Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၁၄၈၄)</h2> <h2 style="text-align:center">လောကီစိတ်နှလုံးကို ပျိုးထောင်ခြင်း (၂၉)</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်၏ နောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်လံနေသော ရေနတ်ဆိုးသည် ရုတ်ချည်းပင် တုန့်ခနဲ ရပ်တန့်သွားချေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် အမွေးအမှင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော လက်ချောင်းဆယ်ချောင်းကို လက်သီးဆုပ်ကာ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို အထက်သို့ မြှင့်တင်လိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ အားကုန်လွှဲ၍ ထုချလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝုန်း</p> <p>ထိုသားရဲဆိုးကြီး၏ လက်သီးချက် မြေပြင်သို့ ကျရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မမြင်နိုင်သော တုန်ခါမှုလှိုင်းများ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ပြန့်နှံ့သွားကာ မြေခဲနှင့် ကျောက်ခဲများမှာလည်း ကောင်းကင်ယံသို့ လွင့်စင်တက်သွားရာ ကမ္ဘာပျက်ကိန်း ဆိုက်ရောက်နေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် ရှေ့ဆုံးမှ ရင်ဆိုင်နေရသူ ဖြစ်သဖြင့် ရှောင်တိမ်းရန် လမ်းစမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် အမြောက်ဆန်ကဲ့သို့ ပြေးထွက်လာသော ကျောက်ခဲများကို မိမိကိုယ်မိမိ ကာကွယ်ရန်အတွက် ဓားကိုသာ အားကိုး၍ လွှဲယမ်း ပိတ်ဆို့နေရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း နောက်တစ်ခဏ၌ပင် ဝုန်းခနဲ တောက်လောင်လာသော မီးလျှံများက သူ့ထံသို့ ပြေးဝင်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်းပင် ဝါးမျိုသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> ဤကဲ့သို့သော အန္တရာယ်မျိုးကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မကြုံတွေ့ဖူးသူအဖို့ ဝမ်ချန် ရင်ဆိုင်နေရသော အခြေအနေကို မည်သို့မျှ ဖော်ပြနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ့ပတ်လည်တွင် သံမဏိကိုပင် အရည်ပျော်စေနိုင်သည့် ပြင်းထန်သော အပူရှိန်များ ဝန်းရံနေပြီး မြေပြင်မှာလည်း ချက်ချင်းပင် ကျွမ်းလောင်သွားကာ လေထုမှာလည်း ခန်းခြောက်သွားရာ ငရဲဘုံသို့ ရောက်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>သာမန်လူသားတစ်ဦး မဆိုထားနှင့်၊ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးပင်လျှင် ဤကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်မျိုး၌ အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေး မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော် ဝမ်ချန်သည် မိမိ၏ မွေးရာပါအတွင်းအား  ကို အတင်းအဓမ္မ ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် အကာအကွယ် အလွှာတစ်ခု ပြုလုပ်ကာ မီးလျှံများ၏ ရိုက်ခတ်မှုကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ခုခံထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းက ရေနတ်ဆိုး၏ နောက်ဆုံးပိတ် အသေသတ်ကွက်ကို အောင်မြင်စွာ ကြံ့ကြံ့ခံလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုခဏ၌ အချိန်တို့သည် နှေးကွေးသွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီးနောက် ရေနတ်ဆိုး၏ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ မီးပင်လယ်ကို ခွဲထွက်၍ ဝမ်ချန်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသားရဲဆိုးသည် ဝမ်ချန် ဘေးအန္တရာယ် ကင်းရှင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ ၎င်း၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်ရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။ ၎င်းသည် ချက်ချင်းပင် ကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီးဖြင့် ဝမ်ချန်အား ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒုန်း</p> <p>ဝမ်ချန်သည် ဓားနှင့်တကွ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားရသည်။ သို့သော် ထိုခဏ၌ပင် သူသည် ရေနတ်ဆိုး၏ ဝမ်းဗိုက်၊ ချက်အနီးတွင် အဖြူရောင် အမွေးအမှင် အကွက်ငယ်လေးတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရေနတ်ဆိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လက်ဝါးခန့်သာရှိသော ထိုအဖြူရောင် အမွေးကွက်မှာ အရေးမပါသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း၊ ရေနတ်ဆိုး လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်လိုက်သည့် အချိန်ကျမှသာ ဝမ်ချန် သတိထားမိခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဦးနှောက်မှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာ အလုပ်လုပ်သွားပြီး ထိုသားရဲဆိုးထံသို့ ဓားဖြင့် အားကုန် ပစ်ပေါက်လိုက်လေတော့သည်။ ဓား၏ ဦးတည်ချက်မှာ ထိုအဖြူရောင် အမွေးအကွက်ပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ရေနတ်ဆိုး၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အလွန်ပင် လျှင်မြန်လှသည်။ ဝမ်ချန် ဓားကို ပစ်လိုက်သည်နှင့် ၎င်းသည် ချက်ချင်း သိရှိသွားကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို နှိမ့်ချ၍ ပြေးဝင်လာသော လက်နက်ကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖြောင်း</p> <p>လှံတစ်စင်းကဲ့သို့ အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသော ဓားမှာ ရေနတ်ဆိုး၏ ရိုက်ချက်ကြောင့် လမ်းကြောင်းလွဲသွားကာ ပေအနည်းငယ် အကွာတွင် စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ထိုသားရဲဆိုးမှာ မိမိ၏ အားနည်းချက်ကို ဝမ်ချန် သိရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိပုံမရသေးပေ။ ထိုလက်ဝါးခန့် အဖြူရောင် အမွေးကွက်သည် ရေနတ်ဆိုး၏ သေကွင်းသေကွက် ဖြစ်ကြောင်း ဝမ်ချန် အသေအချာ ယုံကြည်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> သို့မဟုတ်ပါက ၎င်းအနေဖြင့် ဤမျှ အထိပါးမခံဘဲ တုံ့ပြန်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဝူး... ဝူး...</p> <p>ရေနတ်ဆိုးသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားကာ ဟိန်းဟောက်ပြီး ဝမ်ချန် မြေပြင်သို့ မကျရောက်မီမှာပင် ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> ထိုသားရဲဆိုး၏ အမြင်တွင် ဝမ်ချန်သည် လက်နက် လက်လွှတ်လိုက်ရပြီ ဖြစ်သဖြင့် အနိုင်ယူရန် အခွင့်ကောင်းဟု ထင်မှတ်နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော် ရေနတ်ဆိုး အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ ဝမ်ချန်သည် နောက်ဆုတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ရှောင်တိမ်းခြင်း မပြုဘဲ ခြေထောက်ကို အားပြုကာ လေးညှို့မှ ပြတ်ထွက်သွားသော မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ၎င်းထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကွာအဝေးမှာ လျင်မြန်စွာ နီးကပ်လာပြီးနောက် ရေနတ်ဆိုးသည် ၎င်း၏ ထက်မြက်လှသော လက်သည်းများကို မြှောက်ကာ ဝမ်ချန်အား အပြင်းအထန် ရိုက်နှက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ချန်၏ အရှိန်မှာ ပို၍ မြန်ဆန်လာသည်။</p> <p>ရှုး</p> <p>သူသည် ခါးတွင် ပတ်ထားသော 'ခါးပတ်' ကို ဖြုတ်လိုက်ရာ ယင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြောင့်တန်းသွားပြီး ရေနတ်ဆိုး၏ အားနည်းချက်ဆီသို့ ထိုးစိုက်ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> ဝမ်ချန်၏ ဤ 'ခါးပတ်' မှာ အမှန်စင်စစ် ချင်းအန်းခရိုင်ရှိ သူဌေးကြီးတစ်ဦး၏ ဘဏ္ဍာတိုက်မှ သိမ်းဆည်းရမိသော အထူးပြုလုပ်ထားသည့် ဓားပျော့တစ်လက် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းမှာ အလွန်ပင် ခိုင်ခံ့ပြီး ထက်မြက်လှပေသည်။ အကယ်၍ မွေးရာပါအတွင်းအား ကို ထည့်သွင်းလိုက်ပါက သံမဏိကို ရွှံ့ကဲ့သို့ ဖြတ်တောက်နိုင်သော နတ်လက်နက် တစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p> ဝမ်ချန်သည် ဤဓားပျော့ကို ရရှိကတည်းက လျှို့ဝှက်လက်နက်အဖြစ် အမြဲတမ်း သိမ်းဆည်းထားခဲ့ရာ ယနေ့မှသာ အမှန်တကယ် အသုံးချခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရေနတ်ဆိုးသည် ၎င်း၏ လက်သည်းများကို လွှဲယမ်းလိုက်စဉ်မှာပင် ဝမ်ချန်က ဓားနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားကာ လက်သည်းအောက်မှ လျှိုဝင်၍ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းရှိ အဖြူရောင် အမွေးအကွက်ငယ်ကို တည့်တည့်မတ်မတ် ထိုးစိုက်လိုက်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဖွတ်</p> <p>ဝမ်ချန်၏ အားကုန်ထည့်ထားသော ဓားချက်မှာ ရေနတ်ဆိုး၏ အရေခွံနှင့် အသားများကို ဘာအတားအဆီးမျှ မရှိဘဲ ထိုးဖောက်သွားကာ ဓားဦးမှာ ကျောဘက်သို့ပင် ထွက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သားရဲကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်းပင် တောင့်တင်းသွားကာ လွှဲယမ်းလက်စ လက်သည်းများမှာလည်း ရပ်တန့်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> နောက်တစ်ခဏတွင် ဝမ်ချန်သည် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို အားဖြင့် လိမ်ချလိုက်ရာ ရေနတ်ဆိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဓားသွားမှာ လည်ပတ်သွားပြီး ကြီးမားသော သွေးပေါက်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် ဓားကို ချက်ချင်း ပြန်နှုတ်ကာ အဝေးသို့ ရှောင်ထွက်လိုက်သည်။</p> <p>ဝူး...</p> <p>ရေနတ်ဆိုးသည် အိပ်မက်မှ နိုးလာသကဲ့သို့ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လက်သည်းများဖြင့် အတင်းအဓမ္မ ရိုက်ချလိုက်သော်လည်း ၎င်း၏ ပစ်မှတ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သားရဲကြီး၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်း ဒဏ်ရာမှ သွေးများမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးကျလာပြီး အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်ကာ မိမိအား ဤမျှ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာကို ပေးခဲ့သူကို လိုက်လံ ရှာဖွေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် ၎င်းနှင့် အကွာအဝေး တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဒေါသတကြီးဖြင့် တရွတ်တိုက် လိုက်လံတော့သည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော် ဝမ်ချန်ကို မမီတော့ဘဲ ဝမ်ချန်ကသာ ၎င်းကို ဝိုင်းပတ်၍ ပတ်ချာလည် လိုက်စေသဖြင့် သွေးများ ပိုမို ထွက်လာကာ အရှိန်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် ရေနတ်ဆိုးကဲ့သို့သော သားရဲဆိုးများသည် ခံစစ်နှင့် ခွန်အား ကောင်းရုံသာမက ပြန်လည် ကုသနိုင်စွမ်းလည်း ထူးကဲလှသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဝမ်ချန် ထိုးစိုက်ခဲ့သော ဝမ်းဗိုက်ဒဏ်ရာမှာမူ ပျောက်ကင်းမည့် အရိပ်အယောင် မရှိဘဲ ပြေးလွှားလေ သွေးများ ပိုထွက်လေ ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအတိုင်း ဆက်သွားပါက သွေးထွက်လွန်၍ သေရတော့မည်ကို ရေနတ်ဆိုး သဘောပေါက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်ကာ ဝမ်ချန်ကို မကျေမချမ်း ဟိန်းဟောက်ပြီးနောက် မြေပြင်မှ မြေကြီးနှင့် ကျောက်ခဲများကို ဆုပ်ယူကာ သွေးထွက်နေသော ဒဏ်ရာထဲသို့ အတင်းအဓမ္မ ထိုးထည့်လိုက်ရာ သွေးများ စီးကျခြင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် ဝမ်ချန်ကို အငြိုးတကြီး ကြည့်ကာ ခြေလေးဖက်ဖြင့် လှည့်၍ ထွက်ပြေးလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထွက်ပြေးချင်သလော။</p> <p>ဝမ်ချန်အနေဖြင့် ချင်းအန်းခရိုင်အတွက် ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှုဖြစ်သည့် ဤရေနတ်ဆိုးကို အလွတ်ပေးရန် အကြောင်းမရှိပေ။</p> <p> </p> <p> သူသည် မြေပြင်တွင် စိုက်နေသော ဓားကို ဆွဲယူကာ ရေနတ်ဆိုး နောက်သို့ ချက်ချင်း လိုက်လံတော့သည်။ ခဏချင်းမှာပင် သူသည် သားရဲကြီးကို မီသွားပြီး ၎င်း၏ ကျောပြင်ကို အားကုန် လွှဲခုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သားရဲရေခွံကို ခုတ်လိုက်သကဲ့သို့ အသံထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ရေနတ်ဆိုး၏ ထူထဲလှသော အရေခွံကို မဖောက်နိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် နီရဲသော အမွေးအမှင် အချို့ကိုမူ ဖြတ်တောက်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင် နောက်ထပ် တစ်ချက်၊ နောက်ထပ် တစ်ချက်။ ဝမ်ချန်သည် ရေနတ်ဆိုး၏ နောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်ရင်း ၎င်း၏ ခံစစ်ကို ဓားဖြင့် တဖြည်းဖြည်းချင်း တိုက်စားနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရေနတ်ဆိုးက ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် လှည့်လာတိုင်း ဝမ်ချန်သည် ချက်ချင်းပင် အကွာအဝေး တစ်ခုသို့ ရှောင်ထွက်ကာ တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်သည်။</p> <p> </p> <p>သားရဲကြီး၏ ခွန်အားနှင့် အရှိန်မှာ သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားသော်လည်း ဝမ်ချန်ကမူ အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော တိုက်ခိုက်မှုမျိုးသည် ရေနတ်ဆိုးကို ဒေါသအထွတ်အထိပ် ရောက်စေသော်လည်း ဘာမျှ မတတ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p> ၎င်းသည် ၎င်း၏ အစွမ်းထက်သော ကွက်ကို ထပ်မံ ထုတ်ဖော်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဝမ်ချန်က ကြိုတင် ရိပ်မိကာ ရှောင်ရှားသွားသဖြင့် အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ဖြင့် ဖုန်တထောင်းထောင်း ထနေသော မြေပြင်ပေါ်တွင် သူတစ်ပြန် ကိုယ်တစ်ပြန် အပြန်အလှန် လိုက်လံ တိုက်ခိုက်ကြသည်မှာ နာရီပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်သွားချေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ရေနတ်ဆိုးသည် ဆက်လက် မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်း၏ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ မြေကြီးပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရင်း အားအင်ကုန်ခမ်းစွာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားကာ ကံကြမ္မာကို အရှုံးပေးလိုက်ပုံ ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဝမ်ချန်သည် လျှော့မတွက်ဘဲ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်ကာ နောက်ထပ် တစ်ချက် ခုတ်လိုက်ပြီးမှ အမြန်ဆုံး ပြန်လည် ရှောင်ထွက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ရေနတ်ဆိုး၏ ဒဏ်ရာများကို မနားတမ်း ပိုမို ပြင်းထန်အောင် ပြုလုပ်နေဆဲပင် ဖြစ်ပါတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p> <p> </p>


Save