Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၉၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">လောကီစိတ်နှလုံးကို ပျိုးထောင်ခြင်း (၄၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ကျောက်ဟိုင်မင်နှင့် အပေါင်းအပါများ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်တွင် တည်းခိုခန်းခန်းမအတွင်းရှိ တင်းမာမှုများမှာ ချက်ချင်းပင် လျော့ပါးသွားခြင်း မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>လူအပေါင်းတို့သည် ဝမ်ချန်အား ရိုသေခန့်ညားသော မျက်လုံးများဖြင့် ခိုးကြည့်နေကြပြီး အမှန်စင်စစ်အားဖြင့်မူ လူအများစုမှာ သူ့အား တည့်တည့်ပင် မကြည့်ဝံ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>ဤပုဂ္ဂိုလ်ကား ပါရဂူသခင် (အသက်ရှင်လျက်ရှိသော မွေးရာပါပါရဂူသခင်  တစ်ဦးပင် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>ပါရဂူသခင်အဆင့်ရှိသော ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ဦးသည် တာ့ချန်း ပြည်ထောင်၏ ထိပ်သီးပညာရှင်များထဲတွင် ပါဝင်ပြီး ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ အလေးထားမှုကို ခံရသည့်အပြင်၊ တောတောင်ရေမြေတို့၌ ဂိုဏ်းဂဏများ တည်ထောင်ကာ ရာစုနှစ်နှင့်ချီသော ကိုယ်ခံပညာအမွေအနှစ်များကို ချန်ရစ်ထားနိုင်သူမျိုး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လောကီအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာနေကြသော သာမန်လူတို့အဖို့မူ ပါရဂူသခင်တစ်ဦးနှင့် ဆုံတွေ့ရရန်မှာ အလွန်ပင် ခဲယဉ်းလှပေ၏။</p> <p>ထိုသို့သော ဝေးလံခေါင်ဖျားသည့် တည်းခိုခန်းတစ်ခုတွင် ဆုံတွေ့ရခြင်းမှာ ပို၍ပင် ဆိုဖွယ်ရာမရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်၍ လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်လိုက်ရုံဖြင့် အသက်ပျောက်သွားနိုင်သည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မည်သူမျှ အနားသို့ကပ်၍ ဖားယားခြင်း မပြုဝံ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့လျှင်လည်း မည်သူကမျှ မတရားဟု ဆိုကာ ငိုကြွေးနေမည်မဟုတ်ချေ။</p> <p>မိမိကိုယ်တိုင်ကမှ အခြေအနေကို နားမလည်ဘဲ ကပ်မိသည်မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ထူးဆန်းသော အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုကာ ဝမ်ကျန်းကျန်းအား "ကျန်းအာ... ဗိုက်ဝပြီလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျန်းကျန်းသည် ပိုးလက်ကိုင်ပုဝါဖြင့် ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်ပြီးနောက် ချိုသာစွာ ပြုံးပြလျက် "ဝပါပြီ" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြား၏။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ။"</p> <p>ဝမ်ချန်သည် ထိုင်နေရာမှ ထလိုက်ပြီး "ဒါဆိုရင်လည်း စောစောနားကြတာပေါ့၊ မနက်ဖြန် ခရီးဆက်ရဦးမယ်" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>သမီးဖြစ်သူအား ဧည့်ခန်းဆောင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက်တွင်မူ၊ တည်းခိုခန်းခန်းမကြီးသည် တားမြစ်ချက်တစ်ခု ပြေလျော့သွားသည့်နှယ် ဖြစ်သွားပြီး စုဝေးနေကြသော ဧည့်သည်များသည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တီးတိုးဆွေးနွေးကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီအချိန်အတွင်း ကိုယ်ခံပညာလောက၌ ဒဏ္ဍာရီအသစ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပေဦးတော့မည်။</p> <p>ပါရဂူသခင် ဝမ်ချန် ရှိနေခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်တန်ရာ၏၊</p> <p> </p> <p>ထိုညက ထုံဖူတည်းခိုခန်း  ၌ ပြင်ပတွင် မိုးသက်လေပြင်းများ ကျရောက်နေသော်လည်း ဘေးအန္တရာယ် တစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ အေးချမ်းသာယာလျက် ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ဝမ်ချန်သည် ဝမ်ကျန်းကျန်းကို ခေါ်ဆောင်၍ တည်းခိုခန်းမှ ထွက်ခွာလာပြီး ချန်ယိ  သို့ ဦးတည်သည့် ခရီးရှည်ကြီးကို ဆက်လက်ထွက်ခွာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်မိုင်၊ နှစ်မိုင်ခန့် ခရီးပေါက်လာသောအခါ နောက်ကွယ်မှ လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး မနားမနေ လိုက်လံနှင်လာသည်ကို တွေ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသူသည် အသည်းအသန် ပြေးလွှာရင်း "စီနီယာ... စီနီယာ... ခဏလောက် စောင့်ပါဦး" ဟု အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းနေလေသည်။</p> <p>ဝမ်ချန်သည် မြင်းဇက်ကြိုးကို ဆွဲကာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လိုက်လာသူအား တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျန်းကျန်းသည်လည်း ဘာဖြစ်သည်ကို မသိသဖြင့် လိုက်လံရပ်တန့်လေသည်။</p> <p>အမောတကော ပြေးလာသော ထိုလူသည် ဝမ်ချန်၏ ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝပ်စင်း၍ ဒူးထောက်အလေးပြုလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဝမ်ချန်အား အကြိမ်ကြိမ် ဦးချရင်း "စီနီယာ... ဂျူနီယာ ဟော့ဝူကျယ် ပါ၊ ကျွန်တော့်ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံပေးဖို့ အနူးအညွတ် တောင်းပန်ပါတယ်၊ စီနီယာ့အတွက် မြင်းလို နွားလို အလုပ်အကျွေး ပြုပါရစေ" ဟု တောင်းဆိုရှာ၏။</p> <p> </p> <p>ဤလူငယ်ကား အသက် (၁၆)၊ (၁၇) နှစ်အရွယ်ခန့် ရှိပြီး ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှာ အလွန်ပင် နွမ်းပါးလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏ ရုပ်ရည်မှာ ပြတ်သားပြီး မျက်ဝန်းများတွင် ခေါင်းမာသော စိတ်ဓာတ်တို့ ကိန်းအောင်းနေသဖြင့် သာမန်လူတန်းစား၏ သားသမီး မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှပေ၏။</p> <p> </p> <p>ဟော့ဝူကျယ်ဆိုသော ဤလူငယ်သည် မည်မျှပင် ပြင်းထန်စွာ ဦးချလိုက်သနည်းဆိုသော် သူ၏ နဖူးမှာ ကွဲအက်၍ သွေးပင် ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် သူသည် သတိမမူမိဘဲ အစွမ်းကုန် ဆက်လက်ဦးချနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျန်းကျန်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရသည်မှာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာသဖြင့် ဖခင်ဖြစ်သူအား လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>သို့သော် ဝမ်ချန်သည် တုပ်တုပ်မျှ မလှုပ်ဘဲ ရှိနေသည့်အပြင် နှုတ်ခမ်းအစွန်းတွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့တစ်ခုပင် ပေါ်လာသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ဟော့ဝူကျယ်သည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း ဝမ်ချန်ထံမှ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုကိုမျှ မရရှိသဖြင့်၊ ကိုယ်ကို ပြန်မတ်ကာ ရင်ဘတ်အိတ်ထဲမှ အဝတ်အိတ်လေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဝမ်ချန်၏ မြင်းခြေရင်းအထိ ဒူးထောက်တွားသွားလျက် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြှောက်၍ ဆက်သလေသည်။</p> <p> </p> <p>"စီနီယာ... ဒါက ကျွန်တော့်မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် အမွေအနှစ် ရတနာပါ၊ ဒီရတနာကြောင့်ပဲ ကျွန်တော့်မိသားစု ပျက်စီးပြီး လူတွေ သေကျေခဲ့ရတာပါ"</p> <p> </p> <p>ထိုလူငယ်က မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် "ဒါကို စီနီယာ့ကို ဆက်သချင်ပါတယ်၊ ကျွန်တော့်မိသားစုအတွက် ကလဲ့စားချေနိုင်ဖို့ စီနီယာ့ဆီက ပညာလေးအချို့ သင်ယူခွင့်ရဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်" ဟု ဆိုရှာသည်။</p> <p> </p> <p>မိမိရှေ့တွင် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြစ်နေသော လူငယ်ကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ချန်၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် နောက်ပြောင်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွား၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် မြှောက်၍ ဆက်သထားသော အဝတ်အိတ်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။</p> <p>ဝမ်ချန်သည် အိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှေးဟောင်း မှန်အသေးလေးတစ်ခု ထွက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤရှေးဟောင်းမှန်သည် ကြေးညိုရောင်ရှိပြီး အရှေ့ဘက်တွင် လူရိပ်ကို ကြည်လင်စွာ မြင်နိုင်သော်လည်း အနောက်ဘက်တွင်မူ ရှုပ်ထွေးလှသော အင်းကွက်များ ထွင်းထုထားပြီး ရှေးကျကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် ပြုံးလိုက်မိ၏။</p> <p>သူသည် ထိုမှန်လေးကို အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ကာ ဟော့ဝူကျယ်ထံသို့ ပြန်ပစ်ပေးလိုက်ပြီး "ဒါကို မင်းဘာသာမင်း သိမ်းထားလိုက်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူငယ်သည် မျှော်လင့်ချက်များ ပျက်သုဉ်းသွားသကဲ့သို့ ထိတ်လန့်သွားကာ "စီနီယာ... ဒါက ကျွန်တော့်မိသားစုရဲ့ အမွေအနှစ် 'ချန်ကွန်းမှန်' ပါ၊ ဒါက မသေမျိုးရတနာတစ်ခုပါ၊ ကျွန်တော်က အရည်အချင်းမရှိလို့သာ မသုံးနိုင်တာပါ၊ ပါရဂူသခင်အဆင့်ရှိတဲ့သူမှသာ ဒါကို လှုပ်ရှားစေနိုင်တာပါ" ဟု ကပျာကယာ ရှင်းပြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက မှော်ပစ္စည်းတစ်ခုဆိုတာ ငါသိပါတယ်"</p> <p>ဝမ်ချန်က အေးစက်စွာပင် "ဒါပေမဲ့ ဒါက ငါ့အတွက် သိပ်ပြီး အသုံးမဝင်လှပါဘူး၊ ပြီးတော့ ဒီအရာကြောင့် မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာအရှုပ်အထွေးတွေထဲ ငါဝင်မပါချင်ဘူး" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ကွန်းမှန် ဟုတ်ပါသလော။</p> <p>ရယ်စရာကြီးပင်။</p> <p>စစ်မှန်သော ချန်ကွန်းမှန်ဆိုသည်မှာ တာအို၏ အထွဋ်အထိပ် လက်နက်ဖြစ်ပြီး အနည်းဆုံး မဟာယာနအဆင့် ရှိသူမှသာ ပိုင်ဆိုင်နိုင်သော ရတနာမျိုး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤလူငယ်၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသည်မှာ အတုအပမျှသာ ဖြစ်ပြီး အဆင့်နိမ့်ပစ္စည်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤအတုအပတွင် ထူးခြားချက်တစ်ခုမှာ မွေးရာပါအတွင်းအား  ကို ထည့်သွင်းပေးလိုက်လျှင် ၎င်း၏ စွမ်းအားကို လှုပ်ရှားစေနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ကြိမ်အသုံးပြုပြီးနောက်တွင် နေနှင့် လ၏ အနှစ်သာရကို စုပ်ယူ၍ တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်အားဖြည့်နိုင်ပေသည်။</p> <p>ဝမ်ချန်သည် ၎င်းကို ကိုင်လိုက်သည်နှင့် မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်း သိရှိပြီး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သာမန်ပါရဂူသခင်များအဖို့မူ ဤအရာသည် အလွန်အဖိုးတန်သော ရတနာဖြစ်ပြီး အရေးကြုံလာလျှင် တိုက်ပွဲ၏ အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဝမ်ချန်ကဲ့သို့ မဟာပါရဂူသခင် တစ်ဦးအဖို့မူ ဤချန်ကွန်းမှန်အတုသည် စိတ်ဝင်စားစရာ ကစားစရာတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် မိမိရှေ့မှ ဤလူငယ်သည် ကံကြမ္မာ၏ စေခိုင်းမှုကို ခံနေရသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး များပြားလှသော ကံကြမ္မာအကျိုးပေးများဖြင့် စမ်းသပ်မှုများကို ရင်ဆိုင်ရမည့်သူ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေ၏။</p> <p> </p> <p>မနေ့ညက တည်းခိုခန်းခန်းမတွင် သူရှိနေသည်ကို ဝမ်ချန် သတိမမူမိခဲ့ပေ။</p> <p>ယနေ့တွင် ရတနာတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်လျက် ပေါ်လာပြီး တပည့်ခံရန် တောင်းဆိုနေခြင်းမှာ ဇာတ်လမ်းကြီးတစ်ပုဒ်ကို ကပြနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤဟော့ဝူကျယ်မှာမူ ဘာမှမသိဘဲ ကံကြမ္မာ၏ ရွှေ့ကွက်တစ်ခုအတွင်းမှ နယ်ရုပ်လေးတစ်ရုပ်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>သို့သော် ဝမ်ချန်မှာမူ ဗိုက်ဝနေပြီဖြစ်သဖြင့် ကစားစရာလေးတစ်ခုအတွက်နှင့် ကံကြမ္မာအရှုပ်အထွေးများထဲ ဝင်မပါလိုသလို၊ ကလေးကလား ဇာတ်လမ်းများတွင်လည်း ပါဝင်လိုစိတ် မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>ဟော့ဝူကျယ်မှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားရှာသည်။</p> <p>ဤမျှ အဖိုးတန်သော ရတနာကို ဆက်သလျှင်ပင် ဝမ်ချန်အား စိတ်မလှုပ်ရှားစေနိုင်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့မိပေ။</p> <p> </p> <p>မိမိ အကြိမ်ကြိမ် ဦးချခဲ့ရသမျှမှာလည်း အလကားပင် ဖြစ်သွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p>သူသည် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားပြီး လောကကြီးတွင် မိမိအတွက် နေရာမရှိတော့သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူ၏ စိတ်ပျက်အားလျော့နေသော ပုံရိပ်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ချန်သည် အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် မိမိဘေးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အိတ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး စာအုပ်အထူကြီးတစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူကာ ဟော့ဝူကျယ်၏ ရှေ့သို့ ပစ်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ဘာလဲ"</p> <p>လူငယ်သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မော့ကြည့်လာ၏။</p> <p>"မင်း ငါ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ဦးချခဲ့တဲ့အတွက် တစ်ခုခုပြန်မပေးဘဲ လွှတ်လိုက်လို့ မသင့်တော်ဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်က အေးဆေးစွာပင် "ဒီ 'ကိုးယန်နတ်ဘုရားကျင့်စဥ်'  က ငါကိုယ်တိုင် တီထွင်ထားတဲ့ ကျင့်စဉ်တစ်ခုပဲ၊ ဒါဟာ မွေးရာပါအထွဋ်အထိပ်နယ်ပယ် အထိ ရောက်နိုင်တယ်၊ ဒါကို ယူသွားပြီး ကျင့်ကြံကြည့်ပါ၊ မင်း ဘယ်လောက်အထိ သင်ယူနိုင်မလဲဆိုတာကတော့ မင်းရဲ့ ကံတရားနဲ့ ပါရမီပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကိုးယန်နတ်ဘုရားကျင့်စဥ် ဟုတ်ပါသလော။ မွေးရာပါအထွဋ်အထိပ်နယ်ပယ်အထိ ရောက်နိုင်သော ကျင့်စဉ်တစ်ခုတဲ့လား။</p> <p>ဟော့ဝူကျယ်၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် လက်များပင် မထိန်းနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ချက်ချင်းပင် တစ်ဖန်ပြန်၍ ဒူးထောက်ကာ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ... မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီး" ဟု အားပါးတရ ဦးချလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကဲ... ငါတို့ရဲ့ ရေစက်က ဒီမှာတင် ကုန်ပြီ"</p> <p>ဝမ်ချန်က "ငါက မင်းရဲ့ ဆရာမဟုတ်သလို၊ နောင်မှာလည်း ငါ့နာမည်ကို သုံးခွင့်မပြုဘူး၊ လောကကြီးက အကျယ်ကြီးပါ၊ မင်းဘာသာမင်း ဂရုစိုက်ပြီး ရှင်သန်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် မြင်းကို လှည့်ကာ ခရီးဆက်ခဲ့လေတော့သည်။</p> <p>ဝမ်ကျန်းကျန်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော လူငယ်အား စပ်စုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရှုပြီးနောက် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ နောက်မှ အမှီလိုက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အတန်ကြာမှ ဟော့ဝူကျယ်သည် ခေါင်းကို ပြန်မော့လာ၏။</p> <p>သွေးစများကြောင့် လူငယ်၏ အမြင်အာရုံမှာ ဝေဝါးနေသော်လည်း ဝမ်ကျန်းကျန်း၏ ထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်ကို မသဲမကွဲ မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ ရင်ထဲ၌ တစ်ခုခုကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသကဲ့သို့ ဟာတာတာ ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင်မူ ဟော့ဝူကျယ်သည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျင့်စဉ်စာအုပ်ကို ကောက်ယူကာ ရင်ဘတ်တွင် တင်းကျပ်စွာ ပိုက်ထားလိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ တရဟော စီးကျလာလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save