Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၅၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>သူတို့ကို ငါ အမြစ်ပြတ်ရှင်းလင်းနိုင်သရွေ့  ဘာအားနည်းချက်မှ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ အကြည့်မှာ ရုတ်တရက် စူးရှသွားသည်။ သူမသည် ဓားမြှောင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ မုန့်ချင်းဆုန်း၏ တုန်လှုပ်နေသော မျက်ဝန်းများရှေ့တွင်ပင် သူ၏ နှလုံးသားတည့်တည့်သို့ ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>“အဖေ... အဖေပြောတာ မှန်ပါတယ်။ မိစ္ဆာတစ်ယောက်ဆိုတာ ကိုယ်ချင်းစာတရား ကင်းမဲ့ရမယ်။ ဒါကို သင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဖေ။</p> <p>အဖေ့ရဲ့ သွန်သင်ဆုံးမမှုကို နှလုံးသားထဲမှာ အမြဲမှတ်ထားပြီး ကောင်းကောင်း ရှင်သန်သွားပါ့မယ်.......”</p> <p>စကားပြောပြီးနောက် မုန့်ဝမ်သည် မြှောင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ နောက်ဆုံးထွက်သက်အထိ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။</p> <p>“ဝမ်အာ... သမီး ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ...........”</p> <p>သူမ၏ မိခင်မှာ ညသန်းခေါင်တွင် နိုးလာပြီး သမီးဖြစ်သူ ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် လိုက်ရှာရာမှ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့သွားပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကာ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p>“သူက သမီးရဲ့ အဖေလေ........... သမီးက အဖေအရင်းကို တကယ်ပဲ သတ်လိုက်တာလား...........”</p> <p>“မေမေက အဖေ့ကို ခွဲမသွားနိုင်အောင် ဖြစ်နေပုံရတယ်။ ဒါဆိုရင် မေမေ့ကိုလည်း အဖေနဲ့အတူ <strong>အဝါရောင်ရေပန်းလမ်း</strong> မှာ အဖော်ဖြစ်အောင် ပို့ပေးပါ့မယ်။ ဖေဖေလည်း အဖော်ရှိတော့ မေမေ မပျင်းတော့ဘူးပေါ့.......”</p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ဓားမြှောင်မှာ မိခင်ဖြစ်သူ၏ နှလုံးသားထဲသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးလုံး၏ နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် မုန့်ဝမ်သည် သူတို့၏ ရုပ်အလောင်းများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ထရပ်ကာ မုန့်ကျွင်းရှင်း၏ ခြံဝင်းဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>“ညီမလေး... ဒီလောက် ညဉ့်နက်နေတာ ဘာလို့ မအိပ်သေးတာလဲ...........”</p> <p>မုန့်ကျွင်းရှင်းသည် မုန့်ဝမ်ကို နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်ရာမှ သူမလက်ထဲရှိ သွေးစွန်းနေသော ဓားမြှောင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ အမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>“ဝမ်အာ... ဓားမြှောင်ပေါ်မှာ ဘာလို့ သွေးတွေ ပေနေတာလဲ........... တစ်ခုခု ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရလို့လား...”</p> <p>သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် မုန့်ဝမ်သည် မြှောင်ကို မုန့်ကျွင်းရှင်း၏ နှလုံးသားထဲသို့ ညင်သာစွာ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။</p> <p>“အစ်ကို... ညီမလေးက မိဘအပေါ် မသိတတ်ခဲ့ဘူး။ အဝါရောင်ရေပန်းလမ်းကို ရောက်တဲ့အခါ ညီမလေး ကိုယ်စား အဖေနဲ့ မေမေကို ပြုစုပေးပါဦး.......”</p> <p>မုန့်ကျွင်းရှင်း၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိသွားသည့်အလား။</p> <p>“မင်း... အဖေနဲ့ မေမေကို သတ်လိုက်ပြီလား...”</p> <p>မုန့်ဝမ်က မငြင်းဆိုခဲ့ပေ။ “ကျွန်မလည်း မလုပ်ချင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဖေက ကျွန်မကို အတင်းအကျပ် လုပ်ခိုင်းတာ။ ကျွန်မ အသေအချာ စဉ်းစားပြီးမှ လုပ်လိုက်တာပါ.......”</p> <p>“ဘာလို့လဲ...........”</p> <p>မုန့်ကျွင်းရှင်းက မုန့်ဝမ်ကို စိတ်မကောင်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> “ငါတို့က မင်းအပေါ် အရမ်းကောင်းခဲ့တာ... မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒါမျိုးလုပ်ရက်တာလဲ...........”</p> <p>“ကျွန်မ အနည်းငယ်တော့ အားနာမိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်လေ။ အနည်းဆုံးတော့... ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်ရဲ့ စိတ်ကိုတော့ ရင်ဆိုင်နိုင်တာပေါ့.......”</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ စကားအဆုံးတွင် ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းများမှာ ကွဲအက်နေသော မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p>မုန့်ချင်းဆုန်း၏ ပုံရိပ်နှင့်အတူ မုန့်မိသားစု နေအိမ်တစ်ခုလုံးမှာ လုံးဝ မတည်ရှိခဲ့ဖူးသလို ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပြန်လည် ကြည်လင်လာသည်။ သူမသည် ညစ်ညမ်းသော လေထုကို အပြင်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ “တကယ်ကို ရက်စက်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ.......”</p> <p>၎င်းမှာ သူမ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော နောင်တနှင့် အပြင်းထန်ဆုံးသော စွဲလမ်းမှုကို အသုံးချပြီး သူမအား ထိုစက်ဝိုင်းအတွင်း၌ အကျဉ်းချထားရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာပင် သူမက ထိုထက်မက ပို၍ ရက်စက်ခဲ့သည်။</p> <p>ဝေးလံသော တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် ရွှေတိမ်တိုက်ဂိုဏ်းမှ <strong>နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့်</strong> အဘိုးကြီးသည် အရာအားလုံးကို တွေ့မြင်နေခဲ့သည်။</p> <p>မူလက မုန့်ဝမ်သည် သေချာပေါက် သေဆုံးလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ခဲ့သည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤပုံရိပ်ယောင် ဘေးဒုက္ခသည် လူတစ်ဦး၏ နှလုံးသားထဲရှိ အားအနည်းဆုံး နေရာကို အဓိက တိုက်ခိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်၊</p> <p>သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိုဘေးဒုက္ခနှင့် ကြုံတွေ့ရပါက ကြီးမားသော အန္တရာယ်ရှိနိုင်သည်။</p> <p>ဤမျိုးဆက်သစ် ကျင့်ကြံသူလေးက ဘေးဒုက္ခကို အလွယ်တကူ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်...........</p> <p>နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် အဘိုးကြီး၏ မျက်မှောင်များမှာ တွန့်ချိုးသွားပြီး စိတ်ထဲတွင် သံသယနှင့် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်က ပုံရိပ်ယောင် ဘေးဒုက္ခမှ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ... သူမတွင် ဘာအားနည်းချက်မှ မရှိတော့ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်...........။</p> <p>အားနည်းချက်မရှိသော မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် သံသယဖြစ်စရာမလိုဘဲ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုမျိုး ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမကိုသာ ဆက်လက် ကြီးထွားခွင့်ပြုလိုက်ပါက တစ်လောကလုံးရှိ ကျင့်ကြံခြင်းလောကအတွက် ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p>ကံကောင်းစွာပင် သူ ဤနေရာတွင် ရှိနေသဖြင့် ဤမုန့်ဝမ်ကို အစပျိုးကတည်းက သေချာပေါက် အမြစ်ဖြတ်ပစ်ရမည်...........</p> <p>အဝေးတစ်နေရာတွင် မုန့်ဝမ်၏ မျက်ဝန်းထဲရှိ ကမ္ဘာကြီးမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။</p> <p>ကောင်းကင်ယံမှာ သွေးမြူများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသကဲ့သို့ ရှိပြီး သူမ၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ မြေပြင်မှာလည်း နီရဲစွာ စွန်းထင်းနေကာ ဝေးလံသော တောင်တန်းများ၊ သစ်ပင်များနှင့် စမ်းချောင်းများမှာလည်း သွေးရောင် လွှမ်းနေတော့သည်။</p> <p>ဒါက... သွေးဘေးဒုက္ခ ပဲ...........</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားစဉ်မှာပင် ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးမှာ သွေးရောင်လွှမ်းသော မီးဖိုကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူမမှာ ထိုမီးဖို၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရှိနေသည်။</p> <p>အသက်တစ်ချက် ရှူတိုင်းမှာပင် မုန့်ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အရေးကြီးသော <strong>နှလုံးသွေး</strong> များ အမြောက်အမြား ဆုံးရှုံးနေရသည်။</p> <p>သူမ၏ သွေးပင်လယ်အတွင်းရှိ အတိုင်းအဆမရှိသော <strong>သွေးဝိညာဉ်ရေ</strong> များပင်လျှင် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လျင်မြန်စွာ အငွေ့ပျံသွားပြီး ကောင်းကင်မီးဖို၏ တိုက်စားခြင်းကို ခံနေရသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ အရှိန်အဝါမှာ အားနည်းလာပြီး မျက်နှာမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူလျော်နေကာ နဖူးမှ ချွေးစက်များ စိမ့်ထွက်လာသည်။</p> <p>သူမ၏ နုပျိုပြည့်ဖြိုးသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ သိသိသာသာ ပိန်ချုံးခြောက်ကပ်သွားတော့သည်။</p> <p>အတိတ်ကာလက သူမ ကိုယ်တိုင် သန့်စင်ခဲ့ဖူးသော ကျင့်ကြံသူများ မသေဆုံးမီ ဘယ်လိုခံစားခဲ့ရသလဲဆိုသည်ကို သူမ ယခု လက်တွေ့ ခံစားလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ကောင်းကင်တာအို က သူမကို သန့်စင်ချင်တာလား........... ထိုမျှ မလွယ်ကူစေရဘူး...........</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အရောင်တစ်ချက် လင်းလက်သွားသည်။ သူမ၏ နှလုံးသွေးအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး အနီးဆုံးရှိ ဈေး ဆီသို့ အမြန်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် ထွက်ပြေးခဲ့သည်။</p> <p>လမ်းခရီးတွင် တွေ့သမျှ ကျင့်ကြံသူများနှင့် <strong>မိစ္ဆာသားရဲ</strong> များကို တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် သန့်စင်ပစ်လိုက်ပြီး သူမ ဆုံးရှုံးသွားသော နှလုံးသွေးများကို ပြန်လည် ဖြည့်တင်းလိုက်သည်။</p> <p>“မိစ္ဆာမ........... သေခါနီးဖြစ်နေတာတောင် ဒီလောက် သတ်ဖြတ်မှုတွေ လုပ်ရဲသေးတယ်ပေါ့...........”</p> <p>ရွှေတိမ်တိုက်ဂိုဏ်းမှ နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် အဘိုးကြီးမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ဒေါသထွက်နေတော့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်က သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ဆက်လက် ထွက်ပြေးရာ ၁၅ မိနစ် ခန့်အကြာတွင် ဈေး၏ အစွန်အဖျားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p>ဤအချိန်တွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ သွေးကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့်မှာ သန့်စင်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး အရေပြားနှင့် အရိုးသာ ကျန်တော့သဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။</p> <p>သူမအတွင်းရှိ သွေးပင်လယ်၏ တစ်ဝက်ကျော်မှာ အငွေ့ပျံသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ <strong>ဒန်ထျန် </strong>အတွင်း၌ အခုလေးတင် စုစည်းထားသော သွေးဝိညာဉ်အမြုတေ မှာလည်း အက်ကြောင်းများစွာ ထင်နေကာ ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ကြေမွသွားတော့မည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။</p> <p>ထိုအခိုက်မှာပင် မုန့်ဝမ်၏ <strong>ဝိညာဉ်အာရုံ</strong> မှာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ဈေးတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။</p> <p>“မိစ္ဆာမ........... ရပ်လိုက်စမ်း...........”</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် အဘိုးကြီး၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဤဈေးမှာ အလွန်မကြီးသော်လည်း ကျင့်ကြံသူ သောင်းနှင့်ချီ၍ ရှိနေသည်။</p> <p>ဤမိစ္ဆာကျင့်ကြံသူသည် သွေးဘေးဒုက္ခကို ကျော်ဖြတ်ရန်အတွက် ဤဈေးရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံးကို သန့်စင်ပစ်လိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ...........</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ အကြည့်မှာ မပြောင်းလဲပေ။ သူမသည် <strong>သွေးမိစ္ဆာကောင်းကင်ဘုံကျင့်စဉ်</strong> ကို တိုက်ရိုက် အသက်သွင်းလိုက်ပြီး လူသောင်းနှင့်ချီ၏ နှလုံးသွေးများကို စုပ်ယူလိုက်တော့သည်။</p> <p>“အားးးး—”</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ <strong>အခြေခံစွမ်းအင်အဆင့်</strong> ကျင့်ကြံသူများမှာ လျင်မြန်စွာပင် တောင့်မခံနိုင်တော့ဘဲ အသက်ရှူနှစ်ချက် သုံးချက်အတွင်းမှာပင် သူတို့၏ နှလုံးသွေးများ အကုန်အစင် စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသည်။</p> <p><strong>အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်</strong> ကျင့်ကြံသူများမှာ အနည်းငယ် ပို၍ ခံနိုင်ရည်ရှိသော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အခြေခံစွမ်းအင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ပိုမို သေဆုံးလာသဖြင့် သူတို့ ခံစားရသော ဖိအားမှာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာသည်။</p> <p>သက်ရောက်မှု မရှိသည့် တစ်ဦးတည်းသောသူများမှာ မြို့အတွင်းရှိ <strong>ရွှေအမြုတေအဆင့်</strong>ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ဈေးအတွင်းသို့ ဗြောင်ကျကျ ကျူးကျော်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုသုံးဦးမှာ ထိတ်လန့်ဒေါသထွက်သွားကြသည်။</p> <p>သူတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ပြီး မုန့်ဝမ်ဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>သို့သော် သူတို့ အနီးကပ်လာသည်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကောင်းကင်တာအို၏ ဘေးဒုက္ခအရှိန်အဝါက သူတို့ သုံးဦးကို ပစ်မှတ်ထား လိုက်သဖြင့် သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ဒါက... ဘေးဒုက္ခရဲ့ အရှိန်အဝါပဲ........... ဒီမိစ္ဆာကျင့်ကြံသူက <strong>ဘေးဒုက္ခကို ကျော်ဖြတ်နေတာ</strong>ပဲ...........”</p> <p>“ဒီမိန်းမက ဘေးဒုက္ခကို ကျော်ဖြတ်နေရင်းနဲ့တောင် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မှုတွေ လုပ်နေတာလား...........”</p> <p>“သူမရဲ့ လုပ်ရပ်တွေအတွက် ကောင်းကင်ရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကို မကြောက်ဘူးလား...........”</p> <p>ထိုသုံးဦး၏ အရှိန်မှာ အတင်းအကျပ် ရပ်တန့်သွားသည်။ ဤခေတ္တ နှောင့်နှေးမှုအတွင်းမှာပင် မြို့အတွင်းရှိ အခြေခံစွမ်းအင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ထောင်ပေါင်းများစွာမှာ သူတို့၏ နှလုံးသွေးများ သန့်စင်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး သေဆုံးသွားကြသည်။</p> <p>ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ထိုသုံးဦးသည် မြို့ကို စွန့်ခွာကာ ဝေးရာသို့ ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။</p> <p>ဝေးလံသောနေရာမှ နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် အဘိုးကြီးမှာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ဒေါသများက သူ့ကို လောင်မြိုက်နေတော့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်က နေ့ခင်းကြောင်တောင်မှာပင် ကျင့်ကြံသူ သောင်းနှင့်ချီအပေါ် သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ပြုလုပ်ရဲလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>သူသည် ရင်ထဲမှ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရာ ဖိနှိပ်စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေသော အသံတစ်ခုမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။</p> <p>“မိစ္ဆာမ........... မင်း ဘယ်လောက်တောင် ရူးသွပ်နေရတာလဲ........... ကောင်းကင်က မင်းကို မသတ်ရင်တောင် ဒီအဘိုးကြီးက မင်းကို သေချာပေါက် သတ်မယ်...........”</p> <p>သူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ ဈေးတစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။</p> <p>သို့သော် သတ်ဖြတ်မှုအတွင်း စိတ်နှစ်ထားသော မုန့်ဝမ်မှာမူ ၎င်းကို မကြားသည့်အလား အသက်ပေါင်းများစွာကို ဆက်လက် ရိုက်သိမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင် လွှမ်းနေပြီး သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ သွေးဆာနေသော နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ တောက်ပသော သွေးနီရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save