Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၉၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">လောကီစိတ်နှလုံးကို ပျိုးထောင်ခြင်း (၄၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"ဖေဖေ... ဒါက သမီးတို့ရဲ့ အိမ်ဟောင်းလား"</p> <p>ဝမ်အိမ်တော်ဟောင်း၏ ရှေ့မှောက်၌ ရပ်တန့်နေရင်း ဝမ်ကျန်းကျန်းမှာ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခု လိုအပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရရှာ၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ချင်းအန်းခရိုင်မှ အသက်သုံးနှစ်အရွယ်ကတည်းက ထွက်ခွာသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကြာမှ ပထမဆုံးအကြိမ် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ငယ်ဘဝအမှတ်သညာဟူသည်မှာလည်း အလွန်ပင် နည်းပါးလှချေပြီ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြားလည်း အိမ်တော်ဝင်ပေါက်ရှိ ဝင်းအတွင်း၌ မိုးထိမတတ် မြင့်မားသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ရှိခဲ့သည်ကိုမူ ဝမ်ကျန်းကျန်း တစ်ဦးတည်း ကောင်းစွာ မှတ်မိနေသေး၏။</p> <p> </p> <p>နွေရာသီရောက်တိုင်း ထိုသစ်ပင်ကြီး၏ ထူထပ်လှသော သစ်ကိုင်းသစ်ခက်များမှာ ပူပြင်းလှသော နေရောင်ခြည်ဒဏ်မှ ကာကွယ်ပေးခဲ့ပြီး ၎င်းအောက်တွင် ဒိုင်ခံစီးခဲ့ရသည့် အမှတ်တရများမှာလည်း မေ့မရနိုင်သော ပျော်ရွှင်မှုများပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုမူ ဝမ်အိမ်တော်မှာ လက်ပြောင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သကဲ့သို့ ထိုသစ်ပင်ကြီးကိုလည်း မတွေ့ရတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>အိမ်ရှေ့တံခါးတိုင်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော "ကျန်းအိမ်တော်" ဟူသည့် ကမ္ပည်းဆိုင်းဘုတ်ကို ကြည့်ရှုရင်း ထိုမိန်းကလေးငယ်မှာ စိတ်ထဲ၌ ဟာတာတာနှင့် ဆုံးရှုံးမှုတစ်ရပ်ကို ခံစားနေရရှာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ် သမီး"</p> <p>ဝမ်ချန်က သမီးဖြစ်သူ၏ ဆံပင်များကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း "ဆယ်နှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်အတောအတွင်းမှာ အရာရာက ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီပေါ့" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ"</p> <p>ထိုစဉ် အိမ်စောင့်တစ်ဦးမှာ ရန်လိုသော အမူအရာဖြင့် ထွက်လာပြီး ၎င်းတို့အား မောင်းထုတ်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> "တံခါးဝမှာ ပိတ်မနေနဲ့၊ ငါတို့သခင်က ဘယ်သူဆိုတာ မင်းတို့မသိဘူးလား..."</p> <p>သို့သော် နောက်တစ်ခဏ၌ ဝမ်ချန်၏ အကြည့်နှင့် ဆုံမိသွားသောအခါ ထိုသူမှာ ရေခဲလှိုဏ်ဂူအတွင်းသို့ ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ခြေဖျားမှသည် ဦးခေါင်းအထိ စိမ့်တက်သွားကာ ကျောက်ရုပ်ပမာ မလှုပ်မယှက် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သွားကြစို့"</p> <p>ဝမ်ချန်က "ဒီမှာ ဆက်ပြီး တွယ်တာနေစရာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး" ဟု ဆိုကာ ထွက်ခွာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ချင်းအန်းခရိုင်မြို့လေးမှာ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ခန့်ကနှင့် မနှိုင်းယှဉ်သာအောင်ပင် ဟောင်းနွမ်း၍ ဆိတ်သုဉ်းနေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်ပိုင်း နှစ်များတွင် ဆူပူသောင်းကျန်းမှုများ ဖြစ်ပွားခဲ့ရာ လူသေဆုံးမှုများစွာ ရှိခဲ့ပြီး အချိန်အတန်ကြာမှသာ ပြန်လည် တည်ငြိမ်လာခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြကုန်၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် သမီးဖြစ်သူနှင့်အတူ မြောက်ဘက်သို့ ဆက်လက်ခရီးဆက်ခဲ့ရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မြို့ရွာများစွာကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ပြီး လူအမျိုးမျိုးနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤရှည်လျားလှသော ခရီးစဉ်မှာ ဝမ်ကျန်းကျန်းအတွက် အစပိုင်းတွင် ထူးဆန်းအံ့ဩဖွယ် ကောင်းနေသော်လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ငြီးငွေ့စရာ ဖြစ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ယင်းကပင် ဝမ်ချန်က သမီးဖြစ်သူအား တွေ့ကြုံခံစားစေလိုသော အရာပင် ဖြစ်ချေသည်။ စာအုပ်ပေါင်း ထောင်သောင်းကို ဖတ်ရှုခြင်းထက် ခရီးမိုင်ပေါင်း ထောင်သောင်းကို လှည့်လည်ခြင်းက ပို၍ ထိရောက်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။</p> <p> </p> <p>လောကဓံနှင့် စစ်တုရင်ခုံသဖွယ် ရှုပ်ထွေးလှသော ဇာတ်ခုံပေါ်မှ ဘဝသင်ခန်းစာများကို အိမ်တွင်း၌ အောင်းနေသူများမှာ သိရှိနိုင်ရန် ခဲယဉ်းလှသကဲ့သို့ အခြားသူများကလည်း သင်ကြားပေးနိုင်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။</p> <p> </p> <p> ကိုယ်တိုင်တွေ့ကြုံမှသာလျှင် စိတ်ထဲ၌ စွဲမြဲနေမည်ဖြစ်ပြီး ဘဝ၏ အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>တစ်နေ့သော် ၎င်းတို့နှစ်ဦး ခရီးဆက်နေစဉ် ရုတ်တရက် မိုးတိမ်များ မှောင်အတိကျလာပြီး လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာလေသည်။</p> <p>ဝမ်ချန်က ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ကာ "မိုးကြီးတော့မယ် ထင်တယ်၊ နားခိုဖို့ နေရာတစ်ခု ရှာကြစို့" ဟု တည်ကြည်စွာ ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ ဖေဖေ"</p> <p>ဝမ်ကျန်းကျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ မြင်းကို နှင်တံဖြင့် ရိုက်နှက်၍ ရှေ့သို့ အမြန်နှင်သွားလေသည်။ မကြာမီမှာပင် ၎င်းက "ဖေဖေ... ဟိုရှေ့မှာ တည်းခိုခန်းတစ်ခု တွေ့ပြီ" ဟု လှမ်းအော်ပြောလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လူသူကင်းမဲ့သော လွင်ပြင်ကျယ်ကြီးထဲ၌ ဝမ်ကျန်းကျန်း တွေ့ရှိခဲ့သော လမ်းဘေးတည်းခိုခန်းမှာ အတန်ငယ် ကြီးမားပုံရပြီး အနီးအနား၌ မြင်း၊ နွားနှင့် သိုးအုပ်များ ဝန်းရံထားသော ရထားလုံး အများအပြား ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ထုံဖူ တည်းခိုခန်း"</p> <p>ဝမ်ချန်က "ဒါဆို ရပြီ" ဟု ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ကောင်းကင်ယံမှာ မှောင်အတိကျလာပြီး မိုးသက်မုန်တိုင်းမှာလည်း နီးကပ်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>မိုင်ပေါင်းများစွာ ပတ်ဝန်းကျင်အတွင်း ဤတည်းခိုခန်းတစ်ခုတည်းသာ ရှိနိုင်ရာ အခန်းလွတ်ရှိမရှိမှာမူ မသေချာသေးပေ။</p> <p> </p> <p>"တည်းမှာလား ဒါမှမဟုတ် စားသောက်ရုံပဲလား "</p> <p>ဝမ်ချန်နှင့် ဝမ်ကျန်းကျန်းတို့ တည်းခိုခန်းရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာစဉ် အလုပ်သမားလေးတစ်ဦးက အရိုအသေပေးကာ လာရောက်နှုတ်ဆက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်က မြင်းပေါ်မှ ဆင်းကာ ဇက်ကြိုးကို အလုပ်သမားလေးထံ ပစ်ပေးရင်း "တည်းလည်းတည်းမယ်၊ စားလည်းစားမယ်၊ အထက်တန်း အခန်းလွတ် ရှိသေးလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အလုပ်သမားလေးမှာ ဇက်ကြိုးကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖမ်းယူလိုက်ပြီး "ရှိပါတယ် ခင်ဗျာ၊ အတွင်းထဲကို ကြွပါ" ဟု ပြုံးလျက် ဖိတ်ခေါ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျန်းကျန်းကလည်း သူမ၏ မြင်းဇက်ကြိုးကို အလုပ်သမားလေးထံ ပေးအပ်ရင်း "သေချာ ဂရုစိုက်ပေးနော်၊ အကောင်းဆုံး မြင်းစားဂျုံတွေ ကျွေးပေးပါ" ဟု မှာကြားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> ၎င်းသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် ငွေစတစ်စကို "ဒါက မင်းအတွက် ဆုလာဘ်" ဟု ဆိုကာ ပစ်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အလုပ်သမားလေးမှာ ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး "စိတ်ချပါ သခင်မလေး၊ သေချာ ဂရုစိုက်ပေးပါ့မယ်" ဟု ပြုံးရွှင်စွာ ကတိပေးလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျန်းကျန်းမှာ ငယ်ရွယ်သော်လည်း လောကအတွေ့အကြုံရှိသော သူရဲကောင်းတစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်များ ရှိနေသဖြင့် အလုပ်သမားလေးမှာ မပေါ့ဆရဲပေ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်နှင့် ဝမ်ကျန်းကျန်းတို့ ထုံဖူတည်းခိုခန်း၏ ဧည့်ခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားစဉ် ပြင်ပ၌ ထစ်ချုန်းသော မိုးကြိုးသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ပဲစေ့ခန့်ရှိသော မိုးစက်များမှာ အမိုးအကာများပေါ်သို့ တဖြောင်းဖြောင်း ကျဆင်းလာလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တည်းခိုခန်း၏ ဧည့်ခန်းမအတွင်း၌ စားပွဲပေါင်း ဆယ်လုံးကျော်ခန့် ရှိနေပြီး အများစုမှာ လောကအနှံ့ လှည့်လည်သူများနှင့် ကုန်သည်များဖြင့် စည်ကားနေချေသည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်းတို့ ရောက်ရှိလာခြင်းက လူအများ၏ အာရုံကို ချက်ချင်းပင် ဆွဲဆောင်သွားခဲ့၏။</p> <p>အထူးသဖြင့် ဝမ်ကျန်းကျန်းမှာ လူအများ၏ အကြည့်ကို ပိုမိုရရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> သူမမှာ အလွန်အမင်း လှပလွန်းသူ မဟုတ်သော်လည်း အရပ်အမောင်း မြင့်မားကာ ဖြူစင်ကျန်းမာသော ကိုယ်ဟန်ရှိခြင်း၊ သူရဲကောင်းတစ်ဦး၏ တက်ကြွသော အငွေ့အသက်များ ရှိနေခြင်းတို့ကြောင့် လူအများ၏ အာရုံစိုက်ခြင်းကို ခံရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အချို့သော အကြည့်များမှာ ရိုင်းပျလှသဖြင့် ထိုအရာကို သတိပြုမိသော မိန်းကလေးငယ်မှာ မကျေမနပ် ဖြစ်ကာ နှာခေါင်းကို ရှုံ့လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော် ထိုအမူအရာကပင် သူမအား ပိုမို၍ ချစ်စဖွယ် ကောင်းစေပြန်၏။</p> <p>ဝမ်ချန်ကမူ ထိုသို့သော အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုကာ အားလပ်နေသော စားပွဲတစ်ခုတွင် နေရာယူလိုက်ပြီး အလုပ်သမားအား ခေါ်ယူကာ "အထက်တန်း အခန်းနှစ်ခန်း ပေးပါ၊ ပြီးတော့ အကောင်းဆုံး ဟင်းလျာတွေနဲ့ အရက်ကိုလည်း ယူလာခဲ့ပါ" ဟု မှာကြားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် စားပွဲပေါ်တွင် ငါးကျပ်သားခန့်ရှိသော ငွေစတစ်စမှာ အလိုအလျောက် ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တာ့ချန်းနိုင်ငံ၏ အခြေအနေမှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာပြီ ဖြစ်ရာ ငွေစများ၏ တန်ဖိုးမှာလည်း ယခင်ကဲ့သို့ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဤငွေစမှာ သာမန်မိသားစုတစ်ခု၏ တစ်နှစ်ခွဲစာ စားဝတ်နေရေးအတွက် လုံလောက်သော ပမာဏပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p>ထိုအခါ ဝမ်ချန်အား ခိုးကြည့်သူများမှာလည်း တမဟုတ်ချင်း တိုးပွားလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရက်ရောသော ဧည့်သည်များကို နေရာတိုင်းတွင် ကြိုဆိုကြစမြဲ ဖြစ်ရာ အလုပ်သမားလေး၏ အပြုံးမှာလည်း ပိုမို၍ ပွင့်လင်းလာပြီး "ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦး " ဟု ဆိုကာ ထွက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် ဆီဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သိုးသားဟင်း၊ အမဲသားနှပ်နှင့် ငါးကင်များမှာ တစ်ပွဲပြီးတစ်ပွဲ ရောက်ရှိလာတော့သည်။</p> <p>ဝမ်ချန်က မြည်းစမ်းကြည့်ရာ ဟင်းလျာများ၏ အရသာမှာ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကောင်းမွန်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် လတ်ဆတ်၍ မွှေးကြိုင်လှသော သိုးသားဟင်းမှာ စားသုံးရသူအား အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရစေပေသည်။</p> <p>အရက်ကိုမူ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်၏ ဇနီးဖြစ်သူက ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာရောက်ပို့ဆောင်ပေးခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> ဤဆွဲဆောင်မှုရှိသော တည်းခိုခန်းကတော်မှာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် "ဒါက သမီးပျိုနီ  အရက်ပါ၊ အထူးဧည့်သည်တော်တွေအတွက်ပဲ သီးသန့်ထားတာပါ၊ ကြိုက်နှစ်သက်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူမက ဝမ်ချန်၏ အရက်ခွက်အတွင်းသို့ ပြည့်လျှံသွားအောင် ငှဲ့ပေးလိုက်၏။ ဝမ်ချန်က အရက်ခွက်ကို မကာ တစ်ကျိုက်တည်းဖြင့် သောက်ချလိုက်ပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းကို သပ်ကာ "ကောင်းတယ်" ဟု ချီးကျူးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအရက်မှာ ဆယ်နှစ်ခန့် သက်တမ်းရှိပုံရပြီး မွှေးကြိုင်လှသော ရနံ့နှင့် ပြင်းရှရှ အရသာမှာ သိုးသားဟင်းနှင့် အလွန်ပင် လိုက်ဖက်လှပေသည်။ တည်းခိုခန်းကတော်မှာ "ဧည့်သည်တော် သဘောကျရင်ပဲ ကျေနပ်ပါပြီ" ဟု ဆိုကာ မျက်စိမှိတ်ပြလေ၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ဖြားယောင်းသွေးဆောင်လိုသော အမူအရာများ ရှိနေချေပြီ။ တစ်ဖက်တွင်မူ ကောင်တာနောက်၌ စာရင်းတွက်နေသော တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်မှာ ဇနီးဖြစ်သူ၏ အမူအရာကို သတိမထားမိသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p> ၎င်းမှာ ရိုးသားဖြောင့်မတ်သော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p>ဝမ်ချန်မှာ တည်းခိုခန်းကတော်၏ ဖြားယောင်းမှုကို လျစ်လျူရှုကာ နောက်ထပ် ငွေစနှစ်စကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်ပြီး "နောက်ထပ် နှစ်အိုး ယူခဲ့ပါဦး" ဟု ဆိုကာ ရက်ရောသော သူဌေးကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>တည်းခိုခန်းကတော်မှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကာ "ကောင်းပါပြီရှင်၊ အခုချက်ချင်း ယူလာပေးပါ့မယ်" ဟု ဆိုကာ ငွေစများကို ကျွမ်းကျင်စွာ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ဝမ်ချန်အား နောက်တစ်ကြိမ် ဖြားယောင်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ သူမ၏ တင်ပါးများကို လှုပ်ခါလျက် ထွက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်က လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ပြုံးယောင်သန်းနေသော သူ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသော အကြည့်တစ်ခုနှင့် ဆုံမိသွား၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ သူ၏ သမီးဖြစ်သူထံမှ ရောက်ရှိလာသော လူသတ်လိုသည့် အကြည့်ပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p>"ဖေဖေ... ဖေဖေက လောကကြီးအကြောင်းကို တကယ့်ကို အတွေ့အကြုံရှိတာပဲနော်"</p> <p> </p> <p>မိန်းကလေးငယ်မှာ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးဖြင့် "ဖေဖေ့အနေနဲ့ ဒီလို တည်းခိုခန်းကတော်မျိုးတွေနဲ့ ခဏခဏ ဆုံဖူးမှာပဲ ဟုတ်တယ်မလား" ဟု မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ဘူး... ဖေဖေ မဆုံဖူးပါဘူး... လျှောက်မပြောနဲ့"</p> <p>ဝမ်ချန်က သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ငြင်းဆိုလိုက်ပြီးနောက် "မြန်မြန်စားပါ၊ အေးသွားရင် အရသာ ပျက်သွားလိမ့်မယ်" ဟု အကြောင်းပြကာ စကားဖြတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုအခါ သမီးဖြစ်သူထံမှ မျက်စောင်းကြီးတစ်ချက်ကို ဆုလာဘ်အဖြစ် ရရှိလိုက်လေတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save