Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၅၀၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">လောကီစိတ်နှလုံးကို ပျိုးထောင်ခြင်း (၄၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>နေမဝင်မီအချိန်တွင် ဝမ်ချန်နှင့် ဝမ်ကျန်းကျန်းတို့သည် မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့သို့ ဆိုက်ရောက်လာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုမြို့၌ တည်းခိုခန်းဟူ၍ တစ်ခုတည်းသာရှိသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တည်းခိုရန် အခန်းလွတ်များ ရှိနေသေးပေရာ၊ သို့မဟုတ်ပါက သူတို့သားဖမှာ ပြင်ပ၌သာ အိပ်စက်ကြရမည် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p> အမှန်စင်စစ် ဝမ်ကျန်းကျန်းမှာလည်း တောတောင်ရေမြေတို့၌ အိပ်စက်ရခြင်းကို ယဉ်ပါးနေပြီဖြစ်သော်လည်း၊ တည်းခိုခန်းရှိနေပါလျက်နှင့် ပင်ပန်းဆင်းရဲခံရန် မလိုအပ်ချေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ အခန်းများမှာ တစ်ခန်းနှင့်တစ်ခန်း ကပ်လျက်ရှိနေပြီး ဝမ်ချန် အနားယူရန် ပြင်ဆင်နေခိုက်တွင် တံခါးကို တစ်စုံတစ်ဦးက ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> "ဖေဖေ..."</p> <p>ဝမ်ချန်သည် တံခါးကို ထဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် "ဘာဖြစ်လို့လဲ သမီး" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။ ဝမ်ကျန်းကျန်းသည် နှာခေါင်းလေးရှုံ့ကာ "သမီး ဖေဖေ့ကို မေးစရာရှိလို့ပါ" ဟု ဆိုလေရာ၊ ဝမ်ချန်က သူမ၏ ဦးခေါင်းကို အသာအယာပွတ်သပ်ရင်း "ဝင်ခဲ့လေ" ဟု ခေါ်ယူလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>တံခါးကို ပြန်ပိတ်ပြီးနောက် စားပွဲပေါ်ရှိ ဖယောင်းတိုင်ကို အလင်းမြှင့်လိုက်ကာ ဝမ်ချန်က "ဟော့ဝူကျယ်အကြောင်းကို မေးမလို့ မဟုတ်လား" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျန်းကျန်းမှာ ချောမောလှပသော မျက်နှာလေး အနည်းငယ်နီမြန်းသွားကာ မဝံ့မရဲဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြရှာ၏။ အဘယ်ကြောင့်မှန်းမသိ ခရီးတစ်လျှောက်လုံးတွင် ထိုလူငယ်၏ ပုံရိပ်နှင့် အသံတို့မှာ သူမ၏ အာရုံထဲ၌ ဝဲလည်နေခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် သတ္တိကို မွေးမြူကာ "ဖေဖေ... အဲဒီလူကို ဘာဖြစ်လို့ တပည့်အဖြစ် လက်မခံတာလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်လို့ လက်ခံရမှာလဲ" ဝမ်ချန်က ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။ "ဖေဖေနဲ့ သူက ဘာမှလည်း မပတ်သက်ဘူး၊ သူ့ဆီက ရတနာကိုလည်း ဖေဖေက မမက်မောဘူး၊ ပြီးတော့ သူ့အပေါ်မှာလည်း ဖေဖေက ကျေးဇူးတင်စရာ ဘာမှမရှိဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျန်းကျန်းမှာ စကားပြန်မရဘဲ ရှိနေကာ အနည်းငယ် ကသိကအောက်ဖြင့် "ဒါပေမဲ့... သူက ကြည့်ရတာ အရမ်းသနားစရာကောင်းလို့ပါ" ဟု ဆိုရှာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလောကကြီးမှာ သနားစရာကောင်းတဲ့သူတွေ အများကြီးရှိတယ် သမီး" ဝမ်ချန်က ဆိုလိုက်၏။ "ဖေဖေက လူတိုင်းကိုတော့ မကူညီနိုင်ဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>သူသည် သမီးဖြစ်သူအား ကြင်နာယုယသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်ရှုကာ "ကျန်းအာ... သမီး အဲဒီဟော့ဝူကျယ်အပေါ်မှာ စိတ်ဝင်စားနေတာကို ဖေဖေသိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီစိတ်က ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲဆိုတာ သမီး တွေးမိရဲ့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျန်းကျန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားရ၏။ အမှန်စင်စစ် မိမိသည် အဘယ်ကြောင့် ဟော့ဝူကျယ်အပေါ် စိတ်ဝင်စားမိပါသနည်း။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် သမီးငယ်၏ ဦးခေါင်းကို တစ်ဖန်ပြန်၍ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ကာ "ဖေဖေ ပြောပြမယ်၊ အဲဒါက ဟော့ဝူကျယ်ဟာ သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်လို့ပဲ၊ သူက ငါတို့နားမလည်နိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုကို ခံထားရလို့ပဲ သမီး" ဟု ရှင်းပြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီအရာကပဲ ဖေဖေနဲ့ သမီးကို သူ့အပေါ် စိတ်ဝင်စားအောင် ဖန်တီးနေတာပဲ"</p> <p>ဝမ်ကျန်းကျန်းမှာ ငယ်ရွယ်လွန်းသေးသဖြင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော အကြောင်းအရာတို့ကို နားလည်ရန် မသင့်တော်သေးချေ။</p> <p> </p> <p> သို့သော် ဝမ်ချန်အနေဖြင့်မူ သမီးဖြစ်သူအား ကံကြမ္မာ၏ ကစားကွက်ထဲတွင် အသုံးချခံရသည်ကို ကြည့်မနေနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>"ဟော့ဝူကျယ်မှာ ကြီးမားတဲ့ မိသားစုကလဲ့စားချေမှုတွေ ရှိနေပေမဲ့၊ သူ့မှာ ကံကြမ္မာရဲ့ ကောင်းချီးပေးမှုတွေ လည်း ရှိနေတယ်၊ သူ့လိုလူမျိုးတွေက ဘေးဒုက္ခတွေနဲ့ ကြုံလာရင်လည်း အမြဲတမ်း လွတ်မြောက်နိုင်ကြတာပဲ"</p> <p> </p> <p>"သူက ဖေဖေတို့နဲ့ ဆုံရတာဟာ တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက် မဟုတ်ဘူး"</p> <p>"သာမန် ဇာတ်လမ်းတွေအတိုင်းဆိုရင်တော့ ဖေဖေက သူ့ကို တပည့်အဖြစ် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံရမယ်၊ ကိုယ့်မှာရှိတဲ့ ပညာတွေ အကုန်သင်ပေးပြီး ရန်သူတွေကို တိုက်ခိုက်ပေးရမယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ကလဲ့စားချေမှုကိုလည်း ကူညီပေးရမယ်"</p> <p> </p> <p>"အဲဒီနောက်မှာတော့ ဖေဖေက သမီးကိုပါ သူ့ဆီ ထိုးအပ်လိုက်လိမ့်မယ်၊ သမီးတို့ကလည်း အချင်းချင်း သဘောကျနေကြတာဆိုတော့ ကတိသစ္စာတွေ ဘာတွေတောင် ပြုကြဦးမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ဤသို့ဆိုလိုက်သောအခါ ဝမ်ကျန်းကျန်းမှာ မျက်နှာလေး နီရဲသွားကာ "ဖေဖေ... ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ" ဟု ငြင်းဆန်ရှာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဟာ ဖြစ်နိုင်ခြေအရှိဆုံး အခြေအနေပဲလေ" ဝမ်ချန်က တည်ငြိမ်စွာပင် ဆိုလိုက်၏။ "ဟော့ဝူကျယ် အထွဋ်အထိပ်ကို ရောက်သွားတဲ့အခါကျရင် ဖေဖေကလည်း ဒီလောကကနေ ထွက်သွားရတာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် မတော်တဆတစ်ခုခုနဲ့ သေဆုံးသွားပြီး မိသားစုအမွေအနှစ်အားလုံးကို သူ့ဆီ လွှဲပေးခဲ့ရတာမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"အရင်းအနှီးမရှိတဲ့ လူငယ်လေးတွေကို ဘယ်တော့မှ အထင်မသေးပါနဲ့ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းမျိုးပေါ့၊ ကျန်းအာ... အဲဒီလို ဇာတ်လမ်းမျိုးကို သမီး ဘယ်လိုထင်လဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒါဟာ ကိုယ်ခံပညာလောကရဲ့ လှပတဲ့ ဒဏ္ဍာရီတစ်ပုဒ် မဟုတ်လား"</p> <p>ဝမ်ကျန်းကျန်း နားထောင်နေစဉ်အတွင်းမှာပင် ဟော့ဝူကျယ်၏ ပုံရိပ်မှာ သူမ၏ အာရုံထဲမှ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> သူမသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်ပြီး "ဟုတ်ကဲ့ပါ ဖေဖေ... သမီး အခုတော့ နားလည်ပါပြီ" ဟု ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"နားလည်သွားတာ ဝမ်းသာပါတယ်" ဝမ်ချန်က ကျေနပ်စွာ ဆိုသည်။ "ကျန်းအာ... ဖေဖေ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ သမီးဟာ တကယ့်ကို ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ချစ်မြတ်နိုးခြင်းခံရတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပဲ၊ သမီးက ဘယ်သူ့အတွက်မှ အနစ်နာခံနေစရာ မလိုဘူး၊ သမီးရဲ့ အစွမ်းအစက ဒီလောကမှာတင် ကုန်ဆုံးနေမှာ မဟုတ်ဘူး၊ သမီးရဲ့ အနာဂတ်က အကန့်အသတ်မရှိဘူး"</p> <p> </p> <p>"သမီးရဲ့ စိတ်ဆန္ဒနဲ့ အတွေးအခေါ်ကို ဘယ်အရာကမှ လွှမ်းမိုးခြယ်လှယ်တာကို ဖေဖေ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး"</p> <p>စကားမဆုံးမီမှာပင် ဝမ်ချန်သည် ရုတ်တရက် လက်ကို ဓားကဲ့သို့ မြှောက်လိုက်ပြီး ဝမ်ကျန်းကျန်း၏ ရှေ့တွင် အားပါးတရ ပိုင်းချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း</p> <p>တစ်ခုခုကို ပြတ်တောက်အောင် ပိုင်းလိုက်သည့်နှယ် အသံထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုအသံကို စိတ်ဝိညာဉ်ဖြင့်သာ ကြားနိုင်ပေ၏။</p> <p> </p> <p> ဝမ်ကျန်းကျန်းမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားကာ ဝေဝါးနေသော သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ချက်ချင်းပင် ကြည်လင်တောက်ပသွားပြီး နဂိုရှိရင်းစွဲ လန်းဆန်းတက်ကြွသော အသွင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>မိန်းကလေးငယ်သည် ခေါင်းလေးကို ငုံ့လိုက်ပြီး မျက်နှာကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ "ဖေဖေ... သမီး ခုနက ရှက်စရာကြီး ဖြစ်သွားတာလား" ဟု မေးရှာ၏။</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ပါဘူး" ဝမ်ချန်က ရယ်မောလျက် သူမ၏ ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်ပေးကာ "ကျန်းအာ... သမီးရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က အရမ်းကောင်းပါတယ်" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p> အကယ်၍ ဝမ်ကျန်းကျန်းသာ အချစ်ကို အစွဲအလမ်းကြီးသွားခဲ့လျှင်မူ အမှန်တကယ်ပင် ရှက်ဖွယ်ရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်၏ နှုတ်ခမ်းအစွန်းတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ၎င်းမှာ တစ်စုံတစ်ဦးသော အရာကို တိတ်တဆိတ် လှောင်ပြောင်နေသည့်နှယ် ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင် ထိုနှစ်ဦးမှာ ခရီးဆက်ခဲ့ကြပြန်သည်။ ဝမ်ချန်နှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော ဝမ်ကျန်းကျန်းသည် မြင့်မားလှသော တောင်တန်းကြီးများ၊ စီးဆင်းနေသော မြစ်ရေများနှင့် ကျယ်ပြောလှသော လွင်ပြင်ကြီးများကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသလို၊ ခရီးတစ်လျှောက်တွင်လည်း လူမျိုးစုံနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရပေသည်။</p> <p> </p> <p> ရုန်းကန်လှုပ်ရှားနေရသော လယ်သမားများ၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ပညာရှိများ၊ လောကအနှံ့ ခြေဆန့်နေကြသော သူရဲကောင်းများနှင့် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော ကုန်သည်များ၊ မာနကြီးလှသော အရာရှိများ...တွေ့နေရသဖြင့်</p> <p>သူမ၏ ဘဝအတွေ့အကြုံများမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပို၍ ကြွယ်ဝလာခဲ့ပေသည်။ သူမ၏ စိတ်ဓာတ်မှာလည်း ပို၍ ရင့်ကျက်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>တစ်နေ့တွင် ထိုနှစ်ဦးသည် ကျဉ်းမြောင်းသော တောင်လမ်းလေးတစ်ခုအတိုင်း လျှောက်လှမ်းလာစဉ်၊ လဲကျနေသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်က သူတို့၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ကျန်းအာ... သမီးပဲ လုပ်လိုက်တော့" ဟု ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဝမ်ကျန်းကျန်းက တက်ကြွစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှူး... ရှူး... ရှူး</p> <p>နောက်တစ်ခဏ၌ လမ်းဘေးရှိ ထူထပ်လှသော တောအုပ်အတွင်းမှ မြားအစင်းပေါင်းများစွာမှာ မြင်းပေါ်တွင် ရှိနေသော ဝမ်ချန်အား ပစ်မှတ်ထားကာ ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချွမ်း</p> <p>ဝမ်ကျန်းကျန်းသည် ချက်ချင်းပင် ဓားကို အိမ်မှဆွဲထုတ်ကာ မြင်းပေါ်မှ လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်၏။ သူမ၏ ဓားချက်များမှာ အလွန်ပင် လျှင်မြန်လှသဖြင့် ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြားအားလုံးကို လေထဲမှာတင် ပယ်ဖျက်နိုင်ခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် လေထဲတွင် ကိုယ်ကို လိမ်လိုက်ကာ တောအုပ်အတွင်းသို့ လျှင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်သွားလေတော့သည်။</p> <p>ထို့နောက်တွင်မူ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p> ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဝမ်ကျန်းကျန်းသည် တောအုပ်အတွင်းမှ ပြန်လည်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူမ၏ လက်ထဲရှိ ဓားမှာ ဆောင်းဦးရာသီ၏ ကြည်လင်သော ရေပြင်ကဲ့သို့ ဝင်းလက်နေကာ သွေးတစ်စက်မျှပင် စွန်းထင်ခြင်းမရှိသလို၊ သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားမှာလည်း အသစ်အတိုင်းပင် သန့်ရှင်းလျက် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့သည့် အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိချေ။</p> <p> </p> <p> သို့သော်လည်း ထူထပ်လှသော တောအုပ်အတွင်းမှ မည်သည့်အသံမျှ ထပ်မံထွက်ပေါ်မလာတော့ပါချေ။</p> <p>ဝမ်ချန်သည် အေးဆေးစွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော သမီးဖြစ်သူအား ကြည့်ကာ "ကျန်းအာ... စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုဖြစ်နေရင် ဖေဖေ့ကို ပြောနော်" ဟု ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျန်းကျန်းသည် မြင်းပေါ်သို့ ပြန်လည်ခုန်တက်လိုက်ပြီး ခဏမျှ စဉ်းစားကာ "ဖေဖေ... သမီး ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" ဟု ခေါင်းခါပြရှာ၏။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ" ဝမ်ချန်က ထပ်မံ၍ ဘာမှမပြောတော့ချေ။ မိမိ၏ အဖိုးတန်သမီးငယ်လေးသည် ဓားပြတစ်ဒါဇင်ကျော်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပးလော။</p> <p> </p> <p> ဤသည်မှာ ဝမ်ကျန်းကျန်းအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် လူသတ်ခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ယခင်က နှစ်ယောက်သာ သတ်ဖူးခဲ့ရာမှ ယခုအခါ အရေအတွက်မှာ များပြားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သမီးဖြစ်သူ ဘာမှမဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါမှ ဝမ်ချန် စိတ်အေးသွားရ၏။ ထို့ကြောင့်ပင် လောကီအတွေ့အကြုံများမှာ အလွန်အရေးကြီးလှပေသည်၊</p> <p> </p> <p>အလိုလိုက်ခံထားရသော ပါရဂူသခင်များနှင့် မဟာပါရဂူသခင်များမှာ အထွဋ်အထိပ်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>"သွားကြစို့" ဝမ်ချန်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့နေသော သစ်ပင်ကြီးမှာ အဝေးမှပင် ကြေမွသွားကာ ခရီးဆက်ခဲ့ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် နောက်ထပ် တစ်လခန့် ခရီးနှင်ခဲ့ကြပြီးနောက်၊ သူတို့ရှေ့တွင် ခန့်ညားထည်ဝါလှသော မြို့တော်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာလေသည်။ ၎င်းမြို့ကား နန်လီ  နိုင်ငံ၏ မြို့တော်ဟောင်းဖြစ်ပြီး ယခုအခါ တာ့ဝေ့  ပြည်ထောင်၏ ဧကရာဇ်မြို့တော်ဖြစ်သော ချန်ယိ ပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာကား ဝမ်ချန်၏ ခရီးဆုံးပန်းတိုင်ပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။ ဝမ်ချန်သည် ဤနေရာသို့ တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးခဲ့သဖြင့် တာ့ဝေ့ပြည်ထောင်၏ ဗဟိုချက်မဖြစ်သော ဤမြို့တော်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားမိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤခရီးစဉ်သည် အလကားဖြစ်မသွားဘဲ အကျိုးရှိလိမ့်မည်ဟုလည်း သူ မျှော်လင့်မိပါတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save