Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၄၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပုံရိပ်ယောင် ဘေးဒုက္ခ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p>အဝေးတစ်နေရာတွင် ကောင်းကင်မိုးကြိုးများမှာ ဆက်လက် ကျရောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဒုတိယမြောက် ကောင်းကင်မိုးကြိုး၏ စွမ်းအားမှာ ပထမတစ်စင်းထက် ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။</p> <p>သို့သော် <strong>မုန့်ဝမ်</strong> ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ရိပ် အစအနမျှ မရှိဘဲ ပိုမို ပြင်းထန်သော <strong>တိုက်ခိုက်လိုစိတ်</strong>များသာ တောက်လောင်လာသည်။</p> <p>သူမသည် ဤ <strong>မိုးကြိုးဘေးဒုက္ခ </strong>၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ သူမ၏ ကြွက်သားနှင့် အရိုးများကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ပြီး........ သူမ၏ <strong>မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်</strong> ကို သန့်စင်ရန်နှင့် သူမ၏ ခွန်အားကို နောက်တစ်ဆင့်သို့ မြှင့်တင်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် ကမ္ဘာလောကကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော စွမ်းအားများ ပါရှိသည့် ဒုတိယမြောက် မိုးကြိုးစင်းမှာ ထပ်မံ ကျရောက်လာသည်။</p> <p>ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးအလင်းတန်းက မုန့်ဝမ်၏ မျက်နှာကို လင်းထိန်သွားစေပြီး သူမ၏ အေးစက်လှသော မာန်မာနများကြားမှ ဂရုမစိုက်သော အမူအရာကို ပိုမို ထင်ရှားစေသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ခပ်တိုးတိုး ဟစ်ကြွေးကာ မိုးကြိုးကို ရင်ဆိုင်ရန် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်လိုက်ရာ</p> <p>သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် <strong>မိစ္ဆာစွမ်းအင် </strong>များမှာ ဆူပွက်နေပြီး သွေးစွန်းနေသော မိစ္ဆာနတ်ဘုရား တစ်ပါးအလား ထင်မှတ်ရသည်။</p> <p>“ဂျိန်းးးးး........”</p> <p>မိုးကြိုးမှာ မုန့်ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျရောက်သွားပြီး နားကွဲလုမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ပူပြင်းလှသော မိုးကြိုးအလင်းက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝါးမြိုသွားပြီး လောင်ကျွမ်းနေသော အနံ့ဆိုးများနှင့်အတူ ဒဏ်ရာဟောင်းများပေါ်တွင် ဒဏ်ရာသစ်များ ထပ်မံ ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။</p> <p>သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မုန့်ဝမ်၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ ပိုမို မြန်ဆန်လာသည်။</p> <p>မိုးကြိုးစွမ်းအင်များ သောင်းကျန်းနေသည့် ခဏမှာပင် <strong>သွေးတစ်စက်မှ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကျင့်စဉ် </strong>ကို အစွမ်းကုန် လည်ပတ်လိုက်ပြီး ပျက်စီးသွားသော ခန္ဓာကိုယ်ကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ပြုပြင်လိုက်သည်။</p> <p>မိုးကြိုးအလင်း ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် သူမ၏ ဒဏ်ရာများမှာ ၇၀ မှ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်အထိ ပြန်လည် ကောင်းမွန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဘုန်း........ ဘုန်း........ ဘုန်း........”</p> <p>နောက်ထပ် မိုးကြိုးများမှာ အနားမရှိဘဲ တစ်စင်းပြီးတစ်စင်း ကျရောက်လာတော့သည်။</p> <p>ကောင်းကင်တာအိုသည် ဒေါသထွက်နေသကဲ့သို့ မုန့်ဝမ်ကို လုံးဝ ချေမှုန်းပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပုံရသည်။</p> <p>မိုးကြိုးတစ်စင်းစီတိုင်းမှာ ရှေ့ကတစ်စင်းထက် ပိုမို အားကောင်းပြီး ပိုမို ပြင်းထန်လှသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် သွေးများနှင့် ဒဏ်ရာများ ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း သွေးပင်လယ်နှင့် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကျင့်စဉ်တို့၏ အားဖြည့်မှုကြောင့် သူမသည် ခိုင်ခိုင်မာမာ မတ်တတ်ရပ်နိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>မိုးကြိုးဖြင့် ဆေးကြောသန့်စင်မှုကို ခံယူရလေလေ၊ သူမ၏ <strong>အရှိန်အဝါ </strong>မှာ ပိုမို အားကောင်းလာလေလေပင်။</p> <p>သာမန် <strong>ရွှေအမြုတေအဆင့် </strong>တစ်ဦးသည် ဘေးဒုက္ခ ကျရောက်ချိန်တွင် ကောင်းကင်မိုးကြိုး ကိုးစင်းကိုသာ ခံယူရန် လိုအပ်သည်။</p> <p>သို့သော် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာမူ သုံးဆဖြစ်သော ၂၇ စင်းအထိ ခံယူရလေ့ရှိသည်။</p> <p>သို့သော် မုန့်ဝမ်သည် ကောင်းကင်မိုးကြိုး ၂၇ စင်းကို ခံယူပြီးသည့်တိုင် ကောင်းကင်မှ ဘေးဒုက္ခတိမ်တိုက်များမှာ ကွဲလွင့်မသွားဘဲ ပိုမို ထူထပ်လာသည်။</p> <p>၎င်းတို့အတွင်း၌ ပါရှိသော ဖျက်ဆီးခြင်း စွမ်းအားများမှာ နှလုံးတုန်စရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p>သူမ၏ မိုးကြိုးဘေးဒုက္ခမှာ မပြီးဆုံးသေးပုံရပေ........</p> <p>၂၈ စင်းမြောက်၊ ၂၉ စင်းမြောက်၊ ၃၀ စင်းမြောက်........</p> <p>ထူထဲလှသော မိုးကြိုးများမှာ အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ တစ်စင်းပြီးတစ်စင်း ဟိန်းဟောက် ကျဆင်းလာသည်။</p> <p>ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးအလင်းများက ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေပြီး မိုးခြိမ်းသံများက ကမ္ဘာမြေကို တုန်ခါသွားစေသည်။</p> <p>၃၈ စင်းမြောက်၊ ၃၉ စင်းမြောက်၊ ၄၀ စင်းမြောက်........</p> <p>မိုးကြိုးများ ကျဆင်းလာသည့် အရှိန်မှာ ပိုမို မြန်ဆန်လာရာ မုန့်ဝမ်အနေဖြင့် ဒဏ်ရာဟောင်းများကို အပြည့်အဝ မကုသနိုင်သေးမီမှာပင် ဒဏ်ရာသစ်များ ထပ်တိုးလာတော့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် မိုးကြိုးများကြားတွင် မလျှော့သော ဇွဲဖြင့် ရပ်တည်နေသော လောင်ကျွမ်းနေသည့် အလောင်းတစ်ခုအလား ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ထို “လောင်ကျွမ်းနေသော အလောင်း” ပေါ်တွင် တစ်ခါတစ်ရံ ပေါ်လာတတ်သော သွေးစွန်းမှုများကသာ သူမ အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း သက်သေပြနေသည်။</p> <p>အဝေးမှ စောင့်ကြည့်နေသော နတ်ဘုရားသန္ဓေအဆင့် ကျင့်ကြံသူမှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း တိတ်တဆိတ် ထိတ်လန့်သွားရသည်။</p> <p>မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများမှာ အဆင့်တက် အလွန်မြန်သော်လည်း အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူ အရေအတွက် အဘယ်ကြောင့် နည်းပါးရသလဲဆိုသည်မှာ မထူးဆန်းတော့ပေ။</p> <p>ဤမျှ များပြားလှသော ကောင်းကင်မိုးကြိုးများ ကျရောက်လာခြင်းကို သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိထား ကိုင်တွယ်ရမည် ဖြစ်ရာ ရွှေအမြုတေအဆင့်သို့ တက်လှမ်းမည့်သူ တစ်ဦးအတွက်မူ မတွေးရဲစရာပင်။</p> <p>မုန့်ဝမ်မှာ အသက်ရှင်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ဟု သူ ထင်မိသည်။</p> <p>၄၃ စင်းမြောက်၊ ၄၄ စင်းမြောက်၊ ၄၅ စင်းမြောက်........</p> <p>၄၅ စင်းမြောက်သော ကောင်းကင်မိုးကြိုး ကျဆင်းပြီးနောက်တွင်မှ အဆက်မပြတ် ကျရောက်နေသော မိုးကြိုးများမှာ နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရီနေပြီး အကြိမ်ကြိမ် လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ခိုင်ခိုင်မာမာ ပြန်လည် ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် သူမ၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသရန်အတွက် အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာ အချိန်အပြည့် အသုံးပြုခဲ့ရပြီး သွေးပင်လယ်အတွင်း စုဆောင်းထားသော စွမ်းအား ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်ကို သုံးစွဲခဲ့ရသည်။</p> <p>အသားနုအသစ်များ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ မိုးကြိုးကြောင့် လောင်ကျွမ်းနေသော မုန့်ဝမ်၏ အရေပြားဟောင်းများမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကွာကျလာသည်။</p> <p>၎င်းတို့၏အောက်တွင် ခရမ်းရောင်အလင်း ခပ်ဖျော့ဖျော့ ထွက်ပေါ်နေသော အသစ်စက်စက် မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>၎င်းမှာ ကောင်းကင်မိုးကြိုး၏ ထုနှက်မှုကြောင့် အလွန်တရာ ကြံ့ခိုင်ပြီး ပေါက်ကွဲအား ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်ရာ သူမ၏ နက်ရှိုင်းသော အကြည့်များထဲတွင် ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးအလင်းတစ်ခု ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူမသည် လက်ဝါးကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်ပြီး သူမ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားများကို ခံစားရင်း ကျေနပ်သော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>မိုးကြိုးဘေးဒုက္ခ၏ ဆေးကြောသန့်စင်မှုအောက်တွင် သူမ၏ မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်မှာ အံ့အားသင့်ဖွယ် အားကောင်းလာခဲ့ရာ သူမ၏ လက်ဗလာဖြင့်ပင် နဂါးများကို သတ်နိုင်မည်ဟု မုန့်ဝမ် ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်မိသည်အထိပင်။</p> <p>“ဒါ... ဒါ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ........”</p> <p>အဝေးမှ စောင့်ကြည့်နေသော ရွှေတိမ်တိုက်ဂိုဏ်း၏ နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် အဘိုးကြီး မှာ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အံ့အားသင့်မှုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။</p> <p>နောက်ဆုံး မိုးကြိုးအနည်းငယ် ကျရောက်ချိန်တွင် မုန့်ဝမ်မှာ အားကုန်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ အသေအချာ မြင်ခဲ့ရသည်။</p> <p>သူမ၏ သွေးပင်လယ်မှာ မည်မျှပင် ပေါကြွယ်ဝပါစေ၊ သူမ၏ <strong>ဝိညာဉ်အမြုတေ </strong>မှာ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ဝိညာဉ်အမြုတေ ပျက်စီးသွားသည်နှင့် သွေးပင်လယ်မှာ မည်မျှပင် အဆီအနှစ် ရှိနေပါစေ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် မုန့်ဝမ်သည် ထိုမိုးကြိုးများကို မည်သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် တောင့်ခံနိုင်ခဲ့သနည်း........</p> <p>နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် အဘိုးကြီး  မှာ သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေစဉ် အဝေးရှိ မုန့်ဝမ်မှာ ရုတ်တရက် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော စွမ်းအားတစ်ခု၏ လွှမ်းခြုံခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးသွားတော့သည်။</p> <p>ပညာရှင်ကြီးသည် ဤဘေးဒုက္ခ၏ အစအနကို မှတ်မိသွားပြီး လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါက ပုံရိပ်ယောင် ဘေးဒုက္ခပဲ၊ ဟားဟား... ကောင်းကင်တာအိုရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ပုံရိပ်ယောင် ဘေးဒုက္ခမှာ အားနည်းချက်ဆိုတာ မရှိသလောက်ပဲ။</p> <p>ဒီအမျိုးသမီးက မကောင်းမှုတွေ အများကြီး လုပ်ထားတာ၊ ပုံရိပ်ယောင်ထဲမှာ သေသွားရတာက သူမအတွက် သက်သာလွန်းနေသေးတယ်........”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူမကိုယ်သူမ ရင်းနှီးသော မျက်နှာများ ဝန်းရံနေသည့် ကိုယ်ပိုင်ခြံဝင်းထဲတွင် ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>သူတို့မှာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောနေကြသည် သို့မဟုတ် သူမကို လက်ညှိုးထိုးကာ ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်နေကြသည်။</p> <p>သူမ မှတ်မိသွားပြီ၊ သူမသည် ကျင့်စဉ်အတတ်ပညာ အတန်းတွင် သူမ၏ စွမ်းရည်ကို ထုတ်ပြခဲ့မိသဖြင့် အခြားသူများ၏ မကျေနပ်မှုကို ခံခဲ့ရသည်။</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် လူပျိုပေါက် လူငယ်တစ်ဦးမှာ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး မုန့်ဝမ်၏ လက်ထဲမှ ကျင့်စဉ်စာအုပ်ကို ကြမ်းတမ်းစွာ ပုတ်ချလိုက်ကာ လှောင်ပြောင်တော့သည်။</p> <p>“နင်လို ဝိညာဉ်အမြစ် တစ်ခုတည်းရှိတဲ့ အမှိုက်က ကျင့်စဉ်တွေကို လေ့ကျင့်ချင်တယ်ပေါ့........ တကယ့်ကို ရယ်စရာပဲ........”</p> <p>အခြားသူများမှာလည်း ရှေ့သို့ တိုးလာကြပြီး မုန့်ဝမ်ကို လှောင်ပြောင်နှိပ်စက်သည့် အထဲတွင် ပါဝင်လာကြသည်။</p> <p>မည်သူမှန်းမသိသော တစ်ဦးက မုန့်ဝမ်ကို ပြင်းထန်စွာ တွန်းပစ်လိုက်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်မှာ ဟန်ချက်ပျက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး ဒူးခေါင်းများ ပွန်းပဲ့သွားသဖြင့် နာကျင်စွာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>“ကြည့်စမ်း... နင်က မတ်တတ်တောင် မှန်မှန်မရပ်နိုင်ဘဲ ကျင့်ကြံချင်နေသေးတယ်........ ဟားဟားဟားဟား........”</p> <p>နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံရသော မိန်းကလေးတစ်ဦးမှာလည်း အနားသို့ တိုးလာပြီး သူမ၏ လက်ထဲတွင် သေးငယ်သော ရေခဲအပ်တစ်ချောင်းကို ဖန်တီးကာ မုန့်ဝမ်၏ မျက်လုံးများကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်။</p> <p>သူမက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ “နင်က တော်တယ်ဆို... အစ်မကို နည်းနည်းလောက် လမ်းညွှန်ပေးစမ်းပါဦး........”</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသများ တောက်လောင်လာပြီး သူမသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ မီးလုံးငယ်လေးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။</p> <p>ရေခဲအပ်က သူမကို ထိုးစိုက်တော့မည့် အချိန်မှာပင် သူမက ၎င်းကို အရည်ပျော်အောင် လုပ်လိုက်သည်။ ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ယောင်္ကျားလေး၊ မိန်းကလေးများမှာ ပိုမို ဒေါသထွက်သွားကြသည်။</p> <p>“ခုခံရဲသေးတယ်ပေါ့........ နင့်အရိုးတွေက တကယ်ပဲ မာနေတာပဲ........”</p> <p>“ဒါဆိုရင် သူမရဲ့ အရိုးတွေကို ရိုက်ချိုးပစ်ရအောင်၊ ပြီးရင် မြေပြင်ပေါ်မှာ ခွေးတစ်ကောင်လို တွားသွားပြီး ဟောင်ခိုင်းလိုက်ရအောင်........”</p> <p>“ရပ်လိုက်ကြ........”</p> <p>အားလုံး လှုပ်ရှားတော့မည့် အချိန်မှာပင် <strong>မုန့်ကျွင်းရှင်း </strong>က အပြေးရောက်လာပြီး ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်သည်။ “မုန့်ဝမ်က ငါ့ညီမပဲ........ သူမကို ရိုက်ချင်ရင် ငါ့ကို အရင်ကျော်သွားကြ........”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေသော မုန့်ကျွင်းရှင်းကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။</p> <p>သို့သော် မုန့်ဝမ်ကို နှိပ်စက်နေသူများမှာမူ ဂရုမစိုက်ကြပေ။</p> <p>သူတို့သည် မုန့်ကျွင်းရှင်း၏ မျက်နှာကို လုံးဝ အရေးမထားကြဘဲ သူတို့၏ မြင့်မားသော ကျင့်ကြံခြင်းကို အသုံးချကာ သူ့ကို ဘေးသို့ တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး မုန့်ဝမ်ကို ဆက်လက် ရိုက်နှက်ကြတော့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် အစွမ်းကုန် ခုခံသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သည်။ လူတစ်ဦးတည်းက လူအများကြီးကို မယှဉ်နိုင်ပေ။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျက်စီးနေသော အရုပ်တစ်ရုပ်အလား မြေပြင်ပေါ်တွင် ဟိုဟိုဒီဒီ ဆွဲငင်ခြင်း ခံနေရသည်။</p> <p>မုန့်ကျွင်းရှင်းသည် ဒေါသတကြီး ဟောက်ကာ လူအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီး လက်မောင်းများကို ဆန့်ထုတ်ကာ မုန့်ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အသည်းအသန် ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ငါပြောတယ်လေ... ငါ့ညီမကို မရိုက်ကြနဲ့........”</p> <p>“မုန့်ကျွင်းရှင်း... မင်းက အခက်အခဲကို ရှာနေတာပဲ........ ငါတို့က မင်းကို တကယ် မထိရဲဘူးလို့ ထင်နေတာလား........”</p> <p>လူငယ်များက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ကြပြီး မုန့်ကျွင်းရှင်းကို လုံးဝ ထည့်မတွက်ကြပေ။</p> <p>“ငါ မင်းတို့အားလုံးကို ပြန်တိုက်မယ်........”</p> <p>မုန့်ကျွင်းရှင်းမှာ ဝံပုလွေပေါက်လေး တစ်ကောင်အလား ကြမ်းတမ်းလာပြီး ထိုလူအုပ်ကို အသည်းအသန် ခုန်အုပ်ကာ ကိုက်ခဲတော့သည်။</p> <p>နာကျင်စွာ ညည်းတွားသံများနှင့် ဒေါသတကြီး ဟောက်သံများ ရောယှက်နေပြီး မြင်ကွင်းမှာ ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save