Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၁၇) ကျောင်းတော်သခင်၏ ဒေါသ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျောင်းတော်သခင်နှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့သည် တံခါးနှစ်ချပ်ရှိရာ စင်္ကြံလမ်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုနေရာမှာ လူငယ်လေး ပျောက်ကွယ်မသွားမီ ရုပ်ထုကို လက်ဖြင့် ထိတွေ့ခဲ့သည့် နေရာပင် ဖြစ်၏။</p> <p>​အမည်းရောင်တံခါးရှေ့ရှိ ရုပ်ထုမှာ မူလအတိုင်း ရှိနေသော်လည်း အဖြူရောင်တံခါးရှေ့ရှိ ရုပ်ထုမှာမူ အပိုင်းပိုင်းပြတ်လျက် အပျက်အစီးများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။</p> <p>​"အဲဒီကောင်လေး ဒီကို ရောက်ခဲ့တာ သေချာတယ်။ ငါတို့ထဲက ဘယ်သူမှလည်း ဒီရုပ်ထုကို လာဖျက်ဆီးစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ မေးစရာရှိတာက သူ ဒါကို ဘာလို့ လုပ်ခဲ့တာလဲ ဆိုတာပဲ။ သူ့ရဲ့ အစွမ်းတွေကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ မတော်တဆ ဖျက်ဆီးမိသွားတာများလား" ယဇ်ပုရောဟိတ် တစ်ဦးက ပျက်စီးနေသော ရုပ်ထုအပိုင်းအစများကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"အဲဒါလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ဒီရုပ်ထုကို သူ ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်ဆိုတာ ငါ မသံသယမရှိဘူး။ ပြီးတော့ အရင်တစ်ခေါက်ကလိုပဲ သူ စွမ်းအင်တွေ မထိန်းနိုင်ဖြစ်သွားတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက် အမည်းရောင်တံခါးထဲကို ဝင်ကြည့်လိုက်ဦး။ သူ အဲဒီမှာ နားနေတာမျိုး ဖြစ်နိုင်မဖြစ်နိုင် ငါတို့ အတည်ပြုဖို့ လိုတယ်" ကျောင်းတော်သခင်က အမည်းရောင်တံခါးကို ကြည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။</p> <p>​ယဇ်ပုရောဟိတ်တစ်ဦးမှာ ကျောင်းတော်သခင်၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း အမည်းရောင်တံခါးအတွင်းရှိ စင်္ကြံလမ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။</p> <p>​ကျောင်းတော်သခင်နှင့် ကျန်ရှိသောသူများမှာမူ ဂူသင်္ချိုင်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုလုံးနှင့် အပျက်အစီးများကြားတွင် လူစုခွဲ၍ ရှာဖွေကြတော့သည်။ သူတို့သည် နယ်မြေအနှံ့အပြားတွင် အပူတပြင်း ရှာဖွေခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့လိုချင်သောသူကို ရှာမတွေ့ခဲ့ကြပေ။ ထိုသူမှာ ဤနေရာတွင် ရှိမနေတော့သကဲ့သို့ပင်။</p> <p>အမြီး​ကိုးချောင်း ရွှေဖီးနစ်ရုပ်ထုကို ထိတွေ့ပြီးနောက် ထိုလူငယ်လေးမှာ အစအနဖျောက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ ရိပ်မိခြင်း မရှိကြပေ။</p> <p>​နာရီအနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူတို့အားလုံး ဂူသင်္ချိုင်းအနားတွင် ပြန်လည် ဆုံတွေ့ကြသည်။</p> <p>​"အဲဒီကောင်လေးကို တစ်ယောက်ယောက် ရှာတွေ့ကြလား" ကျောင်းတော်သခင်က မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p>​"ကျွန်တော်တော့ ဘယ်နေရာမှာမှ ရှာမတွေ့ဘူး။ ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေရဲ့ တောင်ဘက်ပိုင်း တစ်ခုလုံးကို ရှာခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီကောင်လေး ရှိမနေဘူး"</p> <p>"ကျွန်တော်လည်း အပျက်အစီးတွေကြားထဲမှာ ရှာခဲ့တယ်၊ သူ အဲဒီမှာ မရှိဘူး"</p> <p>​ယဇ်ပုရောဟိတ်များက ကျောင်းတော်သခင်အား အသီးသီး ပြန်လည်ဖြေကြားကြသော်လည်း အားလုံး၏ အဖြေမှာ ထပ်တူပင် ဖြစ်နေ၏။ သူတို့အားလုံး ထိုလူငယ်လေးကို ရှာမတွေ့ခဲ့ကြပေ။</p> <p>​"ဒါဆိုရင်တော့ သူ ကူးပြောင်းရေး ဝင်္ကပါ ရှိတဲ့ဘက်ကို သွားခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်" ကျောင်းတော်သခင်က ဆိုကာ ကူးပြောင်းရေး ဝင်္ကပါရှိရာသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။</p> <p>​ခဏအကြာတွင် သူတို့အားလုံး ကူးပြောင်းရေး ဝင်္ကပါအနားသို့ ရောက်ရှိလာကြသော်လည်း မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် အားလုံးမှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကြရ၏။</p> <p>​"အလောင်းတွေ... အဲဒီကောင်လေးက ဒီမှာလည်း စွမ်းအင်တွေ မထိန်းနိုင်ဘဲ သတ်ခဲ့တာလား" အကြီးအကဲတစ်ဦးက ကူးပြောင်းရေး ဝင်္ကပါအနားရှိ အစောင့်များ၏ အလောင်းကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ အဲဒီကောင်လေးရဲ့ လက်ချက်မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ကို ဓားနဲ့ သတ်ထားတာ။ တစ်ယောက်ယောက်က သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ပြီး သတ်သွားတာပဲ" ကျောင်းတော်သခင်က ခေါင်းခါရင်း ဆိုသည်။</p> <p>​သူသည် အလောင်းများနားသို့ တိုးသွားပြီး အသေအချာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။</p> <p>​"သူတို့က ဓားနဲ့ တိုက်ခိုက်ခံထားရတာ၊ သတ်တဲ့သူကလည်း သိပ်မြန်တယ်။ ဒါဟာ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်မှုပဲ ဆိုတာ သေချာတယ်။ ဒါဟာ ဟိုလူလိမ်ရဲ့ လက်ချက်ပဲ။ သူက အဲဒီနေရာကနေ လွတ်မြောက်လာခဲ့ပေမဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲကနေတော့ မထွက်သွားနိုင်သေးဘူး။ အစောင့်တွေကို သတ်ပြီး ငါတို့ရဲ့ ကူးပြောင်းရေး ဝင်္ကပါကို သုံးပြီးတော့ ထွက်သွားတာပဲ" ကျောင်းတော်သခင်က လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ဒါဆိုရင် အဲဒီလူယုတ်မာက လွတ်မသွားသေးဘူးပေါ့။ သူ တစ္ဆေကျောင်းတော်ထဲမှာပဲ ရှိနေဦးမှာပဲ" ယဇ်ပုရောဟိတ် တစ်ဦးက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဆိုသည်။</p> <p>​"အဲဒီကောင်ကတော့ လွတ်သွားလောက်ပြီ။ သူက ကူးပြောင်းရေး ဝင်္ကပါတွေကို မသုံးတတ်တဲ့ ဟိုကလေးနဲ့ မတူဘူး။ သူ့ကိုယ်သူ လူမိသွားပြီဆိုတာ သိတာနဲ့ ဒီမှာ ဆက်နေမှာမဟုတ်ဘူး။ ပထမထပ်က အစောင့်တွေလည်း သူ့ကို တားနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ အခုဆိုရင် သူ ပင်လယ်ပြင်ထဲ ရောက်နေလောက်ပြီ" ကျောင်းတော်သခင်က သက်ပြင်းချရင်း ခေါင်းခါလိုက်၏။</p> <p>​"အခုလောလောဆယ် အရေးကြီးဆုံးက ဟိုလူငယ်လေးကို ရှာဖို့ပဲ။ သူက ဘယ်အရာထက်မဆို ပိုအရေးကြီးတယ်။ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ဖြစ်ဖြစ် သူ့ကို ရှာတွေ့အောင် ရှာရမယ်" ထိုသို့ ဆိုကာ ကျောင်းတော်သခင်သည် ကူးပြောင်းရေး ဝင်္ကပါအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များလည်း သူ့နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားကြ၏။</p> <p>​သူတို့သည် ၂၆ ထပ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှာဖွေကြသော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။</p> <p>​"သူ ကူးပြောင်းရေး ဝင်္ကပါတွေကို သုံးပြီးတော့ အောက်ထပ်တွေကို တစ်နည်းနည်းနဲ့ ဆင်းသွားတာလား။ မဖြစ်နိုင်သလောက် ရှိပေမဲ့ ဖြစ်တော့ ဖြစ်နိုင်တယ်" ကျောင်းတော်သခင်က အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသည့် ကူးပြောင်းရေး ဝင်္ကပါများကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"မင်းတို့အားလုံး အထပ်တစ်ထပ်စီကို သွားပြီးတော့ အဲဒီကောင်လေးကို ရှာကြ။ ငါကတော့ ၂၅ ထပ်မှာ ရှာမယ်။ အစောင့်တွေကိုလည်း လိုအပ်တာမှန်သမျှ ခိုင်းကြ။ အဲဒီကောင်လေးကို ငါ လိုချင်တယ်" သူက အမိန့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>​ကျောင်းတော်သခင် ၂၅ ထပ်သို့ သွားရောက်ရှာဖွေနေစဉ် အခြားယဇ်ပုရောဟိတ်များမှာလည်း အသီးသီးသော အထပ်များသို့ သွားရောက်ကြလေသည်။</p> <p>​၂၁ ထပ်နှင့် အထက်သို့ သွားကြသည့် ယဇ်ပုရောဟိတ်မှာ ကူးပြောင်းရေး ဝင်္ကပါများကို အဆင်ပြေပြေ အသုံးပြုနိုင်ကြသော်လည်း အောက်ထပ်များသို့ ဆင်းလိုသော ယဇ်ပုရောဟိတ်များမှာမူ အခက်အခဲနှင့် ကြုံတွေ့နေရ၏။</p> <p>​ဤအထပ်ရှိ ဝင်္ကပါများမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ရှိနေသော်လည်း အောက်ထပ်သို့ သွားရန် ကြိုးစားသည့်အခါတွင်မူ တစ်ဖက်မှ တုံ့ပြန်မှု မရှိတော့ပေ။ အခြားတစ်ဖက်ရှိ ဝင်္ကပါများမှာ အလုပ်မလုပ်တော့သကဲ့သို့ပင်။</p> <p>​ထိုအထပ်တွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီလောဟု သူတို့ တွေးတောမိကြပြီးနောက် ကျောင်းတော်သခင်အား အကျိုးအကြောင်း ပြောပြရန် ၂၅ ထပ်သို့ သွားကြလေသည်။</p> <p>​၂၅ ထပ်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ သူတို့သည် အထပ် ၂၀ နှင့် အောက်ထပ်များသို့ သွားသည့် ဝင်္ကပါများကို အသုံးပြုရန် ကြိုးစားကြည့်ကြသော်လည်း အသုံးမဝင်ခဲ့ပေ။</p> <p>​"ဒါကတော့ သေချာသွားပြီ။ အောက်ထပ်တွေမှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီ။ ကျောင်းတော်သခင်ကို ရှာပြီး အကြောင်းကြားရမယ်"</p> <p>​ကျောင်းတော်သခင်က မျက်လုံးပြာနှင့် ကောင်လေးကို လိုက်ရှာနေချိန်တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်များက ကျောင်းတော်သခင်ကို လိုက်ရှာနေကြရ၏။ ခဏအကြာတွင် သူတို့သည် ကျောင်းတော်သခင်ကို ရှာတွေ့သွားကြသည်။</p> <p>​"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အောက်ထပ်တွေမှာ သွားမရှာကြဘဲ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ" ကျောင်းတော်သခင်က မျက်မှောင်ကြုတ်၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>​ယဇ်ပုရောဟိတ်များက ဖြစ်ပျက်သမျှနှင့် အောက်ထပ်ရှိ ကူးပြောင်းရေး ဝင်္ကပါများ တုံ့ပြန်မှု မရှိတော့သည့် အကြောင်းကို ရှင်းပြကြလေသည်။</p> <p>​"ငါကိုယ်တိုင် ကြည့်လိုက်မယ်" ထိုသို့ ဆိုကာ ကျောင်းတော်သခင်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်း၍ ပျောက်ကွယ်သွားပြန်၏။</p> <p>​ကျောင်းတော်သခင်သည် အထပ် ၂၀ သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ပထမဦးဆုံး မြင်လိုက်ရသည့်အရာမှာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွေးကွက်များပင် ဖြစ်သည်။ သွေးအိုင်ကြီး၏ အနားတွင် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ကိုယ် လဲလျောင်းနေ၏။</p> <p>​ထိုအလောင်းမှာ ခေါင်းပြတ်နေသော်လည်း ဦးခေါင်းမှာမူ အနီးအနားတွင်ပင် ရှိနေသည်။</p> <p>​ကျောင်းတော်သခင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အခြားသော အလောင်းများကိုလည်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အထပ်တစ်ထပ်လုံးမှာ အလောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အများစုမှာ ဓားဖြင့် သတ်ဖြတ်ခံထားရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှ၏။</p> <p>​ဤကိစ္စကို မည်သူပြုလုပ်ခဲ့သည်ကို ကျောင်းတော်သခင် ချက်ချင်းပင် သိလိုက်ရသည်။ သူသည် အံကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် စေ့လိုက်ပြီး ဒေါသကြောင့် သွေးများ ဆူပွက်လာသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ ကျောင်းတော်သခင်သည် လက်ကို တစ်ဖန်ဝှေ့ယမ်းကာ ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။</p> <p>​သူသည် ၁၉ ထပ်၊ ၁၈ ထပ်၊ ၁၇ ထပ်နှင့် ကျန်ရှိသော အထပ်များသို့ တစ်ထပ်ပြီးတစ်ထပ် သွားရောက်ကြည့်ရှုခဲ့သော်လည်း သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်မှာ တစ္ဆေကျောင်းတော် တပည့်များ၏ အလောင်းများသာ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ပထမထပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ ဤနေရာရှိ အခြေအနေမှာလည်း အတူတူပင် ဖြစ်နေ၏။</p> <p>​"မင်း... လူယုတ်မာ။ မင်းကို အနာကျင်ဆုံး နည်းလမ်းနဲ့ သေအောင် ငါ သတ်ပြမယ်လို့ ငါ ကျိန်ဆိုတယ်"</p> <p>​ကျောင်းတော်သခင်သည် ဒေါသအလိပ်လိပ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ သူ၏ ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ တစ္ဆေကျောင်းတော် တစ်ကျောင်းလုံးကို လွှမ်းခြုံသွား၏။</p> <p>​အထက်ထပ်ရှိ အကြီးအကဲများသည်လည်း ထိုအရှိန်အဝါကို ခံစားမိကြပြီး ကျောင်းတော်သခင် မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ဤမျှအထိ ဒေါသထွက်နေရသနည်းဟု တွေးတောနေမိကြသည်။ အိပ်ပျော်နေသော အကြီးအကဲအချို့မှာလည်း မွန်းကြပ်လှသော ထိုအရှိန်အဝါကြောင့် နိုးလာကြရ၏။</p> <p>​မူယွမ်သည်လည်း နိုးလာသူများထဲတွင် တစ်ဦး အပါအဝင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေသလဲဟု ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုနေစဉ်မှာပင် သူမ၏အနား၌ စာရွက်တစ်ရွက် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>​သူမ၏ သားဖြစ်သူမှာလည်း ဤနေရာတွင် ရှိမနေသဖြင့် မည်သူက ဤစာရွက်ကို လာထားသွားသနည်းဟု တွေးတောရင်း သူမသည် စာရွက်ကို ကောက်ယူကာ ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ မူလင်းသည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ၌ စွန့်စားခန်းများ ရှာဖွေနေဆဲဟု ထင်မှတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>​"ငါ့အတွက် စာတစ်စောင်လား။ ငါ မသိဘဲ ဘယ်သူကများ အထဲကို ဝင်လာနိုင်တာလဲ" သူမက ရေရွတ်ရင်း လက်ထဲက စာရွက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​စာ၏ ပထမဆုံး စာကြောင်းကို သူမ ဖတ်လိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏ မျက်နှာတွင် မျက်မှောင်ကြုတ် တစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save