Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၁၄၉၆)</h2> <h2 style="text-align:center">လောကီစိတ်နှလုံးကို ပျိုးထောင်ခြင်း (၄၁)</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p>နဂါးအမြုတေကို ရရှိပြီးနောက်တွင် ဝမ်ချန်သည် သမီးဖြစ်သူနှင့်အတူ တိမ်တိုက်မြို့တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>တိမ်တိုက်မြို့တော်သည် တည်ထောင်သည်မှာ မကြာသေးသည့် မြို့သစ်ကလေးမျှသာ ဖြစ်သော်ငြား ယွမ်မုန့်စိမ့်တောတစ်ခုလုံးတွင် အကြီးဆုံးသော မြို့တော်ကြီးလည်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကမှ စတင်တည်ထောင်ခဲ့သော ထိုမြို့သည် ယွမ်ကျယ်စီရင်စု၏ မြေဆီဩဇာ အထက်သန်ဆုံးနှင့် အစည်ကားဆုံးသော နယ်မြေတွင် တည်ရှိပြီး နှစ်စဉ်နှင့်အမျှ တိုးချဲ့လာခဲ့ရာ ယခုကဲ့သို့ ခန့်ညားထည်ဝါသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>စင်စစ်သော်ကား လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ခန့်က ဝမ်ချန်သည် လူပေါင်းငါးသောင်းကို ဦးဆောင်ကာ ချင်းအန်းခရိုင်မှ တောင်ဘက် ယွမ်မုန့်စိမ့်တောအတွင်းသို့ ချီတက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သုံးလတာကာလအတွင်းမှာပင် ယွမ်ကျယ်စီရင်စုကို တစ်စည်းတစ်လုံးတည်းဖြစ်အောင် စုစည်းနိုင်ခဲ့သဖြင့် ယခင်က စီရင်စုဟူသော အမည်နာမမှာ သမိုင်းတွင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ယွမ်မုန့်စိမ့်တောအတွင်း၌ မူလခရိုင်မြို့အချို့ ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း လူဦးရေအများစုမှာမူ တိမ်တိုက်မြို့တော်သို့သာ စုရုံးရောက်ရှိလာကြကုန်၏။</p> <p> </p> <p>"အမေ..."</p> <p>အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ဝမ်ကျန်းကျန်းသည် မိခင်ဖြစ်သူ ယဲ့တိုက်၏ ရင်ခွင်အတွင်းသို့ အောင်နိုင်သူတစ်ဦးနှယ် တိုးဝင်ကာ သူမ၏ ဆုလာဘ်ကို ပြသလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ ဖေဖေနဲ့သမီး အနက်ရောင်နဂါးကြီးကို သတ်နိုင်ခဲ့တယ်၊ 'ရုပ်ရည်ထိန်းသိမ်းခြင်း ဆေးလုံး' ဖော်စပ်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေလည်း စုံသလောက်ရှိနေပြီ"</p> <p> </p> <p>သူမက ဝမ်းသာအားရဖြင့် ဆက်လက်၍ "ဒီဆေးလုံးဖော်ပြီးရင်တော့ အမေဟာ ထာဝရ နုပျိုနေတော့မှာ" ဟု ဆိုလေရာ၊ ယဲ့တိုက်မှာ ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားပြီး သမီးဖြစ်သူ၏ နူးညံ့သော ဆံနွယ်များကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း "သမီးကလည်း... အမေက မသေမျိုးမှမဟုတ်တာ၊ ဘယ်လိုလုပ် ထာဝရ နုပျိုနေနိုင်ပါ့မလဲ၊ သမီးတို့သားအဖ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ရောက်လာတာကိုပဲ အမေက ဝမ်းသာလှပါပြီ" ဟု ဆိုရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ဆယ်နှစ်တာ ကာလသည် ကုန်လွန်ခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း ယဲ့တိုက်၏ မျက်နှာထက်တွင် အချိန်ကာလ၏ အမှတ်အသားများ များစွာထင်ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိဘဲ ရင့်ကျက်သော အလှတရားနှင့် ကျော့ရှင်းသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲလာခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ပြုံးလိုက်သည့် အခါမျိုးတွင်မှသာ မျက်ဝန်းထောင့်၌ အရေးအကြောင်း အနည်းငယ်ကို မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"နဂါးအမြုတေ ရပြီဆိုတော့ ရုပ်ရည်ထိန်းသိမ်းခြင်း ဆေးလုံးအတွက် နောက်ဆုံး အဓိကပါဝင်ပစ္စည်း တစ်မျိုးပဲ လိုတော့တယ်"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်က "ငါ ချန်ယိကို ခရီးတစ်ခေါက်သွားပြီး အဲဒီမှာ 'နှစ်တစ်ထောင်လျှို့ဝှက်ဂျင်ဆင်း' ကို ရှာလို့ရမလားဆိုတာ ကြည့်မလို့ စဉ်းစားထားတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်ကာလသည် ရက်စက်လှသော်ငြား ယခုဘဝ လောကီစိတ်နှလုံးကို ပျိုးထောင်ခြင်းတွင် ဝမ်ချန်နှင့် ယဲ့တိုက်တို့သည် စစ်မှန်သော လင်မယားများ ဖြစ်လာကြကာ သားသမီးများ ထွန်းကားပြီး သံယောဇဉ် နက်ရှိုင်းခဲ့ကြပေရာ၊ ဝမ်ချန်ကိုယ်တိုင်မှာ အလွန်ရှည်လျားသော သက်တမ်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း ယဲ့တိုက်မှာမူ သာမန်လူသားမျှသာ ဖြစ်သဖြင့် သူ့အနားတွင် ထာဝရ အတူရှိနေနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဝမ်ချန်သည် သူမ၏ နုပျိုမှုကို ထိန်းသိမ်းရန်နှင့် အလှတရားများ တည်တံ့နေစေရန် နည်းလမ်းရှာဖွေလိုခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဆန္ဒပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> ထို့ကြောင့်လည်း ဝမ်ချန်သည် ရှေးဟောင်း ဆေးနည်းတစ်ခုကို ရှာဖွေကာ ဒဏ္ဍာရီလာ 'ရုပ်ရည်ထိန်းသိမ်းခြင်း ဆေးလုံး' ကို ဖော်စပ်ရန် ကြိုးပမ်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> ယခုအခါ ရှာဖွေရ ခက်ခဲလှသော နှစ်တစ်ထောင်လျှို့ဝှက်ဂျင်ဆင်းမှလွဲ၍ ကျန်သည့် ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်း အတော်များများကို စုဆောင်းမိပြီး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ယိသည် တာ့ချန်းနိုင်ငံ၏ မြို့တော်ဖြစ်သည့်အတွက် ထိုနေရာ၌ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ခြေ ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် ယွမ်ကျယ်စီရင်စု တောင်ဘက်သို့ မဆင်းလာမီက ထိုစဉ်က သောင်းကျန်းသူခေါင်းဆောင် လီကျိလီနှင့် အပြန်အလှန် ကျူးကျော်ခြင်းမပြုရန် ကတိကဝတ် ပြုခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p> လီကျိလီသည် စင်စစ်ပင် နဂါးနှင့် မြွေကဲ့သို့သော ထူးခြားသည့် ကံကြမ္မာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပေရာ ချန်ယိစီရင်စု တစ်ခုလုံးကို သိမ်းပိုက်ပြီးနောက် လေးနှစ်အတွင်းမှာပင် နန်လီနိုင်ငံတစ်ဝန်းကို သိမ်းကျုံးအောင်နိုင်ခဲ့ပြီး ပြိုင်ဘက်အားလုံးကို နှိမ်နင်းကာ နယ်မြေအကျယ်အဝန်းကို ချဲ့ထွင်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က လီကျိလီသည် နန်လီနိုင်ငံ၏ မြို့တော်ဟောင်းတွင် ထီးနန်းတက်ကာ တာ့ချန်းနိုင်ငံကို တည်ထောင်ပြီး ဧကရာဇ်အဖြစ် ဘိသိက်ခံခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>နန်လီမြို့တော်ဟောင်းကိုလည်း ချန်ယိဟု အမည်ပြောင်းလဲခဲ့လေသည်။ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်တာကာလအတွင်း လီကျိလီ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် တာ့ချန်းနိုင်ငံသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်လာခဲ့ပြီး နယ်မြေအကျယ်အဝန်းမှာ မူလနန်လီနိုင်ငံထက် အဆပေါင်းများစွာ ကြီးမားလာခဲ့ပေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်နှင့် လီကျိလီတို့၏ သဘောတူညီချက်ကြောင့် ယခုအခါ လွတ်လပ်သော တိမ်တိုက်မြို့တော်သည် တာ့ချန်းနိုင်ငံနှင့် ပုံမှန်ကုန်သွယ်မှုများ ပြုလုပ်လျက် ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဖေဖေ... သမီးလည်း လိုက်မယ်"</p> <p>ဝမ်ချန်၏ စကားကို ကြားသည်နှင့် ဝမ်ကျန်းကျန်းသည် ချက်ချင်းပင် ခုန်ပေါက်ကာ "ရမလား.. လိုက်လို့ရမလား" ဟု ဆိုကာ ဝမ်ချန်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်၍ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် တောင်းဆိုလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မဆိုးနဲ့လေ သမီးရဲ့"</p> <p>ယဲ့တိုက်က သမီးဖြစ်သူ၏ ခေါင်းကို အသာခေါက်ရင်း "ချန်ယိက ဘယ်လောက်ဝေးလဲ သိရဲ့လား" ဟု ဆိုပြီးနောက် ဝမ်ချန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ "မောင်.. ကျွန်မအတွက် ဒီဆေးလုံးကို သိပ်ပြီး မလိုအပ်ပါဘူး၊ မသွားပါနဲ့လား" ဟု တားမြောက်ရှာသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သည့်အမျိုးသမီးမဆို ထာဝရနုပျိုခြင်းကို မက်မောကြသည်မှာ ဓမ္မတာပင် ဖြစ်သော်လည်း ယဲ့တိုက်သည် မိမိ၏ လက်ရှိဘဝကိုပင် ကျေနပ်နှစ်သိမ့်နေသူ ဖြစ်သဖြင့် လောဘမကြီးလိုတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်ကို မိမိအတွက်နှင့် ခရီးရှည်ကြီး မနှင်စေချင်သည်မှာ အမှန်ပင်။ တိမ်တိုက်မြို့တော်မှ ချန်ယိသို့မှာ ခရီးအကွာအဝေး သုံးလေးထောင်ခန့် ဝေးကွာလှသဖြင့် အသွားအပြန်မှာ လပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် ဓားလှံလက်နက်များကိုသာ ခုံမင်သော်လည်း မိခင်အနားမှ မခွာလိုသော သမီးဖြစ်သူနှင့်လည်း မခွဲနိုင်ပေ။ မိခင်ဖြစ်သူက ကန့်ကွက်သဖြင့် ဝမ်ကျန်းကျန်းမှာ စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကလေး စူသွားရှာသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ယွမ်မုန့်စိမ့်တောသို့ ပြောင်းရွှေ့လာသည့် ဆယ်နှစ်တာအတွင်း ပြင်ပလောကသို့ တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးသဖြင့် အပြင်ကမ္ဘာကို အလွန်ပင် မြင်တွေ့လိုလှပေပြီ။</p> <p> </p> <p>"ကျန်းအာလည်း အရွယ်ရောက်လာပြီပဲ"</p> <p>ဝမ်ချန်က ပြုံးလျက် "သူမ အတွေ့အကြုံသစ်တွေ ရအောင် အပြင်ထွက်ဖို့ အချိန်တန်ပါပြီ၊ မိုင်အနည်းငယ်လောက်က ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဆိုကာ ခေတ္တမျှ ရပ်နားပြီးနောက် "နောင်တစ်ချိန် ကျင့်ရှင်း ဒီအရွယ်ရောက်ရင်လည်း ကမ္ဘာကြီးကို မြင်နိုင်အောင် သူနဲ့အတူ အပြင်ထွက်ဦးမှာပါ" ဟု ဖြည့်စွက်ပြောကြားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သားကြီးဖြစ်သူကို တွေးမိသည့်အခါ ဝမ်ချန်မှာ အနည်းငယ်မျှ သက်ပြင်းချမိပေသည်။ အသက်ဆယ့်တစ်နှစ်အရွယ် ရှိပြီဖြစ်သော ဝမ်ကျင့်ရှင်းသည် အမေတူ အဖေတူ သမီးဖြစ်သူနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ကာ သိုင်းပညာထက် စာပေကိုသာ ပိုမိုခုံမင်သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်နှင့်အတူ ကျင့်စဉ်များကို လေ့ကျင့်သော်လည်း သိုင်းပညာရှင်ဖြစ်ရန် စိတ်မပါဘဲ စာကြည့်ခန်းအတွင်း၌သာ စာရေးစာဖတ်ခြင်းဖြင့် အချိန်ကုန်ဆုံးလေ့ရှိသဖြင့် သားဖြစ်သူမှာ စာအုပ်ကြီးအတိုင်း လုပ်နေမည့်သူ ဖြစ်သွားမည်ကို ဝမ်ချန် စိုးရိမ်မိပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ပျော်လိုက်တာ... ဖေဖေက အကောင်းဆုံးပဲ"</p> <p>ဝမ်ကျန်းကျန်းမှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် အော်ဟစ်ကာ သူမ၏ စိတ်အစဉ်တို့မှာ လွင့်ပျံလျက် ရှိတော့သည်။ ယဲ့တိုက်မှာမူ ဝမ်ချန်ကို ကြည့်ကာ "မောင်ကတော့ သူ့ကို သိပ်အလိုလိုက်တာပဲ" ဟု မတတ်သာသလို ပြောရှာသည်။</p> <p> </p> <p> တိမ်တိုက်မြို့တော်တစ်ခုလုံးတွင် ဝမ်ကျန်းကျန်းသည် ဝမ်မိသားစု၏ အလိုလိုက်ခြင်း အခံရဆုံးသော သမီးပျိုဖြစ်ပြီး မဟာပါရဂူသခင် ဝမ်ချန်၏ အသည်းကျော်ဖြစ်ကြောင်း အားလုံးက သိကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်မှာမူ အားရပါးရ ရယ်မောလေတော့သည်။</p> <p>အမှန်စင်စစ် ချန်ယိသို့ ခရီးရှည်မထွက်မီ ဝမ်ချန်အနေဖြင့် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>တိမ်တိုက်မြို့တော်၏ အဓိကပင်တိုင်ဖြစ်သူအနေဖြင့် အစီအစဉ်မရှိဘဲ မထွက်ခွာနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ယခုအခါ တိမ်တိုက်မြို့တော်သည် ဝမ်မိသားစုနှင့် ယဲ့မိသားစုတို့၏ ပူးပေါင်းစီမံမှုအောက်တွင် အခိုင်အမာ တည်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး မြို့စားမင်း ယဲ့ရှန့်မင်းသည်လည်း လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်ကပင် ဝမ်ချန်၏ အကူအညီဖြင့် မွေးရာပါနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် မြို့တော်တွင် အထူးလေ့ကျင့်ထားသော စစ်သည်တော် ခုနစ်ထောင်ရှိပြီး ဝမ်ချန်၏ နှစ်ရှည်လများ စစ်ဗျူဟာများကြောင့် ရန်သူအင်အား သိန်းချီ၍ လာရောက်တိုက်ခိုက်လျှင်ပင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိပေရာ စိတ်အေးချမ်းသာစွာဖြင့် ခရီးထွက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သုံးရက်အကြာတွင် ဝမ်ချန်သည် ဝမ်ကျန်းကျန်းနှင့်အတူ ချန်ယိသို့ ဦးတည်ကာ ခရီးစတင်ခဲ့လေသည်။ သားအဖနှစ်ဦးသည် နေ့ညမနား မြောက်ဘက်သို့ မြင်းစီးနှင်ခဲ့ကြရာ မကြာမီ တာ့ချန်းနိုင်ငံ၏ နယ်နိမိတ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ယွမ်မုန့်စိမ့်တော၏ စိုစွတ်သော နယ်မြေများမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် လှိုင်းတွန့်သဏ္ဌာန် ကုန်းမြင့်လွင်ပြင်များသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ မြင်ကွင်းအသစ်အဆန်းများကြောင့် ဝမ်ကျန်းကျန်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဟိုကြည့်သည်ကြည့် လုပ်နေလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ခရီးက ရှည်လျားလှသဖြင့် ထိုအဆန်းတကျယ် ခံစားချက်တို့သည်လည်း တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာကာ နောက်ဆုံးတွင် ချင်းအန်းခရိုင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ အဖိုးနဲ့အမေတို့ရဲ့ ဇာတိမြေလား"</p> <p>ရှေ့တွင်ရှိသော ခရိုင်မြို့ငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ကျန်းကျန်းက အံ့အားသင့်စွာ မေးမြန်းလေသည်။ "ဘာလို့ ဒီလိုပုံစံ ဖြစ်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>တိမ်တိုက်မြို့တော်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ချင်းအန်းခရိုင်သည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်အတွင်း များစွာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိဘဲ ပိုမို၍ပင် ဟောင်းနွမ်းကာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှု ကင်းမဲ့နေသကဲ့သို့ ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ဝမ်ကျန်းကျန်းကို အလွန်ပင် စိတ်ပျက်သွားစေ၏။ အမှန်စင်စစ် သူမတွင် ချင်းအန်းခရိုင်နှင့် ပတ်သက်သော မှတ်ဉာဏ်အချို့ ရှိသော်လည်း ငယ်ဘဝမှတ်ဉာဏ်တို့မှာ အလှဆင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေတတ်သဖြင့် ယခုကဲ့သို့ လက်တွေ့မြင်ကွင်းက သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်ကို ပျက်ပြားစေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်က ပြုံးလျက် "သွားကြစို့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ချင်းအန်းခရိုင်၏ အခြေအနေကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားသူဖြစ်ရာ ထိုစဉ်က ကျန်ရစ်ခဲ့ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သူများ နောင်တရနေကြသလားဟူသည်ကိုမူ သူ မသိနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူတို့ နောင်တရသည်ဖြစ်စေ၊ မရသည်ဖြစ်စေ ဝမ်ချန်နှင့်မူ မည်သို့မျှ သက်ဆိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p> <p> </p>


Save