Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၁၄) အလောင်းအစား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရွှင်းပင်လျှင် ဤအခြင်းအရာကို သတိမမူမိခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သူမသာ မြင်တွေ့ခဲ့ပါက ဤနေရာတွင် မည်သည်များ ဖြစ်ပျက်နေသည်၊ ၎င်းသည် ကောင်းသောလက္ခဏာလော သို့မဟုတ် ဆိုးသောလက္ခဏာလော ဆိုသည်ကို နားလည်နိုင်ကောင်း နားလည်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် တပည့်တစ်ဦး၏ ခြံဝန်းရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် မြွေဘုရင်နှင့် မိစ္ဆာမုဆိုးသားရဲ မုဆိုးကြယ်ကိုလည်း ခေါ်ထုတ်လိုက်၏။</p> <p>​"ဟင်... ဒီဘုရင်ကြီးကို ဘာကိစ္စနဲ့ ဒီကို ခေါ်တာလဲ" မြွေဘုရင်က လုံချန်းအား မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>​"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ မင်းတို့တွေ အပျော်တမ်း ကစားချင်သလားလို့ မေးမလို့ပါ" လုံချန်းက ဖြဖြပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ငါတော့ ဘာလဲမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက တစ်ခုခုတော့ ထူးခြားနေသလိုပဲ။ ဘယ်လို အပျော်အပါးမျိုးလဲ။ ဒီအရှင်သခင်က ပျော်စရာဆိုရင် သဘောကျတယ်" မြွေဘုရင်က ဆိုသည်။</p> <p>​"ဒီအထပ် တစ်ထပ်လုံးက ငါတို့အတွက် အမဲလိုက်ကွင်းပြင်ကြီးပဲ။ ဘယ်သူမှ ဝင်လို့မရသလို ဘယ်သူမှလည်း ထွက်လို့မရဘူး။ ဒီမှာ ကောင်းကင်အဆင့် ထိပ်ဆုံး ကျင့်ကြံသူ ရာပေါင်းများစွာ ရှိနေတယ်။ သူတို့အားလုံးက မင်းတို့ရဲ့ သားကောင်တွေပဲ။ အခု ငါတို့ ပြိုင်ပွဲလုပ်ကြရအောင်။ ဘယ်သူ လူအများဆုံး သတ်နိုင်မလဲဆိုတာပေါ့။ မင်းနဲ့ မုဆိုးကြယ်က တစ်ဖွဲ့၊ ငါက တစ်ဖွဲ့ပေါ့" လုံချန်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​မြွေဘုရင်က လုံချန်းအား မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>​"မင်း နေမကောင်းဖြစ်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်" မြွေဘုရင်က မေးသည်။</p> <p>​"မဟုတ်ပါဘူး" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>​မြွေဘုရင်က ဘာမှထပ်မပြောဘဲ လုံချန်း၏ မျက်လုံးများကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>​"ကောင်းပြီ... စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ ဒီဘုရင်ကြီး မင်းနဲ့ ကစားပေးမယ်။ နိုင်တဲ့သူက ဘာရမှာလဲ"</p> <p>​"မင်းတို့ နိုင်ရင် နှစ်ယောက်လုံးကို ဆုလာဘ်ကောင်းကောင်း ပေးမယ်၊ ပြီးတော့ မင်းကို သားရဲနယ်မြေရဲ့ ဘုရင်အဖြစ် ငါ ကြေညာပေးမယ်။ ငါ နိုင်ရင်တော့ အနိုင်ရတဲ့ အရသာကို ခံစားရမှာဖြစ်သလို မင်းက ငါ့ကို ဘုရင်လို့ ခေါ်ရမယ်" လုံချန်းက ဆိုသည်။</p> <p>​"ဟွန့်... ဒါဆိုရင်တော့ ငါပဲ နိုင်မှာ သေချာတယ်။ သွားကြစို့ ခွေးပေါက်လေး။ တကယ့်ဘုရင်တစ်ပါးနဲ့ သူ့ရဲ့ခွေးပေါက်လေး ဘာလုပ်နိုင်သလဲဆိုတာ ပြရအောင်" မြွေဘုရင်က မုဆိုးကြယ်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ဝူး..." မုဆိုးကြယ်က မြွေဘုရင်ကို ကြည့်၍ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။</p> <p>​"ဘာလဲ... ဘယ်သူ့ကို ခွေးပေါက်လို့ ခေါ်နေတာလဲ။ ဒီဘုရင်ကြီးက သူ့ကိုယ်သူ ခွေးပေါက်လို့ ခေါ်နေတာတော့ မဟုတ်လောက်ဘူးမလား။ ဟုတ်တာပေါ့... မင်းကို ခေါ်တာလေ။ ကလေးကလားတွေ ပြောမနေနဲ့တော့၊ သွားကြစို့။ ငါတို့ရဲ့ အစွမ်းကို သက်သေပြရမယ့်အချိန်ပဲ။ ဒီလူသားကို မင်း ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်လဲဆိုတာ မပြချင်ဘူးလား။ ဒါဟာ အခွင့်အရေးပဲ" မြွေဘုရင်က ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p>​မုဆိုးကြယ်သည်လည်း မြွေဘုရင်နောက်မှ ပြေးလိုက်သွားတော့သည်။ လုံချန်းသည် ပြုံးလျက် ရှေ့မှ တံခါးကို ပြန်ကြည့်လိုက်၏။ သူသည် တံခါးကို ကန်ဖွင့်၍ ခြံဝန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။</p> <p>​"ထတော့ နေမင်းကြီးရဲ့" လုံချန်းက အကျယ်ကြီး ရယ်မောရင်း အခန်းထဲ ဝင်သွားသည်။ သို့သော် အထဲကို မြင်လိုက်ရသည့် အခါတွင်မူ သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>​ကုတင်ပေါ်တွင် အဝတ်အစားမပါဘဲ လဲလျောင်းနေသည့် အမျိုးသားတစ်ယောက်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို သူ တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ့အား တုန်လှုပ်စေသည်မှာ ထိုအရာ မဟုတ်ပေ။ သူ လူသတ်လာသည့် လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်တွင် အတူနေနေတုန်း သတ်ခဲ့ရသည့် အခြေအနေများစွာ ကြုံဖူးသည်။ ယခု သူ့အား အံ့သြသွားစေသည်မှာ ထိုမိန်းကလေး ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်ပင်။</p> <p>​ထိုမိန်းကလေးသည် တခြားသူမဟုတ်ပေ။ မူလင်းကို သတ်ခဲ့သည့် မီလောင် ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​"ပျော်နေကြတာလား" လုံချန်းက အခန်းထဲ ဝင်ရင်း ရယ်မောကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"မင်းက ဘယ်သူလဲ..."</p> <p>​ထိုအမျိုးသားသည် အသံကြားသဖြင့် ထရပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုံချန်း၏ ဝိညာဉ်ဓားက ထိုလူ၏ ဦးခေါင်းကို ကုတင်နှင့် တစ်ပါတည်း တွဲရိုက်၍ သတ်ပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​မီလောင်သည် မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် ထိတ်လန့်သွား၏။</p> <p>​"နင်... နင် ဘယ်သူလဲ" သူမသည် နောက်ကျော နံရံနှင့် ကပ်သွားသည့်အထိ ကြောက်လန့်တကြား မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ဪ... ဟုတ်သားပဲ။ ဒီရုပ်နဲ့ဆို နင် ငါ့ကို မှတ်မိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ ပြင်လိုက်မယ်" လုံချန်းက သူ၏ မျက်နှာဖုံးက တခြားရုပ် ပြနေသည်ကို သတိရသွားသည်။ သူသည် မျက်နှာကို မူလင်း၏ ရုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်၏။</p> <p>​"မူ... မူလင်းလား" မီလောင်သည် မယုံနိုင်စရာ ကောင်းသည့် မျက်နှာထားဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>​"အင်းလေ... နင် သတ်လိုက်တဲ့ လူပေါ့" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း သူမဆီ လျှောက်သွားသည်။</p> <p>​"နင် ကျောင်းတော်ယဇ်ပူဇော်ပွဲမှာ နိုင်ပြီးတော့ သတ္တိတွေ တော်တော်ရှိလာတာပဲ မဟုတ်လား။ ငါ သတိပေးထားမယ်။ ငါ့နားကို တိုးမလာနဲ့" မိလောင်က လုံချန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းကို သုံးကာ သူမရှေ့မှာတင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖမ်းချုပ်၍ နံရံတွင် ကပ်ထားလိုက်ကာ သူမ၏ နားနားသို့ ကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။</p> <p>​"တိုးလာရင် ဘာဖြစ်မှာလဲ။ နင် ကျောင်းတော်ယဇ်ပူဇော်ပွဲကို မြင်ခဲ့တာပဲ။ ငါက နင့်ထက် ပိုအစွမ်းထက်မှန်း နင် သိပါတယ်။ နင့်ရဲ့ ရည်းစားကိုတောင် ငါ သတ်ခဲ့သေးတာပဲ။ နင် ငါ့ကို ဘယ်လိုမှ ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>​"ပြောစမ်းပါဦး... ငါ့ကို သတ်ရတာ ပျော်ရဲ့လား" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p>​မိလောင်၏ မျက်လုံးထဲမှ မျက်ရည်များ စတင်ကျဆင်းလာသည်။</p> <p>​"ငါ... ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ မိုက်မဲခဲ့လို့ပါ။ အဲဒါအတွက် နောင်တရပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ အဲဒီအတွက် ငါ အစားပြန်ပေးပါ့မယ်။ နင် ခိုင်းတာမှန်သမျှ လုပ်ပါ့မယ်" မီလောင်က ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို လုံချန်းနှင့် ကပ်လိုက်သည်။</p> <p>​"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ ဘယ်လို အစားပြန်ပေးမှာလဲ။ ငါ့အတွက် နင် ဘာလုပ်ပေးနိုင်မှာလဲ"</p> <p>​"ငါ နင့်ရဲ့ မိန်းမ ဖြစ်ပေးမယ်။ နင့်ကို ပျော်ရွှင်အောင် ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို သုံးပြီး လုပ်ပေးမယ်။ နင် ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို စိတ်ကြိုက် သုံးလို့ရပါတယ်" မီလောင်က ဆိုသည်။</p> <p>​"တကယ်ကြီး ငါ့မိန်းမ လုပ်မှာလား" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ ရင်သားအား တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။</p> <p>​"အို... အသင့်ပါ မောင်ရယ်" မိလောင်က ညည်းတွားရင်း ခေါင်းညိတ်ပြ၏။</p> <p>​"ဟာသပဲ၊ နင်က ငါ့မိန်းမ ဖြစ်ပေးမယ် ဟုတ်လား။ နင်ဟာ ငါ့မိန်းမရဲ့ ခြေသည်းတစ်ဖက်စာတောင် မမှီပါဘူး" လုံချန်းက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် လက်ကို အားစိုက်လိုက်သည်။</p> <p>​သူ၏ လက်သီးသည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်သွားပြီး နှလုံးသားကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။</p> <p>​"ငါ့ရဲ့ အချစ်ကို ခံယူနိုင်လောက်အောင် နင့်နှလုံးသားက ခိုင်မာရဲ့လား ကြည့်ကြတာပေါ့" လုံချန်းက သူမ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်၏။ သူသည် လက်ကို ဆုပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ နှလုံးသားကို ချေမွပစ်လိုက်သည်။</p> <p>​မီလောင်၏ မျက်လုံးများသည် ပြူးကျယ်သွားပြီး လုံချန်း၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူမ သတ်ခဲ့သည့် လူက သူမကို ပြန်သတ်လိမ့်မည်ဟု သူမ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေ၏။ သူမ၏ နောက်ဆုံးအတွေးသည် လုံချန်းကို မုန်းတီးနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ထိုသည်က လူများ ပြောပြောနေကြသည့် ကံကံ၏အကျိုး ဆိုသည်လားဟု သူမ တွေးနေမိခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​သူမ၏ မျက်လုံးများ မှိတ်သွားတော့သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် သူမ၏ အလောင်းကို ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ သူ ခြံဝန်းထဲမှ ထွက်မသွားခင်မှာပင် ထိုလူ၏ ခေါင်းထဲမှ ဝိညာဉ်ဓားသည် ပြန်ထွက်လာပြီး သူ့နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် နောက်ထပ် ခြံဝန်းတစ်ဝင်းသို့ ဆက်သွား၏။ ဆယ်မိနစ်ခန့်အတွင်းမှာပင် အထပ်တစ်ထပ်လုံး၌ အော်ဟစ်သံများ ဟိန်းထွက်နေတော့သည်။ လူများသည် သူတို့၏ ခြံဝန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး စုဝေးလာကြသည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ကောင်းကင်အဆင့် ထိပ်ဆုံး ကျင့်ကြံသူ ၅၀ ခန့်ရှိသည့် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။</p> <p>​"ဒါမှ တကယ် စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းတာ။ ငါ ကြိုးစားခဲ့ရသမျှ အရာအားလုံးက ဒီအတွက် ထိုက်တန်ပါတယ်။ ဂိုဏ်းကြီးတွေက အကြီးအကဲတွေကို တိုက်ခိုက်ပြီးကတည်းက ငါ့ရဲ့ သွေးတွေ ဆူပွက်နေစေဖို့ ဒီလို တိုက်ပွဲမျိုးကို လိုလားနေတာ" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"အရင်တစ်ခေါက်ကတော့ စစ်ပလွေကို သုံးခဲ့ရပေမဲ့ အခုတော့ မလိုတော့ဘူး။ ငါ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ" လုံချန်းက လေပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"မိုးကြိုးဓားသွား" လုံချန်းက သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ကောင်းကင်ယံသို့ မြှောက်လိုက်သည်။</p> <p>​လူတိုင်း၏ အပေါ်တွင် တိမ်တိုက်များ ပေါ်လာပြီး မှောင်မည်းလာ၏။ ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးများ လက်ခနဲ ဖြစ်လာသည်။</p> <p>​"မစောင့်ကြနဲ့၊ သူ့ကို အခွင့်အရေး မပေးနဲ့။ အခုချက်ချင်း သတ်ကြဟေ့"</p> <p>​တပည့်များသည် လုံချန်းဆီသို့ ပြေးတက်လာကြသည်။</p> <p>​"ဝိဇ္ဇာဓား" လုံချန်းက သူ၏ ညာဘက်လက်ကိုလည်း မြှောက်လိုက်၏။ ၁၀ မီတာခန့် ရှည်သည့် ဝိဇ္ဇာဓားကြီးသည် သူ၏ လက်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။ သူသည် အရှေ့သို့ ညွှန်လိုက်၏။</p> <p>​ဝိဇ္ဇာဓားကြီးသည် သူ့ဆီ ပြေးလာနေသည့် လူများဆီသို့ ပျံသန်းသွားပြီး သူတို့၏ ရင်ဘတ်များကို တောက်လျှောက် ဖောက်ထွက်သွားသည်။ လုံချန်းသည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကိုလည်း ချလိုက်၏။ မိုးကြိုးတန်းကြီးသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အပြစ်ပေးမှုအလား လူအုပ်ထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save