Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(၁၅၀၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">လောကီစိတ်နှလုံးကို ပျိုးထောင်ခြင်း (၄၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"ယုတ်မာပတ်စက်လှချေကလား"</p> <p>တာ့ဝေ့နန်းတော်၏ ဧကရာဇ်စာကြည့်ဆောင်အတွင်းဝယ် ရှေးဟောင်းခေတ်ဦးကာလကပင် တန်ဖိုးဖြတ်မရနိုင်ဘဲ ရွှေစင်အစိတ်တစ်ရာ ထိုက်တန်လှသော မိုးပြာရောင် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကလေးမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခွဲခြင်း ခံလိုက်ရလေရာ ပူနွေးသော လက်ဖက်ရည်များမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ စင်ဟပ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လီကျိလီ၏ မျက်နှာတော်မှာ ပြာနှမ်းနေလျက်ရှိပြီး တစ်ဆောင်လုံးရှိ လေထုမှာလည်း အသက်ရှူရကျပ်တည်းလောက်အောင် ဖိအားများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သူတို့အားလုံးဟာ တိုင်းပြည်ရဲ့ ကပ်ပါးကောင်တွေပဲ၊ အချိန်တန်ရင် အဖျက်လုပ်မယ့် သန်းကောင်တွေပဲ"</p> <p> </p> <p>ပလ္လင်ထက်သို့ စိုးစံတော်မူသည်မှစ၍ လီကျိလီသည် သူ၏ နဂိုမူလကျေးတောသားအသွင်သဏ္ဌာန်ကို တဖြည်းဖြည်း ဖျောက်ပစ်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ကာ စည်ပင်ဝပြောလာသော တာ့ဝေ့ပြည်ထောင်၏ ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါအောက်တွင် သူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားနှင့် အနက်အဓိပ္ပာယ်တို့မှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်း၍ ခန့်ညားလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> ယခုကဲ့သို့ စိတ်ကို မချုပ်တည်းနိုင်ဘဲ ဒေါသပေါက်ကွဲရသည်မှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ကြမ်းပြင်ထက်တွင် ဒူးတုပ်ဝပ်စိုးနေကြသော နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်များမှာမူ အသက်ပင် ဝဝမရှူရဲကြဘဲ အမျက်တော်ရှနေသော ဧကရာဇ်မင်းမြတ်အား ခေါင်းမော့၍ မကြည့်ဝံ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p> ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လီကျိလီသည် မိမိ၏ သတိတရားကို လက်လွှတ်မခံဘဲ သူတို့အပေါ် ဒေါသပုံမချခဲ့ပေ။</p> <p>သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ကိုယ်ရံတော်များကို ပြန်လည်ဆုတ်ခွာရန် လက်ရိပ်ပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် တာ့ဝေ့ဧကရာဇ်က လေးနက်သော အသံဖြင့် "ဖုကွေ့... ဒီကိစ္စတစ်ခုလုံးကို မင်းလက်ထဲ ငါအပ်နှင်းလိုက်မယ်။ ဒီကပ်ပါးကောင်တွေကို ငါ့အတွက် အမြစ်ပြတ်အောင် ရှင်းထုတ်ပစ်ရမယ်။ တစ်ယောက်မှ မကျန်စေနဲ့၊ အကုန်လုံးကို အပြီးတိုင် သုတ်သင်ပစ်စမ်း" ဟု မိန့်ကြားလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ပြင်းထန်လှသော လူသတ်ငွေ့များမှာ သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး "ဘယ်လို အဆင့်အတန်းရှိတဲ့သူပဲဖြစ်ဖြစ် အလွတ်မပေးနဲ့" ဟု ထပ်လောင်းမိန့်ဆို၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ နံဘေးတွင် ခစားနေသော မိန်းမစိုးအိုကြီးမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ဦးညွှတ်ကာ "အမိန့်တော်အတိုင်း ဆောင်ရွက်ပါမယ်" ဟု ပြန်လည်လျှောက်တင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လီကျိလီသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းသိမ်းလိုက်ပြီး "သွားတော့" ဟု ဆို၏။</p> <p>နန်းတွင်းဘဏ္ဍာတိုက်အတွင်း၌ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်ပင်ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ရှာဖွေရာမှတစ်ဆင့် စာရင်းဇယားနှင့် လက်ကျန်ပစ္စည်းများ ကွဲလွဲနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရလိမ့်မည်ဟု သူကိုယ်တိုင်ပင် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>မှတ်တမ်းများအရ နန်းတွင်းဘဏ္ဍာတိုက်အတွင်း၌ နှစ်တစ်ထောင် လျှို့ဝှက်ဂျင်ဆင်း သုံးခုရှိရမည် ဖြစ်သော်လည်း မိန်းမစိုးအိုကြီးမှ စာရင်းနှင့်တကွ သွားရောက်ထုတ်ယူရာ၌ တစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသဖြင့် အံ့အားသင့်ခဲ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဘဏ္ဍာစိုးမှစ၍ အစောင့်အကြပ်များအထိ မည်သူမျှ ဤအခြေအနေကို ရှင်းပြနိုင်ခြင်း မရှိကြပေ။ ဤအကြောင်းကို သိရှိရသောအခါ လီကျိလီသည် အလွန်အမင်း အမျက်ထွက်ကာ ဘဏ္ဍာတိုက်တစ်ခုလုံးကို အသေးစိတ်စစ်ဆေးရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>စစ်ဆေးလေလေ ပြဿနာများ ပေါ်ထွက်လာလေလေ ဖြစ်ကာ တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်း အများအပြားမှာ ပျောက်ဆုံးနေခြင်း သို့မဟုတ် စာရင်းမှ ပယ်ဖျက်ခြင်း ခံထားရသည်ကို တွေ့ရှိရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှသာ လီကျိလီသည် သူ၏ မျက်စိအောက်တွင်ပင် ကပ်ပါးကောင်များ အသိုက်ဖွဲ့နေကြသည်ကို သဘောပေါက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p> တာ့ဝေ့ပြည်ထောင် တည်ထောင်ခဲ့သည်မှာ မည်မျှကြာသေးသနည်း။ လီကျိလီသည် သူ၏ စိတ်အတွင်းမှ ဒေါသနှင့် အရှက်ရမှုတို့ကို မနည်းမြိုသိပ်၍ ထိန်းချုပ်နေရလေသည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဘဏ္ဍာတိုက်ကို တာဝန်ယူ စီမံခန့်ခွဲနေသော အရာရှိများမှာ သူနှင့် မိဖုရားခေါင်ကြီး၏ နီးစပ်ရာ ဆွေမျိုးသားချင်းများသာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>မူလက သူယုံကြည်စိတ်ချရသူများဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ၌မူ ထိုဆွေမျိုးများမှာပင် သူခိုးများ ဖြစ်နေကြချေပြီ။ ဒေါသကို ဖိနှိပ်ထားရသော်လည်း လီကျိလီ၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မှာ ပိုမိုတိုးပွားလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မိမိ၏ စိတ်အစုံမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်မသွားစေရန် သူက အသံကို နှိမ့်၍ "ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ပါရဂူသခင်က ဘာတွေ လုပ်ကိုင်နေလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်နှင့် သမီးဖြစ်သူတို့သည် လီကျိလီနှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက် တာ့ဝေ့ဧကရာဇ်၏ စီစဉ်ပေးမှုဖြင့် နန်းတွင်းရှိ ရနံ့တစ်ရာဥယျာဉ်၌ တည်းခိုနေထိုင်လျက် ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p>အနားရှိ ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးက ချက်ချင်းပင် "လျှောက်တင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး၊ ပါရဂူသခင်ဟာ အဲ့ဒီ ကိုးပြည်ထောင် မီးဖိုအိုးကြီးကို လေ့လာစမ်းသပ်နေပါတယ်" ဟု ဖြေကြားလေသည်။</p> <p> </p> <p>လီကျိလီက ခေါင်းညိတ်၍ "ငါသိပြီ" ဟု ဆို၏။</p> <p>ကိုးပြည်ထောင် မီးဖိုကြီးကို လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက စစ်စရိတ်အတွက် ဧကရာဇ်သင်္ချိုင်းတစ်ခုကို တူးဖော်ရာမှ တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပိဿာချိန် ၃၀၀၀ ခန့် လေးလံသော ဤမီးဖိုအိုးကြီးမှာ ရှေးဟောင်းလက်ရာဖြစ်ပြီး အလွန်ပင် လက်ရာမြောက်လှကာ ၎င်း၏ ကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် "ကိုးပြည်ထောင်" ဟူသော ရှေးဟောင်းစာလုံးများကို ထွင်းထုထားသဖြင့် နောင်တွင် ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်ရာ၌ အသုံးပြုသော မီးဖိုအိုးအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်း၏ မူလအစကို တိတိကျကျ မသိရသော်လည်း နန်းတွင်းဘဏ္ဍာတိုက် တည်ဆောက်ပြီးနောက် လီကျိလီသည် တိုင်းပြည်ကို တည်ငြိမ်စေမည့် ရတနာတစ်ခုအဖြစ် ထိုဖလားကို ထားရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က ဝမ်ချန်သည် ရုပ်ရည်ထိန်းသိမ်းခြင်း ဆေးလုံး ဖော်စပ်ရန်အတွက် မီးဖိုအိုးတစ်လုံး တောင်းဆိုခဲ့ဖူးရာ လီကျိလီသည် ဤကိုးပြည်ထောင် ဖလားကို သတိရမိပြီး ပါရဂူသခင် အသုံးပြုနိုင်ရန် ရနံ့တစ်ရာဥယျာဉ်သို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရုပ်ရည်ထိန်းသိမ်းခြင်း ဆေးလုံးအကြောင်းကို ပြောရလျှင် လီကျိလီမှာ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကပင် အတော်လေး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ခဲ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် စားသောက်ပွဲတစ်ခုတွင် ထိုဆေးလုံးအကြောင်းကို လူသိရှင်ကြား ထုတ်ဖော်ပြောကြားခဲ့ပြီးနောက် သတင်းမှာ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရလဒ်အနေဖြင့် မိဖုရားခေါင်ကြီးနှင့် မြောက်သားတော် သုံးဦးအပြင် အခြားသော မယားငယ်များကလည်း ဆေးလုံးကို ရလိုကြလေသည်။</p> <p> </p> <p> မင်းသမီးများစွာနှင့် သူယုံကြည်ရသော ဝန်ကြီးများ၊ စစ်သေနာပတိများပင်လျှင် မျက်နှာပြောင်တိုက်၍ ထိုဆေးလုံးကို တောင်းခံလာကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p> ဤသည်မှာ လီကျိလီအတွက် အကြီးအကျယ် ခေါင်းခဲစရာ ဖြစ်လာခဲ့ရ၏။ "ရဟန်းကများ ဆွမ်းကနည်း" ဟူသော စကားအတိုင်း ဝမ်ချန်က ဆေးလုံးကို တစ်သုတ်တည်းသာ ဖော်စပ်မည်ဖြစ်ပြီး လီကျိလီအား ဆေးလုံးသုံးလုံးသာ ပေးအပ်မည်ဟု ဆိုထားသည်။</p> <p> </p> <p> ယခုအခါ တောင်းဆိုသူဦးရေမှာ သုံးဆယ်ထက်မက ကျော်လွန်နေချေပြီ။</p> <p>ရုပ်ရည်ထိန်းသိမ်းခြင်း ဆေးလုံးသည် အမျိုးသမီးများအတွက် မည်မျှအထိ ဆွဲဆောင်မှု ရှိနိုင်သည်ကို လီကျိလီ တစ်ခါမျှ ထည့်သွင်းစဉ်းစားခဲ့ခြင်း မရှိဘဲ ယခုအခါတွင်မူ ဤသည်မှာ ပြဿနာကြီးတစ်ရပ် ဖြစ်လာနိုင်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် တာ့ဝေ့ဧကရာဇ်သည် ဤပြဿနာကို ဝမ်ချန်ထံသို့သာ လွှဲပြောင်းပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင်လည်း ဝမ်ချန်သည် ကိုးပြည်ထောင် မီးဖိုအိုးကြီးကို စိတ်အားထက်သန်စွာ လေ့လာနေသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်၏။ ဝမ်ချန်သည် တန်ဖိုးကြီးဖလားများနှင့် ရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်သည်၊။</p> <p> </p> <p>ဟောက်ထျန်းနယ်မြေရှိ သူ၏ သန့်စင်ခြင်းမီးဖို ထိပ်တန်းအဆင့် လက်နက်ဖော်စပ်ရာ မီးဖို ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် လောကီနယ်ပယ်ရှိ မီးဖိုအိုးများသည် မည်မျှပင် ကောင်းမွန်စေကာမူ အများဆုံး ဝိညာဉ်လက်နက်အဆင့်သာ ရှိနိုင်ပြီး လောကီပတ်ဝန်းကျင်၏ ဒဏ်ကြောင့် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ယိုယွင်းပျက်စီးသွားတတ်သည်။</p> <p> </p> <p> ဝမ်ချန်အတွက်မူ ထိုကဲ့သို့သော မီးဖိုအိုးမှာ ယာယီအသုံးပြုသည့် ကိရိယာမျှသာ ဖြစ်၏။</p> <p>သို့သော် ဤကိုးပြည်ထောင် မီးဖိုအိုးမှာမူ သူ့အတွက် တစ်မူထူးခြားနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမီးဖိုအိုး၌ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ကင်းမဲ့နေသော်လည်း ၎င်း၏ အတွင်း၌ ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်မျိုး ကိန်းအောင်းနေသည်ကို သူ ခံစားမိသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစွမ်းအားမှာ ဝမ်ချန်အားပင် စိုးရိမ်တုန်လှုပ်စေနိုင်သည့် စွမ်းအားမျိုး ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p> ဤမီးဖိုအိုးမှာ တိုင်းပြည်၏ ကံကြမ္မာနှင့် ဆက်နွှယ်နေနိုင်သည်ဟု သူ သံသယရှိသော်လည်း ယခင်က မည်သူမျှ ကိုးကွယ်ပူဇော်ခြင်း မရှိခဲ့ဘဲ ဘဏ္ဍာတိုက်အတွင်း၌သာ ပစ်ထားခဲ့သဖြင့် ထိုဆက်နွှယ်မှုမှာ အလွန်ပင် မှေးမှိန်လျက် ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကိုးပြည်ထောင် မီးဖိုအိုးမှာ သာမန်ဆေးဖော်မီးဖော်အိုးတစ်ခု မဟုတ်သည်မှာကား သေချာလှသည်။ ၎င်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖော်ထုတ်ရန်အတွက် ဝမ်ချန်သည် သုံးရက်ဆက်တိုက် ဆေးဖော်စပ်သည့် စမ်းသပ်မှုများကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် ဆေးဖော်စပ်သူတစ်ဦး မဟုတ်သော်လည်း ဝိညာဉ်အဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် လောကီဆေးလုံးများကို ဖော်စပ်ခြင်းမှာ သူ့အတွက် ခက်ခဲလှသောအရာ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ လီကျိလီ၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် နန်းတွင်းဘဏ္ဍာတိုက်နှင့် ဆေးခန်းရှိ ဆေးဖက်ဝင်အပင် အားလုံးကို သူ စိတ်ကြိုက် အသုံးပြုနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် မည်သည့်အရာကိုမဆို အကန့်အသတ်မရှိ ရယူနိုင်ပြီး လိုအပ်ပါက ပြည်သူများထံမှပင် ဝယ်ယူနိုင်ခွင့် ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ချန်သည် လက်တွန့်ခြင်း မရှိဘဲ ထိုတန်ဖိုးကြီး ဆေးပင်များကို အသုံးပြုကာ လေ့ကျင့်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးနောက် နဂါးကျားဆေးလုံး၊ ကြည်လင်ဝိညာဉ်ဆေးလုံးနှင့် ချီပျိုးထောင်ဆေးလုံးတို့ကို အောင်မြင်စွာ ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အစစ်အမှန် မသေမျိုးဆေးလုံးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤအရာများမှာ အမှုန်အမွှားမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း လောကီနယ်ပယ်တွင်မူ ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>လုံလောက်သော ဆေးဖော်စပ်မှု အတွေ့အကြုံများ ရရှိပြီးနောက် ဝမ်ချန်သည် ရုပ်ရည်ထိန်းသိမ်းခြင်း ဆေးလုံးကို စတင်ဖော်စပ်လေတော့သည်။</p> <p>အမှန်စင်စစ် ဤဆေးလုံး၏ အာနိသင်မှာ မသေမျိုးဆေးလုံးများနှင့် နီးစပ်လှသဖြင့် သာမန်လောကီဆေးဆရာတစ်ဦးအဖို့ အောင်မြင်စွာ ဖော်စပ်နိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် မိမိ၏ မွေးရာပါအတွင်းအားကို လောင်စာအဖြစ် အသုံးပြုကာ ကိုးပြည်ထောင် မီးဖိုအိုးအတွင်း၌ မီးတောက်ကို စတင်စေခဲ့ပြီးနောက် ရွှေစင်သောင်းချီ ထိုက်တန်သော ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထည့်သွင်းခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> ပထမအသုတ် ဆေးဖော်စပ်မှုမှာမူ ကျရှုံးခြင်းဖြင့်သာ နိဂုံးချုပ်ခဲ့ရလေသည်။ နှစ်တစ်ထောင် လျှို့ဝှက်ဂျင်ဆင်း အပိုင်းအစတစ်ခုအပါအဝင် အဖိုးတန်ပစ္စည်း အမြောက်အမြားမှာ အလဟဿ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဝမ်ချန်သည် အားမလျှော့ဘဲ ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မံကြိုးစားခဲ့သည်။ နောက်ထပ် တစ်ရက်နှင့် တစ်ညကြာ ဆေးဖော်စပ်ပြီးနောက်တွင်မူ ရနံ့တစ်ရာဥယျာဉ်အတွင်း၌ မွှေးပျံ့လှသော ဆေးနံ့များ ရုတ်တရက် ပျံ့လွင့်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုရနံ့သည် မရေမတွက်နိုင်သော လိပ်ပြာများနှင့် ငှက်ငယ်များကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ရုံမျှမက အချိန်မတန်မီ ပွင့်ဖူးလာကြသော ပန်းပွင့်များပင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော ထူးခြားဖြစ်စဉ်မှာ လီကျိလီ၏ အာရုံစိုက်မှုကို မလွဲမသွေ ရရှိစေခဲ့သည်။ တာ့ဝေ့ဧကရာဇ်သည်လည်း ချက်ချင်းပင် ရနံ့တစ်ရာဥယျာဉ်သို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့လေတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save