Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၁၂) သတ်ဖြတ်ခြင်းလမ်းစဉ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​"အရိပ်အသွင်း ပြောင်းလဲခြင်းကို သုံးပြီး ငါ့ရဲ့ အငွေ့အသက်ကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ ရတာပဲ" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း ပြန်ထွက်မည့် လမ်းဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် လာလမ်းအတိုင်း ပြန်လျှောက်လာရာ မကြာမီမှာပင် တံခါးနှစ်ချပ်ရှိသော ခန်းမကြီးထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p>​"ဟင်... ရုပ်တုက ကွဲနေတာလား" ကြေမွနေသော ဖီးနစ်ရုပ်တုကို ကြည့်ပြီး လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>​"တစ်ယောက်ယောက်တော့ တော်တော် ဒေါသထွက်ပြီး ဒီရုပ်တုကို ဖျက်ဆီးသွားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဟုတ်မှာပေါ့... ငါလုပ်ခဲ့တာတွေကြောင့် ကျောင်းတော်သခင်နဲ့ ယဇ်ပုရောဟိတ်တွေ သွေးရူးသွေးတန်း ဖြစ်နေကြမှာပဲ။ သူတို့ ဒေါသထွက်ပြီး ရုပ်တုကို ရိုက်ခွဲသွားတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒုတိယရုပ်တုကိုတော့ မခွဲသွားတာ အံ့သြစရာပဲ" လုံချန်းက မပျက်မစီးဘဲ ကျန်နေသေးသည့် ဒုတိယရုပ်တုကို ကြည့်ကာ ခပ်ပြုံးပြုံး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"နင် သူတို့ကို ဒီလောက် ဒုက္ခပေးထားတာပဲ... ဒါထက်မကလည်း ဖြစ်နိုင်တာပေါ့" ရွှင်းက ရယ်မောရင်း ဆိုသည်။</p> <p>​"ဒါက အစပဲ ရှိသေးတာ။ ဒီနေ့တော့ မဟုတ်ပေမဲ့ တစ်နေ့ကျရင် ငါ ပြန်လာပြီး ဒီအောက်တန်းကျတဲ့ တစ္ဆေကျောင်းတော်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်။ ဒီဂြိုဟ်ပေါ်ကနေ သူတို့မျိုးပြုတ်သွားအောင် ငါ လုပ်ပြမယ်" လုံချန်းက ထိုရုပ်တုကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ကြည့်ကာ ရေရွတ်ပြီးနောက် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။</p> <p>​သူ သတ်ချင်နေသော လူများမှာ ယခုအချိန်တွင် သတိလစ်မေ့မြောကာ အပြစ်ပေးခံနေရပြီ ဖြစ်ကြောင်း လုံချန်း မသိရှာပေ။ အကယ်၍သာ သူသည် အဖြူရောင်စင်္ကြံလမ်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ထိုသူများကို ရှာကြည့်လျှင် အလွန်လွယ်ကူစွာ သတ်ဖြတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သူတို့ရှိရာနှင့် မိနစ်အနည်းငယ်သာ ဝေးသော်လည်း လုံချန်းက ထိုသို့ မတွေးမိခဲ့ပေ။</p> <p>​သူတို့ကို မလှုပ်မယှက်ဖြစ်အောင် တစ်စုံတစ်ခုက လုပ်ထားလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားသလို ကွဲအက်နေသော ရုပ်တုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျန်သည့်သူများ အကုန်လုံး ထွက်သွားကြပြီဟုသာ သူ ထင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် လုံချန်းသည် ဂူသင်္ချိုင်းအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p>​"ငါ့အထင် မမှားဘူးဆိုရင် ဒီနေရာကို စောင့်နေတဲ့သူတွေက အဆင့်နိမ့် ကျင့်ကြံသူတွေပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ငါ့ရဲ့ အမှောင်နိယာမနဲ့ ဟင်းလင်းပြင်နိယာမကို သုံးပြီး ကိုင်တွယ်လို့ရတဲ့ အဆင့်တွေပေါ့။ ငါ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားနိုင်တာနဲ့ မလွတ်မြောက်ခင်မှာ သူတို့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ဆိုတာ ကလေးကစားစရာလို လွယ်ကူမှာပါ" လုံချန်းက သွေးဆာနေသော မိစ္ဆာတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>​"အပြင်ရောက်ပြီဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင် ဖြတ်သန်းခြင်းကို ကောင်းကောင်း သုံးလို့ရပြီဆိုတော့ ဒီတစ္ဆေကျောင်းတော်ကို နည်းနည်းလောက် မွှေနှောက်သွားရမှာပေါ့။ အဲဒီ လူကြီးအတွက် လက်ဆောင်လေး တစ်ခုခု ထားခဲ့ချင်သေးတယ်" လုံချန်းက သူ၏ ဝိညာဉ်ဓားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် ဓားပေါ်သို့ နင်းကာ သူလာခဲ့သော လမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြန်လည် ပျံသန်းလာခဲ့သည်။ သူ သွားနေသော လမ်းမှာ အမြဲတမ်း ပွင့်နေသည့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ ဝင်ပေါက်ဆီသို့ ဖြစ်သည်။ ထိုဝင်ပေါက်တွင် အစောင့်များ အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်သည်။</p> <p>​ခဏမျှ ပျံသန်းပြီးနောက် ဝင်ပေါက်နားသို့ ရောက်သောအခါ လုံချန်းက ဓားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။ သူသည် အခုအခါ ကောင်းကင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သဖြင့် လေပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နိုင်သော်လည်း ပြင်ပအကူအညီမပါဘဲ ပျံသန်းရန်တော့ မဖြစ်နိုင်သေးပေ။</p> <p>​လုံချန်းသည် အရိပ်အသွင် ပြောင်းလဲခြင်းကို အသက်သွင်းကာ အစောင့်များရှိရာသို့ ပြေးသွားသည်။ သူသည် လုံးဝ မမြင်နိုင်သော အခြေအနေ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ အငွေ့အသက်မှာလည်း လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် သူ၏ အသက်ရှူသံနှင့် လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော လေစီးကြောင်းကို မသိနိုင်ပါက သူ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေကြောင်း သိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>​လုံချန်းသည် အစောင့်နှစ်ယောက်၏ မီတာ တစ်ရာအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုအစောင့်များမှာ ကောင်းကင်အဆင့် အမြင့်ဆုံး ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>​သူသည် ထိုအကွာအဝေးသို့ ရောက်သည်နှင့် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အစောင့်များ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် ပေါ်လာကာ ဓားဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ထားမှုကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။</p> <p>​ဓားသည် အစောင့်တစ်ဦး၏ နှလုံးသားကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။</p> <p>​"အား..."</p> <p>​ထိုအစောင့်၏ ပါးစပ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ လုံချန်းက ဓားကို ပြန်ဆွဲထုတ်ကာ ဒုတိယအစောင့်၏ နောက်သို့ ချက်ချင်း ကူးပြောင်းသွားသည်။</p> <p>​လုံချန်း၏ တိုက်ခိုက်မှု စတင်ခဲ့သည်မှာ စက္ကန့်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသည်။ ဒုတိယအစောင့်မှာ သူ၏ သူငယ်ချင်း ညည်းညူသံကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း သူ လှည့်ကြည့်ရန် မပြင်ရသေးခင်မှာပင် ဓားတစ်ချက်က ဝှေ့ယမ်းလာပြီး သူ၏ ခေါင်းကို ဖြတ်ချလိုက်လေပြီ။</p> <p>​လုံချန်းသည် ပထမအစောင့်ဆီသို့ ပြန်လျှောက်သွားပြီး ခေါင်းကို ထပ်မံဖြတ်တောက်လိုက်ကာ ဝင်ပေါက်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​"ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားဖို့ အချိန်တန်ပြီ..." လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း ဝင်ပေါက်ထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် တစ္ဆေကျောင်းတော်၏ ၂၆ ထပ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>​သူ ပေါ်လာသည်နှင့် အစောင့် ၆ ယောက်ခန့်ကို တွေ့လိုက်ရသော်လည်း လုံချန်းက ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ထားသဖြင့် သူတို့က မမြင်ကြပေ။ လုံချန်းက သူ၏ ရှေးဟောင်းလက်စွပ်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် အစောင့်များ၏ နောက်ကွယ်သို့ ကူးပြောင်းသွားသည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ မည်သူက တိုက်ခိုက်နေမှန်း မသိဘဲ လူများ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် သေဆုံးကုန်သည့် တစ္ဆေ သတ်ဖြတ်ပွဲကြီး စတင် တော့သည်။</p> <p>​အကယ်၍ ထိုသူများမှာ ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်နေပါက အခြေအနေ ပြောင်းလဲနိုင်သော်လည်း သူတို့မှာ ကောင်းကင်အဆင့်များသာ ဖြစ်သဖြင့် ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ထားသော လုံချန်းကို မြင်နိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။</p> <p>​မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် အစောင့်အားလုံး သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ လုံချန်းက မြေပြင်ပေါ်က အလောင်းများကို ကြည့်ကာ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ခြင်းကို ဖျက်သိမ်းလိုက်သည်။</p> <p>​"ကိုယ်ယောင်ဖျောက်တာကို ငါ အလိုရှိသလောက် အကြာကြီး သုံးလို့မရသေးဘူး။ အကြာကြီး သုံးလို့ရရင် ကောင်းမှာပဲ... အခုတော့ နာရီဝက်တောင် မခံဘူး" လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။</p> <p>​သူသည် ထိုအထပ်ရှိ နန်းတော်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သော်လည်း သွားရောက်မတိုက်ခိုက်ခဲ့ပေ။ ကျောင်းတော်သခင်နှင့် အကြီးအကဲများ ထိုနေရာမှာ ရှိနေနိုင်သဖြင့် သူ သွားလိုက်ပါက သူ၏ ဖျက်ဆီးရေး အစီအစဉ် ပျက်သွားနိုင်ပြီး ထွက်ပြေးရပေလိမ့်မည်။</p> <p>​"မကြာခင်ပေါ့..." လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း ခြံဝင်းကြီးဘက်သို့ ကြည့်ခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။</p> <p>​ထို့နောက် သူ အသက်ချန်ထားခဲ့သည့် တစ်ဦးတည်းသော အစောင့်ဆီသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ထိုအစောင့်၏ ခြေလက်များကို ဖြတ်ထားသော်လည်း အချို့အဖြေများကို လိုချင်သဖြင့် မသတ်သေးဘဲ ချန်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​"ပြောစမ်း... ၂၁ ထပ်ကို သွားတဲ့ ဝင်္ကပါက ဘယ်မှာလဲ" လုံချန်းက နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်နေသော အစောင့်၏ လည်ပင်းကို ခြေထောက်ဖြင့် နင်းကာ မေးလိုက်သည်။ ထိုလူမှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်နေရုံမှအပါး ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ပေ။</p> <p>​"အခုချက်ချင်း မဖြေရင် မင်းရဲ့ အဖိုးတန်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကို ငါ ထပ်ဖြတ်ပစ်မယ်" လုံချန်းက ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။</p> <p>​"တောင်ဘက်မှာ... အဲဒီမှာ ဝင်္ကပါ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ ရှာတွေ့လိမ့်မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးပါ။ မသတ်ပါနဲ့" ထိုအစောင့်က အဖြေပေးပြီးနောက် အသက်ဘေးမှ လွတ်ရန် တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေတော့သည်။</p> <p>​"ဟက်... စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ မင်းကို မသတ်ပါဘူး" လုံချန်းက အပြစ်ကင်းစင်ပုံရသော အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>​အစောင့်မှာ သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားစဉ်မှာပင် လုံချန်းက ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထိုသူ၏ ခေါင်းကို ဖြတ်ချလိုက်လေသည်။</p> <p>​"ငါ မင်းကို မသတ်ဘူး... ငါ့ဓားက သတ်တာ" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဝိညာဉ်ဓားပေါ်သို့ နင်းကာ တောင်ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။</p> <p>​ခေတ္တမျှ ပျံသန်းပြီးနောက် လုံချန်းသည် တစ္ဆေကျောင်းတော်၏ တောင်ဘက်ရှိ ဟင်းလင်းပြင် ကူးပြောင်းရေး ဝင်္ကပါဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ အစောင့်များကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် သူသည် ဝင်္ကပါထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။</p> <p>​ဝင်္ကပါမှာ စတင်တောက်ပလာသည်။</p> <p>​လုံချန်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အခြားအထပ်တစ်ခုတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ခြင်းတစ်ခုတည်းနှင့် ကျောင်းတော်သခင်နှင့် အကြီးအကဲများကို သတ်ရန် သူ မသန်မာသေးမှန်း သိသည်။</p> <p>​ထို့ကြောင့် ဂိုဏ်းကို ဒုက္ခပေးနိုင်မည့် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ ဂိုဏ်း၏ အထောက်အပံ့ တိုင်လုံးကြီးများကို ဖြိုချရန် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲများကို သတ်ချင်သော်လည်း ထိုသို့ မလုပ်နိုင်ကြောင်း သူ သိသည်။</p> <p>​အကယ်၍ သူသာ အကြီးအကဲများကို သတ်လျှင် မူယွမ်ကိုပါ သတ်ရပေလိမ့်မည်။ မူယွမ်အား မသတ်ဘဲ ကျန်သည့် သူများကိုသာ သတ်လိုက်လျှင် သူမအပေါ် သင်္ကာမကင်း ဖြစ်စေပြီး သူမအတွက် နေရခက်သွားစေနိုင်သည်။</p> <p>​ထို့ကြောင့် သူသည် အကြီးအကဲများကို သတ်မည့် အစီအစဉ်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်သည်။ သူ့အစီအစဉ်က ဤဂိုဏ်း၏ တပည့်အားလုံးကို သတ်ပစ်ဖို့ ဖြစ်သည်။ တစ္ဆေကျောင်းတော်၏ အနာဂတ်ကို သူ ဖျက်ဆီးပစ်မည် ဖြစ်သည်။ တပည့်များ မရှိလျှင် ဂိုဏ်းဆိုသည်မှာ ဘာမှ မဟုတ်တော့ပေ။ ထို့ပြင် ထိုတပည့်များကလည်း လူကောင်းများ မဟုတ်ကြပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save