Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၅၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">သူမကို လိမ်ညာနေခဲ့ခြင်းသာ........</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>သူမ၏ မိခင်ဖြစ်သူက မုန့်ဝမ် အတွက် လက်ဖက်ရည်ကြမ်း တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးပြီး ဂရုတစိုက် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>“သမီးရဲ့ ကျင့်စဉ်အတတ်ပညာ  တွေ ဘယ်လိုလဲ........ အရမ်းပင်ပန်းနေပြီလား........”</p> <p>မုန့်ဝမ်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး</p> <p>“မေမေ... ကျင့်စဉ်သင်တန်းတွေက အဆင်ပြေပါတယ်။ သမီး နောက်ပိုင်း ပိုကြိုးစားပြီး ကျင့်ကြံမှာပါ။</p> <p><strong>ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး </strong>တွေ အများကြီး ရှာပြီး မေမေ <strong>အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်</strong>ကို အမြန်ဆုံး <strong>အဆင့်တက်</strong>နိုင်အောင် လုပ်ပေးမယ်” ဟု ဆိုသည်။</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏ မိခင်မျက်နှာပေါ်တွင် ကြည်နူးရိပ် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူမသည် မုန့်ဝမ်၏ ဆံပင်များကို အသာအယာ သပ်ပေးရင်း နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... သမီး အမြဲ ကြိုးစားနေတာကို မေမေ သိပါတယ်။ သမီး လုပ်နိုင်မယ်လို့လည်း ယုံကြည်တယ်။ သမီး ကောင်းကောင်း ကျင့်ကြံနေသရွေ့ မေမေ ကျေနပ်ပါပြီ................”</p> <p>မုန့်ဝမ်က ခေါင်းမော့ကာ ပြတ်သားသော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူမ၏ မိခင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“မေမေ... သမီး တကယ် လုပ်မှာပါ............. သမီး သေချာပေါက် ပိုစွမ်းအားကြီးလာအောင် လုပ်ပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ ကျွန်မတို့ကို ထပ်ပြီး မနှိပ်စက်စေရဘူး................”</p> <p>မိခင်ဖြစ်သူက ကြင်နာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “မေမေ ယုံပါတယ်... ငါ့ဝမ်အာလေးက အတော်ဆုံးပဲ..........”</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားသော်လည်း သူမ ဖုံးကွယ်ထားသည့် အရာတစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းကို ထုတ်မပြောချင်ပေ။</p> <p>ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် သတ္တိမွေးကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။</p> <p>“မေမေ... ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်တွေက... အဖေ့ကို အပြစ်တင်ခဲ့ဖူးလား........”</p> <p>မိခင်ဖြစ်သူ၏ လက်မှာ ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။ “ကလေးမိုက်လေး... ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ........ နင့်အဖေလည်း မလွယ်ပါဘူး၊ မိသားစုတစ်ခုလုံးရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို သူ့ပုခုံးပေါ်မှာ ထမ်းထားရတာ........</p> <p>အရင်ကတော့ မေမေ သူ့ကို အထင်လွဲခဲ့တာလေးတွေ ရှိပါတယ်...............</p> <p> အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ အများစုက သူ တမင်လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါတို့က မိသားစုဝင်တွေပဲဟာ... အတိတ်ကို မေ့ပစ်ပြီး အေးအေးချမ်းချမ်းပဲ နေသင့်ပါတယ်.............”</p> <p>မုန့်ဝမ်က လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် စကားမပြောတော့ပေ။</p> <p>သူမ၏ မိခင်က သူမ ခေါင်းကို ချစ်စဖွယ် ပုတ်ပေးပြီးနောက် ထရပ်ကာ မီးပိတ်လိုက်သည်။</p> <p>အခန်းတွင်း အမှောင်အတိ ကျသွားပြီး ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှ ပိုးကောင်လေးများ၏ အော်သံကသာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပိုမို တိတ်ဆိတ်သွားစေသည်။</p> <p>မိခင်ဖြစ်သူ၏ အသက်ရှူသံမှာ မှန်မှန်ဖြစ်လာပြီးနောက် မုန့်ဝမ်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>ပြတင်းပေါက်မှ လရောင်က သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး ကြည်လင်တောက်ပသော မျက်ဝန်းတစ်စုံကို ထင်ဟပ်နေစေသည်။</p> <p>လက်ရှိဘဝက အေးချမ်းပြီး နွေးထွေးနေသော်လည်း တစ်ခုခု လိုအပ်နေသကဲ့သို့ သူမ အမြဲ ခံစားနေရသည်။ ပဟေဠိတစ်ခု၏ လိုအပ်နေသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအလား သူမ၏ စိတ်ကို မအေးချမ်းစေပေ။</p> <p>ယနေ့တွင် ဖခင်ဖြစ်သူ ပေးခဲ့သော ကတိကို သူမ မှတ်မိနေသည်။ သူမ၏ ဝိညာဉ်အမြစ်ကို ဖြည့်တင်းပေးရန် <strong>ဓာတ်ကြီးငါးပါး ဝိညာဉ်ပစ္စည်း </strong>ရှာပေးမည်ဟူသော ကတိဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုစကားက သူမကို ထိခိုက်စေခဲ့သော်လည်း သေချာပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ၎င်းမှာ အမှန်တရားနှင့် ကင်းကွာနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။</p> <p>သူမ၏ ဖခင်ကိုယ်တိုင်မှာ <strong>အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် </strong>အစောပိုင်းတွင်သာ ရှိနေပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဝိညာဉ်အမြစ်ကိုပင် ပြည့်စုံအောင် မလုပ်နိုင်သေးပေ။</p> <p>ထိုမျှ အဖိုးတန်သော ဝိညာဉ်ပစ္စည်းကို သူက မည်သို့ ရှာပေးနိုင်မည်နည်း........</p> <p>ဤကတိမှာ နှစ်သိမ့်မှုတစ်ခု၊ လှပသော မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး လက်တွေ့ဖြစ်လာရန် အလွန် ခက်ခဲလှသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ ရင်ထဲတွင် အေးစက်သော ခံစားချက်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p>သူမသည် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ကာ ထရပ်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေသော ခြံဝင်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ <strong>မုန့်ချင်းဆုန်း </strong>၏ အခန်းတံခါးကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်သည်။</p> <p>“ဘယ်သူလဲ........”</p> <p>မုန့်ချင်းဆုန်း၏ အသံမှာ အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် အနည်းငယ် အက်ရှနေသည်။</p> <p>“အဖေ... သမီး ဝမ်အာပါ..........”</p> <p>တံခါး ပွင့်သွားပြီး အတွင်းခံ အဝတ်အစားပါးပါးကို ဝတ်ဆင်ထားသော မုန့်ချင်းဆုန်းက သူမကို နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ဝမ်အာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ........ ဒီလောက် ညဉ့်နက်နေပြီ၊ ဘာလို့ မအိပ်သေးတာလဲ........”</p> <p>မုန့်ဝမ်က အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။</p> <p>“အဖေ... သမီး အိပ်လို့မရဘူး။ အဖေ့ကို မေးချင်တာ တစ်ခု ရှိလို့ပါ........”</p> <p>မုန့်ချင်းဆုန်းက သူမကို စားပွဲတွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး နူးညံ့သော အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဘာဖြစ်လို့လဲ........ ပြောပါဦး.......”</p> <p>မုန့်ဝမ်က ခေါင်းမော့လိုက်ရာ သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများက မုန့်ချင်းဆုန်း၏ မျက်လုံးများနှင့် တည့်တည့် ဆုံသွားသည်။</p> <p>“သမီးရဲ့ ဝိညာဉ်အမြစ်ကို ဖြည့်တင်းဖို့ ဓာတ်ကြီးငါးပါး ဝိညာဉ်ပစ္စည်း ရှာပေးမယ်လို့ အဖေ ဒီနေ့ ပြောခဲ့တယ်နော်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ အဖေ ကိုယ်တိုင်တောင် အခုထိ ဝိညာဉ်အမြစ် မပြည့်စုံသေးဘူး မဟုတ်လား........</p> <p>ဒီလို ဝိညာဉ်ပစ္စည်းမျိုးက တကယ်ပဲ ရှာရလွယ်လို့လား........”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မုန့်ချင်းဆုန်း၏ အပြုံးမှာ ခဲသွားတော့သည်။</p> <p>သူသည် ချက်ချင်း မဖြေဘဲ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီး စကားလုံးများကို ရွေးချယ်နေပုံရသည်။</p> <p> နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး အားကိုးရာမဲ့စွာ ပြုံးလျက် မုန့်ဝမ်ကို ဆွဲပွေ့လိုက်သည်။</p> <p>“ငါ့ဝမ်အာလေးက အတွေးများနေတာပဲ........”</p> <p>သူ၏ အသံမှာ တိုးညင်းပြီး နူးညံ့နေသော်လည်း မသိသာသော ခါးသီးမှုတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။</p> <p>“ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ဆိုတာ သမီး စိတ်ကူးသလောက် မလွယ်ကူဘူး။ သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်ဖို့ဆိုတာတောင် အလွန် ခက်ခဲတာ၊</p> <p> အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းကနေ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကို ရောက်ဖို့ဆိုတာ ပိုတောင် ဝေးသေးတယ်။</p> <p> သမီးက ငယ်သေးတယ်၊ ဒီလောက်အထိ အတွေးမများပါနဲ့........”</p> <p>သူသည် မုန့်ဝမ်ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ပိုက်ထားပြီး သူမ၏ ကျောကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“သမီးက ကောင်းကောင်း ကျင့်ကြံပြီး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ကြီးပြင်းလာရင် ရပါပြီ။ ဝိညာဉ်ပစ္စည်း ကိစ္စကိုတော့ အဖေ နည်းလမ်းရှာပါ့မယ်........”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် မုန့်ချင်းဆုန်း၏ ရင်ခွင်ကို မှီထားပြီး သူ၏ နွေးထွေးသော ခန္ဓာကိုယ် အပူရှိန်ကို ခံစားနေရသော်လည်း သူမ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ်မျှ စိတ်မအေးခဲ့ပေ။</p> <p>ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ရှောင်လွှဲပြောဆိုမှုက သူမ၏ သံသယကို ပိုမို ခိုင်မာစေသည်။</p> <p>ဓာတ်ကြီးငါးပါး ဝိညာဉ်ပစ္စည်းမှာ အလွန် ရှားပါးလှသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ဖြင့်ဆိုလျှင် ၎င်းတို့ကို ရရှိရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။</p> <p>သူမသည် မုန့်ချင်းဆုန်း၏ မျက်လုံးများကို မော့ကြည့်ကာ အလေးအနက် မေးလိုက်သည်။</p> <p>“အဖေက အခု ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်လား........”</p> <p>သူ့သမီးက ဘာကြောင့် ဤကဲ့သို့ မေးရသည်ကို မုန့်ချင်းဆုန်း အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ၎င်းမှာ ဖြေရခက်သော မေးခွန်းမဟုတ်ပေ။</p> <p>သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဟုတ်တယ်... အဖေက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ပဲ.......”</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ဒါဆိုရင်... အဖေ ရွှေအမြုတေအဆင့်ကို ရောက်နိုင်မလား........”</p> <p>မုန့်ချင်းဆုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားသည်။ သူသည် အကြည့်ကို အောက်သို့ ချလိုက်ပြီး မုန့်ဝမ်၏ မျက်လုံးများကို ရှောင်လွှဲလိုက်သည်။</p> <p>ရွှေအမြုတေအဆင့်... ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ကို စတင်စဉ်က သူလည်း ထိုအဆင့်ကို စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ဖူးပါလိမ့်မည်။</p> <p>သို့သော် နှစ်ပေါင်းများစွာ အေးချမ်းစွာ နေထိုင်လာခြင်းက သူ့ကို လက်တွေ့ဘဝနှင့် ရင်ဆိုင်စေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>လက်ရှိ တည်ငြိမ်သော ဘဝကို စွန့်လွှတ်ကာ အရင်းအမြစ် အနည်းငယ်အတွက် အခြားသူများနှင့် အသက်စွန့် တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုသရွေ့ ထိုအဆင့်ကို ရောက်ရန်မှာ အလှမ်းဝေးလွန်းသည်။</p> <p>သို့သော် ၎င်းမှာ လက်တွေ့မကျသလို ရွှေအမြုတေအဆင့်ကို မရောက်မီမှာပင် ထိုတိုက်ပွဲများအတွင်း သေဆုံးသွားနိုင်ခြေက ပိုများနေသည်။</p> <p>မုန့်ချင်းဆုန်းက ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ အက်ရှရှအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဝမ်အာ... ရွှေအမြုတေအဆင့်ဆိုတာ သမီး စိတ်ကူးသလောက် မလွယ်ဘူး........”</p> <p>သူသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ ပို၍ တိုးသွားသည်။</p> <p>“ဘယ်လောက်တောင် များပြားတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေဟာ သူတို့ တစ်ဘဝလုံးမှာ ဒီ အတားအဆီး ကို မကျော်ဖြတ်နိုင်ဘဲ နေခဲ့ကြရသလဲ........</p> <p>ဘယ်လောက်တောင် ပါရမီရှင်တွေဟာ အဆင့်တက်ဖို့ ကြိုးစားရင်း လမ်းမှာတင် သေဆုံးခဲ့ကြရသလဲ........”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ စိတ်ပျက်မှုများမှာ မှင်ရည်များ ပြန့်သွားသည့်အလား ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။</p> <p>သူမသည် မုန့်ချင်းဆုန်း၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်ကာ သူနှင့် အကွာအဝေး တစ်ခု ထားလိုက်သည်။</p> <p>“အဖေ...” သူမ၏ အသံမှာ ပုံမှန်ထက် ပို၍ တည်ငြိမ်နေပြီး သူမနှင့် မသက်ဆိုင်သည့် အကြောင်းအရာ တစ်ခုကို ပြောနေသည့်အလား။</p> <p>“အဖေကိုယ်တိုင်တောင် ရွှေအမြုတေအဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ စိတ်အားထက်သန်မှု မရှိဘဲနဲ့ သမီးရဲ့ ဝိညာဉ်အမြစ်ကို ဖြည့်တင်းဖို့ ဓာတ်ကြီးငါးပါး ဝိညာဉ်ပစ္စည်းကို ဘယ်လို ရှာပေးမှာလဲ........</p> <p>အဖေ ပြောခဲ့သမျှ အားလုံးက သမီးကို လိမ်ညာနေခဲ့တာပဲ........”</p> <p>မုန့်ချင်းဆုန်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူလျော်သွားသည်။ သူသည် သူ၏သမီးငယ်၏ တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်မျိုးစုံ ရောပြွမ်းနေတော့သည်။</p> <p>သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း လည်ချောင်းမှာ ခြောက်ကပ်နေပြီး စကားတစ်လုံးမျှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် မုန့်ချင်းဆုန်းကို စိတ်ပျက်မှု၊ ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>သူမ တံခါးဝသို့ ရောက်ခါနီးမှာပင် မုန့်ချင်းဆုန်းသည် သတိပြန်ဝင်လာသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး သူမကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဝမ်အာ... ခဏနေပါဦး........”</p> <p>သူသည် မုန့်ဝမ်၏ နောက်သို့ အပြေးလိုက်လာပြီး သူမ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။</p> <p>ပြတင်းပေါက်မှ လရောင်က မုန့်ချင်းဆုန်း၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရမှုနှင့် နောင်တများကို ထင်ဟပ်နေစေသည်။</p> <p>“ဝမ်အာ... အဖေ သမီးရဲ့ အတွေးတွေကို နားလည်ပါတယ်........ စိတ်မပူပါနဲ့... သမီး ဘာပဲလိုအပ်လိုအပ် အဖေ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး ရှာပေးပါ့မယ်.......</p> <p> ဓာတ်ကြီးငါးပါး ဝိညာဉ်ပစ္စည်း ဖြစ်နေရင်တောင် အဖေ နည်းလမ်းပေါင်းစုံ သုံးပြီး သမီးအတွက် ရှာပေးပါ့မယ်...........”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းကာ ပြုံးလိုက်သော်လည်း ထိုအပြုံးတွင် ခါးသီးမှုများ ပါဝင်နေသည်။</p> <p>“အဖေ... ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ကြားဖူးလား........</p> <p>ဟိုးရှေးရှေးတုန်းက နိုင်ငံတစ်ခုထက်တောင် ပိုပြီး ချမ်းသာတဲ့ ကုန်သည်ကြီး တစ်ဦး ရှိသတဲ့............</p> <p>သူက သူ့ရဲ့ သမီးလေးကို အလွန် အလိုလိုက်ပြီး သမီးလေး ဘာပဲတောင်းတောင်း အကုန် ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တယ်...............</p> <p>တစ်နေ့မှာ သမီးလေးက သူ့ကို <strong>အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး</strong>တစ်တုံး လိုချင်တယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်.............</p> <p>ကုန်သည်ကြီးက ဘယ်လောက်ပဲ ချမ်းသာပါစေ သူက လူသာမန် တစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား............</p> <p>သူ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ <strong>အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး </strong>တစ်တုံးကိုပဲ ရှာပေးနိုင်ခဲ့တယ်..........”</p> <p>မုန့်ချင်းဆုန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ သူ၏ လက်မှာ တင်းကျပ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save