Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၈၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">လောကီစိတ်နှလုံးကို ပျိုးထောင်ခြင်း (၃၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>သဘာဝဘေးအန္တရာယ်ဆိုးကြီးတစ်ခု ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p>တစ်နှစ်ကျော်တိုင်အောင် မိုးခေါင်ရေရှားမှုဒဏ်ကို အလူးအလဲခံစားခဲ့ရသော ချင်းအန်းခရိုင်သည် နောက်ဆုံးတွင်တော့ မျှော်လင့်တောင့်တခဲ့ရသည့် ရတနာမိုးစက်များဖြင့် စိုပြည်အေးမြသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>အရေးအကြီးဆုံးမှာ ရာသီဥတုသည် ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခြင်းပင် ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>နွေဦးစိုက်ပျိုးချိန် နောက်ကျခဲ့သော်လည်း လုံ့လဝီရိယရှိသော တောင်သူလယ်သမားတို့သည် မိုးရေကြောင့် မြေဆီလွှာနူးညံ့နေသော လယ်ယာမြေများပေါ်တွင် တစ်ဖန်ပြန်၍ မျိုးစေ့ချနိုင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p> ဤသို့ဖြင့် ဆောင်းဦးပေါက်ချိန်တွင် ဝမ်းရေးအတွက် အထောက်အပံ့ဖြစ်စေမည့် ရိတ်သိမ်းမှုအချို့ကို ရရှိနိုင်ပေဦးမည်။</p> <p> </p> <p>ခရိုင်ဝန် ယဲ့ရှန့်မင်း၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုကြောင့် ချင်းအန်းခရိုင်၏ အကြပ်အတည်းများကို တဖြည်းဖြည်း ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပြီး ဒုက္ခသည်အမြောက်အမြားကိုလည်း ထိရောက်စွာ နေရာချထားပေးနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်က အသက်မဲ့နေခဲ့သော ခရိုင်မြို့ကလေးသည်လည်း တဖန်ပြန်၍ စည်ကားသိုက်မြိုက်လာခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြားလည်း ဤသဘာဝဘေးဆိုးကြီးကြောင့် ချင်းအန်းခရိုင်သူ ခရိုင်သားတို့ ခံစားခဲ့ရသော နာကျင်မှုများမှာမူ ပြန်လည်ကုစားနိုင်ရန် အချိန်အတော်ကြာ ယူရပေဦးမည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် လူ့လောကရှိ သာမန်လူသားတို့သည် မြက်ရိုင်းပင်ကဲ့သို့ပင် ခိုင်မာသော ဇွဲသတ္တိရှိကြသည်မဟုတ်လော။ မည်မျှပင် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော နေ့ရက်များဖြစ်ပါစေဦးတော့၊ တစ်ကြိမ်တစ်ခါ ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့သည်ရှိသော် အားမာန်အပြည့်ဖြင့် ပြန်လည်ရှင်သန်ကြစမြဲပင်။</p> <p> </p> <p>အချိန်ဟူသည် မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ ကုန်လွန်မြန်ဆန်လှရာ သုံးနှစ်တာကာလသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ချင်းအန်းခရိုင်မြို့၊ ဝမ်အိမ်တော်။</p> <p>အချိန်ကား နွေဦးဦးရာသီသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ မက်မွန်ပွင့်ကလေးများသည် ချစ်စဖွယ် အပြုံးကိုယ်စီဖြင့် တိတ်တဆိတ် ဖူးပွင့်နေကြပြီး စာကလေးအချို့မှာလည်း တကျီကျီမြည်ကာ ဆော့ကစားနေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>စာကြည့်ခန်းအတွင်း၌ ဝမ်ချန်သည် 'နွေဦးတွင် မြူးထူးနေသော မက်မွန်နှင့် စာကလေး' အမည်ရှိ ပန်းချီကားကို ရေးဆွဲပြီးစီးရုံရှိသေးစဉ် ယဲ့တိုက်သည် ကြွေပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဝင်ရောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သူမက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် "မောင်... အခုလေးတင် ကြက်မည်းဂျင်ဆင်းစွပ်ပြုတ် ချက်ပြီးတာနဲ့ ပူပူနွေးနွေးလေး သောက်လိုက်ပါဦး" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်ကလည်း သူ၏ စုတ်တံကို ချလိုက်ရင်း "ကောင်းပြီလေ" ဟု ပြန်လည်ထူးလိုက်ပါ၏။</p> <p>လတ်တလောတွင် ယဲ့တိုက်သည် ဟင်းချက်ခြင်း၌ ဝါသနာထုံနေပြီး စွပ်ပြုတ်အမျိုးမျိုးကို စိတ်တိုင်းကျ ပြင်ဆင်ချက်ပြုတ်ကာ သူ၏အတွက် နေ့စဉ်မပြတ် လုပ်ဆောင်ပေးနေခဲ့သည်မှာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့တိုက်သည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပန်းကန်ဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ရာ ငွေ့ရည်ဖွဲ့နေသော အငွေ့များ ချက်ချင်းပင် အူထွက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ကြက်စွပ်ပြုတ်၏ မွှေးကြိုင်လှသော ရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်မိသည့်ခဏတွင် ရင်ထဲ၌ မအီမသာဖြစ်ကာ အော့အန်ချင်စိတ်များ ရုတ်ချည်းပေါ်ပေါက်လာရသော်လည်း အန်၍ကား မထွက်ချေ။</p> <p> </p> <p>"ဟင်..."</p> <p>ဝမ်ချန်သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ဇနီးသည်၏လက်ကို အမြန်ဆွဲကာ ဘေးရှိ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်စေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"</p> <p>ယဲ့တိုက်သည် သူမ၏ရင်ဘတ်ကို အသာပုတ်ရင်း အတင်းပြုံးကာ "မသိပါဘူး မောင်ရယ်၊ ဒီရက်ပိုင်း အဆီနံ့ရရင် မခံနိုင်သလို ဖြစ်နေလို့ပါ" ဟု ပြောရှာသည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ် ကြည့်ပေးမယ်"</p> <p>ဝမ်ချန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ကိုင်ကာ သွေးစမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် ဝမ်ချန်၏ မျက်မှောင်များ ပြေလျော့သွားပြီး ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်မိကာ "... ကိုယ်တို့မှာ ရင်သွေးလေး ရတော့မယ်" ဟု ဆိုလိုက်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင်..."</p> <p>ယဲ့တိုက်သည် ချက်ချင်းပင် မှင်တက်သွားပြီး ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားပြီးမှ သတိပြန်ဝင်လာကာ "မောင်.. မောင် ကျွန်မကို နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးမလားဟင်" ဟု တုန်တုန်ယင်ယင် မေးရှာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဟာ အမှန်တကယ် ကိုယ်ဝန်ရှိတဲ့ သွေးခုန်နှုန်းပဲ"</p> <p>ဝမ်ချန်က ပြုံးလျက် "ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ကိုယ်က ဘယ်လိုလုပ် နောက်စရာလဲ" ဟု ဆို၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး လက်ထပ်ခဲ့သည်မှာ သုံးလေးနှစ်ခန့် ရှိပြီဖြစ်ရာ ယဲ့တိုက်သည် သူ၏အတွက် ရင်သွေးရတနာ ထွန်းကားရန် အမြဲတစေ မျှော်လင့်နေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ မျိုးဆက်ပြတ်မည်စိုး၍ မဟုတ်ဘဲ နှစ်အတော်ကြာသည်အထိ ကိုယ်ဝန်မရရှိသည့်အတွက် ပြင်ပလူများ၏ အတင်းအဖျင်းစကားများက သူမအပေါ် ဖိအားများစွာ ဖြစ်စေခဲ့သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်က ကျင့်စဉ်ကျင့်ကြံနေမှုကြောင့် အချို့သောအဆင့်သို့ ရောက်ရှိမှသာ သားသမီးရနိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း စောစောစီးစီး ရှင်းပြထားခဲ့သော်လည်း ယဲ့တိုက်မှာမူ အခြားသူများအား  ဤအကြောင်းကို ရှင်းပြနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်ရာ ဤကိစ္စသည် သူမ၏ရင်ထဲတွင် လေးလံသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။</p> <p>ယခုကဲ့သို့ သတင်းကောင်းကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ယဲ့တိုက်၏ မျက်ရည်များမှာ ဝဲတက်လာပြီး "တကယ်... တကယ်ကြီးလား" ဟု မေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်ပေါ့ မိန်းမရဲ့"</p> <p>ဝမ်ချန်သည် သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်မှ မျက်ရည်များကို အသာအယာ သုတ်ပေးရင်း "ဒီနှစ်တွေထဲမှာ မင်း တော်တော်လေး စိတ်ဆင်းရဲခဲ့ရတာပဲ" ဟု ယုယစွာ ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဤပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်ရန် သုံးနှစ်တိုင်တိုင် အချိန်ယူခဲ့ရပြီး အထူးဓမ္မနည်းလမ်းတစ်ခုကိုပင် ဖော်ထုတ်ခဲ့ရသည်။ ယနေ့တွင်တော့ ထိုကြိုးပမ်းမှုတို့သည် အောင်မြင်သော ရလဒ်အဖြစ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ စိတ်မဆင်းရဲပါဘူး"</p> <p>ယဲ့တိုက်သည် ဝမ်ချန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင်ဖြင့် "ကျွန်မ သိပ်ဝမ်းသာလွန်းလို့ပါ" ဟု ဆိုရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် သူမ၏ ပိုးသားကဲ့သို့ နူးညံ့လှသော ဆံနွယ်များကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း ရင်ထဲ၌ အေးချမ်းသာယာမှုကိုသာ ခံစားနေမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့တိုက် စိတ်တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် သေချာစေရန်အတွက် ချင်းအန်းခရိုင်ရှိ ကျိချန်းဆေးခန်းမှ နာမည်ကျော် သမားတော်တစ်ဦးကို ပင့်ဆောင်ကာ သွေးစမ်းကြည့်စေပြန်သည်။</p> <p> </p> <p> ရလဒ်မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေသည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲ အမှန်ပင်ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>ဤသတင်းကောင်းသည် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားရာ ယဲ့ရှန့်မင်းသည် သတင်းကြားသည်နှင့် လက်ထဲမှ စာရွက်စာတမ်းများကို ချထားခဲ့ကာ ဝမ်ချန်၏အိမ်သို့ မြင်းဖြင့် အပြေးနှင်လာခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်၏ ယောက္ခမကြီးသည် အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းမြောက်သွားပြီး သမီးဖြစ်သူအား ပြုစုရန်အတွက် အတွေ့အကြုံရှိသော အထိန်းတော်များကို ချက်ချင်းပင် စီစဉ်ပေးမည်ဟု ဆိုလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်အိမ်တော်လုံးမှာလည်း စစ်မှန်သော ပျော်ရွှင်မှု အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ချေပြီ။</p> <p>မူလက ယဲ့ရှန့်မင်းသည် ဤကိစ္စကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ဂုဏ်ပြုစားပွဲဖြင့် ဆင်နွှဲလိုသော်လည်း ဝမ်ချန်က တားမြစ်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ယောက္ခမကြီးမှာ ပျော်လွန်း၍ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ဖြစ်နေသည်မှာ သိသာလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ အောင်ပွဲခံလိုသည်ဆိုပါက ကလေးငယ်မွေးဖွားပြီး ကင်ပွန်းတပ်သည့်အချိန်မှသာ လုပ်သင့်သည်ဟု သူက အကြံပြုခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ရက်များတွင် ဝမ်ချန်သည် ရုံးတော်၏ တာဝန်ဝတ္တရားများကို လက်အောက်ငယ်သားများထံ လွှဲအပ်လိုက်သည်။ သူသည် ကိုယ်ဝန်ဆောင် ဇနီးသည်အား အချိန်ပေးရန်အတွက် အိမ်၌သာ အနေများလာပြီး နေ့စဉ်မပြတ် သူမနှင့်အတူ စောင်းတီးခြင်း၊ ပန်းချီဆွဲခြင်း သို့မဟုတ် ကဗျာစပ်ဆိုခြင်းတို့ဖြင့် သာယာကြည်နူးဖွယ် ကုန်လွန်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်အတွက်မူ ဤသည်မှာ အလွန်ပင် ထူးခြားဆန်းသစ်ပြီး စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသော အတွေ့အကြုံတစ်ခု ဖြစ်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p> ဖခင်တစ်ဦး ဖြစ်လာတော့မည့် သူ၏ ခံစားချက်ပင်။</p> <p>အမှန်စင်စစ် ဝမ်ချန်သည် ဖခင်ဖြစ်ရခြင်းမှာ ယခုတစ်ကြိမ်သည် ပထမဆုံး မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် တာ့ချန်းနယ်မြေတွင် မျိုးဆက်များ ချန်ထားခဲ့ဖူးသေးသည်။ သို့သော် ထိုစဉ်က အခြေအနေနှင့် ယခုမှာ လုံးဝကွဲပြားခြားနားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>အရင်က အကျိုးစီးပွားအတွက်သာ ဖြစ်သော်လည်း ယခုမှာမူ 'လောကီစိတ်နှလုံးကို ပျိုးထောင်ခြင်း' အလို့ငှာ သာမန်လူသားတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် လောကီလူသားတို့၏ အရာရာကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ထိတွေ့ခံစားနေခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ အတူတကွ ရှိနေခြင်းဖြင့် ဝမ်ချန်နှင့် ယဲ့တိုက်တို့အကြားရှိ သံယောဇဉ်နှောင်ကြိုးမှာလည်း ပိုမိုခိုင်မြဲလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နေ့ရက်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ယဲ့တိုက်၏ ဝမ်းဗိုက်မှာလည်း တစ်နေ့တခြား သိသိသာသာ ကြီးထွားလာခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်တွင် နားကပ်ကာ သန္ဓေသားလေး၏ နှလုံးခုန်သံကို တိတ်တဆိတ် နားထောင်လေ့ရှိပြီး ထိုအချိန်တိုင်းတွင် ယဲ့တိုက်သည် မေတ္တာအပြည့်ရှိသော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူ၏ ပါးပြင်ကို သူမ၏ လက်ဖဝါးလေးဖြင့် အသာအယာ အုပ်မိုးထားလေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ဆယ်လပြည့်မြောက်သောအခါ မွေးဖွားမည့်အချိန်သည် ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာတော့သည်။ ယဲ့တိုက် ဗိုက်နာလာချိန်တွင် ဝမ်ချန်နှင့် ယဲ့ရှန့်မင်းတို့နှစ်ဦးစလုံး မွေးခန်းအပြင်ဘက်၌ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေကြရသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ရှန့်မင်းမှာမူ ဟိုမှဒီမှ လူးလာတုံ့ခေါက် လမ်းလျှောက်ရင်း နတ်ဒေဝါအပေါင်းတို့အား ဘေးကင်းပါစေကြောင်း ဆုတောင်းနေတော့သည်။</p> <p>နတ်ဘုရားတို့၏ မစမှုကြောင့်ပင် ဖြစ်တန်ရာသည်၊</p> <p> </p> <p> ယဲ့တိုက်၏ ပထမဆုံးသော မွေးဖွားမှုဖြစ်သော်လည်း အဆင်ပြေချောမွေ့စွာပင် ပြီးမြောက်သွားခဲ့သည်။ မကြာမီမှာပင် မွေးခန်းအတွင်းမှ ကလေးငယ်၏ ငိုသံကို သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ကြားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် ဝမ်းဆွဲသည် ထွက်လာပြီး ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် "ဂုဏ်ယူပါတယ် သခင်ကြီး... ဂုဏ်ယူပါတယ်ရှင်၊ သခင်မလေးက ခြောက်ပေါင်လေးအောင်စရှိတဲ့ သမီးရတနာလေးကို မွေးဖွားလိုက်ပါပြီ၊ မိခင်ရော ကလေးပါ ကျန်းမာပါတယ်ရှင်" ဟု သတင်းစကား ပါးလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းတယ်... သိပ်ကောင်းတာပဲ"</p> <p>ယဲ့ရှန့်မင်းသည် ပါးစပ်မစိနိုင်အောင် ပြုံးပျော်သွားပြီး လက်ဆောင်အဖြစ် စာအိတ်အနီကြီးတစ်အိတ်ကို ချက်ချင်းပင် ပေးလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအတောအတွင်း ဝမ်ချန်မှာမူ မွေးခန်းထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်သွားပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ယဲ့တိုက်နှင့် အခြားဝမ်းဆွဲတစ်ဦး ပွေ့ချီထားသော ကလေးငယ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"မောင်..."</p> <p>ယဲ့တိုက်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး အားအင်ချိနဲ့စွာဖြင့် "ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်မ... ကျွန်မ မလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့ဘူး..." ဟု ဆိုရှာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ "</p> <p>ဝမ်ချန်သည် သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ရယ်မောကာ "ကိုယ်က သမီးလေးတွေကိုမှ ပိုချစ်တာ" ဟု ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူမသည် သမီးမိန်းကလေး မွေးဖွားသည့်အတွက် အပြစ်မကင်းသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်ကို သူ သိရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဝမ်ချန်အတွက်မူ သားဖြစ်စေ၊ သမီးဖြစ်စေ ခြားနားမှုမရှိသည့်အပြင် တကယ်တမ်း၌ သူသည် သမီးကလေးများကိုပင် ပို၍ မြတ်နိုးသေးသည်။</p> <p>ဤသည်မှာ နှစ်သိမ့်ရန်အတွက် ပြောလိုက်ခြင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် အကယ်၍ ယဲ့တိုက်အနေဖြင့် နောင်တရနေသည်ဆိုပါက နောက်နောင်တွင်လည်း ရင်သွေးများစွာ ထပ်မံယူနိုင်သေးသည်မဟုတ်လော။</p> <p>ဇနီးသည်အား ယုယစွာ နှစ်သိမ့်ပြီးနောက် ဝမ်ချန်သည် ဝမ်းဆွဲထံမှ သမီးငယ်လေးကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> အနှီးထုတ်အတွင်းရှိ သေးငယ်လှသော၊ မဖွံ့ဖြိုးသေး၍ အနည်းငယ် ရုပ်ဆိုးနေသော ကလေးငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ရင်ထဲ၌ ထူးခြားဆန်းပြားသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>'ငါ... အခု ဖခင်တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီပေါ့'</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ချန်နှင့် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးငယ်လေးအကြား သွေးသားတော်စပ်မှုဆိုင်ရာ နှောင်ကြိုးတစ်ခု တည်ဆောက်မိသွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>"သမီးလေးကို နောင်ကျရင် 'ကျန်းကျန်း' လို့ ခေါ်ကြတာပေါ့"</p> <p>မက်မွန်ပင်ကလေးသည် ဝေဆာလှပသော အရွက်နုလေးများဖြင့် ဝေဖြာနေချေပြီတကား။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save