Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၅၀၅</h2> <h2 style="text-align: center;">လောကီစိတ်နှလုံးကို ပျိုးထောင်ခြင်း (၅၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>အချိန်ဟူသည် မြားတစ်စင်းနှယ် ပျံဝဲ၍ လနှစ်ဟူသည် ရက်ကန်းလွန်းအိမ်ကဲ့သို့ ပြေးလွှားရာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် နောက်ထပ် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ယခုနှစ်အတွင်း လောကတစ်ခွင်၌ အကြီးကျယ်ဆုံးသော သတင်းမှာ အခြားမဟုတ်၊ တာ့ဝေ့ပြည်ထောင်၏ ဧကရာဇ် လီကျိလီ နတ်ရွာစံခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> လီကျိလီသည် အတိတ်ကာလက ကျေးလက်တောရွာတစ်ခုမှ အာဏာစက် ထက်မြက်လာခဲ့သူဖြစ်ရာ အနိမ့်အမြင့် အတက်အကျပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် နန်လီနိုင်ငံတော်ကို ဗဟိုပြု၍ တာ့ဝေ့မင်းဆက်ကို ထူထောင်ကာ နယ်စားပယ်စားအသီးသီးကို အောင်နိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် မိမိခေတ်မိမိအခါတွင် ကံကြမ္မာအကျိုးပေး ထူးကဲလှသော ဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ နန်းသက် အနှစ်နှစ်ဆယ်အတွင်း တာ့ဝေ့ပြည်ထောင်၏ နယ်နိမိတ်သည် တစ်နေ့တခြား ကျယ်ပြန့်လာခဲ့ပြီး နိုင်ငံတော်၏ အင်အားမှာလည်း တိုးတက်ခိုင်မာလာကာ သူ၏ ဂုဏ်သတင်းမှာလည်း အနှိုင်းမဲ့ ကျော်ကြားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>တာ့ဝေ့ပြည်ထောင်ကို တည်ထောင်ခဲ့သော ဤဧကရာဇ်သည် အသက်အရွယ်အားဖြင့် သိပ်မကြီးလှသေးသည့်အပြင် ကိုယ်တိုင်ကလည်း မွေးရာပါနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူ  တစ်ဦး ဖြစ်ပေရာ သူ၏ ရုတ်တရက် ကွယ်လွန်မှုသည် လူအပေါင်းကို အံ့အားသင့် တုန်လှုပ်စေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ယွမ်မုန့်စိမ့်တောအတွင်းရှိ တိမ်တိုက်မြို့တော်၌ ရှိနေသော ဝမ်ချန်သည် လီကျိလီ နတ်ရွာစံပြီး ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့သို့ ရောက်မှသာ ဤသတင်းကို ကြားသိရလေသည်။</p> <p> </p> <p>လောကီလူသားတို့၏ ဆက်သွယ်ရေးစနစ်မှာ များစွာ နောက်ကျနေသေးသဖြင့် သတင်းပို့ သိန်းငှက်များကို အသုံးပြုသော်လည်း တောင်နှင့် မြောက် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ဝေးကွာသော ခရီးကို ရက်ပေါင်းများစွာ ဖြတ်သန်းရပေရာ ယခုလောက် မြန်ဆန်သည်ကိုပင် အလွန်အမင်း ထူးခြားသည်ဟု ဆိုရပေမည်။</p> <p> </p> <p> ဝမ်ချန်ကိုယ်တိုင်လည်း များစွာ အံ့အားသင့်မိ၏။</p> <p>ပြီးခဲ့သော အခေါက်က ချန်ယိမြို့၌ ဤတာ့ဝေ့ဧကရာဇ်နှင့် တွေ့ဆုံစဉ်က သူ၏ ကျန်းမာရေးမှာ ယိုယွင်းသည့် အရိပ်အယောင်မျှ မရှိသေးဘဲ အနည်းဆုံး အနှစ်နှစ်ဆယ်၊ အနှစ်သုံးဆယ်ခန့် သက်ရှည်အံ့ဟု ဝမ်ချန် ခန့်မှန်းခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p> ယခုမူ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုအကြာတွင်ပင် နတ်ရွာစံခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ယင်းမှာ ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေတစ်ရပ် ဖြစ်တန်ရာ၏။</p> <p>နောက်ပိုင်းလများအတွင်း ချန်ယိစီရင်စုမှတစ်ဆင့် တိမ်တိုက်မြို့တော်သို့ သတင်းအချက်အလက်များ တသီတတန်းကြီး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လီကျိလီ၏ ရုတ်တရက် နတ်ရွာစံမှုသည် တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေသော တာ့ဝေ့ပြည်ထောင်အပေါ် ကြီးမားသော သက်ရောက်မှု ရှိခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လီကျိလီသည် အိမ်ရှေ့စံကို အတည်တကျ ခန့်အပ်ထားခြင်း မရှိခဲ့သဖြင့် အင်အားချင်း တူညီသော မင်းသားများသည် နန်းလုပွဲ၌ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ကြရာ ချန်ယိမြို့တော်ပင် စစ်မီးဟုန်းဟုန်းတောက်ကာ အကျအဆုံး များပြားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>မင်းသားများ အပြန်အလှန် သတ်ဖြတ်နေကြစဉ်မှာပင် အနောက်ဘက်ဒေသ၌ တစ်ပါးအမျိုးသားတို့ကို စစ်ချီနေသော ကိုးဦးမြောက်မင်းသား လီယွမ်ဟောင်သည် လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် ချန်ယိသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး သံချပ်ကာမြင်းတပ် အင်အားငါးထောင်ဖြင့် ရန်သူအားလုံးကို နှိမ်နင်းခြေမှုန်းခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရဲစွမ်းသတ္တိနှင့် ပြည့်စုံသော ဤမင်းသားငယ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဝါရင့်အမတ်ကြီးများနှင့် စစ်ဗိုလ်ချုပ်များ၏ ထောက်ခံမှုဖြင့် ထီးနန်းကို ဆက်ခံနိုင်ခဲ့ပြီး 'ဟုန်းဝူ' ဟူသော နန်းစဉ်အမည်ကို ခံယူခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> ဤသို့ဖြင့် တာ့ဝေ့ပြည်ထောင်၏ နိုင်ငံရေးအခြေအနေမှာ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားခဲ့ရပေသည်။</p> <p>ဝမ်ချန်သည် မည်သူက ဧကရာဇ်ဖြစ်သည်ကို စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိဘဲ လီကျိလီ ကွယ်လွန်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကိုသာ သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းနက်နဲသော အကြောင်းရင်းကို တစ်နှစ်အကြာတွင် အတွင်းလူတစ်ဦးထံမှ သိရှိခဲ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>လီကျိလီသည် ပါရဂူသခင်နယ်ပယ်  သို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးစားရင်း စိတ်အာရုံ ချောက်ချားကာ သွေးရူးသွေးတန်း ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ဖြစ်ရခြင်းကြောင့် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ပင်လယ်မှာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး သွေးကြောများအားလုံး ပြတ်တောက်ကာ သုံးရက်တိုင်တိုင် ဝေဒနာပြင်းပြစွာ ခံစားရပြီးနောက် ကွယ်လွန်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆို၏။</p> <p> </p> <p>ဤတာ့ဝေ့ဧကရာဇ်သည် သေခါနီးအချိန်၌ အိမ်ရှေ့စံကို ခန့်အပ်ခဲ့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် သူသည် အခြေအနေအားလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>အဖြေကို သိလိုက်ရသောအခါ ဝမ်ချန်သည် စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ပေ။ လီကျိလီသည် တိုင်းပြည်၏ အရှင်သခင်ဖြစ်ရာ သူသည် တာ့ဝေ့ပြည်ထောင်၏ နဂါးအငွေ့အသက်နှင့် အမျိုးသားကံကြမ္မာပေါင်းစုံ စုစည်းရာ ဗဟိုချက်မ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မွေးရာပါနယ်ပယ် သို့ ရောက်ရှိခြင်းမှာပင် အဆုံးစွန်သို့ ရောက်ရှိခြင်းဖြစ်ရာ ထိုထက်ပို၍ ဖောက်ထွက်ရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စပင်။</p> <p> </p> <p>လီကျိလီအနေဖြင့် ပါရဂူသခင်နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးပမ်းခြင်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အလိုကို ဆန့်ကျင်ခြင်းဖြစ်ရာ ပြန်လည် တုံ့ပြန်မှု ကို ခံစားရမည်မှာ မလွဲဧကန်ပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ချုပ်ကိုင်ထားသော အာဏာစက်က သူ၏ စိတ်ကို ကွယ်စေခဲ့သဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် အရာရာကို တတ်စွမ်းနိုင်သည်ဟု ထင်မှတ်မှားကာ နောက်ဆုံး၌ မိမိကိုယ်မိမိ ပျက်စီးအောင် ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းကို အကြောင်းနှင့် အကျိုး၊ ကံနှင့် ကံ၏အကျိုးအရ ကောင်းကင်ဘုံ၏ စီရင်ချက်ဟုသာ ဆိုရပါမည်။</p> <p> </p> <p>ဟုန်းဝူ နန်းသက် သုံးနှစ်မြောက်တွင် ဝမ်ချန်သည် သူ၏ ပထမဦးဆုံးသော မြေးဦးရတနာကို ဆီးကြိုခွင့် ရခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်တွင် ဇနီးတစ်ဦးနှင့် မယားငယ်နှစ်ဦးရှိရာ သားငါးဦးနှင့် သမီးလေးဦး၊ စုစုပေါင်း ရင်သွေးကိုးဦး ရရှိပြီးနောက်တွင် နောက်ထပ် သားသမီး ထပ်မံ မယူတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ယင်းမှာ သူ မတတ်စွမ်းနိုင်၍ မဟုတ်ဘဲ ဤမျှဖြင့် လုံလောက်ပြီဟု ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုအတွင်း ဝမ်ချန်၏ သားသမီးများသည် ဝမ်ကျန်းကျန်းမှလွဲ၍ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး အိမ်ထောင်ပြုကာ မိသားစုကို တိုးချဲ့လာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အချစ်ဆုံး သမီးကြီး ဝမ်ကျန်းကျန်းမှာမူ ပါရဂူသခင်နယ်ပယ်သို့ ပထမအကြိမ် တက်လှမ်းရန် ကြိုးပမ်းရာတွင် မအောင်မြင်ခဲ့သဖြင့် ဘယ်သောအခါမျှ အိမ်ထောင်မပြုပါဟု ကောင်းကင်ဘုံသို့ သစ္စာဆိုကာ ဖောက်ထွက်နိုင်မည့် နည်းလမ်းကောင်းများကို ရှာဖွေရန် တစ်ကိုယ်တည်း ခရီးထွက်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဟုန်းဝူ နန်းသက် ၁၅ နှစ်တွင် ဝမ်ကျန်းကျန်းသည် တိမ်တိုက်မြို့တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။ သူမသည် ယခုအခါ မဟာပါရဂူသခင်  တစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင်မူ သူမသည် ဝမ်ချန်နှင့်အတူ ဆက်လက်၍ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။</p> <p>ထိုနှစ်မှာပင် ဝမ်ချန်သည် သူ၏ ယောက္ခမကြီး ယဲ့ရှန့်မင်းကို နောက်ဆုံးခရီး လိုက်လံပို့ဆောင်ခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p> ယဲ့ရှန့်မင်း၏ ဈာပနနေ့တွင် မြို့တစ်မြို့လုံး ဝမ်းနည်းခြင်း အထိမ်းအမှတ်ဖြင့် အဝတ်အထည်များ ဆင်ယင်ခဲ့ကြပြီး ဟုန်းဝူဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင်လည်း အထူးကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးကို စေလွှတ်၍ ဂါရဝပြုခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဟုန်းဝူ နန်းသက် ၁၅ နှစ်မှစ၍ တာ့ဝေ့ပြည်ထောင်သည် နယ်မြေချဲ့ထွင်မှုများကို ရပ်တန့်ခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ စစ်မက်ဖြစ်ပွားခဲ့သဖြင့် နိုင်ငံတော်၏ အင်အားမှာ အဆုံးစွန်ထိ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီး သိမ်းပိုက်ထားသော နယ်မြေမှာလည်း ယခင် နန်လီနိုင်ငံတော်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ကျယ်ပြန့်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဟုန်းဝူဧကရာဇ်သည် အမြော်အမြင်ရှိစွာဖြင့် နယ်မြေချဲ့ထွင်မည့် အစီအစဉ်များကို ရပ်ဆိုင်းကာ နိုင်ငံတော်အင်အား ပြန်လည်တည်ဆောက်ရေးကိုသာ အာရုံစိုက်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဟုန်းဝူ နန်းသက် အနှစ် ၂၀ သို့ ရောက်သောအခါ တာ့ဝေ့ပြည်ထောင်သည် ပြည်တွင်းရေးပြဿနာများကို အခြေခံအားဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပြီး ဘက်စုံဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်သော ကာလသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဟုန်းဝူ နန်းသက် ၂၁ နှစ်တွင် ဝမ်ချန်သည် ချန်ယိမြို့မှ လျှို့ဝှက်သတင်းတစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်။ တာ့ဝေ့ပြည်ထောင်၌ ပါရဂူသခင်တစ်ဦး ပေါ်ထွန်းလာခဲ့ပြီဟူ၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အမည်မှာ ဟော့ဝူကျယ် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝမ်ချန်သည် အတိတ်က သူငယ်လေးတစ်ဦးကို ကိုးယန်နတ်ဘုရားကျင့်စဥ်  လက်စွဲကျမ်း ပေးခဲ့သည်ကို သတိရသွားမိသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူငယ်လေးသည် မဟာပါရဂူသခင်နယ်ပယ်သို့ ဖောက်ထွက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမထင်မှတ်ခဲ့ပေ။ အနှစ်ချုပ်ထားသော ကျင့်စဉ်မျှဖြင့် ဤမျှအထိ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကံကြမ္မာအကျိုးပေးပါသော သူရဲကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ပေရာ သူနှင့် တစ်နည်းမဟုတ်တစ်နည်း ပတ်သက်မှု ရှိလာဦးမည်ဟု ဝမ်ချန် ခံစားနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်၏ အကြားအာရုံမှာ မမှားခဲ့ပေ။ သုံးနှစ်အကြာ ဟုန်းဝူ နန်းသက် ၂၄ နှစ်တွင် ချန်ယိမှ လျှို့ဝှက်သတင်း ထပ်မံရောက်ရှိလာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟုန်းဝူဧကရာဇ်သည် ယွမ်မုန့်စိမ့်တောကို တိုက်ခိုက်ရန် အထူးလေ့ကျင့်ထားသော စစ်သည်တော် သုံးသိန်းကို စေလွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး ဟော့ဝူကျယ်ကို စစ်သေနာပတိအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p> ထို့အပြင် တာ့ဝေ့ပြည်ထောင်၌ ဟော့ဝူကျယ်တစ်ဦးတည်းသာ ပါရဂူသခင် မဟုတ်တော့ဘဲ နန်းတွင်းမှ နောက်ထပ် ပါရဂူသခင်တစ်ဦးလည်း ဤစစ်ပွဲတွင် ပါဝင်မည်ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ဧကရာဇ် ဟုန်းဝူ ယွမ်မုန့်စိမ့်တောကို စစ်ချီရခြင်းမှာ လီကျိလီ၏ နောက်ဆုံးဆန္ဒကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု သတင်းများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။</p> <p>အခြေအနေကို သိရှိသွားပြီးနောက် ဝမ်ချန်သည် ဤသတင်းကို ဝမ်ကျန်းကျန်းထံ ကမ်းပေးလိုက်ရင်း "ကျန်းအာ... သမီး ဘယ်လိုထင်လဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အနှစ်သုံးဆယ် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သော်လည်း အသက်လေးဆယ်ကျော်ရှိပြီဖြစ်သော ဝမ်ကျန်းကျန်းမှာ ငယ်ရွယ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးနှယ် ရုပ်ရည်ရှိနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမ၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာမူ ယခင်ကကဲ့သို့ ကလေးဆန်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ တည်ငြိမ်အေးစက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တာ့ဝေ့ပြည်ထောင်၏ စစ်သည်တော် သုံးသိန်းနှင့် ပါရဂူသခင် နှစ်ဦး၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း ဝမ်ကျန်းကျန်းသည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့်ပင် "အဖေ... သမီး ထင်တာကတော့ လီမိသားစုကို သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးသင့်တယ်၊ ဒါမှ သူတို့ နောက်နောင်မှာ မကောင်းတဲ့ အကြံအစည်တွေ မကြံစည်ရဲတော့မှာ" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်က ပြုံးလျက် "ဒီကိစ္စကို သမီးလက်ထဲ အပ်လိုက်ရင် ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျန်းကျန်းက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ "သမီး ချန်ယိမြို့ကို တစ်ခေါက်သွားပြီး ဒီကိစ္စကို ကြိုးကိုင်သူတွေကို ရှင်းပစ်လိုက်မယ်၊ ဒါဆိုရင် ပြဿနာက အလိုလို ပြေလည်သွားမှာပဲ" ဟု ဖြေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ပညာရှိတဲ့ လုပ်ရပ် မဟုတ်ဘူး။"</p> <p>ဝမ်ချန်က ခေါင်းယမ်းလျက် "သမီးက ကိုယ်ခံပညာရဲ့ နောက်ဆုံးနယ်ပယ်ကို ဖောက်ထွက်ဖို့ လိုနေသေးတာ၊ အကယ်၍ သမီးသာ လီယွမ်ဟောင်ကို သတ်လိုက်ရင် တာ့ဝေ့ပြည်ထောင်ရဲ့ အမျိုးသားကံကြမ္မာရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ခံရလိမ့်မယ်၊ ဒါက သမီးအတွက် မထိုက်တန်ဘူး" ဟု ဆို၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် သမီး ဟော့ဝူကျယ်နဲ့ တခြား ပါရဂူသခင်ကိုပဲ သတ်ပစ်မယ်။"</p> <p>ဝမ်ကျန်းကျန်းက ပြတ်သားစွာပင် "တိုက်ရိုက် သတ်လို့မရရင်တောင် သူတို့ရဲ့ ခြေလက်တွေကို ဖြတ်ပစ်မယ်" ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ဟော့ဝူကျယ်ကို မေ့လျော့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ အတိတ်က ဤလူငယ်သည် သူမ၏ နှလုံးသားတွင် အရိပ်တစ်ခု ချန်ထားခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအရိပ်မှာ ယခုအခါ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အမည်တစ်ခုမျှသာ ကျန်ရှိတော့သည်။</p> <p>"ကောင်းပြီလေ။" ဝမ်ချန်က "သမီးနဲ့အတူ  လိုက်ခဲ့ပေးရမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မလိုပါဘူး။"</p> <p>ဝမ်ကျန်းကျန်းသည် ခေါင်းမော့လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေသည်။</p> <p> </p> <p> "သမီး တစ်ယောက်တည်းလည်း တတ်နိုင်ပါတယ်"</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ကျန်းကျန်းသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အိမ်တွင်း၌ အောင်းနေခဲ့သော ရတနာဓားတစ်စင်းနှယ် အနှိုင်းမဲ့ ထက်မြက်လှသော အရှိန်အဝါများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save