Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၄၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဖခင်ဖြစ်သူက ကျောထောက်နောက်ခံပြုပေးမည်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ထိုလူငယ်များသည် တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးသည့် အသက်စွန့်တိုက်ခိုက်သော ပုံစံမျိုးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် <strong>မုန့်ကျွင်းရှင်း </strong>၏ ကြမ်းတမ်းမှုအောက်တွင် ခဏမျှ ကြောက်လန့်သွားကြသည်။</p> <p>သူတို့အနေဖြင့် အသာစီးမရနိုင်သည်ကို သိမြင်သွားသောအခါ ဆဲဆိုပြီးနောက် အမြီးကုပ်ကာ ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။</p> <p>မုန့်ကျွင်းရှင်းသည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ <strong>မုန့်ဝမ်</strong> ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ဒဏ်ရာများကို မြင်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။</p> <p>သူကိုယ်တိုင်မှာလည်း ဖူးရောင်နီမြန်းနေသော ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း နာကျင်မှုကို မခံစားရသည့်အလား မုန့်ဝမ်၏ ဒဏ်ရာများကိုသာ စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် အသေအချာ စစ်ဆေးပေးနေသည်။</p> <p>“ဝမ်အာ... နင် အဆင်ပြေရဲ့လား........ အဲဒီ တိရစ္ဆာန်တွေက တကယ်ကို ရက်စက်ကြတာပဲ........ နာနေလား........”</p> <p>ပြောရင်းဆိုရင်း သူသည် မုန့်ဝမ်၏ လက်မောင်းပေါ်မှ နီရဲဖူးရောင်နေသော နေရာကို အသာအယာ ထိတွေ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်” ဟု မုန့်ဝမ်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ လိမ္မာယဉ်ကျေးသော အမူအရာကို မြင်ရသောအခါ မုန့်ကျွင်းရှင်းမှာ ပို၍ပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>သူသည် မုန့်ဝမ်ကို ဂရုတစိုက် ထူပေးလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“လာပါ... အဖေ့ဆီ သွားရှာရအောင်........”</p> <p>မုန့်ကျွင်းရှင်းသည် မုန့်ဝမ်ကို တွဲကူကာ နှစ်ဦးသား ထော့နဲ့ထော့နဲ့ဖြင့် <strong>မုန့်ချင်းဆုန်း </strong>၏ ခြံဝင်းဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p>မုန့်ချင်းဆုန်းသည် သူတို့နှစ်ဦး၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ဒဏ်ရာများကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ကြေကွဲမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူသည် သူတို့ကို အမြန်ပင် ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ ကျောပြင်ကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်ပေးရင်း တုန်ရီသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဘာ... ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ........ ဘယ်သူက ငါ့သားသမီးတွေကို ဒီလောက် ရက်ရက်စက်စက် ရိုက်ရဲရတာလဲ........”</p> <p>ပြောရင်းဆိုရင်း သူသည် အဆင့်မြင့် <strong>ဝိညာဉ်ဆေးဝါး </strong>အချို့ကို ထုတ်ယူကာ သူတို့၏ ဒဏ်ရာများပေါ်တွင် ညင်သာစွာ လိမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>မုန့်ချင်းဆုန်း၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ သူတို့ကို နာကျင်သွားမည် စိုးရိမ်သဖြင့် အလွန်ပင် နူးညံ့လှသည်။</p> <p>ဆေး၏ အေးမြသော ခံစားချက်က ဒဏ်ရာများ၏ နာကျင်မှုကို သက်သာစေပြီး မုန့်ဝမ်၏ တင်းကျပ်နေသော အာရုံကြောများကို အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားစေသည်။</p> <p>“အဖေ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဝမ်းကွဲမောင်နှမတွေ လုပ်တာပါ” ဟု မုန့်ကျွင်းရှင်းက အပြင်ဘက်ကို ညွှန်ပြရင်း မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“သူတို့က သူတို့ရဲ့ မြင့်မားတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို အသုံးချပြီး ညီမလေးကို နှိပ်စက်ကြတာ၊ ကျွန်တော်တို့ကိုပါ ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့ကြတယ်........”</p> <p>ထိုစကားကြောင့် မုန့်ချင်းဆုန်း၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများမှာ တုန်ခါသွားပြီး ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။</p> <p>“အဓိပ္ပာယ်မရှိလိုက်တာ........ ငါ့သားသမီးတွေကို ဒီလိုမျိုး စော်ကားရဲတယ်ပေါ့........”</p> <p>သူ၏ အကြည့်မှာ မီးတိုင်တစ်ခုအလား မုန့်ကျွင်းရှင်းနှင့် မုန့်ဝမ်တို့အပေါ် ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။ “ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါ့ကို အတိအကျ ပြောစမ်း........”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို အောက်ချထားကာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ရှည်လျားသော မျက်တောင်များက သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ခံစားချက်များကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။</p> <p>၎င်းကို မြင်သောအခါ မုန့်ကျွင်းရှင်းက လျင်မြန်စွာပင် အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p> ကျင့်စဉ်အတတ်ပညာ အတန်းတွင် ထူးချွန်စွာ စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့သဖြင့် အခြား <strong>မုန့်မိသားစု </strong>တပည့်များ၏ နှိပ်စက်ရိုက်နှက်မှုကို ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>“အဖေ... သူတို့ ပြောသေးတယ်... ညီမလေးက ပါရမီမရှိတဲ့ <strong>ဝိညာဉ်အမြစ် </strong>တစ်ခုတည်းရှိတဲ့ အမှိုက်တဲ့၊ ကျင့်ကြံတာက <strong>ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး </strong>တွေကို ဖြုန်းတီးတာပဲတဲ့၊</p> <p>သူမကို သေအောင် ရိုက်သတ်ရင်တောင် <strong>မိသားစုခေါင်းဆောင်တောင်</strong> က သူတို့ကို ဘာမှ လုပ်မှာမဟုတ်ဘူးတဲ့...” ဟု မုန့်ကျွင်းရှင်းက အသံတုန်ဖြင့် ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p>“ဘာပြောတယ်................”</p> <p>မုန့်ချင်းဆုန်းသည် စားပွဲကို အားဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ ကောင်းမွန်လှသော သစ်နီသားစားပွဲမှာ အက်ကြောင်းထင်သွားတော့သည်။</p> <p>“ဝမ်အာက ငါ မုန့်ချင်းဆုန်းရဲ့ သမီးပဲ........ ငါက ပြန်တုံ့ပြန်မှာကိုတောင် ထည့်မတွက်ဘဲ ဒီလောက်အထိ လုပ်ရဲကြတာလား........”</p> <p>သူသည် မုန့်ဝမ်ကို စိတ်မကောင်းစွာ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နီမြန်းနေသည်။</p> <p>“ဝမ်အာ... သူတို့ပြောတာတွေက အမှန်ပဲလား........”</p> <p>မုန့်ဝမ်က ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ စီးကျလာပြီး တကယ်ပင် သနားစရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p>“အဖေ... ကျွန်မက ဝိညာဉ်အမြစ် တစ်ခုတည်း ရှိနေရုံနဲ့ ကျွန်မ ဘာလုပ်လုပ် မှားနေတာလားဟင်........”</p> <p>သူမ၏ အသံမှာ ခြင်သံလောက်သာ ရှိပြီး ငိုရှိုက်သံ အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။</p> <p>မုန့်ချင်းဆုန်းသည် မုန့်ဝမ်ကို ပွေ့ဖက်ကာ ကျောပြင်ကို အသာအယာ ပုတ်ရင်း နူးညံ့စွာ ချော့နေသည်။</p> <p>“ဝမ်အာ... မကြောက်နဲ့။ ဝိညာဉ်အမြစ် တစ်ခုတည်း ဖြစ်နေရင် ဘာဖြစ်လဲ........ ထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေ အများကြီးဟာ အစက ဝိညာဉ်အမြစ် တစ်ခုတည်းကနေ စတင်ခဲ့တာပဲ........</p> <p>အဖေ နည်းလမ်းရှာပေးမယ်၊ နင့်ရဲ့ ဝိညာဉ်အမြစ်ကို ဖြည့်တင်းပေးဖို့ အကောင်းဆုံး ဝိညာဉ်ရတနာတွေကို သေချာပေါက် ရှာပေးမယ်........”</p> <p>“မကြောက်နဲ့ ဝမ်အာ... သမီး စိတ်ချလက်ချသာ နေပါ........”</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းရောင်တစ်ခု တောက်ပလာသည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဖေ........”</p> <p>မုန့်ချင်းဆုန်းမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသလို တစ်ဖက်မှာလည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။</p> <p>သူသည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးလိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မုန့်ဝမ်ကို ဆွဲကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် မုန့်ကျွင်းရှင်းကို ကိုင်လျက် ပြတ်သားသော အကြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“လာ... နင်တို့ကို နှိပ်စက်ခဲ့တဲ့ သူတွေအားလုံးကို သွားရှာရအောင်........”</p> <p>မုန့်ချင်းဆုန်းသည် သူတို့နှစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ တစ်အိမ်တက်ဆင်း သွားရောက်ပြီး မုန့်ဝမ်ကို နှိပ်စက်ခဲ့သော လူငယ်များကို တင်းမာစွာ မေးမြန်းကာ လူပုံအလယ်တွင် တောင်းပန်ခိုင်းတော့သည်။</p> <p>“နင်တို့ လူရမ်းကားလေးတွေ... ငါ့သမီးကို ဒီလိုမျိုး လုပ်ရဲတယ်ပေါ့........ မြန်မြန် တောင်းပန်စမ်း........”</p> <p>မုန့်ချင်းဆုန်း၏ ဖိအားအောက်တွင် ထိုလူငယ်များသည် ခေါင်းများကို ငုံ့ကာ တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ဦးညွှတ်တောင်းပန်ကြရသည်။</p> <p>“ဦးလေး... ကျွန်တော်တို့ နောက်တစ်ခါ မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး........”</p> <p>“အားးးးနာတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ခပ်ဖွဖွလေး လုပ်ပါ........”</p> <p>“ခပ်ဖွဖွလေး ဟုတ်လား........”</p> <p>မုန့်ချင်းဆုန်းသည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် အားလုံးကို လွင့်ထွက်သွားစေသည်။</p> <p>“နင်တို့ ငါ့ဝမ်အာကို နှိပ်စက်တုန်းကတော့ ဘာလို့ ခပ်ဖွဖွလေး လုပ်ရမှန်း မသိခဲ့ကြတာလဲ........”</p> <p>အချို့မှာ သူတို့၏ သားသမီးများ အရိုက်ခံရသည်ကို မြင်သောအခါ မကျေမနပ် နှာခေါင်းရှုံ့ကြသည်။</p> <p>“တတိယညီလေး... တော်လောက်ပြီ မဟုတ်လား........ မုန့်ဝမ်က ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ ဒါ့အပြင် သူမက ဝိညာဉ်အမြစ် တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတာ၊</p> <p>သူမ ဘဝက ဒီလောက်ပဲ ဖြစ်လာမှာပဲ၊ ငါတို့ရဲ့ အဖိုးတန်လေးတွေနဲ့ ဘယ်လို နှိုင်းယှဉ်လို့ ရမှာလဲ........”</p> <p>“ဟုတ်တယ်... တောင်းပန်ပြီးပြီပဲ၊ မင်းက လူတွေကို ရိုက်နေသေးတယ်၊ ဒါက နည်းနည်း များလွန်းတယ်”</p> <p>သို့သော် မုန့်ချင်းဆုန်းမှာ အနည်းငယ်မျှ မတွန့်ဆုတ်ပေ။ သူ၏ အကြည့်က လူတိုင်း၏ မျက်နှာကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“လူအများကြီး စုပေါင်းပြီး ဝမ်အာကို နှိပ်စက်ခဲ့တာ၊ အားလုံးက ရက်စက်တဲ့ စိတ်နဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတာ။</p> <p>အခု ငါက အဲဒီ ကလေးမိုက်တွေကို နင်တို့ရှေ့မှာတင် သင်ခန်းစာ ပေးတာ ဘာမှားလို့လဲ........</p> <p>ဒီလောက် ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ဒီလောက် စိတ်ပုပ်နေကြတာ၊ ကောင်းကောင်း မဆုံးမထားရင် နောက်ကျရင် မိသားစုအတွက် ကြီးမားတဲ့ ဒုက္ခတွေ ပေးလိမ့်မယ်........”</p> <p>“တတိယညီလေး... မင်းကတော့................”</p> <p>“တတိယညီလေးရာ... သူတို့က ကလေးတွေပဲဟာ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အရေးလုပ်နေတာလဲ........”</p> <p>မုန့်ချင်းဆုန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p>“နင်တို့ ဒီကလေးတွေကို ဘယ်လို ဆုံးမမလဲဆိုတာ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ အတိုချုပ်ပြောရရင် ဝမ်အာနဲ့ ကျွင်းရှင်းက ငါ့သားသမီးတွေပဲ။</p> <p>နောက်ကို ဘယ်သူမဆို သူတို့ကို ထပ်ပြီး နှိပ်စက်ရဲရင် ငါ သေချာပေါက် အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး........”</p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် မုန့်ချင်းဆုန်းသည် မုန့်ဝမ်နှင့် မုန့်ကျွင်းရှင်းတို့ကို ဆွဲကာ ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။</p> <p> သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ခပ်တိုးတိုး ညည်းတွားလိုက်သည်။</p> <p>“ဝိညာဉ်အမြစ် တစ်ခုတည်း ရှိတာကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အလိုလိုက်နေရတာလဲ........”</p> <p>“ဟဲဟဲ... မုန့်ချင်းဆုန်းကတော့ တကယ်ပဲ ရူးသွားပြီ၊ ပါရမီမရှိတဲ့ သမီးတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ ငါတို့နဲ့ ဒီလောက် ပြဿနာရှာနေတယ်၊ နောက်တစ်ခါ သူ အကူအညီ လိုလာရင် ငါတို့ဆီက ဘာမှ မမျှော်လင့်နဲ့တော့........”</p> <p>မုန့်ချင်းဆုန်းသည် မုန့်ဝမ်နှင့် မုန့်ကျွင်းရှင်းတို့ကို ကိုယ်ပိုင်ခြံဝင်းဆီသို့ ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> ခြံဝင်းအတွင်း လရောင်မှာ ရေကဲ့သို့ စီးကျနေပြီး သူတို့ သုံးဦး၏ ပုံရိပ်ကို ထင်ဟပ်နေသည်။</p> <p>မုန့်ချင်းဆုန်းသည် သူတို့၏ ပုခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ပြီး အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီနေ့ မင်းတို့ မောင်နှမနှစ်ယောက် အရမ်းကောင်းခဲ့တယ်။ ကျွင်းရှင်း... မင်း ညီမလေးဘက်က ရပ်တည်ပေးနိုင်တာကို ငါ တကယ် ဝမ်းသာတယ်။ ဝမ်အာ... သမီးလည်း တကယ် သတ္တိရှိခဲ့တယ်........”</p> <p>မုန့်ချင်းဆုန်းသည် ခဏမျှ ရပ်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ဆက်ပြောသည်။</p> <p>“ရွှေတိမ်တိုက်ဂိုဏ်း က ငါတို့ မိသားစုအတွက် နေရာအချို့ ပေးထားတယ်။ ငါ ကြိုးစားပြီး နင်တို့ နှစ်ယောက်လုံးကို ဂိုဏ်းထဲ ရောက်အောင် ပို့ပေးမယ်။</p> <p>ကျွင်းရှင်း... မင်း ဟိုရောက်ရင် ညီမလေးကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ရမယ်၊ နောက်တစ်ခါ အနှိပ်စက် မခံရစေနဲ့။ ဝမ်အာ... သမီးလည်း အစ်ကို့စကားကို နားထောင်ပါ။ ဘယ်သူမဆို သမီးကို နှိပ်စက်ရင် အစ်ကို့ကို သွားရှာပါ၊ နားလည်လား........”</p> <p>မုန့်ကျွင်းရှင်း၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး ပြတ်သားသော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းကို အားပါးတရ ညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့ အဖေ... ညီမလေးရဲ့ ကိစ္စက ကျွန်တော့်ကိစ္စပါပဲ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ သူမကို မနှိပ်စက်စေရပါဘူး........”</p> <p>မုန့်ဝမ်ကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့ အဖေ... ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်........”</p> <p>မုန့်ချင်းဆုန်းက သူတို့ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်ကာ “ကဲ... နင်တို့ ခြံဝင်းထဲ ပြန်ကြတော့။ ကောင်းကောင်း အနားယူကြ၊ မနက်ဖြန် မနက် ကျင့်ကြံရဦးမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် မုန့်ကျွင်းရှင်းကို ပျော်ရွှင်စွာ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူမ၏ ခြံဝင်းဆီသို့ ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p>ဝင်ပေါက်တွင် သူမ၏ မိခင်ဖြစ်သူက စောင့်ဆိုင်းနေပြီး ပြန်ရောက်လာသော မုန့်ဝမ်ကို နူးညံ့စွာ ကြိုဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“ဝမ်အာ... ပြန်ရောက်ပြီလား........”</p> <p>သူမသည် မုန့်ဝမ်၏ လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်ကာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ဒီနေ့ ဘယ်လိုလဲ........ ဘယ်သူမှ မနှိပ်စက်ကြဘူး မဟုတ်လား........”</p> <p>မုန့်ဝမ်က ပြုံးပြပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p>“မေမေ... ဒီနေ့ တကယ် ကောင်းပါတယ်။ အဖေက ကျွန်မဘက်ကနေ ရပ်တည်ပေးခဲ့တယ်၊ ကျွန်မကို နှိပ်စက်ခဲ့တဲ့ သူတွေလည်း နောက်ဆုံးတော့ အမှားဝန်ခံ တောင်းပန်ကြပြီ........”</p> <p>ပြောရင်းဆိုရင်း သူမသည် သူမ၏ မိခင်နောက်သို့ လိုက်ကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save