Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၉၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">လောကီစိတ်နှလုံးကို ပျိုးထောင်ခြင်း (၄၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ပြင်ပလောက၌ ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံး မှောင်အတိကျလျက်ရှိချေပြီ။ မုန်တိုင်းက ပိုမိုပြင်းထန်လာသလို မိုးခြိမ်းသံများကလည်း တဖြဖြ မြည်ဟည်းနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် နှစ်ချို့အရက်တစ်အိုးကို သောက်သုံး၍ အဆုံးသတ်လိုက်ချိန်တွင် အရက်ဆိုင်ခန်းမအတွင်းရှိ စားပွဲဝိုင်းအားလုံး၌ လူအပြည့်ဖြစ်နေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူ၏နောက်တွင်လည်း ဧည့်သည်အုပ်စုအချို့ ထပ်မံရောက်ရှိလာကြသဖြင့် ဆိုင်အကူများမှာ မနားတမ်း အလုပ်ရှုပ်နေကြရသည်။ သို့သော် ယင်းက အစပျိုးရုံသာ ရှိသေး၏။</p> <p> </p> <p>ဂျိမ်း...</p> <p>မိုးခြိမ်းသံနှင့်အတူ ဆိုင်တံခါးမှာ ဝုန်းခနဲ ပွင့်ထွက်သွားပြီး မိုးရေထဲမှ ဇာတ်လိုက်ကျော်  တစ်စု ပြေးဝင်လာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအုပ်စုတွင် လူတစ်ဒါဇင်ကျော်ပါဝင်ပြီး အများစုမှာ ဝတ်စုံကျပ်များကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ဓားရှည်၊ ဓားလတ်များကိုယ်စီ ချိတ်ဆွဲထားကြသော်လည်း အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်တစ်ဦးမှာမူ အထူးတလည် ထင်ရှားနေပေသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုလူငယ်၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရုပ်သွင်နှင့် လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦးနှင့် ဆံပင်မုတ်ဆိတ်ဖြူဖွေးနေသော အဖိုးအိုတစ်ဦးတို့က ရံခါလျက်ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့၏ ရုတ်တရက်ဝင်ရောက်လာမှုကြောင့် ဆူညံနေသော ဆိုင်ခန်းမကြီးမှာ ရုတ်ချည်း ငြိမ်သက်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p> ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေသူတို့မှာ အတွေ့အကြုံနည်းပါးသူများ မဟုတ်ကြချေ။ ဤလူအုပ်စု၏ ထူးခြားသော အရှိန်အဝါကို အားလုံးက ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့ထံမှ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသကဲ့သို့ အချို့မှာ ဒဏ်ရာရထားဟန်တူပြီး ဆေးနံ့များပင် နံဟောင်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ ထိုချောမောသောလူငယ်သည် အုပ်စု၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်ပုံရ၏။ ခက်ထန်သောမျက်နှာထားနှင့် လူလတ်ပိုင်းက ကောင်တာနောက်ရှိ ဆိုင်ရှင်အား "ဆိုင်ရှင်... အားတဲ့အခန်းရှိသေးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်ရှင်ကလည်း အားနာဟန်အပြည့်နှင့် "ဧည့်သည်တော်တို့ခင်ဗျာ... တကယ်ပဲ စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ အခန်းအားလုံး ပြည့်သွားပါပြီ" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။</p> <p> </p> <p>လူလတ်ပိုင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် "တစ်ခန်းမှတောင် မကျန်ဘူးလား" ဟု ထပ်မေးရာ ဆိုင်ရှင်က "တကယ်ကို မရှိတော့တာပါ" ဟု အနေခက်စွာ ပြန်ပြောရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ လူလတ်ပိုင်းက ငွေတုံးအကြီးကြီးတစ်ခုကို စားပွဲပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ချလိုက်ပြီး "သေချာပြန်စဉ်းစားကြည့်ဦး" ဟု ဆိုလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့ ဆိုင်ရှင်နှင့် စျေးစကားပြောနေစဉ် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုရာ သူ၏အကြည့်မှာ ဝမ်ချန်ထံသို့ အရင်ရောက်သွားပြီးနောက် ကျန်းကျန်း  ထံ၌ စွဲမြဲသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ လူငယ်၏ မျက်လုံးများမှာ သိသိသာသာ တောက်ပလာတော့၏။</p> <p>လူငယ်သည် ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ ဝတ်စုံကို ပြင်ဝတ်လိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ချန်ထံသို့ လျှောက်လာပြီး လက်ယှက်၍ ရိုသေသမှုပြုကာ "လေးစားအပ်ပါသော လူကြီးမင်း ကျွန်တော်မျိုးက ချင်းဖုန်းတောင် မှ ကျောက်ဟိုင်မင်ပါ၊ လူကြီးမင်းတို့ရဲ့ စားပွဲမှာ အတူထိုင်ခွင့်ပြုမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် လောကဝတ်နှင့်အညီ ပြုံးပြလျက်ရှိရာ သူရဲကောင်းမျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်လာသော သခင်လေးတစ်ဦး၏ အသွင်အပြင်မျိုးပင်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်အား ခွင့်တောင်းနေသော်လည်း ထိုလူငယ်၏ အကြည့်တို့က ကျန်းကျန်းထံသို့ မသိမသာ ရောက်နေချေသည်။ သို့သော် ကျန်းကျန်းမှာမူ စားကောင်းသောက်ကောင်းလျက် ရှိသဖြင့် ထိုသူ၏ လောကဝတ်ကို လုံးဝသတိမထားမိပေ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်က "မရဘူး" ဟု ပြတ်သားစွာပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုအခါ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်မှာ ဆွံ့အသွားရ၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် မိမိ၏ ထင်ရှားသော နောက်ခံမျိုးရိုးကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားခဲ့ပါလျက် ဝမ်ချန်ကမူ မကြားဖူးသကဲ့သို့ ပြုမူကာ မျက်နှာသာ လုံးဝမပေးချေ။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟိုင်မင်က အနေခက်စွာ ရယ်မောရင်း စိတ်ကိုထိန်းချုပ်ကာ "စိတ်မကောင်းပါဘူး... နှောင့်ယှက်မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု ဆိုလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏မျက်ဝန်းထဲ၌ ရိပ်ခနဲဖြစ်သွားသော မကျေနပ်ချက်ကိုမူ ဝမ်ချန်၏ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုမှ လွတ်ကင်းအောင် မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟိုင်မင် လှည့်ထွက်သွားချိန်တွင် ဝမ်ချန်က သူ၏သမီးဖြစ်သူအား "ကျန်းအာ... အဖေ ဘာလို့ ဒီလူနဲ့ စားပွဲအတူမထိုင်ခိုင်းတာလဲ သိလား" ဟု ရုတ်တရက် မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> သူ၏အသံမှာ သိပ်မကျယ်သော်လည်း ဆိုင်အတွင်းရှိ လူတိုင်းကမူ ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရ၏။</p> <p>ကျန်းကျန်းက ခေါင်းခါပြလျက် "မသိဘူး... ဘာလို့လဲ အဖေ" ဟု ပြန်မေးသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး "ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီလူက စိတ်ရင်းမမှန်လို့ပဲ" ဟု ပြောလိုက်ရာ ကျောက်ဟိုင်မင်မှာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းရုံရှိသေးသော်လည်း တုန်လှုပ်သွားပြီး ချောမောသော မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီမြန်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျန်းက ခေါင်းလေးစောင်းကာ "ဘယ်လိုမျိုးလဲ" ဟု စပ်စုပြန်သည်။ သူမကမူ တကယ်ပင် သတိမထားမိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်က စိတ်ရှည်လက်ရှည်ပင် ရှင်းပြလေသည်။- "သူတို့ကိုကြည့်စမ်း... သူတို့က အားမာန်အပြည့်နဲ့ ရောက်လာကြပေမယ့် အားလုံးက ဒဏ်ရာတွေရပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြတယ်။ ဆယ်ပုံကိုးပုံကတော့ ရန်သူတွေရဲ့ လိုက်လံသတ်ဖြတ်တာကို ခံနေရလို့ ထွက်ပြေးလာကြတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။"</p> <p> </p> <p>"တကယ်လို့ သူတို့သာ ဖြောင့်မတ်တဲ့သူတွေဆိုရင် သူတို့ရဲ့ ရန်ငြိုးရန်စတွေကြားထဲမှာ အပြစ်မရှိတဲ့ ဘေးလူတွေကို ဘယ်တော့မှ ဆွဲမထည့်ကြဘူး။ အခု သူက ငါတို့နဲ့ အတူလာထိုင်ချင်တာဟာ တမင်သက်သက် ရည်ရွယ်ချက်ဆိုးရှိလို့ပဲ။"</p> <p> </p> <p>ဗြုန်း...</p> <p>ဆိုင်အတွင်းရှိ ဇာတ်လိုက်ကျော်တစ်ဦးထံမှ ခစ်ခနဲ ရယ်သံထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျောက်ဟိုင်မင်၏ မျက်နှာမှာ အနီရောင်မှ ခရမ်းရောင်သို့ ပြောင်းသွားပြီး လက်များမှာလည်း အလိုအလျောက် တုန်ယင်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အပေါင်းအပါများမှာလည်း ဒေါသထွက်ကုန်ကြပြီး အချို့ဆိုလျှင် လက်နက်များကိုပင် ဆွဲထုတ်လိုက်ကြသဖြင့် ဆိုင်ခန်းမအတွင်းရှိ အခြေအနေမှာ တင်းမာသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျန်းကျန်းမှာမူ မည်သည့်အရာကိုမျှ သတိမပြုမိသည့် ရိုးသားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ မျက်လုံးလေးဝိုင်းကာ မေးပြန်သည်။ "အဖေ... ဒါဆို သူက ဘာလို့ တခြားသူတွေကို မရွေးဘဲ ငါတို့နှစ်ယောက်ကိုပဲ ရွေးရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့လဲဆိုတော့ တခြားသူတွေက လှည့်စားဖို့မလွယ်မှန်း သိသာနေလို့ပဲ၊ ငါတို့ကတော့ သားအဖနှစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေသလို သမီးကလည်း လောကအတွေ့အကြုံ မရှိသေးတဲ့သူ ဖြစ်နေလို့ပေါ့" ဟု ဝမ်ချန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ပတ်သက်အောင်လုပ်ဖို့ လွယ်ကူသလို သူက သမီးကိုလည်း ပစ်မှတ်ထားထားတာ အသေအချာပဲ။"</p> <p>ဝမ်ချန်၏ အသံမှာ ဆိုင်ခန်းမအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို ပို၍ပင် အနေခက်စေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ယောက်ထက်မကသော လူများမှာ မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်မောမိကြ၏။ အမှန်စင်စစ် ကျောက်ဟိုင်မင်၏ မရိုးသားသော ရည်ရွယ်ချက်မှာ အတွေ့အကြုံရှိသူများအတွက် သိသာထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုကဲ့သို့ ကိစ္စမျိုးကို ဗူးပေါ်သလိုပေါ်အောင် ဖွင့်ချလိုက်ခြင်းမှာ ဇာတ်လိုက်လောက၏ ယဉ်ကျေးမှုနှင့် ဆန့်ကျင်နေသဖြင့် ဝမ်ချန်က သမီးဖြစ်သူကို ဆုံးမရန်အတွက် ကျောက်ဟိုင်မင်အား လူပုံအလယ်တွင် ယခုကဲ့သို့ အရှက်ခွဲလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြချေ။</p> <p> </p> <p>ယင်းက အထင်အရှားပင် အရှက်ခွဲခြင်းဖြစ်ပေရာ ကျောက်ဟိုင်မင်၏ မျက်နှာမှာ ပဲငပိရည်ကဲ့သို့ အနီ၊ အခရမ်း၊ အမည်း ရောင်စုံပြောင်းလျက် ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ ဆံပင်ဖြူအဖိုးအိုက စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ "မင်းက ဘယ်လောက်တောင် ရဲတင်းနေတာလဲ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ သူက ဝမ်ချန်အား သင်ခန်းစာပေးရန် ရှေ့သို့ တိုးလာစဉ် ကျောက်ဟိုင်မင်က တားဆီးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဤချင်းဖုန်းတောင်မှ သူရဲကောင်းလူငယ်လေးမှာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ အတင်းအကျပ် ပြုံးပြလျက် "လူကြီးမင်းက ကျွန်တော့်အပေါ် တော်တော်လေး အထင်လွဲနေတာပဲ... ကျွန်တော်က စိတ်စေတနာနဲ့ လာခဲ့တာပါ" ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အောင့်သက်သက် ဟန်ဆောင်မှုကို ကြည့်၍ အချို့က သနားစိတ်ပင် ဝင်မိကြသည်။ ဝမ်ချန်၏ အရှက်ခွဲမှုမှာ အနည်းငယ် လွန်ကဲသည်ဟု ထင်မှတ်ကြ၏။ သို့သော် ဝမ်ချန်ကမူ "ကျန်းအာ... တွေ့လား၊ တစ်ယောက်က လူဆိုးလုပ်ပြီး တစ်ယောက်က လူကောင်းလုပ်ပြနေတာ၊ တကယ့် ပြဇာတ်ကြီးပါပဲလား" ဟု မှတ်ချက်ပြုလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟားဟား... "</p> <p>ထိုအခါ လူအများအပြားမှာ မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ဝုန်းဒိုင်းကြဲကာ ရယ်မောကုန်ကြတော့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆံပင်ဖြူအဖိုးအိုနှင့် ကျောက်ဟိုင်မင်တို့၏ မျက်နှာပေးမှာ ဝမ်ချန်ပြောသကဲ့သို့ တကယ်ပင် ရယ်စရာကောင်းနေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>"လူကြီးမင်းရဲ့ အမည်ကို သိပါရစေ"</p> <p>ထိုအချိန်တွင် လူလတ်ပိုင်းက ဝမ်ချန်၏ ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး ကျောက်ဟိုင်မင်၏ အမြင်ကို ပိတ်ဆို့ထားကာ "ဒါမှမဟုတ် လူကြီးမင်းနဲ့ ကျွန်တော်တို့ ချင်းဖုန်းတောင်နဲ့ ရန်ငြိုးများ ရှိနေလို့လား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ချင်းဖုန်းတောင်ဆိုတာ ဘာလဲ ငါမကြားဖူးဘူး" ဟု ဝမ်ချန်က အရက်ပန်းကန်ကို မြှောက်ကာ အေးဆေးစွာပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ငါက ငါ့ကို မနှောင့်ယှက်ရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ မနှောင့်ယှက်ဘူး၊ မင်းတို့ဘာသာမင်းတို့ ပြဿနာရှာပြီး အရှက်ကွဲရတာကတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်မတင်နဲ့တော့။"</p> <p> </p> <p>လူလတ်ပိုင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ခက်ထန်သွားပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများကို လက်သည်းခွံသဏ္ဌာန် ပြုလုပ်ကာ ဝမ်ချန်ထံသို့ လျင်မြန်စွာ လှမ်းထိုးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏ လင်းယုန်လက်သည်းမှာ ဝမ်ချန်အား မထိတွေ့မီမှာပင် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ လျှပ်စီးအပစ်ခံရသကဲ့သို့ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် အငိုက်မိနေသော ကျောက်ဟိုင်မင်နှင့် အရင်တိုက်မိပြီးနောက် နောက်လိုက်အုပ်စုနှင့်အတူ တစ်လိပ်ကြီး လိမ့်ကျသွားလေတော့သည်။</p> <p>၎င်းတို့မှာ အထိနာသွားကြချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျန်းမှလွဲ၍ ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးမှာ ဝမ်ချန် မည်သို့ လှုပ်ရှားလိုက်သည်ကို မမြင်လိုက်ကြရပေ။ သို့သော် ဝမ်ချန်သည် ၎င်းတို့ မယှဉ်နိုင်သော ထူးချွန်ထက်မြက်သည့် ပညာရှင် တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်းကိုမူ အားလုံးက အသေအချာ သိလိုက်ကြရ၏။</p> <p> </p> <p>ဘေးလွတ်နေသော ဆံပင်ဖြူအဖိုးအိုမှာ အံ့အားသင့်ကာ တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် "မဟာ... မဟာပါရဂူသခင်  လား" ဟု မေးလိုက်သည်။ မွေးရာပါနယ်ပယ် ကို ရောက်ရှိနေသော မဟာပါရဂူသခင်မှလွဲ၍ မည်သူက ဤမျှ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းရည်မျိုး ရှိနိုင်ပါအံ့နည်း။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် အရက်ကို တစ်ငုံတည်း မော့လိုက်ပြီးနောက် "ထွက်သွားကြတော့" ဟု မြွက်ဟလိုက်သည်။ ထိုအခါ ဆံပင်ဖြူအဖိုးအိုမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ရကာ သူ၏ နှာခေါင်း၊ မျက်လုံး၊ နားနှင့် ပါးစပ်တို့မှ သွေးများ ယိုစီးလာတော့၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် မြေပြင်ပေါ်မှ ကျောက်ဟိုင်မင်ကို ဆွဲထူကာ "သွားကြစို့" ဟု တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်ရလေသည်။</p> <p>အရှိန်အဝါ အားကောင်းမောင်းသန်နှင့် ရောက်လာသော အုပ်စုမှာ ယခုမူ အရှက်တကွဲနှင့် ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားကြရချေပြီ။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save