Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၁၆) ကျောင်းတော်ကို ဖျက်ဆီးခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထိုမှောင်မိုက်သော ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံတွင် တစ္ဆေကျောင်းတော်၏ အစောင့်များနှင့် တပည့်များမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး သုတ်သင်ခြင်း ခံကြရလေသည်။ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေရမည့် ညဉ့်ဦးယံမှာ အသံကုန်အော်ဟစ်သော အသံများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေတော့၏။</p> <p>​ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ ထိုသူတို့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်စွမ်းရှိသူများမှာ ဤအော်ဟစ်သံများကို ကြားနိုင်သည့် အကွာအဝေးတွင် ရှိမနေကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အော်ဟစ်သံများကို ကြားနိုင်သူများမှာလည်း မိမိတို့ကိုယ်တိုင် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန်အတွက်သာ အသည်းအသန် ကြိုးစားနေကြရ၏။</p> <p>​လုံချန်းသည် တစ္ဆေကျောင်းတော်၏ အထပ်များကို တစ်ထပ်ပြီးတစ်ထပ် ဆက်တိုက် ရှင်းလင်းလာခဲ့သည်။ ၁၉ ထပ်၊ ၁၈ ထပ်နှင့် ၁၇ ထပ်တို့ကို တစ်ထပ်ပြီးတစ်ထပ် သုတ်သင်ပစ်ခဲ့၏။ ညမကုန်ဆုံးမီမှာပင် လုံချန်းသည် အထပ်အားလုံးရှိ တပည့်များကို သတ်ဖြတ်ကာ ရှင်းလင်းပြီးစီးခဲ့လေပြီ။</p> <p>​သူသည် တပည့်များကို သတ်ဖြတ်ရုံသာမက ကျောင်းတော်အတွင်းရှိ အဖိုးတန် အဆောက်အအုံများကိုလည်း ရှာဖွေကာ ကိုယ်ပိုင်အတတ်ပညာများ၊ ဆေးဥယျာဉ်အတွင်းရှိ ဆေးဘက်ဝင် အပင်များနှင့် ရတနာတိုက်အတွင်းမှ အဖိုးတန်လက်နက်များကိုပါ သိမ်းကျုံးယူငင်ခဲ့သည်။ အသုံးမဝင်သော အမှိုက်ကဲ့သို့ ပစ္စည်းများကိုသာ ချန်ထားရစ်ခဲ့၏။</p> <p>​သူရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည့် အကြီးမားဆုံးသော အခက်အခဲမှာ ကျောင်းတော်၏ ပညာရပ်များနှင့် လက်နက်တိုက်ကို စောင့်ကြပ်နေကြသည့် ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် တစ်ပိုင်း ကျင့်ကြံသူများပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ၎င်းတို့မှာ ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် အစစ်အမှန်များ မဟုတ်ကြသေးပေ။</p> <p>​လုံချန်းသည် မိမိ၏ အစွမ်းကို စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် ၎င်းတို့ကို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ရင်ဆိုင်သတ်ဖြတ်လိုသော်လည်း အချိန်မလောက်ငတော့သဖြင့် အရိပ်အသွင် ပြောင်းလဲခြင်းနှင့် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ပညာရပ်များကို အသုံးပြုကာ တိတ်တဆိတ်သာ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ မိုးမလင်းမီ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာနိုင်ရန်အတွက် ကျောင်းတော်၏ ရတနာများကို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင်ပင် လုယူကာ အောက်ထပ်များသို့ ဆက်လက်ဆင်းသက်ခဲ့၏။</p> <p>​လုံချန်းသည် ပထမထပ်ရှိ လူအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ပြီးစီးချိန်တွင် အရုဏ်တက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​"အကုန်လုံး ပြီးသွားပြီ။ အကြီးအကဲတွေနဲ့ ကျောင်းတော် ခေါင်းဆောင်တွေကလွဲရင် အားလုံး သေကုန်ကြပြီ။ တကယ်လို့သာ ကျောင်းတော် ခေါင်းဆောင်တွေက ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ထိပ်ဆုံး ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက်မက အစွမ်းမထက်ဘူးဆိုရင် သူတို့ကိုပါ အကုန်ဖျက်ဆီးပစ်ချင်သေးတာ" လုံချန်းက မြေပြင်ပေါ်မှ သွေးကွက်များကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>​"လက်စားချေမှုရဲ့ ပထမပိုင်းမှာ နင် တော်တော်လေး ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။ နင် သင်ယူတတ်မြောက်လာပြီပဲ။ ရက်စက်တတ်တာက ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဦးနှောက်မပါဘဲ သတ်ဖြတ်နေတာကတော့ အသုံးမဝင်ဘူး။ ကျောင်းတော်မှာ ခေါင်းဆောင်တွေ အများကြီး ရှိနေသေးတာမို့လို့ တစ်ခုခု ဆုံးရှုံးမှုမရှိဘဲ နင် ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ နောင်ကျမှ နင် ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာတဲ့အခါ ပြန်လာခဲ့ပေါ့။ အခုလောလောဆယ်တော့ တစ္ဆေကျောင်းတော်ကို နင် တော်တော်လေး ပျက်စီးအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီပဲ" ရွှင်းက ဆိုသည်။ "အခုတော့ ဒီကနေ ထွက်သွားကြရအောင်" သူမက ဆက်ပြော၏။</p> <p>​"အင်း..." လုံချန်းက ပြန်ထူးရင်း လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင် တံခါးပေါက်တစ်ပေါက် သူ၏ရှေ့တွင် ပွင့်လာတော့သည်။</p> <p>​"ဒါဟာ ဒီနေ့အတွက် ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံး ဟင်းလင်းပြင် တံခါးပေါက်ပဲ။ ငါ သွားနိုင်သလောက် အဝေးဆုံးကို သွားမယ်" ထိုသို့ ဆိုကာ သူသည် ထိုတံခါးပေါက်အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်လေသည်။</p> <p>​ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်ပြင်ကြီး... မျက်စိတစ်ဆုံး ရေပြင်ပြာပြာကြီးများကိုသာ မြင်တွေ့နေရ၏။ ရေပြင်မှာ ကြည်လင်နေပြီး ဤလောကတွင် အသန့်ရှင်းဆုံးသော ရေများကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။ ညင်သာသော လေပြေများက ရေပြင်ကို တိုက်ခတ်နေစဉ်မှာပင် ရေပြင်ထက်၌ ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်း တစ်ကြောင်း ပေါ်လာ၏။ ထိုအက်ကြောင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာပြီး တံခါးပေါက် တစ်ပေါက် ဖြစ်လာတော့သည်။</p> <p>​ထိုတံခါးပေါက်အတွင်းမှ လူတစ်ယောက် လှမ်းထွက်လာခဲ့သည်။ အသက် ၂၀ အောက်သာ ရှိဦးမည့် ထိုလူငယ်လေးမှာ အမည်းရောင် ဆံပင်များနှင့် လှပသော ရွှေရောင်မျက်လုံးများကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။ ကျောပေါ်တွင် ရဲရဲနီသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း အဝတ်အစားများမှာ သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏လက်ထဲတွင်မူ ထိတ်လန့်စရာ အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသော လှပသည့် ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ လေပေါ်တွင် ရပ်နေလေသည်။</p> <p>​သူ၏နောက်ကွယ်မှ ဟင်းလင်းပြင် တံခါးပေါက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။</p> <p>​"ငါတို့ အဆုံးမဲ့ ပင်လယ်ပြင်ဆီ ပြန်ရောက်လာပြီပဲ" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် သူ၏ ရှေးဟောင်းလက်စွပ်အတွင်းသို့ ဝိညာဉ်အာရုံ စေလွှတ်ကာ ကမ္ဘာငယ်လေးအတွင်းရှိ အခြေအနေများကို ကြည့်ရှုလိုက်၏။ သူ၏ဖခင်မှာ အသက်ကယ် ဆေးလုံးများကြောင့် ပြန်လည်ကျန်းမာလာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူ ဝမ်းသာသွားသည်။ သို့သော် သူ၏မိခင်မှာမူ ငိုကြွေးနေဆဲ ဖြစ်၏။</p> <p>​"သူတို့ ဘာလို့ ငိုနေကြတာလဲ။ ငါ့ကြောင့်လား။ ဪ... ငါ အန္တရာယ်ရှိနေပြီလို့ သူတို့ ထင်နေကြတာ ဖြစ်မှာပဲ" လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။ "ငါ သူတို့ကို အကျိုးအကြောင်း ရှင်းပြရလိမ့်မယ်"</p> <p>​ထို့နောက် သူသည် သားရဲနယ်မြေအတွင်းမှ မြွေဘုရင်ကို ခေါ်ထုတ်လိုက်၏။</p> <p>​"ဒီဘုရင်ကြီး အေးအေးဆေးဆေး နားနေတာကို... မင်းက တကယ်ပဲ ခေါ်ထုတ်ရသလား" မြွေဘုရင်က လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ငါ မင်းကို ခေါ်မယ်လို့ ပြောထားသားပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကိစ္စတွေ အားလုံး ပြီးသွားပြီဆိုတော့ ထွက်သွားဖို့ အချိန်တန်ပြီ။ မင်း ခန္ဓာကိုယ်ကို နည်းနည်း ကြီးအောင်လုပ်ဦး။ ငါ့မိသားစုနဲ့ စကားပြောချင်လို့။ သူတို့က ပျံသန်းနိုင်စွမ်း မရှိတော့ မင်းပေါ်မှာ ထိုင်ရလိမ့်မယ်" လုံချန်းက ဆိုသည်။</p> <p>​"မင်းကတော့ ဒီဘုရင်ကြီးကို ရထားလုံးလိုပဲ သုံးချင်နေတာပဲ။ ကောင်းပြီလေ... ဒီတစ်ခါပဲနော်" ထိုသို့ ဆိုကာ မြွေဘုရင်မှာ တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာပြီး လူ ၂၀ ခန့် အေးဆေးစွာ လိုက်ပါနိုင်သည့် အရွယ်အစားသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p>"ဘယ်ဘက်ကို သွားရမှာလဲ" ​လုံချန်းသည် သူ၏ ကျောပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်တွင် မြွေဘုရင်က မေးသည်။</p> <p>လုံချန်းသည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းမှ အဆောင်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ ၎င်းမှာ သူ ကျိရှန်းအား ပေးအပ်ခဲ့သော အဆောင်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည့် အဆောင်ဖြစ်သဖြင့် ကျိရှန်း ရှိနေသည့် အရပ်မျက်နှာကို သိနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​လုံချန်းက အဆောင်ကို အသက်သွင်းလိုက်သောအခါ မြှားတစ်စင်း ပေါ်လာပြီး အရပ်မျက်နှာတစ်ခုသို့ ညွှန်ပြလေသည်။</p> <p>​"တောင်ဘက်ကို သွားမယ်။ အဲဒါ ငါတို့သွားမယ့် နေရာပဲ" လုံချန်းက ပြောလိုက်ရာ မြွေဘုရင်သည် စတင်ပျံသန်းတော့သည်။</p> <p>​ရှေးဟောင်း ဂူသင်္ချိုင်းအတွင်း၌မူ ကျောင်းတော်သခင်နှင့် အခြားသူများမှာ သတိမေ့နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ ကျောင်းတော်သခင်သည် ပထမဆုံး သတိပြန်ရလာသူ ဖြစ်၏။</p> <p>​သူသည် မိမိ၏ ဦးခေါင်းကို ကိုင်လျက် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ "ဒါ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။ အဲဒီကောင်လေးက ဘယ်သူလဲ" သူက ထရပ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>​"သူ့မှာ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ရှိပုံလည်း မရဘူး။ လေ့ချီကို ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလောက် အလွယ်တကူ သတ်နိုင်ပြီး ငါတို့ကိုရော ဘာမှမလုပ်ဘဲ ဒဏ်ရာရအောင် ဘယ်လို လုပ်နိုင်ခဲ့တာလဲ" ကျောင်းတော်သခင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​"ဒါဆိုရင် ဒီဂူသင်္ချိုင်းထဲက အရာက ဖျက်ဆီးခြင်း လက်နက်မဟုတ်ဘဲ... အဲဒါ... အဲဒါ ဖြစ်နေတာလား" ကျောင်းတော်သခင်က ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကို တွေးတောမိသွားသည်။</p> <p>​"ဟောကိန်းတွေနဲ့ စာသားတွေက ရတနာအကြောင်းမဟုတ်ဘဲ အဲဒီကောင်လေးအကြောင်း ဆိုရင်တော့ အဓိပ္ပာယ်ရှိသွားပြီ။ ငါတို့ ဘာတွေ လုပ်မိလိုက်တာလဲ။ နေဦး... ငါတို့မှာ အခွင့်အရေး ရှိသေးတယ်။ အဲဒီလူကို ရှာရမယ်။ သူက ဘာမှနားမလည်သေးတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ တူတယ်။ စောစောက စွမ်းအင်ပေါက်ကွဲမှုက ငါတို့ရဲ့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကြောင့် ဖြစ်မှာပါ။ သူနဲ့သာ ရင်းနှီးအောင် လုပ်နိုင်ရင် အခြေအနေကို ပြန်ပြင်လို့ ရသေးတယ်"</p> <p>​"ငါ အဲဒီကောင်လေးကို ရှာရမယ်။ သူ သိပ်ဝေးဝေး မသွားနိုင်သေးပါဘူး။ ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ ဒါမှမဟုတ် ကျောင်းတော်ရဲ့ ၂၆ ထပ်မှာပဲ ရှိဦးမှာပါ။ သူက ကူးပြောင်းရေး ဝင်္ကပါတွေကို မသုံးတတ်တော့ ဒီကနေ ထွက်သွားလို့ မရဘူး။ ငါတို့ သူ့ကို ရှာရမယ်" ထိုသို့ ဆိုကာ ကျောင်းတော်သခင်က လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်၏။</p> <p>​"ထကြစမ်း၊ ငတုံးတွေ" သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ယဇ်ပုရောဟိတ်များမှာ လွင့်ထွက်သွားပြီး တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး သတိပြန်ရလာကြသည်။</p> <p>​"ဟိုကောင်လေး ဘယ်မှာလဲ"</p> <p>"သူက သိပ်အစွမ်းထက်တာပဲ"</p> <p>"သူ ထွက်သွားပြီလား"</p> <p>ယဇ်ပုရောဟိတ်များက မေးခွန်းများစွာ မေးမြန်းကြတော့သည်။</p> <p>​"ငါတို့မှာ အချိန်ဖြုန်းနေဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ အဲဒီကောင်လေးက ငါတို့ ရှာရမယ့်သူပဲ။ ဟောကိန်းထဲက အရာဟာ သူပဲ။ ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခုလုံးကို ရှာကြ။ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ဖြစ်ဖြစ် သူ့ကို ရှာတွေ့အောင် ရှာ။ ရှာတွေ့တဲ့အခါကျရင်လည်း ငါ့ကလေးလိုမျိုး သေချာဆက်ဆံကြ။ ဘယ်သူမှ သူ့ကို မခြောက်လှန့်ရဘူး၊ နာကျင်အောင် မလုပ်ရဘူး၊ မဟုတ်ရင် မင်းတို့ သေရမယ်။ အခု ချက်ချင်း ထွက်သွားပြီး လူစုခွဲရှာကြ" ကျောင်းတော်သခင်က ပြောဆိုကာ ခန်းမထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။</p> <p>​သူတို့ တံခါးနှစ်ချပ်ရှိရာ ခန်းမသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင်တော့ ရုပ်ထုနှစ်ရုပ်အနက် တစ်ရုပ်မှာ ပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save