Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၈၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">လောကီစိတ်နှလုံးကို ပျိုးထောင်ခြင်း (၂၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဗွက်...။</p> <p>သွေးအလိမ်းလိမ်းဖြင့် လေးပိုင်းပြတ်နေသော အလောင်းကောင်ကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုတ်ခနဲ ကျလာလေရာ နီမြန်းစိမ်းဖန့်နေသော ကလီစာများမှာလည်း ဖိတ်စင်ထွက်ကျလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်အား ဝိုင်းရံထားကြသော မြင်းစီးသူရဲ ခြောက်ဦးမှာမူ မှင်သက်အံ့အားသင့်လျက် ရှိကြကုန်၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန် ခုနလေးတင် သတ်ဖြတ်လိုက်သောသူမှာ သာမန်လူမဟုတ်ပေ။ ပိုင်ယွန်းဘုရားကျောင်းမှ ကျော်ကြားလှသော တာအိုဆရာ ကျန်းသောက်ကျီပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p> ယင်းက စီရင်စုဝန်နှင့်ပင် အဆင့်အတန်း တန်းတူထားရသူ မဟုတ်လော။</p> <p>ကျန်းသောက်ကျီသည် နက်ရှိုင်းသော ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ရှိပြီး ပိုင်ယွန်းဘုရားကျောင်း၏ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ်လည်းကောင်း၊ ယခုတစ်ကြိမ် ရေနတ်ဆိုးအား ဝိုင်းဝန်းနှိမ်နင်းရာတွင်လည်း အဓိကအင်အားစုအဖြစ်လည်းကောင်း ပါဝင်ခဲ့သူဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဤဆရာသခင်၏ အကူအညီသာ မပါဝင်ပါက ရေနတ်ဆိုးအား တိုက်ခိုက်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူများဘက်မှ အကျအဆုံး ပိုမိုများပြားနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော မသေမျိုးတစ်မျှ အစွမ်းထက်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးမှာ ဝမ်ချန်၏ ဓားတစ်ချက်အောက်ဝယ် အသက်ပျောက်သွားရသည်ဟူသည်ကို သူတို့မျက်စိဖြင့် မြင်သော်လည်း ယုံကြည်နိုင်စွမ်း မရှိကြချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ဝမ်ချန်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လိုက်ပြီးနောက် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ညာဘက်ရှိ မြင်းစီးသူရဲထံသို့ ဝှေ့ယမ်းခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ အေးစက်သော ဓားအလင်းတန်းများ ချက်ချင်းပင် ဖျတ်ခနဲ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမြင်းစီးသူရဲသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်ကာ ဗီဇအရ နောက်သို့ဆုတ်၍ ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏မြင်းမှာ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ဓားချက်အောက်တွင် ခေါင်းပြတ်သွားရရှာသည်။</p> <p> </p> <p> မြင်းစီးသူရဲသည်လည်း မလွတ်မြောက်နိုင်ဘဲ ခါးမှနေ၍ နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားရလေတော့သည်။</p> <p>"အား..."</p> <p>စူးရှသော အော်ဟစ်သံကြောင့် ကျန်ရှိနေသော မြင်းစီးသူရဲ ငါးဦးမှာ အိပ်မက်မှ နိုးလာသကဲ့သို့ သတိဝင်လာကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဖြစ်ပျက်သမျှကို သိရှိသွားကြသောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းသွားပြီး ဝမ်ချန်အား အသားတုံးလေးများဖြစ်အောင် ခုတ်ပိုင်းပစ်မည်ဟူသော အာဃာတဖြင့် ဟိန်းဟောက်ကာ စစ်သုံးဓားများကို ဝှေ့ယမ်းလာကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းသောက်ကျီ၏ ကိုယ်ရံတော်များဖြစ်သည့်အလျောက် သူတို့၏ တာဝန်မှာ ဆရာသခင်နှင့်အတူ ရေနတ်ဆိုးကို ဆွဲဆောင်ကာ ချင်းအန်းခရိုင်အတွင်းသို့ ဘေးကင်းစွာ ပို့ဆောင်ပေးရန် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုမူ ကျန်းသောက်ကျီမှာ အသေဆိုးဖြင့် သေဆုံးသွားရပြီး တာဝန်မှာလည်း လုံးဝ ကျရှုံးသွားပြီဖြစ်ရာ ပြန်ရောက်လျှင် ပြင်းထန်သော အပြစ်ပေးမှုနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပင်။</p> <p> </p> <p>မိမိတို့၏ အပြစ်ကို ဆေးကြောရန်အတွက် လူသတ်သမား၏ ခေါင်းကို ဖြတ်ယူသွားရန်မှတစ်ပါး အခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် အထူးလေ့ကျင့်ထားသော သံချပ်ကာမြင်းတပ် ငါးဦး၏ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း ဝမ်ချန်သည် နောက်မဆုတ်၊ မရှောင်တိမ်းဘဲ ဓားကို အဆက်မပြတ် ဝှေ့ယမ်းကာ ဝင်ရောက်လာသော ရန်သူများကို ရက်စက်စွာ သုတ်သင်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>စစ်မြင်းများ၏ ဟီသံ၊ သူရဲကောင်းများ၏ ဟိန်းဟောက်သံနှင့် အော်ဟစ်သံ၊ ဓားသွားများ အသားထဲသို့ တိုးဝင်သွားသော အသံများမှာ ရောထွေးလျက် လေနှင့်အတူ ဝေးလံစွာ လွင့်ပျံ့သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာလည်း ပူပြင်းလာ၏။ သို့သော်လည်း ထိုအသံများသည် မကြာမီပင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမူကား ထိုသံချပ်ကာမြင်းတပ်သား ငါးဦးမှာ မီးပုံထဲသို့ တိုးဝင်သည့် ပိုးဖလံများကဲ့သို့ ဝမ်ချန်၏ ဓားချက်အောက်တွင် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပြတ်ပြတ်စင် သေဆုံးကုန်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မြေပြင်ထက်ဝယ် အလောင်းကောင်များနှင့် သွေးစက်များသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။</p> <p>ဤခြုံခိုတိုက်ခိုက်ပွဲတွင် အောင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ဝမ်ချန်သည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းမရှိဘဲ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမူ မြေပြင်အောက်မှ တုန်ခါမှုတစ်ခုကို သူ ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်၏။ အစပိုင်းတွင် တုန်ခါမှုမှာ သေးငယ်သော်လည်း မကြာမီမှာပင် ပိုမိုပြင်းထန်လာကာ မြေအောက်မှ ကြီးမားသော အရာတစ်ခုသည် ဤဘက်သို့ ဦးတည်၍ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p>အဆိုးရွားဆုံးမှာ ပတ်ဝန်းကျင် အပူချိန်မှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြင့်တက်လာခြင်းဖြစ်၏။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွေးစက်များမှာပင် အငွေ့ပျံလာကာ ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်ခြောက်များမှာ အလိုအလျောက် မီးစွဲလောင်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ရေနတ်ဆိုး..."</p> <p>ဝမ်ချန် ချက်ချင်းပင် သိလိုက်၏။ သူ၏ ထက်မြက်လှသော အာရုံခံစားမှုအရ ဤဘေးဒုက္ခဖြစ်စေသော မိစ္ဆာသည် သူရှိရာသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လာနေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ယွန်းဘုရားကျောင်းမှ ကျန်းသောက်ကျီနှင့် မြင်းစီးသူရဲများ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ရေနတ်ဆိုးအား ချင်းအန်းခရိုင်အတွင်းသို့ မြူဆွယ်ခေါ်ဆောင်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ပြီး အဆိုပါမိစ္ဆာအား ဆွဲဆောင်နိုင်သော အရာတစ်ခုခုကို သူတို့ ယူဆောင်လာခဲ့ကြသည်မှာ အမှန်ပင်။</p> <p> </p> <p>ယခုမူ ထိုမိစ္ဆာမှာ တကယ်ပင် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>ဝမ်ချန်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ရာ သူ၏နက်မှောင်သော မျက်လုံးများမှ နတ်ဘုရားတစ်မျှ ဝင်းလက်သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ရေနတ်ဆိုးဟူသည်မှာ လူ့လောကတွင် ဒဏ္ဍာရီလာ အစွမ်းထက်သော သတ္တဝါဖြစ်ပြီး သာမန်လူသားများ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းမရှိသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်ပေရာ၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်အနေဖြင့် သူ၏ တားမြစ်ချက်  ကို ဖြေလျှော့ကာ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် အနည်းငယ်မျှကိုသာ ပြန်လည်အသုံးပြုလိုက်ပါက ဤရေနတ်ဆိုးအား နှိမ်နင်းရန်မှာ လွယ်ကူလှသော ကိစ္စပင် ဖြစ်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ထိုသို့ ပြုမူလိုက်ပါက ဤအကြိမ် 'လောကီစိတ်နှလုံးကို ပျိုးထောင်ခြင်းကျင့်စဉ်မှာ ကျရှုံးသွားပြီဟု မှတ်ယူရမည်ဖြစ်၏။ ထိုသို့ဆိုလျှင် မည်သို့မျှ အဓိပ္ပာယ်ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်ပါ၍ ဝမ်ချန်သည် သာမန်လူသားတစ်ယောက်၏ အင်အားကိုသာ အသုံးပြု၍ ရေနတ်ဆိုးအား ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> ခဏချင်းတွင်ပင် ဝမ်းဗိုက် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ပင်လယ် မှ အနှစ်သာရ 'ချီ'  များသည် ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့သို့ စီးဆင်းသွားပြီး သူဆုပ်ကိုင်ထားသော ဓားသည်လည်း သူ၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကို သိရှိသည့်အလား သတ္တုသံ တငြိမ့်ငြိမ့်ဖြင့် တုန်ခါလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝမ်ချန်၏ အာရုံခံစားမှုများမှာ အထူးထက်မြက်လာကာ မြေပြင်အောက်တွင် မြေလွှာကို တိုးဝှေ့လာနေသော ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါကြီးကို သူ၏ စိတ်မျက်စိဖြင့် မြင်နေရသကဲ့သို့ ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သေပေတော့..."</p> <p>ဝမ်ချန်သည် အားမာန်ပါပါ ဟစ်အော်လိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး လေထဲသို့ မြင့်မားစွာ ခုန်တက်ကာ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စိုက်ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အနှစ်သာရ 'ချီ' များ ပေါင်းစပ်ထားသော ဤဓားချက်သည် အက်ကွဲနေသော မြေလွှာအတွင်းသို့ ဓားရိုးမြုပ်သည်အထိ တိုးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝုန်း...။</p> <p>နားကွဲမတတ် ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ ဓားစိုက်ဝင်သွားသော မြေပြင်မှာ ရုတ်ချည်း ပွင့်ထွက်သွားပြီး မြေကြီးနှင့် ကျောက်ခဲများ လွင့်စင်လာကာ နီရဲသော မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်မှာ ထိုးထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် နောက်သို့ ပေအနည်းငယ်မျှ လျင်မြန်စွာ ခုန်ဆုတ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ အသာအယာ ဆင်းသက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသော မိစ္ဆာမှာ မျောက်ဝံကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူပြီး အမွှေးအမျှင်များမှာ တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများအလား ရှိကာ နီရဲနေသော မျက်လုံးများတွင် သွေးဆာနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော အစွယ်ရှည်ကြီး နှစ်ချောင်းလည်း ရှိပေရာ၏။</p> <p>ဟိန်း...။</p> <p>တစ်မီတာကျော် မြင့်မားသော ထိုမိစ္ဆာကြီးသည် သွေးဆာနေသော ပါးစပ်ကြီးကို ဖွင့်ကာ ဝမ်ချန်အား ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ပါးစပ်အတွင်းမှ အမည်းရောင်နှင့် အနီရောင် မီးပွားများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ပေအနည်းငယ် ဝေးကွာနေသော်လည်း ဝမ်ချန်သည် သူ၏ထံသို့ တိုးဝင်လာသော ပူပြင်းလှသော လေပူများကို ခံစားနေရ၏။</p> <p> </p> <p>သူ ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများမှာပင် မီးစွဲလောင်တော့မည့်အလား ရှိပေသည်။</p> <p>ဝမ်ချန်သည် စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုဘဲ ဓားကို မြှောက်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရေနတ်ဆိုးမှာမူ သူ့ရှေ့မှ 'သတ္တဝါငယ်လေး' က သူ့အား ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရဲလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားပေ။</p> <p> </p> <p>ယင်းက လက်မောင်းများကို ချက်ချင်းဖြန့်ကာ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော ခြေသည်း၊ လက်သည်းများကို ထုတ်၍ ဝမ်ချန်အား ရင်ဆိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မိမိအား စော်ကားသော ရန်သူကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြန့်ပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားပုံရ၏။</p> <p>ချွင်... ချွင်... ချွင်...။</p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ဝမ်ချန်၏ ဓားနှင့် ရေနတ်ဆိုး၏ လက်သည်းများမှာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ထိတွေ့ကာ မီးပွားများ တဖြတ်ဖြတ် ထွက်ပေါ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> သူတို့၏ တိုက်ပွဲမှာ စတင်သည်နှင့် ပြင်းထန်သော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပေပြီ။</p> <p>ရှေ့တည့်တည့်မှ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ထိရောက်မှုမရှိဘဲ ရေနတ်ဆိုး၏ ခုခံမှုကို မဖောက်ထွင်းနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ချန်သည် လျင်မြန်စွာ ဓားကို ရုပ်သိမ်းကာ ပါးနပ်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် မိစ္ဆာကြီး၏ ဘေးဘက်နှင့် နောက်ကျောဘက်သို့ ပတ်၍ တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လောကရှိ သတ္တဝါတိုင်းတွင် အားနည်းချက်ဟူသည် ရှိစမြဲဖြစ်သော်လည်း အချို့မှာမူ အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ ဖုံးကွယ်ထားတတ်ကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရေနတ်ဆိုး၏ အမွှေးအမျှင်များသည် နူးညံ့သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ တစ်မျှင်ချင်းစီမှာ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောလှပြီး ဝမ်ချန်၏ ဓားဖြင့်ပင် ထိုးဖောက်ရန် ခဲယဉ်းလှသော ခိုင်မာသည့် အကာအကွယ်ကြီး ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် ၎င်း၏ လက်သည်းများမှာလည်း အလွန်ထက်မြက်လှရာ ခဏတာ ထိတွေ့မှုအတွင်းမှာပင် ဝမ်ချန်၏ ဓားပေါ်၌ အစင်းရာများစွာ ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သာ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နေပါက အနုစိတ် သွန်းလုပ်ထားသော ဤလက်နက်မှာ ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ဝမ်ချန်သည် အားချင်းယှဉ်ခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်ကာ ၎င်း၏ အသက်ရှူလမ်းကြောင်းဆိုင်ရာ အားနည်းချက်ကို ရှာဖွေလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> ဝမ်ချန်၏ တိုက်ကွက်ပြောင်းလဲသွားမှုအပေါ် ရေနတ်ဆိုးက ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသည်ဟု မှားယွင်းစွာ တွေးထင်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် လိုက်လံတိုက်ခိုက်ပြန်၏။</p> <p> </p> <p> ဤဘေးဒုက္ခပေးသော မိစ္ဆာကြီးသည် ဝမ်ချန်အား အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြန့်ရုံဖြင့် အားမရတော့ဘဲ တစ်ကောင်လုံးကို ဝါးမျိုပစ်ရန် ဆန္ဒရှိနေပေပြီ။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်ပါ၍ ခြောက်သွေ့နေသော မြေပြင်ထက်ဝယ် လူနှင့် မိစ္ဆာတို့၏ တိုက်ပွဲမှာ အကြိတ်အနယ် ရှိလှတော့သည်။ ဝမ်ချန်သည် နေရာကို အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲကာ ရေနတ်ဆိုး၏ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်မှုများကို ရှောင်တိမ်းပြီး အခွင့်အရေးရတိုင်း ခုတ်ပိုင်းခြင်း၊ ထိုးနှက်ခြင်းတို့ဖြင့် မိစ္ဆာကြီး၏ အကာအကွယ်ကို စမ်းသပ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အချီပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်ပြီးသည့်တိုင် ဝမ်ချန်အား မနှိမ်နင်းနိုင်သောအခါ ရေနတ်ဆိုးသည် ပိုမို၍ ဒေါသထွက်ကာ စိတ်မရှည် ဖြစ်လာလေတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save