Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၅၀၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">လောကီစိတ်နှလုံးကို ပျိုးထောင်ခြင်း (၅၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"ဖေဖေ..."</p> <p>ဝမ်ချန်၏သမီးငယ်လေး ကျန်းကျန်းသည် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း စကားသံပင် မထွက်နိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>သူမ လူလားမြောက်သည့်အရွယ်မှစ၍ ဖခင်ဖြစ်သူ ဝမ်ချန်သည် သူမ၏နှလုံးသားဝယ် လောကရှိ အရာအားလုံးထက် ပိုမိုလေးလံသော တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ အမြဲတည်ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ဝမ်ချန်သည် သူမနှင့်အတူ ရှိနေပေးခဲ့သည်။ ယနေ့ကျမှသာ ဝမ်ချန်သည် မသေမျိုးလောကမှ လူ့ပြည်လောကသို့ ဆင်းသက်လာခဲ့သော နတ်စင်္ကြာတစ်ပါးဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူမတို့၏ သားအမိသားဖသံယောဇဉ်မှာ ထိုသို့သော အကြောင်းတရားကြောင့် ဖြစ်တည်လာခဲ့ရကြောင်းကို ကျန်းကျန်း တစ်ယောက် သိရှိခဲ့ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုမူ ဝမ်ချန်သည် မသေမျိုးလောကသို့ ပြန်ရတော့မည်ဖြစ်ရာ ယင်းက သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ကြေကွဲဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ဖိစီးနှိပ်စက်နေလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မငိုပါနဲ့တော့"</p> <p>ဝမ်ချန်သည် ငယ်စဉ်ကကဲ့သို့ပင် သမီးဖြစ်သူ၏ ဆံပင်ရှည်များကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း "ကျန်းအာ... ဖေဖေက ဟောက်ထျန်းလောကမှာ သမီး မသေမျိုးအဖြစ် တက်လှမ်းလာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေမယ်နော်" ဟု ချော့မြူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် ကျန်းကျန်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားရသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားဝယ် နွေးထွေးသော ခံစားမှုတစ်ခု စီးဆင်းသွားကာ ဝမ်းနည်းမှုများကို မောင်းထုတ်လျက် အသက်ပြန်ဝင်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်တော့ သမီးဟာ တစ်လှမ်းတည်း လိုတော့တာပါ"</p> <p>ဝမ်ချန်က လေးနက်စွာဖြင့်ပင် "သမီးရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်သဘောတရားကိုသာ ရှာတွေ့ခဲ့မယ်ဆိုရင် အတားအဆီးတွေကို ချိုးဖျက်ပြီး ဟောက်ထျန်းလောကကို တက်လှမ်းနိုင်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာပါ" ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဟောက်ထျန်းလောကသည် တောင်နှင့်ပင်လယ်လောက၏ အထက်ဘုံဖြစ်ရာ ကျန်းကျန်း သာ မသေမျိုးအဖြစ် တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့လျှင် ဟောက်ထျန်းလောကသို့ ဧကန်မုချ ရောက်ရှိမည်ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ သွေးသားတော်စပ်မှုနှင့် ကြီးမားသော ကံကြမ္မာနှောင်ကြိုးများကို အသုံးချ၍ ဝမ်ချန်သည် သမီးဖြစ်သူကို အကန့်အသတ်မရှိသော အနာဂတ်ရှိသည့် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်အသစ်သို့ လမ်းညွှန်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့သော အကြောင်းတရားကို နားလည်သွားသည့်အတွက် ယခုခွဲခွာရခြင်းမှာ ထာဝရအတွက် မဟုတ်ဘဲ ခဏတာသာဖြစ်ကြောင်း ကျန်းကျန်း သိရှိသွားကာ သူမ၏ စိတ်ဓာတ်မှာလည်း ပိုမိုခိုင်မာလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဖေဖေ... သမီးရဲ့ အသက်နဲ့ရင်းပြီးတော့တောင် ဖေဖေ့ဆီကို အရောက်လာခဲ့ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါမှ ငါ့သမီးပေါ့"</p> <p>ဝမ်ချန်က ပြုံးလျက် "ငါ့သမီးဟာ သေခြင်းတရားကို ရင်ဆိုင်ရဲတဲ့ သတ္တိနဲ့ အသက်ရှင်ခြင်းကို ရှာဖွေနိုင်တဲ့ ပြတ်သားမှုမျိုး ရှိရမယ်" ဟု ချီးကျူးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အထက်ဘုံသို့ တက်လှမ်းရာတွင် ကျရှုံးနိုင်ခြေ အလွန်များသော်လည်း လောကီလူသားအဖြစ်သာ နေထိုင်သွားမည်ဆိုပါက ထာဝရ လူသားအဖြစ်သာ ကျန်ရစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>မိမိ၏ သမီးဖြစ်သူ တာအိုတရားအပေါ် ပြတ်သားသော စိတ်ထားရှိသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူသည် အလွန်ပင် ကျေနပ်မိလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျန်းအာ..."</p> <p>ဝမ်ချန်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "သေချာကြည့်ထားပါ... ဖေဖေ သမီးအတွက် နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးခဲ့မယ်" ဟု ဆိုကာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလျက် ကျန်းကျန်းကို တောင်အောက်သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းက သူမအနေဖြင့် သူ့ကို မြင်နိုင်သော်လည်း လုံလောက်သော အကွာအဝေး၌ ရှိစေရန် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင်မူ ဝမ်ချန်သည် ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာတိုင်တိုင် ဖိနှိပ်ထားခဲ့သော သူ၏ အရှိန်အဝါများမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုခဏ၌ပင် ကောင်းကင်ဘုံ၏ နိယာမတရားကြောင့် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာကာ ကိုးထပ်သော ကောင်းကင်ယံမှ မိုးခြိမ်းသံများမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>တောင်ထိပ်ပေါ်၌ ရပ်နေသော ဝမ်ချန်၏ ဝတ်ရုံများမှာ လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> သူ၏ ဆံပင်နှင့် မျက်ခုံးများမှာ ဖြူနေရာမှ နက်မှောင်လာကာ အချိန်စက်ဝိုင်းကို ပြောင်းပြန်လှည့်လိုက်သကဲ့သို့ပင် အိုမင်းရာမှ လူငယ်ဘဝသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖြတ်ခနဲ။</p> <p>ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုသည် ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာကာ ဝမ်ချန်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ထိမှန်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော ကျန်းကျန်းမှာ ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း ဝမ်ချန်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည် - "ကျန်းအာ... စိတ်နှလုံးသွင်းပြီး လေ့လာစမ်း၊ ဒီအခွင့်အရေးကို လက်မလွှတ်စေနဲ့"</p> <p> </p> <p>ဖြတ်ခနဲ၊ ဖြတ်ခနဲ။</p> <p>လျှပ်စီးတန်းများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကျဆင်းလာကာ ဝမ်ချန်ကို လျှပ်စစ်ပင်လယ်ကြီးအတွင်းသို့ မြှုပ်နှံလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအလင်းတန်းများကြားတွင် ဝမ်ချန်သည် အေးအေးလူလူပင် ကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်နေကာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် လောကီအနှောင်အဖွဲ့များမှ ကင်းလွတ်၍ ကျော့ရှင်းနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မသိလိုက်ဘဲ ကျန်းကျန်း၏ စိတ်အာရုံမှာ ထိုမြင်ကွင်းအတွင်းသို့ စီးမျောသွားတော့သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝိညာဉ်သဘောတရားများစွာ လင်းလက်လာသော်လည်း တစ်ခုခုကို ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြိုးစားတိုင်း လွတ်ထွက်သွားသဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာရသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျန်းအာ"</p> <p>ဝမ်ချန်၏ အသံက သူမကို သတိပြန်ဝင်လာစေသည်။ "ဟောက်ထျန်းမှာ ပြန်တွေ့ကြမယ်"</p> <p>ထို့နောက်တွင်မူ ဝမ်ချန်သည် လျှပ်စီးတန်းများကြားမှ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားကာ ကိုးထပ်သော ကောင်းကင်ယံအထက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဖေဖေ..."</p> <p>ကျန်းကျန်းသည် မျက်ရည်များကြားမှ "ဖေဖေ... သမီးကို မသေမျိုးလောကမှာ စောင့်နေပါနော်" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်ရည်များမှာ ပူနွေးနေသော်လည်း နှလုံးသားဝယ် ဝမ်းနည်းမှုများ မရှိတော့ဘဲ ရှေ့သို့ တက်လှမ်းလိုသော သတ္တိနှင့် ယုံကြည်ချက်များသာ ပြည့်နှက်နေလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဝမ်ချန်သည် သူမ၏ အသံကို ကြားနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားရှိ အတားအဆီးကို အလွန်မြန်သောနှုန်းဖြင့် ဖြတ်သန်းနေကာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ရာက မှတ်တမ်းများမှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် တစ်ကွက်ပြီးတစ်ကွက် ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>နှစ်ရှည်လများ ပိတ်လှောင်ထားသော သူ၏ စိတ်နှလုံးမှာ ပြန်လည် နိုးထလာကာ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်အတန်းများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ပြည့်ဝလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဝမ်ချန်သည် မြက်ခင်းပြင်တစ်ခုပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ သူ ပြန်ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သဘာဝ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ  သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အလုအယက် တိုးဝင်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>နှစ်ပေါင်းတစ်ရာအကြာတွင် ဝမ်ချန်သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်၏ အနှစ်သာရကို တစ်ဖန်ပြန်၍ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သာယာသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုခဏ၌ပင် ကောင်းကင်ယံ၌ အလင်းတန်းအချို့ ဖြတ်သန်းသွားကာ ဝမ်ချန်ရှိရာသို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။ မကြာမီတွင် ဝိညာဉ်နန်းတော်အဆင့်  ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးသည် ဝမ်ချန်၏ အနီးသို့ ဆင်းသက်လာကာ သူ့ကို ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင်..."</p> <p>ဝိညာဉ်နန်းတော်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် "ငါတော့ ရတနာတစ်ခုခု ထွက်ပေါ်လာတာမှတ်လို့၊ ကြည့်စမ်း..."</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ဝမ်ချန် မသေမျိုးလောကသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာစဉ် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ထူးခြားသည့် ဖြစ်စဉ်ကြောင့် ရတနာရလိုရငြား ရောက်လာကြခြင်းဖြစ်သော်လည်း လူတစ်ယောက်ကိုသာ တွေ့ရသဖြင့် စိတ်ပျက်သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"နေဦး..."</p> <p>အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်ပုံရသော အခြား ဝိညာဉ်နန်းတော်အဆင့် လူလတ်ပိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကမူ မျက်လုံးများ တောက်ပလာကာ "မင်းက အောက်ဘုံကနေ အခုလေးတင် တက်လှမ်းလာသူလား" ဟု လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်က ခေါင်းညိတ်လျက် "ဟုတ်ပါတယ်" ဟု ဖြေကြားလိုက်သည်။</p> <p>"သိပ်ကောင်းတာပေါ့"</p> <p>ထိုလူလတ်ပိုင်း ကျင့်ကြံသူမှာ ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်ကာ "ငါက ဧကစာရီတောင်ဂိုဏ်း ရဲ့ အကြီးအကဲ ချင်မူယန်ပါ။ မင်းက ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ နယ်မြေအတွင်းကို တက်လှမ်းလာတာဆိုတော့ ဒါဟာ ကံကြမ္မာပဲ၊ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ၊ မင်းကို ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်မှာ လမ်းပြပေးမယ်" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ စကားမှာ ယဉ်ကျေးသယောင်ရှိသော်လည်း အမူအရာမှာမူ ဝမ်ချန်ကို ဒူးထောက် အရှုံးပေးခိုင်းတော့မည့်အတိုင်း မောက်မာလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိနေသော ဝိညာဉ်နန်းတော်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးမှာလည်း ထိုသူ လိမ်လည်နေခြင်းကို သိသော်လည်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး နားလည်မှုရှိရှိဖြင့်ပင် တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p> ပုံမှန်အားဖြင့် အောက်ဘုံမှ တက်လှမ်းလာသူများသည် ထိုဘုံ၏ အစွမ်းအထက်ဆုံးသူများ ဖြစ်ကြရာ ဝိညာဉ်နန်းတော်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးမျှဖြင့် ရင်ဆိုင်နိုင်ရန် မလွယ်ကူချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အချို့မှာမူ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရှေးဟောင်း အစီအရင်များအတွင်းသို့ မှားယွင်းဝင်ရောက်မိရာမှ အထက်ဘုံသို့ ရောက်ရှိလာတတ်ကြရာ ထိုသို့သော သူများသည် ရင်ဆိုင်ရန် လွယ်ကူလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ အမြင်တွင် ဝမ်ချန်မှာ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်တန်ရာသည်ဟု ယူဆနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>အထက်ဘုံရှိ အချို့သော ကျင့်ကြံသူများသည် ထိုသို့သော နောက်ခံမရှိသည့် သူများကို ဆေးလုံးဖော်ရန် သို့မဟုတ် လက်နက်များ ပြုလုပ်ရန်အတွက် အသုံးချတတ်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟောက်ထျန်းလောကသည် လူတို့ ထင်သကဲ့သို့ အေးချမ်းသာယာသော မသေမျိုးလောက မဟုတ်ပေ။ ဝမ်ချန်သည် ထိုသူတို့၏ ပရိယာယ်ကို နားလည်သွားသဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ "မင်းတို့ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်မယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ ဝိညာဉ်နန်းတော်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင် သရော်လျက် ရယ်မောလိုက်ကြလေတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save