Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(၁၅၀၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">လောကီစိတ်နှလုံးကို ပျိုးထောင်ခြင်း (၄၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ယခင် နန်လီနိုင်ငံတော်၏ မြို့တော်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသလို ယနေ့အခါတွင်မူ တာ့ဝေ့ပြည်ထောင်၏ ဧကရာဇ်မြို့တော်ဖြစ်သော ချန်ယိစီရင်စု၏ ခန့်ညားထည်ဝါမှုနှင့် စည်ကားသိုက်မြိုက်မှုတို့မှာ အထင်အရှားပင် ရှိချေသည်။</p> <p> </p> <p>မြင့်မားလှသော မြို့ရိုးတံတိုင်းကြီးများ၊ စီရရီညီညာစွာ တည်ရှိနေသော အဆောက်အအုံများ၊ ဖြောင့်တန်းကျယ်ဝန်းလှသော လမ်းမကြီးများ၊ အရောင်အသွေးစုံလင်လှသော ဆိုင်ကနားများ၊ ရောပြွမ်းသွားလာနေကြသော လမ်းသွားလမ်းလာများနှင့် လမ်းဘေးဈေးသည်တို့၏ မပြတ်သော အော်ဟစ်ရောင်းချသံတို့မှာ ဆူညံလျက်ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာသို့ အသစ်တဖန် ရောက်ရှိလာသူတို့အဖို့ လမ်းပျောက်သွားရန်မှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်၏ သမီးငယ်လေး ကျန်းကျန်း၏ မျက်လုံးအစုံတို့မှာလည်း မြင်သမျှကို ငေးမောကြည့်ရှုရင်း ပြာဝေလျက်ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ယိစီရင်စုသည် ဝမ်ချန် တည်ထောင်ထားသော တိမ်တိုက်မြို့တော်ထက် များစွာပို၍ ကျယ်ဝန်းလှသလို လူဦးရေမှာလည်း နှိုင်းယှဉ်၍မရအောင်ပင် များပြားလှပေရာ၊ ထိုထက်မက အရေးကြီးသည်မှာ အသစ်တဖန် ပေါ်ထွန်းလာသော တာ့ဝေ့မင်းဆက်သည် တစ်လောကလုံးကို စိုးမိုးလိုသည့် ရည်မှန်းချက်ကို အစဉ်အမြဲ ထုတ်ဖော်ပြသနေခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်လည်း ကုန်သည်များ၊ မှူးမတ်မျိုးနွယ်များ၊ သိုင်းပညာရှင်များနှင့် ရည်မှန်းချက်ကြီးမားသူတို့မှာ ချန်ယိသို့ တစ်စထက်တစ်စ ပိုမိုစုဝေးလာကြခြင်း ဖြစ်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>"အဖေ... ဟိုမှာကြည့်ပါဦး"</p> <p>မြင်းဇက်ကြိုးကို တစ်ဖက်၊ ဆီးသီးယိုချောင်းကို တစ်ဖက်ကိုင်ထားသော ထိုမိန်းကလေးမှာ ပါးစပ်ထဲတွင် အစာများပြည့်နေလျက်ပင် မီးမှုတ်ပြနေသော လမ်းဘေးမျက်လှည့်ဆရာကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"သိပ်ပျော်စရာကောင်းတာပဲ"</p> <p>ဝမ်ချန်မှာလည်း မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ ကျန်းကျန်းသည် မွေးရာပါနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သလို၊ ခရီးရှည်ကြီးကို နှင်ခဲ့ရသဖြင့် စိတ်နေစိတ်ထားမှာလည်း များစွာ ရင့်ကျက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြားလည်း သူမမှာ တူဆယ့်လေး၊ ဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်မျှသာ ရှိသေးသည်မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ဖြူစင်မှုနှင့် ကလေးဆန်သော စိတ်ထားလေးမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားသေးပေ။ ဝမ်ချန်အနေဖြင့်လည်း သမီးဖြစ်သူ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို မဖျက်ဆီးလိုပါ၊ အကြောင်းမှာ ချန်ယိသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံရောက်ရှိရန် အခွင့်အရေးမှာ မသေချာလှသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရောက်ရှိလာခိုက်တွင် အဘယ်ကြောင့် အားရပါးရ မပျော်ပါးဘဲ နေပါမည်နည်း။</p> <p>ထိုသို့တွေးတောမိသဖြင့် ဝမ်ချန်နှင့် ကျန်းကျန်းတို့သည် ရှေးဦးစွာ တည်းခိုခန်းကြီးတစ်ခု၌ အခြေချလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် သုံးရက်တာကာလအတွင်း သူသည် သမီးဖြစ်သူကို ခေါ်ဆောင်၍ ဤမြို့ကြီး၏ ထောင့်စေ့အောင် လှည့်လည်သွားလာခဲ့ပြီး အစားအသောက်၊ အဝတ်အထည်နှင့် ကစားစရာ အသုံးအဆောင်များစွာကို ဝယ်ယူပေးခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ယိသို့ ရောက်ရှိပြီး ပဉ္စမမြောက်နေ့တွင်မူ ဝမ်ချန်သည် သူ၏ မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံရန် သမီးဖြစ်သူကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> သူတို့နှစ်ဦးသည် တာ့ဝေ့ဧကရာဇ် နန်းတော်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။</p> <p> </p> <p>တာ့ဝေ့နန်းတော်မှာ ယခင် နန်လီတော်ဝင်နန်းတော်ကို အခြေခံ၍ ပြုပြင်မွမ်းမံ တိုးချဲ့ထားခြင်းဖြစ်သဖြင့် ရှေးမူမပျက် တည်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ထိုနေရာ၏ လုံခြုံရေးမှာလည်း အလွန်ပင် တင်းကျပ်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် နန်းတော်၏ အနီရောင်တံခါးမကြီးအနီးသို့ မချဉ်းကပ်မီမှာပင် ခက်ထန်လှသော နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော် နှစ်ဦးမှာ ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာပြီး ၎င်းတို့အနက် တစ်ဦးက "နန်းတော်ဆိုတာက တားမြစ်နယ်မြေပဲ၊ အဓိပ္ပာယ်မရှိ လာရောက်ခြင်းကို တားမြစ်ထားတယ်၊ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားကြ၊ မဟုတ်ရင် ဥပဒေအရ အညှာအတာမဲ့စွာ အရေးယူရလိမ့်မယ်" ဟု အသံဩဇာဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် အိတ်ကပ်အတွင်းမှ တံဆိပ်တုံးငယ်လေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူ၍ ပေးအပ်လိုက်ပြီး "ဒီအမှတ်အသားကို လီကျိလီထံ ပေးအပ်လိုက်ပါ၊ မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ဦးက ဆွေးနွေးဖို့ ရောက်ရှိနေတယ်လို့  ပြောကြားပေး" ဟု ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုကိုယ်ရံတော်မှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ဝမ်ချန် ပြောဆိုလိုက်သော အမည်ကို သိရှိသွားသည့် ခဏချင်းမှာပင် အမျက်ဒေါသ ခြောင်းခြောင်းထွက်သွားကာ "ရဲတင်းလှချည်လား" ဟု အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>လီကျိလီဆိုသည်မှာ တာ့ဝေ့ပြည်ထောင်၏ လက်ရှိအရှင်သခင် ဖြစ်ပေရာ၊ နန်းတော်တံခါးဝတွင် ၎င်း၏အမည်ကို တိုက်ရိုက်ခေါ်ဆိုခြင်းမှာ အလွန်ပင် ရဲတင်းလွန်းလှသည်မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>ထိုကိုယ်ရံတော်သည် ဧကရာဇ်၏ ဘုန်းအာနုဘော်ကို စော်ကားသူအဖြစ် မှတ်ယူကာ ဝမ်ချန်ကို ဖမ်းဆီးရန် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဓားကို ဆွဲမထုတ်နိုင်မီမှာပင် ဝမ်ချန်၏ အကြည့်မှာ သူတို့ထံသို့ ဝေ့ဝဲကျရောက်သွားရာ ထိုသူမှာ ရေခဲလှိုဏ်ဂူအတွင်းသို့ ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အသက်ပင် မရှူနိုင်တော့ဘဲ ဖော်ပြမတတ်သော ကြောက်ရွံ့မှုတို့ လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အခြားတစ်ဦးမှာလည်း ထို့အတူပင် ခံစားလိုက်ရ၏။ ၎င်းတို့မှာ အားနည်းသောသူများ မဟုတ်ကြပေ၊ သို့မဟုတ်ပါက ဤကဲ့သို့ အရေးပါသော ရာထူးနေရာတွင် ရှိနေကြမည်မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဝမ်ချန်၏ ဖိအားအောက်တွင်မူ ထိုကိုယ်ရံတော် နှစ်ဦးမှာ ကျားရှေ့ရောက်နေသော ကြက်ကလေးများနှယ် ဖြစ်နေကာ ထိုနေရာ၌ပင် ဒူးထောက်မတတ် ဖြစ်သွားကြရသည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဝမ်ချန်သည် ၎င်းတို့ကို တမင်တကာ ဒုက္ခမပေးလိုသဖြင့် သူ၏ အရှိန်အဝါကို ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ခဏ... ခဏ စောင့်ဆိုင်းပေးပါ" ဟု ကိုယ်ရံတော်က ဆိုလိုက်၏။ ယခုအခါတွင်မူ ထိုကိုယ်ရံတော် နှစ်ဦးသည် ဝမ်ချန်၏ သိုင်းပညာမှာ ၎င်းတို့ စိတ်ကူးကြည့်၍မရနိုင်လောက်အောင် မြင့်မားနေသည်ကို နားလည်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> ထို့ပြင် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်နှင့် တွေ့ဆုံရန် တံဆိပ်တုံးကို အသုံးပြုသည်ဆိုပါက ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက် ရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့သည် မဆင်မခြင် မပြုမူရဲတော့ဘဲ တစ်ဦးမှာ အဖော်အဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ အခြားတစ်ဦးမှာမူ အလျင်အမြန် သတင်းပို့ရန် နန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ဖြင့် ဝမ်ချန်၏ တံဆိပ်တုံးမှာ အဆင့်ဆင့် ပါးလိုက်ရာမှ နောက်ဆုံးတွင် မိန်းမစိုးအိုကြီးတစ်ဦးက ဧကရာဇ်၏ စာကြည့်ဆောင်သို့ ယူဆောင်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်မင်းကြီး သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ"</p> <p>မိန်းမစိုးအိုသည် ဒူးထောက်ဂါရဝပြုရင်း "အခုလေးတင် နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်များ သတင်းပို့ချက်အရ နန်းတော်တံခါးဝမှာ လူတစ်ဦးက တံဆိပ်တုံးကို ကိုင်ဆောင်ပြီ အရှင်မင်းကြီးအား တွေ့ဆုံလိုကြောင်း လျှောက်ထားလာပါတယ်" ဟု ဆိုကာ တံဆိပ်တုံးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆက်သလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>တာ့ဝေ့ဧကရာဇ် လီကျိလီသည် ထိုအချိန်တွင် အစီရင်ခံစာများကို ဖတ်ရှုနေခြင်းဖြစ်ပြီး မိန်းမစိုး၏ စကားကို ကြားသောအခါ အကြည့်ကို အနည်းငယ် မြှင့်လိုက်လေသည်။ သူ၏ အကြည့်တို့မှာ ချက်ချင်းပင် စူးရှသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>လီကျိလီက "လာရောက်သူက နာမည်ပြောခဲ့လား" ဟု လေးနက်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>မိန်းမစိုးအိုက တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် "မပြောခဲ့ပါဘူး၊ သူနှင့်အတူ သားဖလို့ ထင်ရတဲ့ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ပါလာပါတယ်" ဟု လျှောက်တင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လီကျိလီ၏ အကြည့်တို့သည် တံဆိပ်တုံးထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် ၎င်းကို လက်ထဲသို့ ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သာမန်ပစ္စည်းဖြင့် ကြမ်းတမ်းစွာ ထုလုပ်ထားသော ထိုတံဆိပ်တုံးကို သူ၏ လက်မဖြင့် အသာအယာ ပွတ်သပ်နေရင်း အတိတ်မှ မရေမတွက်နိုင်သော မှတ်ဉာဏ်တို့မှာ ဦးနှောက်အတွင်း၌ ပြန်လည်စိမ့်ဝင်လာချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်။</p> <p>လီကျိလီ၏ မှတ်ဉာဏ်အောက်ခြေတွင် မြှုပ်နှံထားသော ဤအမည်နာမသည် သူ မေ့လျော့နေခဲ့သော ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရိုသေခန့်ညားမှုတို့ကို ပြန်လည်နိုးထစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နန်းတက်ပြီးချိန်မှစ၍ လီကျိလီသည် မည်သူ့ကိုမျှ မကြောက်ရွံ့ခဲ့ပေ၊ သူသည် အင်အားတောင့်တင်းလှသော စစ်သည်တော် သန်းပေါင်းများစွာနှင့် ပြည်သူပြည်သားတို့၏ အသက်ကို လက်ဝယ်ပိုင်စိုးထားကာ အနှိုင်းမဲ့အာဏာကို ကျင့်သုံးနေသူ ဖြစ်သည်မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြားလည်း သူကိုယ်တိုင်မှာမူ မည်သူ့ကိုမျှ မကြောက်ရွံ့ဘဲ အနိုင်မခံနိုင်သူ မဟုတ်သည်ကို ဤတာ့ဝေ့ဧကရာဇ်က စိတ်ထဲမှ ကောင်းစွာသိရှိနေပါသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူသည် တံဆိပ်တုံးကို လက်ဖဝါးအတွင်း ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း "သူ့ကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပါ" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မိန်းမစိုးအိုက "အမိန့်တော်အတိုင်းပါ" ဟု ဂါရဝပြု၍ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>မိန်းမစိုးအို ထွက်သွားသည်နှင့် လီကျိလီ၏ အကြည့်တို့မှာ လွန်စွာစူးရှသွား၏။</p> <p> </p> <p> သူသည် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ထိုင်နေလျက်ပင် လက်ကိုမြှောက်၍ အချက်ပြလိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် တာ့ဝေ့ဧကရာဇ်၏ ဘေးပတ်လည်၌ အင်အားကြီးမားသော လျှို့ဝှက်အစောင့်အရှောက်များ တသုတ်ပြီးတသုတ် ပေါ်ထွက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p> နန်းတော်အတွင်းရှိ အစောင့်တပ်ဖွဲ့များအားလုံးကိုလည်း အသင့်အနေအထား ပြင်ဆင်ထားလိုက်ပြီ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လေးလံလှသော နန်းတော်တံခါးမကြီးများမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်ဟလာပြီး မိန်းမစိုးအိုသည် လက်နက်အပြည့်အစုံဖြင့် တော်ဝင်သစ်တောတပ်ဖွဲ့၏ ခြံရံမှုဖြင့် ဝမ်ချန်၏အနီးသို့ ရောက်ရှိလာကာ "အရှင်မင်းကြီးက အတွေ့ခံပါမယ်၊ ကျွန်ုပ်နောက်သို့ လိုက်ခဲ့ပါ" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ သူသည် ကျန်းကျန်း၏လက်ကို ဆွဲ၍ ၎င်းတို့နောက်သို့ လိုက်ပါဝင်ရောက်သွားတော့သည်။ ကျန်းကျန်းမှာမူ နန်းတော်ကြီးကို စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ဟိုကြည့်သည်ကြည့် ကြည့်ရှုနေကာ ကြောက်ရွံ့သည့်လက္ခဏာ အလျင်းမရှိချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအဖွဲ့သည် နန်းဆောင်ပေါင်းများစွာကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဧကရာဇ်၏ စာကြည့်ဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်မင်းကြီး၊ လာရောက်သူတို့ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပါပြီ"</p> <p>ဝမ်ချန်သည် သမီးဖြစ်သူ၏လက်ကို ကိုင်ထားရင်း အခန်းတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် စားပွဲနောက်ကွယ်တွင် ထိုင်နေသော လီကျိလီကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ခန့်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လီကျိလီမှာ သိသိသာသာ အိုမင်းသွားပြီး နားထင်၌ ဆံပင်ဖြူအချို့ပင် ပေါက်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p> သို့သော် သူ၏ အမူအရာမှာမူ ယခင်ကထက် များစွာပို၍ တည်ကြည်နက်ရှိုင်းနေသလို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ခန့်ညားမှုကို ခံစားရစေသော သူ၏ အကြည့်တို့မှာလည်း နားလည်ရခက်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း လီကျိလီ၏ အရှိန်အဝါမှာ မည်မျှပင် ကြီးမားနေပါစေ ဝမ်ချန်အပေါ်တွင်မူ မည်သည့်အကျိုးသက်ရောက်မှုမျှ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>သူက ပြုံးလျက် "လီမင်းသား မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>"လီမင်းသား" ဟူသော ခေါ်ဆိုမှုကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လီကျိလီမှာ ခဏမျှ ဝေဝါးသွားရ၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ သူ၏ ယခင်က ဘွဲ့အမည်ဖြစ်သည်မဟုတ်လော။ ထိုစဉ်က မင်းသားဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘွဲ့နှင်းထားသော ပုန်ကန်သူခေါင်းဆောင် ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ အာဏာလုရန် အားပြိုင်နေခဲ့ကြသော်လည်း သူ၏ ယခင်ပြိုင်ဘက်များမှာမူ ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီဖြစ်ကာ လီကျိလီကသာ အောင်နိုင်သူအဖြစ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်းသားဘဝမှ ဧကရာဇ် ဖြစ်လာခဲ့ချေပြီ။</p> <p>တာ့ဝေ့ဧကရာဇ်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ "မဟာပါရဂူသခင်... နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့ပြီးကတည်းက အားလုံး အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် သူ၏ဘေးပတ်လည်၌ ပုန်းကွယ်နေသော အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များမှာပင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားကြရ၏။</p> <p> </p> <p> ဝမ်ချန်တို့သားအဖကို ခေါ်ဆောင်လာသော မိန်းမစိုးအိုကြီးမှာမူ ပို၍ပင် မှင်တက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မဟာပါရဂူသခင် ဆိုသည်မှာ တစ်လောကလုံးတွင် အင်အားအကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး တာ့ဝေ့ပြည်ထောင်တစ်ခုလုံး၌ပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သူမရှိသော အနှိုင်းမဲ့ ပညာရှင်ကြီး ဖြစ်သည်မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ထိုသို့သော ပုဂ္ဂိုလ်က အရှင်မင်းကြီးကို ရန်ပြုလိုပါက...။</p> <p>မိန်းမစိုးအိုကြီးမှာ ထိုအတွေးဖြင့်ပင် ချွေးစေးများ ထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save