Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၁၁) ရှေးဟောင်းအတိတ်ကာလ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ကောင်လေးသည် သတိလစ်နေသော လူများကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်နေမိသော်လည်း သူတို့အား ရန်ပြုရန်တော့ မကြိုးစားခဲ့ပေ။</p> <p>​သူသည် မိမိနှင့် အနီးဆုံးတွင်ရှိသော တစ္ဆေကျောင်းတော်သခင်ထံသို့ လျှောက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။ ကောင်လေးက သူ့ကို လှုပ်နှိုးကြည့်သော်လည်း ထိုလူမှာ နိုးမလာခဲ့ပေ။</p> <p>​ထို့နောက် ကောင်လေးသည် အလင်းရောင် ရှိရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ဘဝသက်တမ်းတစ်လျှောက်လုံး နီးပါး ကုန်ဆုံးခဲ့ရသော ဤမှောင်မိုက်သည့် နေရာမှ ထွက်ခွာရန် စတင်လျှောက်လှမ်းတော့သည်။</p> <p>​သူသည် စင်္ကြံလမ်းကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် တံခါးနှစ်ချပ်ရှိသော ခန်းမကြီးထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ တံခါးတစ်ချပ်မှာ အနက်ရောင်ဖြစ်ပြီး လုံချန်း ဝင်သွားခဲ့သည့် တံခါးဖြစ်ကာ အခြားတစ်ချပ်မှာ အဖြူရောင်ဖြစ်ပြီး သူ ထွက်လာခဲ့သည့် နေရာသို့ ဦးတည်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​သို့သော် ကောင်လေးမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို စိတ်ဝင်စားသွားပုံရသည်။ သူသည် မိမိရှေ့တွင်ရှိသော အမြီးကိုးချောင်း ဖီးနစ်ရုပ်တုကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ထိုရုပ်တုမှာ အလွန်လှပပြီး တောက်ပနေလေသည်။</p> <p>​ကောင်လေးက လက်လှမ်းပြီး ထိုရုပ်တုကို ထိလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ထိုရုပ်တုမှာလည်း အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် ကွဲအက်သွားခဲ့သည်။ ၎င်း၏ တာဝန်မှာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ မဟုတ်လော။</p> <p>​လုံချန်းမှာမူ အနက်ရောင်တံခါးနောက်ကွယ်က စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး အပြင်မှာ ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေသည်ကို လုံးဝ မသိရှိပေ။ အကယ်၍သာ သူ သိခဲ့လျှင် ထိုကောင်လေးနှင့် ဆုံတွေ့နိုင်ခဲ့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>​သူသည် မိမိရှေ့တွင်ရှိသော သင်္ကေတကိုသာ အာရုံစိုက်နေမိသည်။ လုံချန်းက လက်ဆန့်ပြီး နံရံပေါ်က ထူးဆန်းသော သင်္ကေတကို ထိလိုက်ရာ ထိုအရာမှာ စတင်တောက်ပလာခဲ့သည်။</p> <p>​သင်္ကေတ တောက်ပလာသည်နှင့်အမျှ လုံချန်းမှာ ခေါင်းထဲမှ အပြင်းအထန် နာကျင်လာပြီး မကြာမီမှာပင် အရာအားလုံး အမှောင်အတိကျသွားကာ သူ သတိလစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p>​အမှောင်ထု... ထာဝရ အမှောင်ထုကြီး...</p> <p>​လုံချန်း မြင်နိုင်သမျှတွင် ထာဝရ အမှောင်ထုမှလွဲ၍ ဘာမျှ မရှိပေ။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ချီစွမ်းအင် လုံးဝ မရှိသလို ဘာအသံမျှလည်း မကြားရပေ။ အရာအားလုံး မဖန်တီးရသေးမီ ကြယ်တာရာများပင် မရှိသေးသော စကြဝဠာ အစဦးပိုင်းသို့ ရောက်နေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>​ထိုစဉ် လုံချန်းသည် သက်ပြင်းချသံ ခပ်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်သော်လည်း မည်သူ့ကိုမှ မမြင်ရပေ။</p> <p>​"ဒီမှာ ဘယ်သူရှိလဲ" လုံချန်းက တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေမည်အထင်နှင့် မေးလိုက်သည်။ သို့သော် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်မလာခင်အထိ သူ ဘာတုံ့ပြန်မှုမျှ မရရှိခဲ့ပေ။</p> <p>​....</p> <p>​"ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးက တစ်ချိန်တည်းမှာ ဖြစ်တည်လာခဲ့ပြီး အစွမ်းချင်းလည်း တူညီကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ လုပ်သင့်တာကိုတော့ ငါ လုပ်ရလိမ့်မယ်။ အဲဒါက ငါ အပင်ပန်းခံ တည်ဆောက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ရမယ်ဆိုရင်တောင်မှပေါ့... ဒီလောကရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ငါ လုပ်ကိုလုပ်ရမယ်" ထိုအသံမှာ ကျယ်ပြောလှသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးထဲတွင် ဟိန်းထွက်သွားသည်။</p> <p>​လုံချန်းက မည်သည်များဖြစ်နေမှန်း၊ ထိုစကားများက မည်သည်ကို ဆိုလိုမှန်း စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ပိုမို တည်ငြိမ် လေးနက်သော အခြားအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>​"ဘာမှ ပျက်စီးသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ မင်းကို ပြန်မတိုက်ခိုက်သလို၊ ရန်လည်း မဖြစ်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ သိနေလို့ပဲ။ ငါသာ ပြန်တိုက်ခိုက်ရင် ငါ ဖန်တီးခဲ့သမျှ... ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံး ဖန်တီးခဲ့သမျှ အရာအားလုံးဟာ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။ မင်း ပေးမယ့် ဘယ်လိုအပြစ်ဒဏ်ကိုမဆို ငါ နည်းနည်းတောင် ခုခံခြင်းမရှိဘဲ လက်ခံပါ့မယ်။ ငါဟာ ထာဝရလောက် ကြာအောင် အသက်ရှင်ခဲ့ပြီးပြီ၊ တကယ်လို့ ငါ့ကို သတ်လို့ရမယ်ဆိုရင်တောင် ငါက ပိုပြီး ပျော်နေဦးမှာပါ..." ဒုတိယအသံမှာ ထာဝရအသက်ကို ပိုင်ဆိုင်ရသည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ရလေသည်။</p> <p>​"ကောင်းပြီ... မင်းရဲ့ အမှားတွေကို မင်း သိနေသေးတာပဲ။ မင်းကို ငါ အပြစ်ပေးပြီးတာနဲ့ မင်း ဖန်တီးခဲ့တဲ့ ဒီအဖျက်အမှောင့် သတ္တဝါတွေကို ငါ ဖျက်ဆီးပစ်မယ်။ လောကရဲ့ သဘာဝနိယာမတွေ မကြာခင် ပြန်လည် တည်တံ့လာတော့မှာပါ" ပထမအသံမှာ စိတ်အေးလက်အေး ရှိသွားပုံရသော်လည်း မကြာမီမှာပင် လေထုထဲ၌ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများ ပြန့်နှံ့သွားသည်။</p> <p>​လုံချန်းမှာ ထိုဖိအားအောက်တွင် အသက်ရှူရန်ပင် ရုန်းကန်နေရပြီး အသက်ရှူကျပ်လာသလို ခံစားရသည်။ တစ်လောကလုံး အေးခဲသွားသကဲ့သို့ အေးစက်သော အငွေ့အသက်များက ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။</p> <p>​"ငါ မင်းကို မတိုက်ခိုက်ဘူးဆိုတာက မင်း စိတ်ကြိုက် လုပ်ပိုင်ခွင့်ပေးတာ မဟုတ်ဘူးနော်။ ငါတို့ တိုက်ခိုက်မိရင် ကမ္ဘာတွေ ပျက်စီးသွားမှာစိုးလို့ ငါ ဒါကို လုပ်နေတာ။ တကယ်လို့ မင်းသာ ငါ့ရဲ့ ဖန်တီးမှုတွေကို ရန်ပြုဖို့ ကြံစည်ခဲ့မယ်ဆိုရင်... မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုအကျဉ်းထောင်ထဲမှာပဲ ပိတ်ထားပိတ်ထား၊ ငါ ပြန်ထွက်လာခဲ့ပြီး ဒီလောကမှာရှိတဲ့ ဖြစ်တည်မှု အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်။ သဘာဝနိယာမတွေကိုလည်း ငါ ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ မင်းကို ထာဝရအထိ တိုက်ခိုက်ပြီး ဒီလို ဆုံးဖြတ်ချက်အတွက် နောင်တရအောင် လုပ်ပစ်မယ်" ဒုတိယအသံမှာ သူ၏ ယုံကြည်ချက်အတွက် အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးရန် အသင့်ဖြစ်နေသည့် လေသံဖြင့် ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​လုံချန်းမှာ အိမ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ အကယ်၍ လူရှိနေလျှင် သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ သူ အိမ်မက်မက်နေသည်လော။ သို့မဟုတ် စိတ်ချောက်ချားနေသည်လော။ သူ ဘာကိုမှ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>​ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ခဏမျှ ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p>​"ကောင်းပြီ... မင်းရဲ့ ဖန်တီးမှုတွေကို ငါ ရန်မပြုပါဘူး။ တကယ်တော့ သူတို့ကို မင်း အလိုရှိသလို ကြီးထွားခွင့် ပေးထားပါ့မယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ နည်းနည်းတောင် ခုခံခြင်းမရှိဘဲ လက်ခံမှ ဖြစ်မယ်..." ပထမအသံက ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>​ဒုတိယ ဖြစ်တည်မှုမှာ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သက်ပြင်းချသံကြီးတစ်ခု ဟိန်းထွက်လာပြီး</p> <p>​"ငါ သဘောတူတယ်..." ဒုတိယအသံက ခပ်တိုးတိုး ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​လုံချန်းမှာ မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် ဘာမှ ထပ်မကြားရတော့ဘဲ စကားဝိုင်း ပြန်စလာသည်ကို စောင့်နေမိသည်။</p> <p>​"ငါတို့ရဲ့ ဖြစ်တည်မှုတစ်လျှောက်မှာ မင်း ကောင်းမွန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ အများကြီး ချခဲ့တယ်၊ အဲဒါတွေက လောကကြီးကို ပိုကောင်းစေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ကတော့... အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ပြီ။ မင်း ဒါကို မလုပ်ခဲ့ရင် ကောင်းမှာပဲ။ အခြေအနေတွေ ဒီလို ဖြစ်မလာရင် ကောင်းမှာပဲ။ မင်း လမ်းမှားမရောက်သွားခဲ့ရင် ကောင်းမှာပဲ" ပထမအသံက ပြောသည်။</p> <p>​ဒုတိယအသံမှာ ဘာမှ ပြန်မဖြေဘဲ သက်ပြင်းသာ ချနေမိသည်။ သူ ရှင်းပြရသည်ကို ပင်ပန်းနေပုံရသည်။</p> <p>​"မင်းက ငါနဲ့ အတူတူပဲ... ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံးက အစဦးကတည်းက ရှိခဲ့ကြတာ။ ကမ္ဘာတွေ၊ သဘာဝတရားတွေနဲ့ ယဉ်ကျေးမှုတွေကို ဖန်တီးခဲ့ကြတယ်။ ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံးက စစ်မှန်တဲ့ နတ်ဘုရားတွေပဲ၊ မင်းက ငါ့ထက်တောင် ပိုပြီး အစွမ်းထက်ရင် ထက်နိုင်ဦးမယ်။ ဒါကြောင့် မင်းကို တကယ်သတ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းကသာ မခုခံဘူးဆိုရင် မင်းကို ငါ တားဆီးထားနိုင်တယ်။ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားအားလုံးကို အဆုံးရှုံးခံရမယ်ဆိုရင်တောင် မင်းကို ငါ ထာဝရ ရပ်တန့်ထားမယ်"</p> <p>​"မင်းကို အလင်းရောင် ဘယ်တော့မှ မမြင်ရတော့အောင် ငါ လုပ်မယ်။ မင်းရဲ့ စွမ်းအားတွေကိုလည်း ဘာမှ သုံးလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဟိုဟာက ကလွဲလို့ပေါ့" ပထမအသံက တစ်ခုခုကို ပြောလိုက်သော်လည်း စကားစမဆုံးခင်မှာပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။</p> <p>​ထိုခဏ၌ လုံချန်းသည် အမှောင်ထုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>​သူ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့ရသည်။</p> <p>​"ဒါ အိမ်မက်လား" သူက ဇဝေဇဝါဖြင့် ရေရွတ်ရင်း ထရပ်လိုက်သည်။</p> <p>​လုံချန်း နံရံကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုသင်္ကေတမှာ မရှိတော့ပေ။ သူ၏ သွေးများမှာလည်း တုံ့ပြန်မှု မရှိတော့သလို ဤနေရာတွင် အရေးကြီးသောအရာတစ်ခု ရှိနေသည်ဟူသော ခံစားချက်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​"ဒီသင်္ကေတရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဒါကို ပြဖို့ပဲလား။ ဒါက ငါ့ကို ဘာပြောချင်တာလဲ" လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း စဉ်းစားနေမိသည်။</p> <p>​"နင် ဘာတွေ မြင်ခဲ့လဲ" ရွှင်းက လုံချန်းရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ဘာမှ မမြင်ခဲ့ဘူး။ လူနှစ်ယောက် ငြင်းခုံနေကြတဲ့ အသံပဲ ကြားခဲ့ရတာ။ တစ်ယောက်က နောက်တစ်ယောက်ကို ပိတ်လှောင်ဖို့ ပြောနေပြီး၊ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ခုခံမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောနေတယ်" လုံချန်းက ပြောပြလိုက်သည်။ "အဲဒီနောက် ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ ငါ မသိတော့ဘူး"</p> <p>​"အသံနှစ်သံ ဟုတ်လား" ရွှင်းက သူ့ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "သူတို့ ဘာတွေ ပြောလဲဆိုတာ အတိအကျ ရှင်းပြနိုင်မလား"</p> <p>​လုံချန်းက သူကြားခဲ့ရသမျှကို အသေးစိတ် ပြန်လည် ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>​"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ" ရွှင်းက ခေါင်းညိတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ နင် သိလား"</p> <p>​"မသိဘူး... ငါလည်း မသိဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နင် ဒီနေရာကနေ ထွက်သင့်ပြီ။ အဲဒီသင်္ကေတလည်း မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ နင် ထွက်သွားလို့ရပြီ။ တခြားလူတွေလည်း ထွက်သွားကြလောက်ပါပြီ" ရွှင်းက ဆိုသည်။</p> <p>​"ဟုတ်တယ်၊ ငါ့အတွက်လည်း ဒီမှာ ဘာမှ ကျန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အခုဆို ညတောင် ရောက်နေလောက်ပြီ" လုံချန်းက ပြောလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save