Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(၁၅၁၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်း (အပိုင်း ၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ဖျင်သည် စစ်မှန်သော မသေမျိုးအဆင့်ရှိ နတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ချေသည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် အလယ်ပိုင်းသို့သာ ရောက်ရှိသေးသော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ တသီးပုဂ္ဂလ ကျင့်ကြံအားထုတ်ခဲ့မှုကြောင့် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ အတိုင်းအဆမရှိ နက်ရှိုင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် အသက်လု ထွက်ပြေးရသည့် အရေးကြုံလာသောအခါ သူအသုံးပြုလိုက်သော ‘သွေးလွတ်မြောက်ခြင်း မဟာပညာရပ်’ မှာ အံ့မခန်း ထိရောက်လှပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာသော အရပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် ဝမ်ချန်ကလည်း အစွမ်းကုန် ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ‘နတ်ဆိုးသတ်ကွန်ရက်’ သည် လေးညှို့မှ လွတ်ထွက်သွားသော မြားတစ်စင်ကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ အရိုးထဲတွင် ခိုအောင်းနေသော လောက်ကောင်ကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ ပြေးလေသမျှ လိုက်ပါလျက် ထိုသွေးရောင်အလင်းတန်းကို ချက်ချင်းပင် အမှီလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အသက်လု ထွက်ပြေးနေရသော ကျိထိုက်ဖျင်သည် ရုတ်ခြည်းဆိုသလို ချမ်းစိမ့်သော အာရုံကို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့်ရှိ နတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူသည် ကမောက်ကမဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသော ကြီးမားလှသည့် ပိုက်ကွန်ကြီးတစ်ခုမှာ မိမိထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆင်းသက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းကြောင့် သူသည် အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားရပြီး သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လျက် မိမိ၏ လျှာဖျားကို ကိုက်ဖြတ်ကာ ဝိညာဉ်သွေးတစ်ငုံကို ထပ်မံ၍ ထွေးထုတ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် ကျင့်ကြံသူတို့၏ ဝိညာဉ်သွေးမှာ နှလုံးအိမ်၏ အရင်းအမြစ်တွင် တည်ရှိသည်ဖြစ်ရာ အလွန်ပင် အဖိုးထိုက်တန်လှ၏။</p> <p> </p> <p>တစ်ကြိမ်အသုံးပြုလိုက်ရုံဖြင့် မန္တန်များ၏ အစွမ်းကို များစွာ တိုးမြင့်စေနိုင်သော်လည်း မိမိ၏ အရင်းခံစွမ်းအားကို များစွာ ယုတ်လျော့စေကာ နဂိုအတိုင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေရန်မှာ အချိန်များစွာ ယူရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမျှမက ထပ်ကာတလဲလဲ အသုံးပြုပါက အရင်းခံစွမ်းအားသာမက သက်တမ်းကိုပါ ဆုတ်ယုတ်စေနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မိမိ၏ ဝိညာဉ်သွေးကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဆက်တိုက် ထုတ်သုံးလိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ ကျီထိုက်ဖျင်၏ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်တို့မှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူဖွေးသွားရပြီး မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း နက်ရှိုင်းသော အရေးအကြောင်းများ ပေါ်ပေါက်လာကာ တစ်ခဏအတွင်း ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ အိုမင်းသွားသည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူသည် ဝမ်ချန်အပေါ်တွင် အညှိုးအတေး ကြီးမားစွာ ထားရှိမိလေတော့သည်။</p> <p>သူသည် ထိုက်ဖျင် မသေမျိုးမြို့တော်တွင် နှစ်ပေါင်းတစ်ရာတိုင်တိုင် အောင်းအောင်းအောင်းအောင်း ကျင့်ကြံနေခဲ့ပြီး မိမိ၏ ကြီးကျယ်သော အကြံအစည်များမှာ အောင်မြင်ခါနီးဆဲဆဲ ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အိမ်ထဲတွင် ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေပါလျက် ကောင်းကင်မှ ကျလာသော ဘေးဒုက္ခကဲ့သို့ ဝမ်ချန်ကြောင့် ယခုကဲ့သို့ အသက်လုရသည့် အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်ခဲ့ရလေပြီ။</p> <p> </p> <p>နှစ်ပေါင်းတစ်ရာလုံးလုံး ကြံစည်ခဲ့သမျှမှာလည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျက်စီးခဲ့ရချေပြီ။</p> <p>အမှန်စင်စစ် ကျိထိုက်ဖျင်သည် ယခုအချိန်အထိ မိမိအနေဖြင့် မည်သည့်အမှားကို ပြုလုပ်ခဲ့၍ ဝမ်ချန်ဟူသော ဤဘေးဆိုးကြယ်ကြီးနှင့် တိုးရသလဲဆိုသည်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဝမ်ချန်ကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှပင် မဆုံဖူးခဲ့သလို ထိုသူ၏ အမည်နာမကိုပင် မသိရှိခဲ့ဖူးပေ။</p> <p>ယင်းမှာ မည်မျှတိုင်အောင် မတရားလှသနည်း။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မည်မျှပင် နာကျည်းအားမလိုအားမရ ဖြစ်နေပါစေကာမူ ယခုအချိန်တွင် ထိုနတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူ၏ စိတ်ထဲ၌ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ရန်ဟူသော အတွေးတစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အတတ်နိုင်ဆုံး အမြန်ဆုံးနှင့် အဝေးဆုံးသို့ ပြေးရပေမည်။ ကိုးပြည်နယ် မသေမျိုးအသင်း၏ အရှိန်အဝါ သက်ရောက်ရာ နယ်မြေမှ လွတ်ကင်းအောင် ပြေးရမည်ဖြစ်ပြီး အစွန်အဖျားရှိ အရိုင်းအစိုင်း တောနက်ကြီးထဲသို့ ရောက်သွားနိုင်လျှင်မူ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ကျီထိုက်ဖျင်၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုအတွေး ပေါ်လာရုံမျှရှိသေး၊ သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် အမှောင်ထုက ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို ကြီးမားလှသော ပိုက်ကွန်ကြီးတစ်ခုက တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ရစ်ပတ်ဖမ်းဆီးလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါ… ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ”</p> <p>ကျိထိုက်ဖျင်မှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားရပြီး သွေးတစ်ငုံပင် ထပ်၍ အန်ထွက်တော့မတတ် ဖြစ်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ‘သွေးလွတ်မြောက်ခြင်း မဟာပညာရပ်’ မှာ ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့်တွင် အစွမ်းထက်ဆုံးသော ကိုယ်ဖော့ပညာအဖြစ် ကျော်ကြားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>မိမိကိုယ်မိမိ များစွာ ထိခိုက်စေသော်လည်း ၎င်း၏ အရှိန်အဟုန်မှာ စတုတ္ထအဆင့် ရှိသော ‘ပျံသန်းနိုင်သည့် ဓားများ’ ထက်ပင် သာလွန်ပေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ဖျင်၏ ကျင့်ကြံခြင်း သက်တမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အသက်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့် အကျပ်အတည်း နှစ်ကြိမ်စလုံးကိုလည်း ထိုသွေးလွတ်မြောက်ခြင်း ပညာရပ်ဖြင့်ပင် ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ ထိုမန္တန်မှာ ယခင်ကထက်ပင် ပိုမို အစွမ်းထက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့ပါလျက် ဝမ်ချန်၏ မှော်ရတနာ၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းကို အဘယ်ကြောင့် မလွတ်မြောက်နိုင်ရသနည်း။</p> <p> </p> <p>“ပြတ်စမ်း”</p> <p>ကျ်ထိုက်ဖျင်သည် ဝါရင့် ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အတိုင်း များစွာ တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း ထိတ်လန့်တကြား မဖြစ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အခြေအနေ၏ စိုးရိမ်ရမှုကို ရိပ်မိလိုက်သည်နှင့် သူသည် မိမိ၏ ‘ မှော်ရတနာ’ ကို တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ထုတ်ဖော်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ခဏချင်းတွင်ပင် ကျီထိုက်ဖျင်၏ ရှေ့မှောက်၌ သွေးရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသော ‘မြားမြှောင်’ တစ်စင် ပေါ်လာပြီး သူ့ကို ပိတ်ဆို့ထားသော ပိုက်ကွန်ကြိုးများကို အားကုန် ခုတ်ပိုင်းလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို ‘သွေးနီရောင် မြားမြှောင်’ မှာ ကျိထိုက်ဖျင် နှစ်ပေါင်းတစ်ရာတိုင်တိုင် သွေးဖြင့် ပြုစုပျိုးထောင်လာခဲ့သော ထိပ်တန်းအဆင့် မှော်ရတနာ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဝမ်ချန်သာ အနှောင့်အယှက် မပေးခဲ့ပါက ထိုရတနာမှာ စတုတ္ထအဆင့်ရှိ ‘ဝိညာဉ်ရတနာ’ အဆင့်သို့ပင် ရောက်ရှိနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ထိုသွေးနီရောင် မြားမြှောင်မှာ မိမိ၏ အဆင့်တူ မှော်ရတနာများထဲတွင် ထိပ်တန်းမှ ရပ်တည်နေဆဲ ဖြစ်၏။</p> <p>သို့ရာတွင် ကျီထိုက်ဖျင် လုံးဝ မျှော်လင့်မထားသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အပြည့်အဝ ထည့်သွင်းထားသော မြားမြှောင်သည် ပိုက်ကွန်ကြိုးကို ထိမှန်သွားသော်လည်း သူမျှော်လင့်သကဲ့သို့ ပြတ်တောက်မသွားသည့်အပြင် အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ပြန်ကန်ထွက်လာခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိုနတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူသည် လတ်ဆတ်သော သွေးများကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အန်ထုတ်လိုက်ရချေပြီ။</p> <p>သူ၏ နှလုံးသားမှာလည်း အဆုံးမရှိသော ချောက်နက်ကြီးထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသည့်အလား မျှော်လင့်ချက် အလင်းတန်းများ ကင်းမဲ့သွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ဖျင်သည် သာမန်ကျင့်ကြံသူဘဝမှ စတင်လာခဲ့သူဖြစ်ရာ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဘေးဒုက္ခပေါင်းစုံကို မိမိ၏ စွမ်းအားနှင့် ဉာဏ်ပညာကို အသုံးပြု၍ ကျော်ဖြတ်ကာ ယခုအဆင့်သို့ တက်လှမ်းလာခဲ့သူ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုမှာလည်း အထူးပင် ကောင်းမွန်လှပေရာ သာမန်အခြေအနေတွင် မည်မျှပင် ကြီးမားသော အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရစေကာမူ တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ် ပျောက်ကွယ်သွားလေ့ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ ကျိထိုက်ဖျင်သည် တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသေးသော စိတ်ပျက်အားလျော့မှုကို ခံစားနေရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မိမိကို ရစ်ပတ်ထားသော ထိုပိုက်ကွန်ကြီးအား မည်သည့်ပစ္စည်းဖြင့် သွန်းလုပ်ထားသည်ကို သူမသိပေ။ သွေးနီရောင် မြားမြှောင်ကလည်း မဖြတ်တောက်နိုင်သည့်အပြင် ထိုရတနာ၏ စွမ်းအားများမှာလည်း အထိန်းအကွပ်မရှိဘဲ လျော့နည်းလာနေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ဖျင် ကိုယ်တိုင်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များပင်လျှင် ထို ‘နတ်ဆိုးသတ်ကွန်ရက်’ ၏ ငမ်းငမ်းတက် ဝါးမြိုခြင်းကို ခံနေရချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ယင်းကြောင့် ကျိထိုက်ဖျင်သည် မိမိကိုယ်မိမိ ပင့်ကူအိမ်တွင် အဖမ်းခံထားရသော ပိုးဖလံတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခံစားလာရ၏။</p> <p> </p> <p>မည်မျှပင် ရုန်းကန်စေကာမူ၊ မှော်ရတနာများနှင့် အဆောင်လက်ဖွဲ့များကို မည်မျှပင် ထုတ်သုံးစေကာမူ အားလုံးမှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရစ်ပတ်ထားသော ပိုက်ကွန်ကြိုးများမှာ ပိုမိုတင်းကြပ်လာပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာလည်း လျင်မြန်စွာ ကုန်ခမ်းလာရာ သူ၏ ခုခံမှုမှာ တဖြည်းဖြည်း အားနည်းသွားပြီး မကြာမီမှာပင် မိမိ၏ မှော်ရတနာများကိုပင် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုနတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူသည် အစွမ်းကုန် ထိတ်လန့်နေစဉ်မှာပင် မိမိ၏ ဝိညာဉ်သန္ဓေသားကို အစွမ်းကုန် ဖောက်ခွဲပစ်ရန်ပင် မတတ်နိုင်တော့ကြောင်းကို တွေ့ရှိလိုက်ရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“လွှတ်… လွှတ်ပေးပါဦး… ကျွန်တော်အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ…”</p> <p>အဆုံးစွန်သော မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုအတွင်း သူသည် နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တောင်းပန်တိုးလျှိုးလိုက်သော်လည်း သူ၏ အသံမှာမူ သေခါနီးသူတစ်ဦး၏ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သံကဲ့သို့ အားနည်းလွန်းနေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင်မူ အတိုင်းအဆမရှိသော အမှောင်ထုကြီးမှာ ကျီထိုက်ဖျင်ကို လွှမ်းခြုံသွားလေတော့သည်။</p> <p>ထိုနတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူသည် မိမိကိုယ်မိမိ လွင့်မြောသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီးနောက်တွင်မူ မည်သည့်အရာကိုမျှ မသိရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် လက်ကောက်ဝတ်ကို ခါလိုက်ကာ ‘နတ်ဆိုးသတ်ကွန်ရက်’ ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။</p> <p>ထိုအခါ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ကျုံ့ဝင်နေသော ကျိထိုက်ဖျင်သည် ဝုန်းကနဲ ပြုတ်ကျလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကျင့်ကြံသူမှာ မသေသေးသော်လည်း အသက်ရှူရုံမျှသာ ရှိတော့ပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ကျုံ့ဝင်ကာ အလွန်အမင်း အိုမင်းရင့်ရော်နေချေပြီ။ နတ်ဆိုးသတ်ကွန်ရက်၏ စုပ်ယူခြင်းကို အစွမ်းကုန် ခံလိုက်ရသည်ဖြစ်ရာ အရေခွံနှင့် အရိုးသာ ကျန်တော့သည့်အလား ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်က လက်ညှိုးကို ခါလိုက်ရာ ဓားချီတစ်ခုမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်သွားပြီး တစ်ဖက်လူ၏ နားထင်ကို ဖောက်ထွက်သွားပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>[နတ်ဘုရား ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်အမှတ် +၆၀၀,၀၀၀]</p> <p>အမှတ်ပေါင်း ခြောက်သိန်းကို ဤကဲ့သို့ပင် လွယ်လွယ်ကူကူ ရရှိလိုက်ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ယင်းမှာ ဝမ်ချန်၏ သတိထား ထိန်းချုပ်မှုကြောင့်သာ ဖြစ်၏။ သို့မဟုတ်ပါက ကျိထိုက်ဖျင်သည် နတ်ဆိုးသတ်ကွန်ရက်ကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့မည်ဆိုလျှင် နတ်ဘုရား ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်အမှတ် တစ်မှတ်မျှပင် ရရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ယခုမူကား အကောင်းဆုံး ရလဒ်သို့ ဆိုက်ရောက်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အသင့်အတင့် အစွမ်းထက်သော ဤနတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ဝမ်ချန်သည် ‘နဂါးချောက်နက်ဓား’ နှင့် ‘မဟာချီကျွယ်ဓား’ တို့ကို ပြန်လည်ခေါ်ယူလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျီထိုက်ဖျင်၏ ရုပ်အလောင်းပေါ်သို့ မီးလျှံစလေးများ ကျရောက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် သူနှင့်အတူပါလာသော ပစ္စည်းအားလုံးမှာ ပြာအတိ ဖြစ်သွားရပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် ကျိထိုက်ဖျင်ကဲ့သို့သော နတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူကို ‘ကိုးပြည်နယ် မသေမျိုးအသင်း’ ထံသို့ စစ်ဖမ်းဆီးရမိသူအဖြစ် ပေးအပ်ပါက များပြားသော ဆုလာဘ်များကို ရရှိနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဝမ်ချန်သည် ‘နတ်ဆိုးသတ်ကွန်ရက်’ ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို မပေါက်ကြားစေလိုပေ။ ထို့ကြောင့် မည်သည့်သဲလွန်စမျှ မကျန်ရှိစေရန်နှင့် နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာများကို ရှောင်ရှားနိုင်ရန်အလို့ငှာ ယခုကဲ့သို့ ပြာချပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ကိုးပြည်နယ် မသေမျိုးအသင်းတွင် ‘ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်းအဆင့်’ ရှိသော ပညာရှင်များသာမက ထိုအဆင့်ထက်ပင် မြင့်မားသော အစွမ်းရှိသူများ ရှိနိုင်သည်ကိုလည်း သတိပြုရပေမည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်အနေဖြင့် အကျိုးအမြတ် အနည်းငယ်အတွက်နှင့် စွန့်စားရဲခြင်း မရှိပေ။</p> <p>ယင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် မလိုအပ်လှသော အရာဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ကိစ္စများ ပြီးစီးသွားသောအခါ သူသည် မိမိ၏ ‘မှော်ရတနာ ပျံသန်းနိုင်သည့် သင်္ဘော’ ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး ‘လျှို့ဝှက်နက်နဲသော မသေမျိုးနန်းတော်’ ဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာခဲ့လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်နှင့် ဝေးကွာနေခဲ့သည်မှာ ရာစုနှစ်တစ်ခုတိုင် ရှိခဲ့ချေပြီ။ မိသားစုဝင်များ မည်သို့ရှိမည်ကိုလည်း သူသည် တွေးတောမိရင်း နေရပ်သို့ ပြန်လိုစိတ်မှာ ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြားတစ်စင်ကဲ့သို့ ပြင်းပြလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ထက် ပို၍ အရေးကြီးသော အချက်မှာ ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် အခွင့်အရေးမှာလည်း နီးကပ်လာနေပြီဟု သူ ခံစားရခြင်းပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအခွင့်အရေးအတွက် ‘လျှို့ဝှက်နက်နဲသော မသေမျိုးနန်းတော်’ သည် အကောင်းဆုံးသော နေရာဖြစ်သည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပေ။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save