Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၁၈) စာတစ်စောင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​မူယွမ်သည် စာထဲတွင် ရေးသားထားသော စာသားများကို စတင်ဖတ်ရှုလိုက်လေသည်။</p> <p>​"နေကောင်းပါစေ အကြီးအကဲယွမ်... ကျွန်တော်ဟာ ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ မူလင်းအဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး အဒေါ်နဲ့အတူ နေထိုင်ခဲ့တဲ့သူပါဆိုတာ ပြောပြချင်ပါတယ်။ အရင်ဆုံး ကျွန်တော် ပြောပြချင်တဲ့ အကြောင်းအရာတချို့ ရှိနေလို့ စာကို အဆုံးထိ ဖတ်ပေးစေချင်ပါတယ်"</p> <p>​"ကျွန်တော်ဟာ တစ္ဆေကျောင်းတော်ကလူ မဟုတ်ပါဘူး။ တစ္ဆေကျောင်းတော်က ပြန်ပေးဆွဲသွားတဲ့ ကျွန်တော့်ဖခင်ကို ကယ်ထုတ်ဖို့အတွက် ဒီကို လာခဲ့တာပါ။ ကျောင်းတော်ထဲကို ဝင်နိုင်ဖို့အတွက် တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ရုပ်သွင်ကို ယူဖို့ ရှာဖွေနေတုန်းမှာ အဒေါ်ရဲ့သား အသတ်ခံရတာကို ကျွန်တော် မြင်ခဲ့ရပါတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်... အဒေါ် ဖတ်နေတာ မှန်ပါတယ်။ မူလင်း သေဆုံးသွားပါပြီ။ သူ့ကို မီလောင်ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးက သတ်ခဲ့တာပါ။ အကြောင်းရင်းကတော့ မူလင်းဟာ သူ့ရဲ့ အစ်မဖြစ်သူနောက်ကို လိုက်နေတယ်ဆိုပြီး အထင်မှားခဲ့လို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်"</p> <p>​"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... မူလင်း သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်လို့ ကျွန်တော်က ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ အဒေါ်ရဲ့ သံယောဇဉ်ကို ကစားချင်လို့ မဟုတ်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်မိသားစုအတွက် ဒါကို မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ခဲ့ရတာပါ။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ ကျွန်တော့်ဖခင်ကို နောက်ဆုံးမှာ ကယ်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီး အခု တစ္ဆေကျောင်းတော်ကနေ ထွက်ခွာသွားပါပြီ။ အဒေါ် ဒီစာကို ဖတ်နေရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော် ကျောင်းတော်ကနေ လွတ်မြောက်သွားလောက်ပါပြီ။ ကျောင်းတော်သခင်နဲ့ တခြားသူတွေကိုလည်း ကျွန်တော်ဟာ မူလင်းမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ဖွင့်ပြောခဲ့ပြီးပါပြီ။ ကျွန်တော့်ကို မရည်ရွယ်ဘဲ ကူညီပေးခဲ့တာတွေ အားလုံးအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီစာကို ဖျက်ဆီးပစ်မလား၊ ကျောင်းတော်သခင်ကို ပြမလားဆိုတာကတော့ အဒေါ်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်အတိုင်းပါပဲ။ နှုတ်ဆက်ပါတယ်"</p> <p>​မူယွမ်သည် စာကို ကြည့်ကာ ဘာတွေးရမှန်းမသိဘဲ ငေးကြောင်နေမိ၏။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဗလာနတ္ထိ ဖြစ်သွားသလို စာသားများကို ဖတ်ရင်း ပါးစပ်ကလေး ဟကာ မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာတော့သည်။ ခဏအကြာတွင်တော့ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားရသည့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ သူမသည် အသည်းအသန် ငိုကြွေးပါတော့သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် မြွေဘုရင်၏ ကျောပေါ်တွင် ထိုင်လျက် တိုက်သစ်ဆီသို့ ဦးတည်ပျံသန်းနေသည်။ သူသည် သူ၏ ရှေးဟောင်းလက်စွပ်အတွင်းသို့ ဝိညာဉ်အာရုံ စေလွှတ်ကာ မိသားစုဝင်များကို အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်လိုက်၏။</p> <p>​လုံချန်း၏ မိသားစုဝင်များသည် အိမ်ထဲတွင် စိုးရိမ်တကြီး ထိုင်နေကြစဉ် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြင်းထန်သော လေတိုးသံများကို ခံစားလိုက်ရသည်။ စီမာကျီယီ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူမရှေ့တွင် ထိုင်နေသော လူတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သံသယဖြစ်ဖွယ် ကြည့်လိုက်မိ၏။</p> <p>​လုံချန်းက သူတို့ ဘာကြောင့် သူ့ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်နေကြသနည်းဟု တွေးတောနေမိသည်။</p> <p>​"နင် ရုပ်ဖျက်ထားတုန်းပဲလေ" မင်ယုက သတိပေးလိုက်မှ လုံချန်း သတိရသွားသည်။</p> <p>​"ဪ... ဟုတ်သားပဲ။ ပြောမှ သတိရတော့တယ်" ထိုသို့ ဆိုကာ လုံချန်းသည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ မျက်နှာဖုံးကို ဖယ်ရှား၍ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။</p> <p>​"အခုတော့ ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိပြီလား အမေ" လုံချန်းက ပြုံး၍ မေးလိုက်၏။</p> <p>​"အမေက ဘာလို့ ငိုနေတုန်းလဲ။ ကျွန်တော် ဘေးကင်းပါတယ်၊ ပြီးတော့..." လုံချန်း စကားမဆုံးမီမှာပင် စီမာကျီယီက သူ့ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်လိုက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့သည်။ လုံချန်းကလည်း သူမ၏ ကျောကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးနေမိ၏။</p> <p>​ထို့နောက် သူသည် သူ၏ဖခင်ဖြစ်သူအား ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​"အဖေ... အဖေကရော သားကို မမှတ်မိတော့ဘူးလား" လုံကျွင်း၏ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသော မျက်နှာထားကို ကြည့်ကာ လုံချန်းက ရယ်မောရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ငါ့သားလေး..." လုံကျွင်းက ရေရွတ်ရင်း လုံချန်း၏ ဆံပင်များကို ပြုံးလျက် ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "မင်း တော်တော်ကြီးသွားပြီပဲ"</p> <p>​"ကျွန်တော်က အမြဲတမ်း ကလေးပဲ နေလို့မရဘူး မဟုတ်လား" လုံချန်းက လေထု ပေါ့ပါးသွားအောင် နောက်ပြောင်လိုက်သည်။ "ဒါနဲ့... အိမ်ပြန်ရောက်တာကို ကြိုဆိုပါတယ် အဖေ"</p> <p>​"အိမ်ပြန်ရောက်တာ တကယ်ကို ဝမ်းသာပါတယ်" လုံကျွင်းက မျက်ရည်ဝဲလျက် အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်ပြီး လုံချန်းနှင့် စီမာကျီယီတို့ကို ဖက်ထားလိုက်လေသည်။</p> <p>​"မင်းတို့က ငိုပဲ ငိုနေကြမှာလား၊ လူကြီးတွေလိုပဲ လုပ်ကြမှာလား။ အဲဒီကောင်လေးကို အခုချက်ချင်း လွှတ်လိုက်စမ်း" လုံရန်က ၅ မိနစ်ကျော်ကြာ ဖက်ထားကြသဖြင့် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ လုံကျွင်းနှင့် စီမာကျီယီတို့လည်း လုံချန်းကို လွှတ်ပေးလိုက်ကြပြီး စိတ်ဆိုးနေပုံရသော လုံရန်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>​လုံချန်းကတော့ ခါးသက်သက် ပြုံးနေမိ၏။ အကြီးအကျယ် အဆူခံရတော့မည်ကို သူ သိထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားလိုက်သည်။</p> <p>​"ငါ့ရဲ့ မြေးလေး... မင်း အဖေကို ကယ်နိုင်ခဲ့တာ တကယ်ကို တော်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုလောက် မေးပါရစေဦး။ မင်းက ဘယ်တုန်းကစပြီး ဒီအဖိုးကြီးကို ပေးထားတဲ့ ကတိတွေကို ဖျက်နိုင်လောက်အောင် ကြီးပြင်းသွားတာလဲ" လုံရန်က လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ဘာကတိလဲ။ ကျွန်တော် အဖိုးကို ပေးထားတဲ့ ကတိ တစ်ခုမှ မဖျက်မိပါဘူး" လုံချန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>​"တစ္ဆေကျောင်းတော်အကြောင်း ငါ ပြောပြတုန်းကလေ။ တစ္ဆေကျောင်းတော်နောက်ကို မလိုက်ပါဘူးလို့ မင်း ကတိပေးခဲ့တယ် မဟုတ်လား" လုံရန်က လက်ပိုက်လျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p>​"အဖေ... ဒါကလေ..." လုံကျွင်းက ဝင်ကူရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုံရန်က တားလိုက်သည်။ "မင်း ဝင်မပြောနဲ့။ ဒါက အဖိုးနဲ့ မြေးပဲ စကားပြောနေတာ"</p> <p>​"ကဲ ပြောစမ်းပါဦး မြေးလေး။ ဘာလို့ ကတိဖျက်တာလဲ။ ကျွင်းအာ အသက်ရှင်နေမှန်း မင်း ကြိုသိလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် တစ္ဆေကျောင်းတော်ထဲမှာ မိုက်မဲတာတွေလုပ်ပြီး ကတိဖျက်ချင်လို့လား။ မင်း ကံကောင်းသွားတာပဲ။ အဲဒီနေရာက ဘယ်လောက် အန္တရာယ်များသလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား" လုံရန်က သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။</p> <p>​"ကျွန်တော် ကတိမဖျက်ပါဘူး အဖိုး။ အဖိုးရဲ့ ရန်သူ တစ္ဆေကျောင်းတော်နောက်ကို မလိုက်ပါဘူးလို့ ကျွန်တော် ကတိပေးခဲ့တာပါ။ အခု ကျွန်တော် သွားတာက ကျွန်တော့်အဖေနောက်ကို လိုက်တာလေ။ အဲဒီနှစ်ခုလုံးက တစ်နေရာတည်းမှာ ဖြစ်နေတာကတော့ တိုက်ဆိုင်မှုပေါ့" လုံချန်းက ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>​"ဟက်... ဟုတ်ပါပြီ။ ဒါဆို မင်းအဖေ ဘယ်မှာရှိသလဲဆိုတာ မင်း ဘယ်လိုသိသလဲဆိုတာ ရှင်းပြဦးမလား" လုံရန်က လုံချန်း၏ စကားကို အယုံအကြည်မရှိဘဲ မေးလိုက်၏။</p> <p>​"အဖေ သူ့ရဲ့ဂိုဏ်းမှာ ရှိတုန်းက ပြဿနာတက်ခဲ့တဲ့ အကြီးအကဲကို မှတ်မိလား။ အဖေ့ကို ဂိုဏ်းက ထွက်သွားအောင် လုပ်ခဲ့တဲ့သူလေ။ သူ့ဆီကနေ ကျွန်တော် သတင်းရတာပါ။ သူကိုယ်တိုင် တစ္ဆေကျောင်းတော်က အဖေ့ကို ဖမ်းသွားအောင် ကူညီခဲ့တာဆိုတော့ အဖေ ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိတာပေါ့" လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>​ဤစကားကို ကြားသောအခါ လုံကျွင်းမှာ အံ့သြဆုံးသူ ဖြစ်၏။ အရာအားလုံး မည်သို့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သူ နောက်ဆုံး၌ နားလည်သွားသည်။ လုံရန်သည်လည်း အံ့သြသွား၏။ သူသည် ထိုလူက သူ့သားသေဆုံးမှုတွင် ပါဝင်နေမည်ဟု အမြဲ သံသယရှိခဲ့သော်လည်း ထိုသူမှာ အဆင့်မြင့် နိုင်ငံမှ ဂိုဏ်းကြီးတစ်ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲ ဖြစ်နေသဖြင့် ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူ အစွမ်းကုန် မကြိုးစားခဲ့မိသည်ကို နောင်တရနေမိသည်။</p> <p>​"သူပေါ့လေ။ အဲဒီလူယုတ်မာ၊ ငါ သူ့ကို သေချာပေါက် သတ်မယ်" လုံကျွင်းက လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ရင်း ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။</p> <p>​"သူ သေသွားပါပြီ အဖေ။ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို သတ်လိုက်ပြီ" လုံချန်းက သူနှင့် မပတ်သက်သကဲ့သို့ အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်၏။</p> <p>​"ဒါနဲ့... ကျွန်တော့် မိန်းမတွေနဲ့ တွေ့ပြီးပြီလား။ မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ" ထိုသို့ ဆိုကာ ဝမ်းနည်းစရာ ကိစ္စများမှ ပျော်ရွှင်စရာ ကိစ္စများဆီသို့ လုံချန်းက ခေါင်းစဉ်လွှဲလိုက်သည်။</p> <p>​"မင်းရဲ့ ဇနီး ၅ ယောက်ကို ပြောတာလား" လုံချန်းကျွင်းက ခါးသက်သက် ပြုံးရင်း မေးလိုက်၏။</p> <p>​"၅ ယောက်လို့ ပြောလို့ရပါတယ်" လုံချန်းက ဆိုသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ ၇ ယောက် ရှိသော်လည်း ကျန် ၂ ယောက်အကြောင်းကိုတော့ ပြောပြ၍ မရသေးပေ။</p> <p>​"ကျွန်တော် သူတို့ကို တကယ် ချစ်တာပါ" လုံချန်းက မင်ယု၊ ကျိချင်းနှင့် အခြားအမျိုးသမီးများကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"ဒါဆို... ငါတို့ မိသားစုဆီ ပြန်ကြမှာလား။ အဲဒီနေရာက အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်နော်" လုံကျွင်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်တော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save