိုင်သော စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ့ထံသို့ လာသမျှ မြှားအားလုံးကို လွင့်စင်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် အရှိန်ကို အဆမတန် မြှင့်တင်လိုက်ရာ ပျံသန်းနေသည့်နှယ် သောင်းကျန်းသူတို့ထံသို့ ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူး...</p> <p>ဓားရှည်ကြီးကို ဘေးတိုက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ ဖြူဖွေးတောက်ပသော ဓားသွားမှ အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သောင်းကျန်းသူ နှစ်ဦးကို တစ်ပြိုင်နက် ထိမှန်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူတို့သည် ဒိုင်းလွှားများဖြင့် ကာကွယ်ထားကြသော်လည်း ဓား၏ ထက်မြက်မှုအောက်တွင် ဒိုင်းလွှားများမှာ စက္ကူကဲ့သို့ပင် အသုံးမဝင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်၏ တစ်ချက်တည်းသော ခုတ်ချက်ဖြင့် ဒိုင်းလွှားနှင့် လူမှာ နှစ်ပိုင်းစီ ပြတ်တောက်သွားရသည်။ လဲကျသွားသော ထိုသူတို့မှာ ချက်ချင်း သေဆုံးခြင်းမရှိဘဲ နာကျင်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုတို့ကြောင့် စူးရှစွာ အော်ဟစ်နေကြရာ၊ ဤရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော တိုက်ပွဲ၏ အဖွင့်နိဒါန်းပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ သောင်းကျန်းသူများကြားသို့ ရဲဝံ့စွာ တိုးဝင်၍ ဓားကို ဘယ်ပြန်ညာပြန် ဝှေ့ယမ်းကာ သွေးချောင်းစီးသော တိုက်ပွဲကို ဖန်တီးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> မည်သည့် သောင်းကျန်းသူမျှ ဝမ်ချန်၏ ဓားချက်ကို မခုခံနိုင်ကြပေ။ ၈ ပေကျော် ရှည်လျားသော ဤဓားကြီးမှာ ဝမ်ချန်၏ လက်ထဲတွင် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှပြီး ရန်သူတို့၏ အသက်ကို မြက်ရိတ်သကဲ့သို့ ရက်စက်စွာ ခြွေယူနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သေစမ်း"</p> <p>သွေးဆာနေသော မျက်လုံးများရှိသည့် ဓားပြခေါင်းဆောင် တစ်ဦးက အထက်မှ ခုန်အုပ်၍ ဝမ်ချန်၏ ခေါင်းကို ပိုင်းခုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ မြေပြင်သို့ မကျရောက်မီမှာပင် တားဆီး၍ မရသော ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုက ဖြတ်သန်းသွားပြီး သွေးမိုးများအဖြစ်သို့ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သောင်းကျန်းသူတို့၏ စည်းလုံးမှုမှာ ချက်ချင်းပင် ပြိုကွဲသွားရချေပြီ။ သူတို့မှာ အကျိုးအမြတ်အတွက် ရောက်လာကြသူများဖြစ်ရာ အသေခံတိုက်ရန် စိတ်ကူးမရှိကြပေ။</p> <p> </p> <p>မိမိတို့၏ အပေါင်းအသင်းများမှာ မြက်များကဲ့သို့ လဲကျကုန်သည်ကို မြင်တွေ့ရပြီး အသည်းယားဖွယ် အော်သံများကို ကြားရသောအခါ သူတို့၏ သတ္တိများမှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>များစွာသော သောင်းကျန်းသူတို့သည် လှည့်ပြန်၍ ထွက်ပြေးကြပြီး အချို့မှာ လက်နက်များကိုပင် ပစ်ချခဲ့ကြလေတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save