Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၄၉၅</h2> <h2 style="text-align: center;">လောကီစိတ်နှလုံးကို ပျိုးထောင်ခြင်း (၄၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ခြောက်သွေ့ဖုန်းဆိုးလှသော စိမ့်တောကြီး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးတစ်နေရာဝယ် မီးခိုးရောင်ယုန်ကလေးတစ်ကောင်သည် ၎င်း၏တွင်းထဲမှ ဦးခေါင်းကို သတိကြီးစွာ ပြူထွက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p> ရှည်လျားသော နားရွက်နှစ်ဖက်ကို ထောင်လျက် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ရန်သူတို့၏ အန္တရာယ်ကို စိုးရိမ်တကြီး နားစွင့်နေမိ၏။</p> <p>ရုတ်ချည်းဆိုသလို ထူးဆန်းသောအသံတစ်ခုကြောင့် ယုန်ကလေး၏နားရွက်များ လှုပ်ခတ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p> ကြောက်ရွံ့တတ်သော ထိုယုန်ကလေးသည် တွင်းထဲသို့ ချက်ချင်းပြန်လည်ဝင်ရောက် ပုန်းအောင်းသွားပြီး အပြင်သို့ ပြန်ထွက်ရန်ပင် မဝံ့ရဲတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် လူရိပ်နှစ်ခုသည် ယုန်တွင်းပေါ်မှ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားကြပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကိုက်ပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်မုန့်စိမ့်တော၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ရောက်ရှိလာသူတို့မှာ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် ဆယ်ကျော်သက် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးတို့ ဖြစ်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့သည် လေပေါ်တွင် ပျံသန်းနေသကဲ့သို့ ခုန်ကူး သွားလာနေကြပြီး လှုပ်ရှားမှုများမှာလည်း အလွန်ပင် တိတ်ဆိတ်လှပေသည်။</p> <p>ရှေ့တွင်ရှိသော နက်မှောင်သည့် ရေကန်ကြီးကို မြင်တွေ့ရမှသာ ၎င်းတို့နှစ်ဦး ခြေလှမ်းတုံ့ရပ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဖေဖေ..."</p> <p>မိန်းကလေးငယ်က မျက်တောင်တဖျတ်ဖျတ်ခတ်လျက် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ "သမီးတို့ ရှာနေတဲ့ အနက်ရောင် နဂါးရေကန်ဆိုတာ ဒါလား"</p> <p> </p> <p>သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ပြုံးလျက် "ဖြစ်နိုင်တယ်" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြား၏။</p> <p>ထိုအမျိုးသားမှာ ဝမ်ချန်ပင်ဖြစ်ပြီး သူနှင့်အတူ ပါလာသူမှာ ၁၄ နှစ်အရွယ် သမီးငယ်လေး ဝမ်ကျန်းကျန်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုက ဝမ်ချန်သည် မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ယွမ်ကျယ်စီရင်စုသို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ပြီး ကျယ်ပြောလှသော စိမ့်တောကြီးအတွင်း အခြေချ နေထိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆယ်နှစ်တာ ကာလအတွင်း အချိန်တို့သည် ကုန်လွန်ခဲ့လေပြီ။ တစ်ချိန်က သုံးလေးနှစ်သမီးလေး ဝမ်ကျန်းကျန်းသည် ယခုအခါ နုပျိုတင့်တယ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးအဖြစ် ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> ယနေ့တွင် ဝမ်ချန်က သမီးဖြစ်သူအား လက်တွေ့လေ့ကျင့်မှု ပြုလုပ်နိုင်ရန် ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ဒီရေကန်ထဲမှာ နဂါးတစ်ကောင် ပုန်းနေတာပေါ့လေ"</p> <p>ဝမ်ကျန်းကျန်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပသွားပြီး ချစ်စဖွယ်မျက်နှာထက်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားတက်ကြွသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်လာသည်။</p> <p> </p> <p> သူမသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ အလှအပကို ဆယ်ပုံခုနစ်ပုံခန့် အမွေရရှိထားသဖြင့် လွန်စွာလှပသူဖြစ်ပြီး "ကိုးယန်နတ်ဘုရားကျင့်စဥ်" ကို နှစ်ရှည်လများ လေ့ကျင့်ထားသဖြင့်လည်း ထက်မြက်သွက်လက်သော အသွင်အပြင် ရှိနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်၏ သားသမီးများအနက် ဝမ်ကျန်းကျန်းသည် သိုင်းပညာတွင် ပါရမီအထူးဆုံးဖြစ်ပြီး အမြင့်ဆုံး ကျင့်စဉ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိထားသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ငယ်စဉ်ကပင် မိန်းကလေးတို့ တတ်အပ်သော ပန်းထိုးပညာကို စိတ်မဝင်စားဘဲ ဓားသိုင်း၊ လက်ဝှေ့သိုင်းတို့ကိုသာ စွဲစွဲမြဲမြဲ လေ့ကျင့်ခဲ့သူ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အရွယ်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ စိန်ခေါ်တိုက်ခိုက်ရသည်ကို နှစ်သက်လာပြီး တိမ်တိုက်မြို့တော်အတွင်းရှိ ပြိုင်ဘက်အားလုံးကို အနိုင်ယူထားနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> တိမ်တိုက်မြို့တော်ရှိ လူပေါင်းသိန်းချီသော မြို့သူမြို့သားတို့အကြား "မကျန်းကျန်း" ၏ အမည်ကို မသိသူ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ့်နဂါးစစ်စစ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>ဝမ်ချန်က လျှပ်စီးကဲ့သို့ ထက်မြက်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ရေကန်ကို အကဲခတ်လျက် အေးဆေးစွာ ပြောကြားလိုက်သည်။ "ဒါက ရာသီဥတုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ နဂါးအသွင်ပြောင်း မြွေကြီးတစ်ကောင်သာသာပဲ။ သူ့ရဲ့ အမြုတေကို ရအောင်ယူဖို့က သမီးရဲ့ တာဝန်ပဲနော်"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဖေဖေ"</p> <p>ဝမ်ကျန်းကျန်းက မဆိုင်းမတွ သဘောတူလိုက်ပြီးနောက် လေပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ရှေ့ရှိနက်ရှိုင်းသော ရေကန်ထဲသို့ ဒိုင်ဗင်ထိုး ဆင်းသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> ရေထဲသို့ ဆင်းသက်ပုံမှာ အလွန်ပင် ကျော့ရှင်းလှပြီး ရေစက်ကလေးတစ်စက်ပင် မစင်ထွက်စေဘဲ ပင်လယ်ထဲရှိ ငါးလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်ဖြတ်လတ်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရေမျက်နှာပြင်ထက်၌ လှိုင်းတွန့်ကလေးများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့၏။</p> <p>ဝမ်ချန်သည် အနက်ရောင် နဂါးရေကန်နံဘေးတွင် လက်ပိုက်လျက် ရပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သမီးဖြစ်သူ၏ ဘေးအန္တရာယ်ကို လျစ်လျူရှုထားပုံရသော်လည်း အမှန်စင်စစ် သူသည် ချစ်လှစွာသော သမီးငယ်အပေါ် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျယ်စီရင်စုသို့ ပြောင်းရွှေ့လာသည့် ဆယ်နှစ်တာအတွင်း ဝမ်ချန်သည် တိမ်တိုက်မြို့တော်ကို တည်ထောင်ခဲ့သည်သာမက မယားငယ်တစ်ဦးကိုလည်း ထပ်မံလက်ထပ်ခဲ့ရာ ဝမ်ကျန်းကျန်း အပါအဝင် သားသမီး ကိုးဦး ထွန်းကားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သား ၅ ဦး၊ သမီး ၄ ဦးရှိသည့်အနက် ဝမ်ကျန်းကျန်းမှာ ၁၄ နှစ်ဖြင့် အကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး အငယ်ဆုံးသားလေးမှာ တစ်နှစ်ပင် မပြည့်သေးချေ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် ဝမ်ကျန်းကျန်းအား အချစ်ဆုံးဖြစ်သည့်အလျောက် သူမအတွက် သီးသန့် "ကိုးယန်နတ်ဘုရားကျင့်စဥ်" ကို သင်ကြားပေးရုံသာမက သူ၏ သိုင်းပညာဗဟုသုတ အားလုံးကိုလည်း နှမြောခြင်းမရှိ လက်ဆင့်ကမ်း ပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သိုင်းပညာလောကတွင် ဝမ်ကျန်းကျန်းသည် ဝမ်ချန်၏ အစစ်အမှန် ဆက်ခံသူဖြစ်ပြီး သူမ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ မောင်နှမများထက် များစွာ သာလွန်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ခန့်က ဝမ်ကျန်းကျန်းသည် "မွေးရာပါနယ်ပယ်" သို့ စတင်ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ တောင်နှင့်ပင်လယ် ဘုံလောကတစ်ခုလုံးတွင် သူမထက် ပါရမီထူးချွန်သော သိုင်းပညာရှင်ကို ရှာဖွေရန် ခဲယဉ်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် ဓားကို သွေးခဲ့ပြီးမှ တစ်ခဏတာ အစွမ်းပြခွင့် ရရှိခြင်း ဖြစ်ပေရာ ရေကန်ထဲ၌ ပုန်းအောင်းနေသော နဂါးမြွေကြီးမှာ သူမအတွက် စမ်းသပ်ကျောက်တုံးပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် အေးဆေးငြိမ်သက်နေသော ရေမျက်နှာပြင်မှာ လှုပ်ခတ်လာပြီး ရေအောက်ရှိ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်က ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ရေကန်အလယ်တွင် ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခု အလျင်အမြန် ပေါ်ပေါက်လာ၏။</p> <p>ဝမ်ချန်သည် သမီးဖြစ်သူ၏ အစွမ်းအစကို ယုံကြည်သော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းကြောင့် စိုးရိမ်စိတ် အနည်းငယ်တော့ ဝင်မိပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ ဝင်ရောက်ကူညီခြင်း မပြုခဲ့ပေ။</p> <p>ပျံသန်းစ လင်းယုန်ငယ်တစ်ကောင်သည် ကောင်းကင်ယံထက်ဝယ် ပျံသန်းနိုင်ရန် မုန်တိုင်းဒဏ်ကို ကြံ့ကြံ့ခံရမည်ဖြစ်ပြီး ဖန်လုံအိမ်အတွင်း ပျိုးထောင်ထားသော ပန်းကလေးများသည်လည်း ပြင်းထန်သော မိုးသက်လေသတ်ဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အတူ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးသည်လည်း သေရေးရှင်ရေး အတွေ့အကြုံများကို မဖြတ်သန်းရပါက မိမိ၏ အကန့်အသတ်ကို မည်သည့်အခါမျှ ကျော်ဖြတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဤနဂါးမြွေကြီးမှာ ဝမ်ချန်က သမီးဖြစ်သူအတွက် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ စီစဉ်ထားသော စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအနက်ရောင် နဂါးမြွေကြီးသည် စိမ့်တောအတွင်း ခိုအောင်းလျက် လူပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး တိမ်တိုက်မြို့တော်၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို အကြီးအကျယ် ခြိမ်းခြောက်နေသော သတ္တဝါဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> ဝမ်ချန်သည် ၎င်းအား မသတ်သေးဘဲ ချန်ထားခဲ့သည်မှာ ဝမ်ကျန်းကျန်း အရွယ်ရောက်လာချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းပင်။ သူမအနေဖြင့် သိုင်းပညာ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိရန် ဤစမ်းသပ်မှုကို မဖြစ်မနေ အောင်မြင်ရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝုန်း</p> <p>ထိုစဉ် ရေမျက်နှာပြင်သည် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ရေစက်ရေပေါက်များ အကြားမှ အနက်ရောင် နဂါးမြွေကြီးသည် ကောင်းကင်သို့ ဒုံးပျံကဲ့သို့ ထိုးတက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသတ္တဝါသည် ပတ်ဝန်းကျင် မိုင်တစ်ရာအတွင်း မည်သူမျှ မယှဉ်ရဲသော ဘုရင်တစ်ဆူ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အကြေးခွံများ ကျွတ်ထွက်ကာ ဒဏ်ရာအပြည့်ဖြင့် အလူးအလဲ ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>နီရဲသော သွေးများမှာ ကောင်းကင်ယံမှ မြေပြင်သို့ မိုးပေါက်များကဲ့သို့ ကျဆင်းလာ၏။</p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဝမ်ကျန်းကျန်းသည် ရေထဲမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထက်မြက်လှသော ဓားအလင်းတန်းဖြင့် နဂါးမြွေကြီး၏ ဝမ်းဗိုက်ကို လျှပ်စီးကဲ့သို့ ထိုးနှက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှူး...</p> <p>နဂါးမြွေကြီးသည် နားကွဲမတတ် အော်ဟစ်ကာ ကိုယ်လုံးကြီး တုန်ခါသွားပြီး မြေပြင်သို့ ပြုတ်ကျလာသည်။ မြေပြင်သို့ မကျရောက်မီတွင် ၎င်းက ဦးခေါင်းကို လှည့်လျက် အနက်ရောင် အဆိပ်ရေများကို ဝမ်ကျန်းကျန်းထံသို့ မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဝမ်ကျန်းကျန်းက ပါးနပ်စွာဖြင့် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထိုအဆိပ်ရေများကို ရိုက်လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။</p> <p>နဂါးမြွေကြီးသည် ဒဏ်ရာပြင်းထန်သော်လည်း လက်မလျှော့ဘဲ ၎င်း၏ အမြီးကြီးဖြင့် ဝမ်ကျန်းကျန်းကို ရိုက်ပုတ်ရန် ကြိုးစားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုရိုက်ချက်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသော်လည်း ဝမ်ကျန်းကျန်းက လေပေါ်သို့ ထပ်မံခုန်တက်ကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ရုံသာမက ၎င်း၏ ဦးခေါင်းတည့်တည့်သို့ ဓားဖြင့် ထိုးစိုက်ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖုတ်</p> <p>နီရဲသော ဓားအလင်းတန်းသည် နဂါးမြွေကြီး၏ ဦးခေါင်းခွံကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး ၎င်းအား မြေပြင်ပေါ်၌ပင် အသက်ပျောက်စေခဲ့သည်။ ဝမ်ကျန်းကျန်းသည် ဓားကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းကာ ဝမ်ချန်၏ နံဘေးသို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီမြန်းနေ၏။</p> <p>"ဖေဖေ... သမီး သတ်နိုင်ခဲ့ပြီ"</p> <p>"တော်တယ် သမီး"</p> <p>ဝမ်ချန်က သမီးဖြစ်သူ၏ ဦးခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ရင်း ဖခင်တစ်ဦး၏ ဂုဏ်ယူစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ နဂါးမြွေကြီး၏ ကိုယ်ထဲမှ လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော အမြုတေသည် သူ၏ လက်ဝါးထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဖေဖေက တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ"</p> <p>ဝမ်ကျန်းကျန်းက လက်ခုပ်တီးလျက် သူမ၏ ဖခင်အား အားကျကြည်ညိုသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖခင်ဖြစ်သူမှာ ဤလောကဝယ် မည်သူမျှ မယှဉ်နိုင်သော သူရဲကောင်းကြီးတစ်ဦးပင် ဖြစ်တော့သတည်း။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save