Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၂၀) လိပ်နက်မျိုးနွယ်စု သခင်လေးနှင့် ဂူသင်္ချိုင်းမှ ကောင်လေး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​"သူ့ရဲ့ ခင်ပွန်းက အသက်ရှင်နေသေးလားဆိုတာ အဖေ သိလား" လုံချန်းက လုံကျွင်းကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>​အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ပိုမိုနားလည်နိုင်ရန် ဤအချက်ကို သူသိရှိဖို့ လိုအပ်သည်ဟု ခံစားနေရ၏။ သူ မူယွမ်၏ အခန်းထဲမှ ခိုးယူလာခဲ့သော ထူးဆန်းသည့် ဓားမြှောင်မှာ သူမ၏ ခင်ပွန်းပိုင်ဆိုင်သည့် အရာဖြစ်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ ထိုသူသာ အသက်ရှင်နေသေးပါက လုံချန်းအနေဖြင့် အထူးဂရုစိုက်ရပေမည်။</p> <p>​"ငါလည်း မသိဘူး။ အဲဒီအကြောင်း ဘာမှမကြားမိဘူး။ ငါသိတာကတော့ သူ့ခင်ပွန်းက တော်တော်လေး အစွမ်းထက်တယ်၊ အသက်ရှင်နေဖို့လည်း အခွင့်အရေး ရှိတာပဲ။ တစ္ဆေကျောင်းတော်ကလူတွေသာ သူသေပြီလို့ အသေအချာ ယုံကြည်နေရင် ဒီလောက် စိုးရိမ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့တောင် မယုံကြည်ဘူးဆိုမှတော့ ငါလည်း မယုံဘူး။ အထောက်အထား မရှိဘဲ လူတစ်ယောက်ကို သေပြီလို့ သတ်မှတ်တာထက် အသက်ရှင်နေသေးတယ်လို့ မှတ်ယူထားတာက ပိုပြီး စိတ်ချရတယ်လေ" လုံကျွင်းက ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>​လုံရန်မှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တစ်ဖန် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားရပြန်သည်။ အကြောင်းမှာ လုံကျွင်း သေဆုံးသွားပြီဟု သတင်းကြားစဉ်က သူသည် အထောက်အထားမရှိဘဲ သေပြီဟု တထစ်ချ ယုံကြည်ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်၏။ လုံရန်မှာ လုံကျွင်း၏ နောက်တွင် ရပ်နေသဖြင့် သူ၏ ရှက်ရွံ့နေသော မျက်နှာကို မည်သူမျှ မမြင်လိုက်ကြပေ။</p> <p>​"ဟုတ်ကဲ့... ဂရုစိုက်တာ အကောင်းဆုံးပါပဲ" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း သူ၏ ရှေးဟောင်းလက်စွပ်အတွင်းရှိ မူယွမ်၏အခန်းမှ ယူလာခဲ့သော ထူးဆန်းသည့် ဓားမြှောင်ကို အာရုံပြုလိုက်မိသည်။</p> <p>​"ဪ... ဟုတ်သားပဲ အဖေ။ အဖေ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက ပျက်စီးမသွားသေးဘဲ ရွှေအမြုတေအဆင့် ထိပ်ဆုံးမှာ ရှိနေတာပဲ။ ဒါကို ယူထားလိုက်ပါ။ ဒါက ကျွန်တော် တစ္ဆေကျောင်းတော်ဆီက... အဲ... ငှားလာခဲ့တဲ့ အကောင်းဆုံး ကျင့်စဉ်ပဲ။ အဖေ ဒီကမ္ဘာငယ်လေးထဲမှာ ဒီကျင့်စဉ်ကို သုံးပြီး ကျင့်ကြံတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ နောက် နှစ်နည်းနည်းလောက် ကြာရင် အဖေဟာ အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာပါ" လုံချန်းက သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ကျမ်းစာလိပ် တစ်လိပ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်၏။</p> <p>​"ကမ္ဘာငယ်လေးထဲ ရောက်မှ ဒါကို သုံးပါ။ အဲဒီမှာ ဒါကို သုံးပြီး ကျင့်ကြံလို့ ရတယ်။ ဒီကျမ်းစာလိပ်ထဲမှာ ကျင့်စဉ်နဲ့အတူ အနှစ်သာရတချို့လည်း ပါဝင်တာမို့လို့ အဖေ လေ့လာရတာ ပိုလွယ်ကူလိမ့်မယ်။ လွယ်ကူတယ်ဆိုပေမဲ့ နားလည်သဘောပေါက်ဖို့ တစ်လ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက် ပိုကြာနိုင်တယ်။ အဲဒီနောက်မှ စပြီး ကျင့်ကြံပါ" သူက ဆိုသည်။</p> <p>​လုံကျွင်းသည် ကျမ်းစာလိပ်ကို လှမ်းယူလိုက်၏။</p> <p>​"ကောင်းကောင်း လေ့လာပါ အဖေ" လုံချန်းက ပြောရင်း ဖခင်ဖြစ်သူကို ရုတ်တရက် ဖက်လိုက်သည်။</p> <p>​"ကျွန်တော် အဖေ့ကို အခု ပြန်ပို့လိုက်တော့မယ်နော်။ အဖေ့ရဲ့ အမြုတေကို ပြန်လည် နုပျိုလန်းဆန်းအောင် လုပ်ဖို့ လိုတယ်။ အမြန်ဆုံး ကျင့်ကြံနိုင်လေလေ၊ အဖေ့အတွက် ပိုကောင်းလေလေပဲ" လုံချန်းက ဆိုသည်။</p> <p>​"ငါ နားလည်ပါပြီ။ ဟင်း... ငါ့သားက ငါ့ကို အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံတွေကို ပြန်သင်ပေးနေရတာကတော့ ရယ်စရာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ တကယ်ကို ဂုဏ်ယူပါတယ်" လုံကျွင်းက လုံချန်းကို ပြန်လည် ဖက်ထားလိုက်၏။</p> <p>​သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ တစ်ဖန် ပြန်လည်ဝဲလာပြီး လုံချန်း၏ ပခုံးပေါ်သို့ ကျလာသည်။ လုံချန်းက သိသော်လည်း ဘာမှမပြောပေ။ ဖခင်ဖြစ်သူ ငိုနေသည်ကို ပြောမိပါက ရှက်သွားမည်ကို စိုးသောကြောင့် တိတ်တဆိတ်သာ ဖက်ထားပေးလိုက်သည်။</p> <p>​"အခု ပြန်ပို့လို့ ရပြီ" လုံကျွင်းက ဆိုသဖြင့် လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "ကံကောင်းပါစေ အဖေ" ထိုသို့ ဆိုကာ လုံကျွင်းကို ကမ္ဘာငယ်လေးထဲသို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်လိုက်လေသည်။</p> <p>​ထို့နောက် လုံချန်းက အဖိုးဖြစ်သူထံသို့ လျှောက်သွား၏။ "အဖိုး... ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့တာတွေအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ အဖေ့ကို ကယ်ဖို့အတွက် ကျွန်တော် ဒီလိုပဲ လုပ်ခဲ့ရတာပါ။ အဖိုး စိတ်မရှိဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" သူ ကတိဖျက်မိခဲ့သည့်အတွက် တောင်းပန်လိုက်သည်။</p> <p>​"မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ငါ သိပါတယ်။ ငါလည်း ဂုဏ်ယူတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ခါကျရင်တော့ ဒီလို အန္တရာယ်မျိုးကို ငါတို့နဲ့ မတိုင်ပင်ဘဲ မလုပ်ပါနဲ့တော့" လုံရန်က ဆိုသည်။</p> <p>​လုံချန်းက အပေါ်ယံအားဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဘာရှိသည်ကိုမူ သူကိုယ်တိုင်သာ သိပေလိမ့်မည်။</p> <p>​"ကဲ... ဟုတ်ပါပြီ မြေးလိမ္မာလေး။ ငါတို့ကိုလည်း ပြန်ပို့ပေးတော့။ မင်းအဖေ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေလိမ့်မယ်" လုံရန်က ဆိုသဖြင့် လုံချန်းက အဖိုးဖြစ်သူနှင့် အမေဖြစ်သူတို့ကိုလည်း ကမ္ဘာငယ်လေးထဲသို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်လိုက်တော့သည်။</p> <p>​လူကြီးများ အားလုံး ထွက်သွားပြီးနောက် လုံချန်းနှင့် သူ၏ ဇနီးသည်များသာ ကျန်ရစ်တော့၏။ လုံချန်းသည် မြွေဘုရင်၏ ကျောပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p>​'မိသားစုတွေ ပြန်ဆုံကြပြီပဲ။ သူတို့ အခုတော့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေနိုင်ကြပြီ။ ငါလည်း ငါ့ရဲ့ ပန်းတိုင်တွေအတွက်ပဲ အာရုံစိုက်လို့ ရပြီ' လုံချန်းက ပြုံးရင်း တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>​"နင်တို့အားလုံး ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ။ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲမှာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ရင်းနှီးသွားကြပြီလား" လုံချန်းက မင်ယုနှင့် အခြားအမျိုးသမီးများကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"အင်း... ငါတို့ စကားတွေ အများကြီး ပြောဖြစ်ကြတယ်။ တချို့ကိစ္စတွေမှာ သဘောထား တူကြသလို၊ တချို့မှာတော့ ကွဲလွဲကြတာပေါ့။ ခြုံပြောရရင်တော့ အခု တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ပိုနားလည်သွားကြပြီ" မင်ယုက ခေါင်းညိတ်ရင်း ဖြေသည်။</p> <p>​"ခစ်ခစ်... ဟုတ်တယ်။ ငါတို့ သဘောထားချင်း တူတဲ့ ကိစ္စတချို့ ရှိတယ်" ကျိချင်းက လုံချန်းကို စနောက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p>​လုံချန်းသည် သူမ၏ အကြည့်ကြောင့် တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် "ဘာကို သဘောထား တူကြတာလဲ" သူ မျက်မှောင်ကြုတ်၍ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"နင်က စိတ်ကစားတတ်တဲ့လူ၊ ဘယ်နေရာသွားသွား မိန်းကလေးတွေ ပါလာတတ်ပြီး ဟင့်အင်းလို့ မပြောတတ်တဲ့ လူစားမျိုးလို့ ငါတို့ သဘောတူထားကြတာလေ" ကျိချင်းက ပါးစပ်ကလေးပိတ်ကာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။</p> <p>​လုံချန်းမှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွား၏။ "ဒါကတော့ အမှန်တရားနဲ့ တော်တော်ဝေးပါတယ်။ ငါက စိတ်ကစားတတ်တဲ့လူ မဟုတ်ပါဘူး။ ကဲ... အစတုန်းကတော့ ဟုတ်ချင်ဟုတ်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခု... အခု နောက်ဆုံး ဖြစ်သွားတဲ့ ကိစ္စကတော့ နင်တို့လည်း သိသားပဲ။ ငါ့ကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး" သူ ခါးသက်သက် ပြုံးရင်း ဖြေရှင်းလိုက်သည်။</p> <p>​"ဇနီး ၅ ယောက်ရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်က ပြောနေတာလား" ကျိချင်းက မျက်စောင်းထိုးရင်း ဆို၏။</p> <p>​"ဒီမိန်းကလေးကတော့... နင် ယောက်ျားကို စနောက်ဖို့ တော်တော် ဝါသနာပါနေတာပဲ။ ယင်ယန်ကျင့်စဉ်မှာ ဘယ်လောက်အထိ တိုးတက်လာပြီလဲဆိုတာ ငါ စမ်းသပ်ကြည့်ရဦးမယ်" ထိုသို့ ဆိုကာ လုံချန်းက ကျိချင်း၏ လက်ကို ဆွဲ၍ သူ့ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p>​"နင်တို့အားလုံးလည်း ယင်ယန်ကျင့်စဉ်ကို လေ့လာထားကြတယ် မဟုတ်လား" သူ ကျန်သည့် မိန်းကလေးများကိုလည်း လှမ်းမေးလိုက်ရာ အားလုံးက ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။</p> <p>​"ကောင်းပြီ... ဒါဆို ကျိချင်းက ဘာတွေ သင်ယူထားလဲဆိုတာ အရင်ဆုံး ပြစမ်းပါဦး" ထိုသို့ ဆိုကာ လုံချန်းက စတင် ထိတွေ့လိုက်တော့သည်။</p> <p>​"အင်း... သူတို့... သူတို့ ရှေ့မှာလား..." ကျိချင်းက လုံချန်း၏ ထိတွေ့မှုကြောင့် အသံကလေး တုန်ရင်လျက် ညည်းတွားလိုက်မိ၏။</p> <p>​"ငါတို့ ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာဖို့ အခွင့်အရေးတွေကို အလဟဿ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။ တိုက်သစ်မှာ ပိုပြီး အစွမ်းထက်တဲ့လူတွေ ရှိလိမ့်မယ်။ နင်တို့လည်း ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မြင့်လာဖို့ လိုတယ်။ အခု ငါတို့ ရောက်နေတဲ့ ပင်လယ်ပြင်က သားရဲတွေ မရှိတဲ့နေရာမို့လို့ ဒီမှာ အချိန်နည်းနည်း ပေးလို့ ရတယ်။ ခရီးကလည်း အဝေးကြီး သွားရဦးမှာဆိုတော့ နင်တို့ကိုရော ငါ့ကိုယ်တိုင်ရော ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာအောင် လုပ်ရမယ်" ထိုသို့ ဆိုကာ လုံချန်းသည် သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ဖယ်ရှား၍ စတင်လိုက်တော့သည်။</p> <p>​အခြားမိန်းကလေးများမှာလည်း ကြည့်နေကြပြီး မင်ယုမှလွဲ၍ ကျန်သူအားလုံးမှာ မျက်နှာကလေးများ နီမြန်းနေကြ၏။</p> <p>​တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လူသူမရှိသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီး၏ အလယ်တွင် လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ ထိုသူမှာ လိပ်နက်မျိုးနွယ်စုမှ သခင်လေးပင် ဖြစ်၏။ သူသည် လုံချန်းရှိနေသော ဂြိုဟ်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးကြား မည်မျှဝေးကွာသည်ကိုမူ မသိနိုင်ပေ။</p> <p>နတ်​ဘုရား သားရဲမျိုးနွယ်စုမှ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ဤဂြိုဟ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း လုံချန်း မသိရှိသေးပေ။</p> <p>​ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုသခင်လေးသည် လူငယ်လေးတစ်ဦး၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ လိပ်နက်သခင်လေးသည် ထိုလူငယ်လေးကို မသိရှိသလို ထိုကလေးတွင် မည်သည့် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှ ရှိမနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ၏အမြင်တွင် ထိုကလေးမှာ သာမန်လူသား အမှိုက်တစ်စုံသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>​"ဟေ့ ကောင်လေး... ဒီဂြိုဟ်မှာ လူတွေနေတဲ့ အနီးဆုံးနေရာက ဘယ်မှာလဲ" လိပ်နက်သခင်လေးက မေးလိုက်သည်။</p> <p>​ထိုလူငယ်လေးမှာ စကြဝဠာနိယာမ သံကြိုးပေါင်း ၁၂၀ ဖြင့် ဝိညာဉ်ကို ချည်နှောင်ခံထားရသည့် ဂူသင်္ချိုင်းထဲမှ ကောင်လေးဖြစ်ကြောင်း သူ မသိရှိပေ။</p> <p>​လူငယ်လေးမှာ ထိုလူကို ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်နေသော်လည်း ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။</p> <p>​"မင်း သေချင်နေတာလား။ ငါ မေးတာ ဖြေစမ်း၊ မဟုတ်ရင် အခုချက်ချင်း မင်းကို သတ်ပစ်မယ်" လိပ်နက်သခင်လေးက သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>​လူငယ်လေးမှာမူ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ကြောင်တောင်တောင်သာ ဆက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်၏။</p> <p>​"အမှိုက်ကောင်။ သေ..." လိပ်နက်သခင်လေး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်တော့မည့် အချိန်တွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုကို သူ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p>


Save