Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၅၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဤကမ္ဘာသည် အစစ်အမှန်မဟုတ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ထိုသားရဲကြီး၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ သတ္တုရောင်လက်နေသည့် မာကျောသော အကြေးခွံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားပြီး သွေးရောင်လွှမ်းသော မျက်လုံးများမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။</p> <p>“ဒါ... <strong>နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် နှောင်းပိုင်း အဆင့်</strong>ရှိတဲ့ <strong>သံချပ်ကာ ငါးမန်း</strong> ပဲ...........”</p> <p><strong>ကျိုးထုန်း</strong>က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု မရှိဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများသာ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p><strong>ဝိညာဉ်ဓားအရှင်လင်းဂျန်လင်းဂျန် </strong>က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး လက်ထဲတွင် အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားကာ ဓားရှည်တစ်လက် ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူသည် လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းခြင်းမရှိသည့် ငါးမန်းကြီး၏ လည်ပင်းဆီသို့ ဓားဖြင့် အားပါပါ ခုတ်ချလိုက်သည်။</p> <p>“တိရစ္ဆာန်........... မင်း သေချင်နေတာပဲ...........”</p> <p>ငါးမန်းကြီးမှာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ဓားချက်ကို ရှောင်ရှားရန် ခန္ဓာကိုယ်ကို လျင်မြန်စွာ လှန်လိုက်သည်။</p> <p>ဓားအလင်းတန်းမှာ အကြေးခွံများကို ထိမှန်သွားပြီး မီးပွားများ တဖျတ်ဖျတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>လေသင်္ဘောမှာ ပိုမိုမြင့်မားသော နေရာသို့ တက်လှမ်းသွားပြီး ရွှေရောင် ကာကွယ်ရေး အလွှာမှာလည်း တောက်ပနေသည်။ ၎င်းက ပင်လယ်ရေလှိုင်းများနှင့် ငါးမန်းကြီးထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ညှီစော်နံသည့် အနံ့အသက်များကို တားဆီးပေးထားသည်။</p> <p><strong>မုန့်ဝမ်</strong>နှင့် အခြားသူများမှာ သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း ဝိညာဉ်ဓားအရှင်လင်းဂျန်နှင့် ငါးမန်းကြီးတို့ တိုက်ခိုက်နေသည်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>ဝိညာဉ်ဓားအရှင်လင်းဂျန်၏ <strong>ဓားအရှိန်အဝါ</strong>များမှာ လျင်မြန်သော နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပင်လယ်မျက်နှာပြင်တွင် လှုပ်ရှားနေသည်။</p> <p>ငါးမန်းကြီးနှင့် ထိတွေ့မိတိုင်း နားကွဲလုမတတ် ဟိန်းဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပင်လယ်ရေများမှာ လှိုင်းလုံးကြီးများအဖြစ် မြင့်တက်လာသည်။</p> <p>တစ်ပြင်လုံး တုန်ခါနေသည့်အလား ခံစားရသည်။</p> <p><strong>မျော်လွင့်နန်းတော် </strong>မှ နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရှိကြီးမှာ အခွင့်အရေးကို အရယူကာ အသံလှိုင်းဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ ငါးမန်းကြီး၏ ဝိညာဉ်မှာ ခဏမျှ ထုံထိုင်းသွားသည်။</p> <p>ထိုအခိုက်မှာပင် ဝိညာဉ်ဓားအရှင်လင်းဂျန်က ဓားဖြင့် နောက်ဆုံးချက်ကို ခုတ်ချလိုက်ရာ အဖြူရောင် အလင်းတန်းကြီး ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ငါးမန်းကြီး၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားတော့သည်။</p> <p>သွေးများမှာ ပင်လယ်ပြင် တစ်ခုလုံးကို နီရဲသွားစေသည်။</p> <p>ပြင်ပလောကတွင် ဆူပူသောင်းကျန်းနိုင်သည့် အစွမ်းထက်လှသော နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့်နှောင်းပိုင်းအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲကြီးမှာ သူ၏ဓားအောက်တွင် အသက်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လေသင်္ဘောသည် ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်ပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားရာ အခါအားလျော်စွာ အစွမ်းထက်သော ပင်လယ်သားရဲများနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သော်လည်း</p> <p>နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ၏ ပူးပေါင်းမှုကြောင့် အားလုံးကို နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်နှင့် အခြားသူများမှာ မိစ္ဆာသားရဲကြီးများ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားနှင့် ပညာရှိကြီးများ၏ ဆန်းကြယ်သော အတတ်ပညာများကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော စွမ်းအားမျိုးကို ပို၍ပင် တောင့်တလာကြသည်။</p> <p>အမွေအနှစ်ကျွန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းလိုသည့် စိတ်မှာ ပို၍ ပြင်းပြလာသည်။</p> <p>အချိန်ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ကျွန်းနှင့် နီးကပ်လာသဖြင့် လူတိုင်း၏ တင်းကျပ်နေသော အာရုံကြောများမှာ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသည်။</p> <p>သို့သော် ထိုအခိုက်မှာပင် ပင်လယ်ရေအောက် အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ အသက်ရှူရကျပ်စေသော ဖိအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပင်လယ်ပြင်မှာ အကြီးအကျယ် လှုပ်ခတ်ကာ ဝဲကရက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“မကောင်းတော့ဘူး........... ဒီစွမ်းအားက အနည်းဆုံး <strong>နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ပြည့်စုံခြင်းအဆင့် </strong>သားရဲပဲ...........” <strong>မိစ္ဆာသခင် မင်ဟော့</strong>၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>အခြား ကျင့်ကြံသူများလည်း အမူအရာ တည်ကြည်သွားကာ သူတို့၏ မှော်ရတနာများကို ထုတ်၍ တိုက်ပွဲအတွက် အဆင်သင့် ပြင်လိုက်ကြသည်။</p> <p>လူတိုင်း၏ စိုးရိမ်သော အကြည့်များအောက်တွင် ဝဲကရက်အတွင်းမှ ကြီးမားလှသော ငါးသားရဲကြီးတစ်ကောင်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်လာသည်။</p> <p>၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားပြီး အကြေးခွံများမှာ ထူးဆန်းသော အပြာရောင် အလင်းများ ဖြာထွက်နေသည်။</p> <p>ကြီးမားလှသော မျက်လုံးနှစ်လုံးမှာ လမင်းကြီးနှစ်စင်းကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို တုန်ရီသွားစေလောက်သည့် အေးစက်သော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။</p> <p>“<strong>ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်း ခြေလှမ်းဝက် အဆင့် သားရဲ</strong>...” ဝိညာဉ်ဓားအရှင်လင်းဂျန်က အသံတုန်တုန်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်နှင့် ခြေတစ်လှမ်းသာ ကွာဝေးတော့သော ဤသားရဲ၏ စွမ်းအားမှာ စစ်မှန်သော ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်ကို မမီသော်လည်း သာမန် နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ပြည့်စုံခြင်းထက် များစွာ သာလွန်လှသည်။</p> <p>“အားလုံးပဲ... ဒီသားရဲက ငါတို့ အနိုင်တိုက်နိုင်မယ့် အရာမဟုတ်ဘူး။ မြန်မြန် ဆုတ်ကြ...........” ဝိညာဉ်ဓားအရှင်လင်းဂျန်က ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ထိုငါးသားရဲကြီးမှာ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ မမြင်နိုင်သော ဖိအားတစ်ခုသည် လေသင်္ဘော တစ်စင်းလုံးကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး လှုပ်ရှားမရအောင် ချုပ်နှောင်ထားလိုက်တော့သည်။</p> <p>“နောက်ကျသွားပြီ...” မိစ္ဆာသခင် မင်ဟော့၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး သူ့ဘာသာ ရေရွတ်နေသည်။</p> <p>“မင်းတို့အရင်သွားကြ၊ ငါ ဒါကို တားထားမယ်...........” ဝိညာဉ်ဓားအရှင်လင်းဂျန်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဦးလေး...........” <strong>ရွှမ်ထျန်းဓားဂိုဏ်း </strong>မှ တပည့်နှစ်ဦးမှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>“မြန်မြန်သွား........... ဒါက အမိန့်ပဲ...........” ဝိညာဉ်ဓားအရှင်လင်းဂျန်က ပြတ်သားစွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ထိုစဉ် ကန့်ကွက်သံနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ဝိညာဉ်ဓား... မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ........... ငါတို့က အသက်ကို နှမြောပြီး သေမှာကြောက်တဲ့ လူတွေ မဟုတ်ဘူး.......”</p> <p>“မှန်တယ်၊ သွားရင် အတူတူသွားမယ်........... ဒါက ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်း ခြေတစ်လှမ်းအလိုပဲ ရှိသေးတာ၊ စစ်မှန်တဲ့ အဆင့်မှ မဟုတ်တာ...”</p> <p>အရေးကြီးသော အချိန်တွင် မိစ္ဆာသခင် မင်ဟော့ပင်လျှင် ပျံထွက်သွားပြီး လေသင်္ဘောရှေ့မှ ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။ “<strong>ဆူရှီး </strong>... တပည့်တွေကို ခေါ်ပြီး အမွေအနှစ်ကျွန်းဆီ ဆက်သွားပါ။ ကျန်တဲ့သူတွေ အားလုံး အတူတူ တိုက်မယ်...........”</p> <p>မျော်လွင့်နန်းတော်မှ <strong>နတ်သမီး ဆူရှီး </strong> မှာ ၎င်းကို ကြားသောအခါ ဘာမှထပ်မပြောဘဲ လေသင်္ဘောကို အရှိန်အပြည့်ဖြင့် မောင်းနှင်ကာ ဝေးရာသို့ ထွက်ပြေးတော့သည်။</p> <p>လေသင်္ဘောမှာ အရင်ကထက် ပိုမိုမြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။</p> <p>လူတိုင်းမှာ နောက်သို့ ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ ဓားသံများနှင့် ဟိန်းဟောက်သံများကိုသာ ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ လေးဦးမှာ ထိုကြောက်စရာကောင်းသော ငါးသားရဲကြီးနှင့် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>လူတိုင်း၏ စိတ်မှာ လေးလံနေကြပြီး ကမ္ဘာကြီး၏ ကျယ်ပြောမှုနှင့် မိမိတို့၏ သေးငယ်မှုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ကျွန်းနှင့် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လမ်းတွင်တွေ့ရသော မိစ္ဆာသားရဲများမှာ နည်းပါးသွားသည်။</p> <p>အခါအားလျော်စွာ ပေါ်လာသော သားရဲအနည်းငယ်ကိုမူ နတ်သမီး ဆူရှီးက အလွယ်တကူ ရှင်းလင်းပေးခဲ့သည်။</p> <p>နှစ်ရက်အကြာတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်  များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ကျွန်းတစ်ကျွန်းမှာ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>“နောက်ဆုံးတော့ ရောက်ပြီ...........” တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သဖြင့် လူတိုင်း သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>လေသင်္ဘောမှာ ကျွန်း၏ အစွန်းရှိ ကွင်းပြင်တစ်ခုတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းသက်လိုက်သည်။</p> <p>လူတိုင်း လေသင်္ဘောပေါ်မှ ဆင်းကာ ကျွန်းပေါ်ရှိ ထူထပ်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ရွှင်လန်းသွားကြသည်။</p> <p>“ဒီကျွန်းကို အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲနေတဲ့ အစီအရင်တွေနဲ့ ပတ်ထားတာ။ မင်းတို့ ငါ့နောက်ကနေ သေချာလိုက်ခဲ့ကြ၊ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ဘာမှမလုပ်နဲ့.......”</p> <p>နတ်သမီး ဆူရှီးက တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် မှာကြားလိုက်သည်။</p> <p>လူတိုင်းက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ် နာခံလိုက်ကြသည်။ နတ်သမီး ဆူရှီးသည် လူတိုင်းကို ကျွန်း၏ အတွင်းပိုင်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးများ ရှိနေပြီး အပင်များ၏ သင်းပျံ့သော ရနံ့များက လေထဲတွင် ပျံ့နှက်နေသည်။</p> <p>တစ်နာရီခန့် လျှောက်ပြီးနောက် အရှေ့တွင် ကွင်းပြင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>ကွင်းပြင်အလယ်တွင် ရှေးဟောင်း ကျောက်စာတိုင်တစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းပေါ်တွင် နက်နဲသော စာလုံးများကို ထွင်းထုထားကာ ရွှေရောင်အလင်းဖျော့ဖျော့ ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p>“ဒါက...” လူတိုင်းမှာ ထိုကျောက်စာတိုင်ကို နားမလည်သော မျက်နှာထားများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ ထိုအခါမှ နတ်သမီး ဆူရှီးက လူတိုင်းကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“တကယ်တော့ ဒီမှာ အမွေအနှစ်ကျွန်းဆိုတာ မရှိဘူး။ တကယ် ရှိနေတာက <strong>အထက်လောက </strong>ကို သွားမယ့် လမ်းတစ်ခုပဲ.......”</p> <p>“ဘာ...........”</p> <p>လူတိုင်းမှာ ဆူညံသွားကြပြီး မျော်လွင့်နန်းတော်မှ တပည့်တစ်ဦးက အော်မေးလိုက်သည်။</p> <p>“အဒေါ်... အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ...........”</p> <p>“အမွေအနှစ်ကျွန်း မရှိဘူးလား........... ဒါဆို ငါတို့ကို ဒီကို ပို့ဖို့ ဘာလို့ ဒီလောက် ကြိုးစားခဲ့ကြတာလဲ...........”</p> <p>“အထက်လောက ဆိုတာ ဘာလဲ........... ဒဏ္ဍာရီထဲက နတ်ဘုရားလောကကို ပြောတာလား...........”</p> <p>တပည့်များ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ထိတ်လန့်မှု၊ စိုးရိမ်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နတ်သမီး ဆူရှီးမှာ သူမကိုယ်တိုင် ဤအကြောင်းကို စတင်သိရှိခဲ့စဉ်က ခံစားချက်များကို ပြန်လည် သတိရကာ စိတ်ထဲမှ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>ဇဝေဇဝါဖြစ်မှု၊ အားကိုးရာမဲ့မှု၊ ဒေါသနှင့် စိတ်ပျက်မှုများအား.......</p> <p>နောက်ဆုံးမှာ လက်တွေ့ကျကျ ဘဝကို လက်ခံဖို့ပဲ ရှိခဲ့သည်။</p> <p>နတ်သမီး ဆူရှီးသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားပြီးနောက် အမှန်တရားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီလောကကို <strong>ချန်းလန် </strong>လောကလို့ ခေါ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ချန်းလန်လောကဟာ သီးခြားလောကတစ်ခု မဟုတ်ဘူး။ ဒါဟာ မဟာပညာရှိကြီး တစ်ဦးရဲ့ <strong>ဝတ်ရုံအင်္ကျီအတွင်းက စကြာဝဠာ </strong> ထဲကနေ ဆင်းသက်လာတဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုပဲ.......”</p> <p>လူတိုင်းမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ဆူညံသွားကြပြန်သည်။</p> <p>နတ်သမီး ဆူရှီး၏ စကားမှာ သူတို့ သိထားသမျှကို ရိုက်ချိုးလိုက်ခြင်းပင်။ မုန့်ဝမ်ပင်လျှင် မျက်ခုံးများ လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။</p> <p>ဝတ်ရုံလက်အင်္ကျီအတွင်းမှ ဆင်းသက်လာသော ကမ္ဘာငယ်လေး........... ဒါဆိုလျှင် ထိုမဟာပညာရှိကြီး၏ စွမ်းအားမှာ မည်မျှတောင် ကြောက်စရာ ကောင်းမည်နည်း...........</p> <p>“အဒေါ်... ကျွန်မတို့ နေထိုင်တဲ့ ကမ္ဘာကြီးက အစစ်အမှန် မဟုတ်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား........... ဒါက အဲဒီ မဟာပညာရှိကြီးရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် ကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲလား...........”</p> <p>“ဒါက တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ။ စီနီယာ ဆူရှီး... ကျွန်တော်တို့ကို နောက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်...........”</p> <p>ကျင့်ကြံသူ စီကွမ် များ ဖြစ်ကြသည့်အတွက် သူတို့အားလုံးမှာ ခိုင်မာသော တာအိုစိတ်ဓာတ် ရှိကြသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း နတ်သမီး ဆူရှီး၏ စကားကြောင့် သူတို့အားလုံးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ် သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save