Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၅၀၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">လောကီစိတ်နှလုံးကို ပျိုးထောင်ခြင်း (၅၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ချင်းအန်းခရိုင်။</p> <p>လူအများဖြင့် စည်ကားလှသော ခရိုင်မြို့အတွင်းသို့ မြင်းတစ်ကောင်ကို ဆွဲကာ ဝင်ရောက်လာသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အသွင်အပြင်မှာ အသက်သုံးဆယ်ကျော်မှ လေးဆယ်မပြည့်သေးသော အရွယ်ဖြစ်သော်လည်း ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံမှာမူ သာမန်မျှသာ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော် သူ၏ ထက်မြက်သော မျက်ခုံးအစုံနှင့် တောက်ပသော မျက်ဝန်းအိမ်တို့မှာ တည်ကြည်ပြတ်သားမှုကို ဖော်ပြနေပြီး၊ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း ခန့်မှန်းရခက်လောက်အောင် နက်ရှိုင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုသူ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်၌ သွားလာနေကြသော လမ်းသွားလမ်းလာတို့မှာ သူရှိနေသည်ကို သတိမပြုမိကြဘဲ၊ လမ်းကိုပင် အလိုအလျောက် ဖယ်ပေးနေကြသဖြင့် မည်သူမျှ သူ၏ခရီးကို မပိတ်ဆို့နိုင်ကြချေ။</p> <p> </p> <p>ညမှောင်ရီပျိုးစပြုသောအခါ ထိုအမျိုးသားသည် တည်းခိုခန်းတစ်ခု၌ အခန်းတစ်ခန်း ငှားရမ်းလိုက်လေသည်။ နောက်တစ်နေ့ မိုးသောက်ယံ အာရုဏ်တက်ချိန်တွင်မူ သူသည် တည်းခိုခန်းမှ ထွက်ခွာ၍ မြို့၏တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုသူ မြင်းစီး၍ သုံးမိုင်ခန့်သာ ခရီးပေါက်သေးချိန်တွင် လမ်းရှေ့ဆီ၌ လှပကျော့ရှင်းသော ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး သူ၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသား၏ အကြည့်တို့မှာ စူးရှသွားပြီး မျက်ဝန်းအိမ်အတွင်း၌ ရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက်တို့ ရိပ်ယောင်သွားချေသည်။</p> <p> </p> <p> ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်နေပြီးနောက် သူသည် မြင်းပေါ်မှဆင်းကာ ထိုပုံရိပ်ရှိရာသို့ လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မိန်းကလေးကျန်းကျန်း... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်"</p> <p>လမ်းပိတ်ထားသူမှာ ဝမ်ချန်၏ သမီးငယ်လေး ကျန်းကျန်းပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ပြုံးလျက် "ဟော့ဝူကျယ်... ရှင်က ဘာလို့ ချန်ယိမှာ မနေဘဲ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်၏။ အမှန်စင်စစ် သူတို့နှစ်ဦးမှာ လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာက တစ်ကြိမ်သာ ဆုံဖူးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟော့ဝူကျယ်သည် ကျန်းကျန်းကို လွမ်းဆွတ်တသသော အကြည့်တို့ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ "ကျွန်တော်က ဝမ်သခင်ကြီးကို တွေ့ဖို့လာတာပါ၊ သူ့ကို ယွမ်မုန့်စိမ့်တောထဲကနေ ထွက်သွားဖို့ တောင်းဆိုချင်လို့ပါ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျန်းကမူ အေးစက်စွာပင် ပြန်လည်ပြောကြားလိုက်သည်။ "ရှင်က လီယွမ်ဟောင်ရဲ့ အမိန့်နဲ့ ယွမ်မုန့်စိမ့်တောကို သိမ်းပိုက်ဖို့ စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်လာတယ်လို့ ကြားတယ်၊ အခုတော့ တစ်ယောက်တည်း ရောက်လာတာပဲ၊ ကျွန်မအဖေက ရှင့်ကို လက်ဝါးတစ်ချက်နဲ့ ရိုက်သတ်လိုက်မှာ မကြောက်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ဟော့ဝူကျယ်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "ဝမ်သခင်ကြီးက ကျွန်တော့်အပေါ်မှာ အလင်းပြပေးခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးရှိပါတယ်၊ ရွေးချယ်ခွင့်သာရှိရင် သူ့ရဲ့ ရန်သူ မဖြစ်ချင်ပါဘူး" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် သူသည် ဝမ်ချန်ကို တွေ့လိုသည်ထက် ရှေ့မှ အမျိုးသမီးကိုသာ ပို၍ မြင်တွေ့လိုခြင်း ဖြစ်၏။ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့သော်လည်း ဟော့ဝူကျယ်သည် ကျန်းကျန်းကို တစ်စက္ကန့်မျှ မမေ့ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ဤနှစ်များအတွင်း သူသည် အိမ်ထောင်ပြု၍ သားသမီးများ ရခဲ့ကာ 'မဟာပါရဂူသခင်'  အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ စိတ်အစဉ်အတွင်း၌မူ ဤဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပုံရိပ်လေးကို ဖျောက်ဖျက်၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မိမိနှင့် ကျန်းကျန်းအကြား မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်တော့သည်ကိုလည်း ဟော့ဝူကျယ် ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် "ရှင်က ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ မဟာပါရဂူသခင် တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီပဲ၊ ဘာလို့ လီယွမ်ဟောင်ရဲ့ ခွေးတစ်ကောင်လို လုပ်နေသေးတာလဲ" ဟု မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဤမေးခွန်းက ဟော့ဝူကျယ်၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ထိုးနှက်လိုက်သကဲ့သို့ ရှိရာ သူ၏ မျက်တောင်များ တဆတ်ဆတ် တုန်ခါသွားပြီး "ကျွန်တော် ဒီလို အောင်မြင်မှုတွေ ရခဲ့တာက ဧကရာဇ်မင်းရဲ့ စေတနာကြောင့်ပါ၊ ဒါကြောင့်..." ဟုသာ ဖြေကြားနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျန်းကျန်းမှာ သူ၏ ရုန်းကန်ရမှုများကို စိတ်မဝင်စားဘဲ အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးပြုံးကာ "ဟော့ဝူကျယ်... ကျွန်မရော၊ အဖေရော၊ ကျွန်မတို့ မိသားစုတစ်ခုလုံးရော ယွမ်မုန့်စိမ့်တောကနေ ထွက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် အဲဒီစိတ်ကူးကို လက်လျှော့လိုက်တော့"</p> <p> </p> <p>သူမက ခေတ္တရပ်ကာ ဆက်လက်ပြောကြားသည်မှာ "ရှင်က အဖေ့ရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်လို ဖြစ်ခဲ့ဖူးတာကို ထောက်ထားပြီးတော့၊ ယွမ်မုန့်စိမ့်တောကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မလာဘူးဆိုရင်တော့ ရှင့်ကို အသက်ချမ်းသာပေးလိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>"မင်းကလား"</p> <p>ဟော့ဝူကျယ်မှာ စိတ်ဓာတ်ကျနေသည့်ကြားမှ ကျန်းကျန်း၏ ရဲတင်းလှသော စကားကြောင့် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p> "မိန်းကလေးကျန်းကျန်း... မင်းက..."</p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင်မူ သူ၏ အမူအရာမှာ ရုတ်ချည်း တည်ကြည်သွားပြီး "မင်းကလည်း မဟာပါရဂူသခင် တစ်ယောက်လား" ဟု အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်၌ ဟော့ဝူကျယ်၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် လေးလံသွားရ၏။ အကြောင်းမှာ သူသည် ကျန်းကျန်းကို လုံးဝ အထင်သေးခဲ့မိကြောင်း သိလိုက်ရသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p> ပို၍ တိတိကျကျဆိုရလျှင် သူသည် ကျန်းကျန်း၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို အစကတည်းက မမြင်နိုင်ခဲ့ဘဲ ယခုတိုင်လည်း မခန့်မှန်းနိုင်သေးခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟော့ဝူကျယ်သည် 'အထူးကဲဆုံး ပါရဂူသခင်'  နယ်ပယ်သို့ပင် ခြေလှမ်းလှမ်းထားနိုင်သူ ဖြစ်ရာ၊ သူ၏ အမြင်အာရုံကပင် တစ်ဖက်လူ၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို ထိုးဖောက်မမြင်နိုင်ခြင်းမှာ မည်သို့သော အဓိပ္ပာယ်ဖြစ်ပါသနည်း။</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျန်းက ဘာမျှ ပြန်မပြောဘဲ ဟော့ဝူကျယ်ကို အေးစက်စွာသာ ကြည့်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အထင်သေးသော အကြည့်တို့မှာ ဟော့ဝူကျယ်၏ မျက်နှာကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ရှိရာ၊ သူသည် ရှေးယခင်က ခံစားခဲ့ရသော နာကျင်မှုနှင့် အရှက်ရမှုကို ပြင်းထန်စွာ ပြန်လည်ခံစားလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မယိမ်းယိုင်ခဲ့သော စိတ်ဓာတ်မှာလည်း အက်ကြောင်းများ ထင်လာရချေပြီ။</p> <p>သို့သော် ဟော့ဝူကျယ်မှာ သာမန်လူ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူ၍ အတွင်းစိတ်မှ အမျက်ဒေါသနှင့် အရှက်ရမှုတို့ကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက မဟာပါရဂူသခင် ဖြစ်နေရင်တောင် ဝမ်သခင်ကြီးနဲ့ ပေါင်းလိုက်ရင်လည်း ဘာမှ ထူးခြားလာမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တာ့ဝေ့ပြည်ထောင်ဟာ မဟာပါရဂူသခင်တွေကို ပျိုးထောင်ဖို့နဲ့ နှိမ်နင်းဖို့ နည်းလမ်းတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးပြီ"</p> <p> </p> <p>"ငါ ပြောပြလိုက်မယ်၊ ငါ့အပြင် တာ့ဝေ့မှာ တခြား မဟာပါရဂူသခင် သုံးယောက် ရှိသေးတယ်"</p> <p>"ဒီတစ်ခါ ယွမ်မုန့်စိမ့်တောကို တိုက်ခိုက်တဲ့ စစ်ဆင်ရေးမှာ အထူးရွေးချယ်ထားတဲ့ စစ်သည်တော် သုံးသိန်းအပြင် ငါအပါအဝင် မဟာပါရဂူသခင် အားလုံး ပါဝင်တိုက်ခိုက်ကြမှာ၊ မိန်းကလေးကျန်းကျန်း... ငါ ပြောနိုင်သမျှတော့ ပြောပြီးပြီ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သာ ဂရုစိုက်ပေတော့"</p> <p> </p> <p>ရှုး...</p> <p>ဟော့ဝူကျယ် စကားပြောအပြီးတွင် သူ၏ နားစည်အနီး၌ ရုတ်ချည်းဆိုသလို ဓားသံတစ်ချက် မြည်ဟည်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အအေးဓာတ်က သူ၏ နှလုံးသားကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို တောင့်တင်းသွားစေ၏။</p> <p> </p> <p>ဟော့ဝူကျယ်၏ မျက်သူငယ်အိမ်တို့မှာ ကျုံ့သွားပြီး နောက်သို့ မသိမသာ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိသည်။ သူ၏ စိတ်အတွင်းမှ တုန်လှုပ်မှုမှာလည်း ဖော်ပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင်ပင်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဗီဇအရ မိမိ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ ဓားရာတစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူ၏ လက်ထိပ်တွင်လည်း သွေးများ စွန်းထင်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ရှေ့မှ ကျန်းကျန်းမှာမူ ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်စွဲထားပြီး အထင်သေးစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "မဟာပါရဂူသခင် ဟုတ်လား</p> <p> ဒီလောက် လက်ရည်နဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မဟာပါရဂူသခင်လို့ ခေါ်နေတာလား အဖေက ရှင့်ကို ဘေးဒုက္ခအတွက် မွေးဖွားလာတဲ့ ကံကြမ္မာအကျိုးပေးပါတဲ့ သူလို့ ပြောခဲ့ဖူးပေမဲ့ အခုတော့လည်း ဘာမှ ထူးမခြားနားပါလား"</p> <p> </p> <p>ဟော့ဝူကျယ်၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်ချည်း နီမြန်းသွားရ၏။ သူသည် သိုင်းပညာ၌ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ကတည်းက ဤမျှ ပြင်းထန်သော အရှက်ခွဲမှုနှင့် အထင်သေးမှုကို မခံစားခဲ့ရဖူးချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ့ကို ပို၍ ဝမ်းနည်းစေသည်မှာ ကျန်းကျန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ လျှပ်တစ်ပြက် ဖြစ်သော်လည်း အဆင့်အတန်း ကွာခြားလွန်းလှသဖြင့် သူ ပြန်လည်၍ပင် မခုခံနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျန်းပင် ဤမျှ စွမ်းအားကြီးနေလျှင် ဝမ်ချန်မှာ မည်မျှအထိ ရောက်နေပါမည်နည်း။ ဟော့ဝူကျယ်သည် မဟာပါရဂူသခင် အဆင့်သို့ ရောက်ပြီးနောက် လောကတွင် မိမိကို ယှဉ်နိုင်သူ မရှိတော့ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း၊ ကျန်းကျန်းကမူ သူသည် 'အတုအယောင်' မျှသာ ဖြစ်ကြောင်း ပြသလိုက်လေပြီ။</p> <p> </p> <p>"အခု သွားတော့"</p> <p>ကျန်းကျန်းက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။ "နောက်တစ်ခါ ပြန်မလာနဲ့တော့၊ ငါ ချင်းအန်းမှာပဲ တာ့ဝေ့ရဲ့ စစ်သည်သုံးသိန်းနဲ့ မဟာပါရဂူသခင်တွေကို စောင့်နေမယ်၊ အဲဒီအချိန်ကျလို့ ရှင့်ကို မြင်နေရသေးရင်တော့ ငါ အသက်ချမ်းသာပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ဟော့ဝူကျယ် ထွက်ခွာသွားလေသည်။</p> <p>သူသည် စိတ်လေလွင့်စွာဖြင့် မိမိ၏ မြင်းကိုပင် ထားရစ်ခဲ့ကာ ထွက်ခွာသွားခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှစ၍ တာ့ဝေ့နန်းတော်ရော၊ သူ၏ ဆွေမျိုးသားချင်းများပါ ဤမဟာပါရဂူသခင်ကြီးကို မတွေ့ရတော့ဘဲ သူ၏ ခြေရာလက်ရာများမှာလည်း လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> ဟော့ဝူကျယ် ပျောက်ဆုံးသွားခြင်းမှာ ထာဝရ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။</p> <p>တစ်လအကြာတွင် တာ့ဝေ့ပြည်ထောင်၏ ကျားပျံတပ်ဖွဲ့၊ အတောင်ပြာတပ်ဖွဲ့နှင့် ရှုံဝေတပ်ဖွဲ့ စုစုပေါင်း စစ်သည်တော် သုံးသိန်းခန့်သည် မဟာပါရဂူသခင် သုံးဦး၏ ကွပ်ကဲမှုဖြင့် ချင်းအန်းခရိုင်သို့ စုရုံးရောက်ရှိလာပြီး ယွမ်မုန့်စိမ့်တောကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် စစ်တပ်ကြီး စုရုံးပြီး နောက်တစ်နေ့တွင်မူ စစ်စခန်းရှေ့ရှိ အလံတိုင်ထိပ်၌ ဖြတ်တောက်ထားသော ဦးခေါင်းသုံးလုံးကို ချိတ်ဆွဲထားသည်ကို တွေ့လိုက်ကြရ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုဦးခေါင်းများမှာ တပ်ကို ဦးဆောင်လာသော မဟာပါရဂူသခင် သုံးဦး၏ ဦးခေါင်းများပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>စစ်သည်တော် သုံးသိန်း၏ စိတ်ဓာတ်မှာလည်း ရုတ်ချည်း ပြိုလဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>စစ်ဗိုလ်ချုပ်များက ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့သဖြင့် တပ်ပျက်မသွားသော်လည်း ယွမ်မုန့်စိမ့်တောကို တိုက်ခိုက်ရန်မှာမူ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ဆယ်ရက်အကြာတွင် စစ်တပ်ကြီးသည် ချင်းအန်းခရိုင်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤရှုံးနိမ့်မှုကြောင့် တာ့ဝေ့ပြည်ထောင်သည် ယွမ်မုန့်စိမ့်တောကို နောက်တစ်ကြိမ် မကျူးကျော်ဝံ့တော့ဘဲ 'တိမ်တိုက်မြို့တော်'သည်လည်း နှစ်ပေါင်းရာချီတိုင်အောင် ငြိမ်းချမ်းစွာ တည်ရှိနေနိုင်ခဲ့တော့သတည်း။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save