Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၈၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">လောကီစိတ်နှလုံးကို ပျိုးထောင်ခြင်း (၃၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ဆရာကြီးကျန်း... စကားကို ဆင်ခြင်ပါ”</p> <p>ကျန်းရှောင်ရှန်း၏ ခြောက်လှန့်တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ အရှိန်အဝါတို့နှင့် ဖိနှိပ်ချုပ်ကိုင်မှုတို့အား ရင်ဆိုင်ရစဉ်၊ ဝမ်ချန် တစ်စုံတစ်ရာ မပြောရသေးမီမှာပင် ယဲ့ရှန့်မင်း က ရှေ့သို့တက်၍ ခတ်ထန်စွာ တားမြစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းက အခုခေတ်ရဲ့ တာအိုဆရာတစ်ဦး ဖြစ်ပေမယ့်၊ စကားကို ရမ်းကားမပြောသင့်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျန်းကျန်း ကိုသာ ‘ရေနတ်ဆိုး’ ဝင်စားသူဟု သတ်မှတ်လိုက်ပါက၊ ထိုကလေးငယ်၏ အသက်ဘေးသာမက ဝမ်မိသားစုတစ်ခုလုံးပါ ကြီးလေးသော အကျိုးဆက်များကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာသိရှိနားလည်ထား၏။</p> <p> </p> <p>လွတ်မြောက်နိုင်ခွင့် ဟူသည်ကား လုံးဝမရှိနိုင်ပေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် ကျန်းရှောင်ရှန်းက ထိုသို့သော ထိတ်လန့်ဖွယ် စွပ်စွဲချက်မျိုးကို အထောက်အထားမဲ့ လုပ်ကြံသည်ကို ယဲ့ရှန့်မင်း အလျှော့မပေးနိုင်ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့နှစ်ဦးကြား အဆင့်အတန်း ကွာခြားမှု ကြီးမားလှသော်လည်း၊ သူကတော့ ပြတ်သားစွာ ရပ်တည်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟား... ရဲတင်းလှချည်လား”</p> <p>ကျန်းရှောင်ရှန်းက ရယ်မောလျက် “ခရိုင်ဝန်ယဲ့၊ မင်းက နန်းတော်ကို ပုန်ကန်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာပေါ့လေ” ဟု ဆိုပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ပုန်ကန်မှုဟူသော စွပ်စွဲချက်တစ်ခုကို ထပ်မံ၍ အတင်းအဓမ္မ ထိုးနှက်လိုက်ပြန်ချေပြီ။</p> <p>ကျန်းရှောင်ရှန်း၏ စကားသံအဆုံး၌ သူ၏နောက်တွင် ရပ်နေသော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးက ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>မြင်နိုင်စွမ်းမရှိသော ဖိအားတစ်ခုက ယဲ့ရှန့်မင်းအား ချက်ချင်းပင် လွှမ်းခြုံသွားလေတော့၏။</p> <p>ယဲ့ရှန့်မင်းသည် တောင်ကြီးတစ်လုံးဖြင့် ဖိကြိတ်ခံထားရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ နေရာမှာပင် လဲပြိုတော့မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ‘မွေးရာပါအတွင်းအား’</p> <p> ကို အတင်းအကျပ် လှည့်ပတ်လိုက်ရသဖြင့်၊ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းကာ နဖူးတွင်လည်း ချွေးစက်များ စို့တက်လာချေသည်။</p> <p> </p> <p>“ပါရဂူသခင်”</p> <p>ထိုမျှပြင်းထန်လှသော ဖိအားအောက်တွင် ယဲ့ရှန့်မင်းသည် ပြိုင်ဘက်အား စိုက်ကြည့်ရင်း ခက်ခဲစွာ စကားအနည်းငယ်ကိုသာ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ပြောထွက်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားနှင့် ရုပ်ရည်ရှိသော ထိုသူသည် အမှန်တကယ်တွင် မွေးရာပါနယ်ပယ်၏ ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေသော ‘ပါရဂူသခင်’ တစ်ဦး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိပေ။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ရှန့်မင်း၏ ကိုယ်ခံပညာမှာ မနိမ့်လှသော်လည်း၊ မွေးရာပါနယ်ပယ်’ သို့ ရောက်ရန် အလှမ်းဝေးနေသေးရာ ပြိုင်ဘက်နှင့် အဆင့်အတန်းချင်း လုံးဝ မယှဉ်နိုင်ဘဲ ရှိချေသည်။</p> <p> </p> <p>အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူခံလိုက်ရခြင်းပင်။</p> <p>သို့သော်လည်း နောက်တစ်ခဏ၌ ယဲ့ရှန့်မင်း ခံစားနေရသော ဖိအားများမှာ အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမှာ ဝမ်ချန် သည် သူ၏ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လာကာ၊ ထိုဆရာ၀ကြီးအား တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်လျက် ယဲ့ရှန့်မင်းကိုယ်စား ကြီးမားသော ဖိအားများကို တာဝန်ယူ ပေးလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုပါရဂူသခင်၏ အေးစက်လှသော မျက်လုံးများမှာ ရုတ်ချည်း ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး၊ မယုံကြည်နိုင်မှုတို့ အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>လူငယ်လေး ဝမ်ချန်သည် သူ၏ အရှိန်အဝါကို အလျှော့မပေးဘဲ တန်းတူယှဉ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>အဆိုးဝါးဆုံးအချက်မှာ၊ သူ၏ နက်ရှိုင်းလှသော ကိုယ်ခံပညာဖြင့်ပင် ဝမ်ချန်၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဝမ်ချန်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ရှိနေသဖြင့်၊ တိုက်ခိုက်ရန် တွန့်ဆုတ်လျက် သတိကြီးစွာ ထားနေရလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်က ထိုပါရဂူသခင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ကျန်းရှောင်ရှန်း ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်မှာ -</p> <p>“ကျန်းရှောင်ရှန်း၊ ဒီနေ့က ငါ့သမီးရဲ့ တစ်လပြည့်ကင်ပွန်းတပ် မင်္ဂလာနေ့ဖြစ်ပဲ  နားလည်မှုရှိရှိနှင့် ဒီနေရာက ထွက်သွားစမ်း၊ လာပြီး ပြဿနာမရှာနဲ့”</p> <p> </p> <p>ပိုင်ယွန်းဘုရားကျောင်း မှ ဆရာကြီးကျန်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို လူအများရှေ့တွင် ဤမျှ ပြတ်သားရိုင်းစိုင်းစွာ နင်းခြေလိုက်သော စကားလုံးများကြောင့်၊ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ဧည့်သည်များမှာ ကြောင်အမ်းသွားကြပြီး မိမိတို့နားကိုပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြရသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်က အမှန်တကယ်ပင် ဤမျှ တောင့်တင်းမာကျောသူ ဖြစ်နေသလော။</p> <p>ဤသူကား ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ကိုယ်တိုင် ဘွဲ့အပ်နှင်းထားသော တာအိုဆရာကြီး သုံးဦးအနက် တစ်ဦးဖြစ်သည့် ကျန်းရှောင်ရှန်း မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>လူအများမှာ ခြေဖျားလက်ဖျားများ တုန်ယင်လာကာ ထွက်ပြေးချင်သော်လည်း လှုပ်မရဘဲ၊ ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ကြီးစိုးလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်ပွဲသာ အမှန်တကယ် ဖြစ်ပွားခဲ့ပါက၊ မိမိတို့အားလုံး မြေစာပင် ဖြစ်ကြရမည်ကို စိုးရိမ်နေကြခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>သို့သော်လည်း အဆိုးဝါးဆုံး အခြေအနေမှာ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်သင့်သော ကျန်းရှောင်ရှန်း၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ထူးဆန်းစွာပင် ပုံမှန်အတိုင်း အမြန်ပြန်ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ယွန်းဘုရားကျောင်းမှ ဆရာကြီးသည် ဝမ်ချန်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ သူ၏ သားမြီးယပ်ကို တစ်ချက်ဝေ့ယမ်းကာ “သွားကြစို့” ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>စကားအဆုံး၌ သူသည် ဝေခွဲမနေတော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားလေတော့၏။</p> <p>ပါရဂူသခင်ကလည်း ထိုနည်းတူပင် နောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ဧည့်သည်များမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး “ဤမျှလွယ်လွယ်နှင့် ပြီးဆုံးသွားပြီလော” ဟု တွေးတောနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>အချို့ဆိုလျှင် ကျန်းရှောင်ရှန်းသည် အစစ်မဟုတ်ဘဲ အယောင်ဆောင် ဖြစ်နိုင်သည်ဟုပင် သံသယဝင်ကြ၏။ မဟုတ်ပါက ကျော်ကြားလှသော ပိုင်ယွန်းဘုရားကျောင်း ဆရာကြီးသည် မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဤမျှ အထိပါးခံလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယဲ့ရှန့်မင်း ကတော့ စိတ်ကို ပြန်လည်စုစည်းကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး “ဒီလူနှစ်ယောက်ကတော့ တစ်ခုခု အခွင့်ကောင်းယူဖို့ လာကြတာပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ငါ့ကိုတောင် လန့်သွားစေတယ်” ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူအများကလည်း လက်ခံသွားကြပြီး အမှန်တရားကို ရှာတွေ့ပြီဟု ထင်မှတ်ကာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဧည့်သည်များထဲတွင် ဉာဏ်ထက်မြက်သူများ ရှိနေသေးရာ၊ ၎င်းတို့ကတော့ ဤသည်မှာ အမှန်တရား မဖြစ်နိုင်ဟု တွေးတောနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ယွန်းဘုရားကျောင်း ဆရာကြီးဟူသော ဘွဲ့ကို မည်သူက အမှတ်တမဲ့ အယောင်ဆောင်ရဲပါမည်နည်း။</p> <p>ထို့အပြင် ကျန်းရှောင်ရှန်း ပြသခဲ့သော အရှိန်အဝါမှာ သာမန်တာအိုဆရာတစ်ဦး ပိုင်ဆိုင်နိုင်သည့် အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း အကြောင်းပြချက် တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ဆရာကြီးမှာ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>အမှန်တရားက မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ယခုအချိန်တွင် မည်သူကမျှ ကန့်ကွက်စကား မဆိုကြတော့ဘဲ ယဲ့ရှန့်မင်း၏ စကားကိုသာ ထောက်ခံနေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါ့၊ တကယ့်ကို ထိတ်လန့်စရာပဲ!”</p> <p>“ခရိုင်ဝန်မင်းက ယဉ်ကျေးလွန်းနေလို့ပါ၊ တကယ်ဆို အားလုံးကို ဖမ်းပြီး ထောင်ထဲ ထည့်လိုက်သင့်တာ”</p> <p> </p> <p>“မင်္ဂလာရှိတဲ့နေ့မှာ သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တာပဲ ကောင်းပါတယ်”</p> <p>ယဲ့ရှန့်မင်းက ရယ်မောလျက် “ကဲ... အားလုံးပဲ၊ စားကြသောက်ကြပါ၊ အားမနာကြပါနဲ့!” ဟု ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်မိသားစု၏ ပွဲတော်အငွေ့အသက်မှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီး၊ ဧည့်သည်များကလည်း ပျော်ရွှင်စွာ သောက်စားမြိန်ယှက်နေကြလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ရှန့်မင်းသည် ဝမ်ချန်နှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ပြီးနောက် ယဲ့တိုက် ကို ခေါ်ကာ အိမ်တွင်းဘက်သို့ ဝင်သွားသည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်းရှောင်ရှန်းနှင့် ကိုယ်ခံပညာ မဟာသခင်ဆရာကြီးတို့သည် ချင်းအန်းခရိုင် အပြင်ဘက်သို့ အမြန်လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>လမ်းမကြီးပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းရှောင်ရှန်းသည် ဘေးဘီတွင် လူမရှိသည်ကို အကဲခတ်ပြီး ရုတ်တရက် မျက်နှာ ဖြူလျော်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင် သူသည် ပါးစပ်မှ သွေးတစ်လုတ်ကို အန်ထုတ်လိုက်လေတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဆရာကြီးကျန်း”</p> <p>ပါရဂူသခင်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ့ကို အမြန်တွဲကာ “အဆင်ပြေရဲ့လား” ဟု မေးမြန်းရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်ရှန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏အိတ်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းဖြူပုလင်းကို ထုတ်ကာ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ဝါးမြိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်ပြီးမှ -</p> <p>“ခရိုင်ဝန် ဝမ်ချန်က ‘ချီမှ စိတ်ဝိညာဉ်သို့ ပျိုးထောင်ခြင်း’  နယ်ပယ်က မဟာပါရဂူသခင်  တစ်ဦး ဖြစ်နိုင်တယ် ” ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>အထူးမဟာသခင်ဆရာကြီး။</p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ပါရဂူသခင်၏ လက်များမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း ကြောက်ရွံ့မှုတို့ ပြည့်နှက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>မဟာပါရဂူသခင် ဟူသည်ကား ‘မွေးရာပါနယ်ပယ်’ ထက် ကျော်လွန်သော၊ ကိုယ်ခံပညာ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည့် ဒဏ္ဍာရီလာ မယှဉ်သာသော တည်ရှိမှုမျိုး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>နန်လီနိုင်ငံ တစ်ခုလုံးတွင် မဟာပါရဂူသခင် ဟူ၍ တစ်ဦးမျှ မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်အား သူနှင့်တန်းတူ ပါရဂူသခင်ဟုသာ ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်မှာပင် အံ့ဩစရာ ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ ဝမ်ချန်သည် မဟာပါရဂူသခင် တစ်ဦး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိပေ။</p> <p> </p> <p>ကိုယ်ခံပညာ ပါရဂူသခင်က“ဆရာကြီးကျန်း...မင်းမှားတာများ ဖြစ်နိုင်မလား” ဟု မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>“သူသာ မဟာပါရဂူသခင် မဟုတ်ခဲ့ရင်...”</p> <p>ကျန်းရှောင်ရှန်းက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး “ငါ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်နှစ် (၃၀) စာကို တစ်ခဏအတွင်း ဘယ်သူကများ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်မှာလဲ” ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>စောစောက ဝမ်မိသားစု ခြံဝင်းအတွင်း၌ သူသည် ဝမ်ချန်နှင့် တိတ်တဆိတ် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအရာကို မည်သူမျှ သတိမပြုမိခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ထိုခဏတာ ထိတွေ့မှုက ကျန်းရှောင်ရှန်းအတွက် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုကို ဖြစ်စေခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>“ငါ့တူလေးဟာ ဝမ်ချန်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးသွားခဲ့တာ သေချာသလောက် ရှိပြီ”</p> <p>ကျန်းရှောင်ရှန်းက အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး “ရေနတ်ဆိုး ကိုလည်း သူပဲ နှိမ်နင်းခဲ့တာ ဖြစ်မယ်၊ အဲဒီကလေးမလေးဆီကနေ ရေနတ်ဆိုးရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ငါ ခံစားမိတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ့ရဲ့ တွက်ချက်မှုက မမှားနိုင်ဘူး” ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ကိုယ်ခံပညာ ပါရဂူသခင်သည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် “ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဘာဆက်လုပ်သင့်လဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာလုပ်ရမှာလဲ”</p> <p>ကျန်းရှောင်ရှန်းက ရယ်မောလျက် “ငါတော့ ပိုင်ယွန်းဘုရားကျောင်း ကို ပြန်ပြီး ဒဏ်ရာကုသဖို့ ကျင့်ကြံရတော့မယ်၊ အနည်းဆုံး သုံးနှစ်လောက် ကြာလိမ့်မယ်၊ ဝမ်ချန်နဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့...”</p> <p> </p> <p>“သူဟာ ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ မဟာသခင်ဆရာကြီး တစ်ဦးဖြစ်ပါလျက်နဲ့၊ ဒီလို ချင်းအန်းခရိုင် သေးသေးလေးမှာ ခရိုင်ဝန် လုပ်နေတယ်ဆိုတာ၊ လောကကြီးကို ကျောခိုင်းပြီး တိတ်တဆိတ် နေထိုင်ချင်လို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်”</p> <p> </p> <p>“ငါ့ရဲ့ အကြံပြုချက်ကတော့ သူ့ကို သွားပြီး မနှောင့်ယှက်နဲ့၊ သူ့ကို လေးလေးစားစားနဲ့ အလှမ်းဝေးဝေးမှာပဲ နေပါ၊ သူ့ကို မရှိသလိုပဲ သဘောထားလိုက်ပါ”</p> <p> </p> <p>“ငါ ဆိုလိုတာကို မင်း နားလည်ရဲ့လား”</p> <p>ကိုယ်ခံပညာ ပါရဂူသခင်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ “နားလည်ပါပြီ၊ ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိပါတယ်” ဟု ပြန်ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>နန်လီနိုင်ငံ ၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို ထိပါးမည့် ဘေးဒုက္ခမျိုး မဟုတ်ပါက၊ မည်သူကများ ‘ကိုယ်ခံပညာ အထူးမဟာသခင်ဆရာကြီး’ တစ်ဦးကို သွားရောက် ရန်စရဲပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>‘ရေနတ်ဆိုး’ ဝင်စားခြင်း ဆိုသည်မှာလည်း ဟာသတစ်ခုအဖြစ်သာ သဘောထားလိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြလေတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save