Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၈၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">လောကီစိတ်နှလုံးကို ပျိုးထောင်ခြင်း (၃၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ဖေဖေ... ဖေဖေ...”</p> <p>ဝမ်အိမ်တော်၏ နောက်ဖေးဥယျာဉ်အတွင်း၌ဖြစ်၏။ ဆံပင်နှစ်ဖက်ကို အထုံးလေးများ ထုံးထားသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးသည် အပန်းဖြေကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မှီတွယ်လဲလျောင်းနေသည့် ဝမ်ချန်ထံသို့ ပျော်ရွှင်မြူးထူးစွာ ပြေးလွှားလာလေသည်။</p> <p> </p> <p> သူမ၏ အသံလေးမှာ ပျားရည်စက်ကဲ့သို့ ချိုသာကြည်လင်လှပေ၏။</p> <p>“အင်း... လာပါဦး သမီးရဲ့...”</p> <p>ဝမ်ချန်သည် ကိုယ်ကိုမတ်မတ်ထိုင်ကာ လက်မောင်းများကို ဆန့်တန်း၍ ထိုမိန်းကလေးငယ်ကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီးနောက် နုနယ်သော ပါးပြင်လေးကို မြတ်နိုးစွာ နမ်းရှုံ့လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“ဖေဖေနော်...”</p> <p>ကလေးမလေးက တခိခိရယ်မောကာ ခေါင်းလေးကို ဘယ်ညာခါရမ်းရင်း “ဖေဖေ့ မုတ်ဆိတ်မွေးတွေက စူးတယ်ရှင့်” ဟု ရန်တွေ့ရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် အားရပါးရ ရယ်မောမိတော့၏။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ကြည်နူးမှုအဟုန်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေရချေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤမိန်းကလေးငယ်ကား အခြားသူမဟုတ်၊ ယခုနှစ်တွင် အသက်သုံးနှစ်အရွယ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သော သူ၏ သမီးငယ်လေး ကျန်းကျန်းပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်အိမ်တော်၏ သမီးဦးရတနာလေးသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ မှီတွယ်ရင်း လက်ချောင်းကလေးများဖြင့် ဝမ်ချန်၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများကို ဆွဲဆုတ်ကစားနေကာ “ဖေဖေ... သမီး သိုင်းပညာသင်ချင်တယ်၊ ဖိုးဖိုးက ပြောတယ်... ဖေဖေက အတော်ဆုံးပဲတဲ့၊ သမီးကို သင်ပေးပါလား” ဟု ချွဲနွဲ့တောင်းဆိုလာသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်မှာ စိတ်မဆိုးနိုင်ဘဲ အူယားဖားယား ဖြစ်ရပြန်သည်။ “သိုင်းပညာသင်တာကတော့ ကောင်းပါတယ် သမီးရယ်၊ ဒါပေမဲ့ သမီးက အသက်သုံးနှစ်ပဲ ရှိသေးတာလေ၊ နောက်ထပ် နှစ်နှစ်လောက်နေမှ သင်ရင်လည်း မနောက်ကျပါဘူး” ဟု ဖြောင်းဖျရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသမီးတော်လေးမှာ လမ်းလျှောက်တတ်စ အရွယ်ကတည်းက သိုင်းပညာအပေါ် အထူးပင် စိတ်ဝင်စားမှုကို ပြသခဲ့သူဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>မိခင်ဖြစ်သူက ချီပိုးထားချိန်၌ပင် ဝမ်ချန်၏ လက်ဝှေ့လက်ကွက်နှင့် ဓားသိုင်းကစားမှုများကို စူးစိုက်ကြည့်ရှုလေ့ရှိပြီး ကိုယ်တိုင်လည်း လိုက်လံတုပတတ်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>မိမိ၏ သမီးဖြစ်သူ သိုင်းပညာသင်ယူမည့်အရေးကို ဝမ်ချန်က ကန့်ကွက်လိုစိတ်မရှိသော်လည်း ပုံမှန်အားဖြင့် ကလေးငယ်တို့သည် အသက်ငါးနှစ်အရွယ်ခန့်မှသာ စတင်သင်ယူသင့်သည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>အချိန်စောလွန်းပါက ကလေးငယ်၏ အရိုးအဆစ်နှင့် ကြွက်သားများ ဖွံ့ဖြိုးမှုကို ထိခိုက်စေနိုင်ပေရာ စိုးရိမ်မိခြင်းလည်း ပါလေသည်။</p> <p> </p> <p>“မရဘူး... မရဘူး...”</p> <p>ကျန်းကျန်းက နှုတ်ခမ်းလေးဆူကာ စိတ်ကောက်ပြလေတော့သည်။ “အခု သင်ချင်တာ၊ အခု သင်ပေးရမယ်... နော်... နော်လို့...”</p> <p> </p> <p>“ကဲ... ကဲ... ဒါဆိုရင်လည်း ဖေဖေ အရင်ကြည့်ရသေးတာပေါ့”</p> <p>ဝမ်ချန်မှာ သမီးဖြစ်သူ၏ ပူဆာမှုကို မလွန်ဆန်နိုင်တော့သဖြင့် အလျှော့ပေးလိုက်ရရှာသည်။</p> <p> </p> <p>“သမီး အခု သိုင်းသင်လို့ ရ၊ မရဆိုတာကိုပေါ့လေ”</p> <p>သူသည် သမီးငယ်၏ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်၍ မွေးရာပါအတွင်းအား အနည်းငယ်ကို ပို့လွှတ်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအတွင်းအားမျှင်ကလေးသည် ကျန်းကျန်း၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအနှံ့ အလျင်အမြန် စီးဆင်းသွားပြီးနောက် သွေးကြောမကြီး ရှစ်သွယ် အတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် စိမ့်ဝင်ကာ ဦးခေါင်းထိပ်နှင့် ခြေဖဝါးတို့မှတစ်ဆင့် ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>စစ်ဆေးတွေ့ရှိချက်ကြောင့် ဝမ်ချန်မှာ ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားရလေသည်။</p> <p>ကျန်းကျန်း အသက်တစ်နှစ်ကျော် အရွယ်ကတည်းက ဝမ်ချန်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်ဆေးခဲ့ဖူးရာ မွေးရာပါ သွေးကြောတစ်ရာလုံး ပွင့်လင်းနေရုံသာမက စစ်မှန်သောနေမီးလျှံ အစအနတစ်ခု ကိန်းအောင်းနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>ဤမီးလျှံမှာ ရေနတ်ဆိုး ထံမှ မြစ်ဖျားခံလာခြင်းဖြစ်ပြီး ရေနတ်ဆိုး၏ အရိုး နှင့် ထိတွေ့မိရာမှတစ်ဆင့် ကူးစက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်တန်ရာ၏။</p> <p> </p> <p>သမီးငယ်၏ ဘေးအန္တရာယ်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဝမ်ချန်သည် ထိုအရိုးကို နောင်တွင် အထိအတွေ့မရှိစေရန် လုံခြုံစွာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျန်း နှစ်နှစ်အရွယ်သို့ ရောက်သောအခါ ထို ‘စစ်မှန်သောနေမီးလျှံ’ မှာ လုံးဝကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီဟု သူက ယူဆထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုအခါ၌မူ ကျန်းကျန်း၏ ချီပင်လယ် အတွင်း၌ ထိုမီးလျှံအစုအဝေးကြီး ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်နေလိမ့်မည်ဟု ဝမ်ချန် လုံးဝမထင်မှတ်ထားခဲ့မိပေ။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ ပုန်းကွယ်နေသဖြင့် ဝမ်ချန်၏ စိတ်အာရုံခံစားမှု ဖြင့်ပင် မသိနိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့ချေသည်​။</p> <p>ဝမ်ချန်သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် သမီးငယ်၏ ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ပန်းထိုးအိတ်ကလေးကို လှမ်းယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဖေဖေ...”</p> <p>ကျန်းကျန်းသည် ချက်ချင်းပင် အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ မျက်နှာပျက်သွားပြီး မျက်လုံးလေး ကလည်ကလည်ဖြင့် အိတ်ကို ပြန်လုချင်သော်လည်း မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေရှာသည်။</p> <p> </p> <p> ဝမ်ချန်က သမီးဖြစ်သူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အိတ်အတွင်းမှ အရာဝတ္ထုများကို လက်ဖဝါးပေါ်သို့ သွန်ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကြေးပြားစေ့များ၊ ငွေစများအပြင် မိန်းကလေးငယ်တို့ ဆင်မြန်းတတ်သော တန်ဆာပလာလေးများ ပါဝင်နေသည်။ ထိုအရာများကြားတွင် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွေ့နေသော ‘အနီရောင်အရိုးစ’ တစ်ခုမှာ သိသိသာသာ ပေါ်ထွက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် လက်ချောင်းအရိုးသဏ္ဌာန် ရှိသော ထိုအရာကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး “ကျန်းကျန်း... ဒါကို ဘယ်ကရတာလဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျန်းမှာ လက်ချောင်းကလေးများကို ပွတ်သပ်ရင်း “ဖေဖေ့ရဲ့ စာကြည့်ခန်းထဲမှာ တွေ့တာပါ” ဟု လေသံတိုးတိုးဖြင့် ဖြေရှာသည်။</p> <p> </p> <p>စာကြည့်ခန်းထဲမှာ တွေ့ခဲ့သည်ဟုလော။</p> <p>ဝမ်ချန်၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားကာ သမီးငယ်ကို ချထားပြီးနောက် သူ၏ စာကြည့်ခန်းဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် နံရံအတွင်းရှိ လျှို့ဝှက်အကန့်တစ်ခုကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>ဤလျှို့ဝှက်သေတ္တာကို ဝမ်ချန်ကိုယ်တိုင် ဒီဇိုင်းထုတ်လုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး တောင်နှင့်ပင်လယ်နယ်ပယ်  တွင် မည်သူမျှ မဖွင့်နိုင်သော ယန္တရားများဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းအတွင်း၌ အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာများစွာရှိပြီး ရေနတ်ဆိုး၏ အရိုးမှာလည်း ထိုနေရာ၌ပင် ရှိနေခဲ့ရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ယခုအခါ၌မူ ထိုအရိုးမှာ ပျောက်ဆုံးနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသေတ္တာကို သူ နောက်ဆုံးအသုံးပြုခဲ့သည်မှာ လွန်ခဲ့သော ခြောက်လခန့်ကဖြစ်ရာ ထိုကာလအတွင်း အသွင်ပြောင်းလဲမှု တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် ကျန်းကျန်း၏ အိတ်အတွင်းမှ အရိုးစကလေးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားခဲ့ခြင်းပင်။ မိန်းကလေးငယ်က ထိုအရိုးစကို ဆောင်ထားမိသည့် အချိန်မှစ၍ပင် သူမ၏ ချီပင်လယ်အတွင်း၌ ‘စစ်မှန်သောနေမီးလျှံ’ များ ပြန်လည်ဖြစ်ထွန်းလာရခြင်း ဖြစ်တန်ရာသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်မှာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အရှည်ကြီး ချလိုက်မိတော့၏။ သူ၏ အစွမ်းအစများဖြင့်ပင် သမီးငယ်၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ထိုအရာကို မရိပ်မိခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p> အမှန်တကယ်ပင် ‘နတ်ဘုရားအဆင့် ရတနာ’ တို့မည်သည် မိမိ၏ သဘောသဘာဝကို ဖုံးကွယ်ထားတတ်စမြဲ ဖြစ်ပေရာသည်။</p> <p> </p> <p>ရေနတ်ဆိုး၏ အရိုးသည် သေတ္တာအတွင်း၌ပင် အံ့မခန်း အသွင်ပြောင်းလဲခဲ့ပြီး ကျန်းကျန်းနှင့် ဆုံစည်းခဲ့ခြင်းမှာ အံ့အားသင့်ဖွယ် ကောင်းလှသော်လည်း ဤသည်မှာပင် ကံကြမ္မာ၏ စီမံမှုဟု ဆိုရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက သူ ရေနတ်ဆိုးကို သုတ်သင်ခဲ့စဉ်ကတည်းက စတင်ခဲ့သော ‘ကံ’ အကျိုးပေးဟု ဆိုရမည်လော။</p> <p>ပိုင်ယွန်းဘုရားကျောင်းမှ တာအိုဆရာတစ်ခါက ပြောခဲ့ဖူးသည်မှာ ကျန်းကျန်းသည် ရေနတ်ဆိုး ဝင်စားသူဖြစ်သည်ဟူ၏။</p> <p> </p> <p>ယခုကြည့်ရလျှင် ထိုစကားမှာ အခြေအမြစ် မရှိသည်တော့ မဟုတ်ချေ။</p> <p>ဝမ်ချန်သည် သေတ္တာကို ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် စာကြည့်ခန်းတံခါးဝတွင် စိုးရိမ်တကြီး ရပ်နေသော သမီးငယ်လေးကို ပြုံးပြလျက် လက်ဟန်ဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဖေဖေ...”</p> <p>ကျန်းကျန်းသည် ချက်ချင်းပင် ဝမ်ချန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီး “သမီး... သမီး မှားသွားပါတယ်” ဟု တိုးတိုးလေး ဆိုရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်က ပြုံးကာ “သမီး ဘာမှားတာလဲ” ဟု မေးလိုက်ရာ “ပစ္စည်းတစ်ခုကို တွေ့ရင် ဖေဖေ့ကို မပြောဘဲ ဝှက်ထားမိတာ မှားပါတယ်” ဟု ခေါင်းလေးငုံ့ကာ ဖြေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် သမီးဖြစ်သူ၏ အမှားသိတတ်မှုကို ကျေနပ်သွားကာ “သမီး မှားမှန်းသိရင် တော်ပါပြီ၊ နောက်တစ်ခါ အဲဒီလို မလုပ်ရဘူးနော်” ဟု ချော့မော့ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျန်းကလည်း ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ညိတ်ပြရှာ၏။</p> <p>သူသည် သမီးငယ်၏ ဆံပင်လေးများကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး မူလအရွယ်အစား၏ တစ်ရာပုံ တစ်ပုံခန့်သာ ရှိတော့သော ရေနတ်ဆိုး၏ အရိုးစကလေးကို အိတ်အတွင်းသို့ ပြန်ထည့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ဤရတနာသည် ကျန်းကျန်းကို အရှင်သခင်အဖြစ် ရွေးချယ်ပြီးဖြစ်ရာ အတင်းအဓမ္မ ခွဲခွာစေခြင်းမှာ ပညာရှိရာ မရောက်ပေ။</p> <p>အရာရာကို ကံစီမံရာအတိုင်းသာ လွှတ်ထားလိုက်ခြင်းက မြတ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်က ဆက်လက်၍ “သမီး သိုင်းပညာသင်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သိုင်းပညာဆိုတာ အရမ်းခက်ခဲတယ်၊ လမ်းခုလတ်မှာ လက်မလျှော့ရဘူးနော်၊ သမီး လုပ်နိုင်ပါ့မလား” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ သမီးငယ်မှာ အိမ်တော်၌ မည်မျှအလိုလိုက်ခံထားရသည်ကို သူ အသိဆုံး ဖြစ်ပေသည်။ အထူးသဖြင့် အဖိုးဖြစ်သူ ယဲ့ရှန့်မင်း  ဆိုလျှင် မြေးမလေးနှင့် ဆော့ကစားရန်အတွက် အစိုးရရုံးလုပ်ငန်းများကိုပင် ပစ်ထားတတ်သူ ဖြစ်ပေရာသည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျန်းကျန်းမှာ ဆိုးသွမ်းသော ကလေးတစ်ဦး ဖြစ်မလာခဲ့ချေ။ ယဲ့တိုက်  ၏ သင်ကြားပြသမှုအောက်တွင် စာပေနှင့် လက်ရေးလက်သားများကို သင်ယူခဲ့သဖြင့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အမျိုးသမီးငယ်လေးတစ်ဦး၏ အသွင်ကို ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဝမ်ချန်အနေဖြင့်မူ မိမိ၏ သမီးငယ်မှာ စိတ်ရင်းတွင် ရိုးရာအစဉ်အလာအတိုင်း ငြိမ်ကုပ်နေမည့် မိန်းကလေးမျိုး မဟုတ်သည်ကို ရိပ်မိနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖခင်ဖြစ်သူက သိုင်းပညာသင်ယူရန် ခွင့်ပြုလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရသောအခါ ကျန်းကျန်းမှာ ဝမ်းသာအားရ လက်ခုပ်တီးလျက် “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဖေဖေ၊ သမီး ကြိုးစားပါ့မယ်၊ ဘယ်တော့မှ လက်မလျှော့ပါဘူး” ဟု ကတိပေးလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ခြေဖျားထောက်ကာ ဝမ်ချန်၏ ပါးကို ရွှတ်ကနဲ နမ်းလိုက်ပြီး “ဖေဖေက အကောင်းဆုံးပဲ” ဟု ဆိုလိုက်ရာ ဝမ်ချန်၏ ဖခင်မေတ္တာစိတ်တို့မှာ ချက်ချင်းပင် အရည်ပျော်ကျသွားရတော့သည် ဖြစ်လေသတည်း။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save